ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 07 #i-ideally

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ก.พ. 2563 18:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
07 #i-ideally
แบบอักษร

18:07น.

ติ้ง ติ้ง

“...”

คืดดดดด คืดดดด

“...”

18:12 น.

‘จี’

“แฮ่กๆ เซฟ” ผมมองไอ้เซฟที่นอนนิ่งอยู่คนเดียว ‘ไอ้สัสถ้าเกิดมีโจรขึ้นมาจะทำไงวะ’ ผมเดินไปตบไหล่ไอ้เซฟแต่มันก็ยังไม่ตื่น ผมนั่งลงข้างๆมัน

“มึงนี่ทำกูเป็นห่วงได้ตลอดเลยนะ” ผมหมุบลงข้างๆ มองหน้าเซฟหลับตานิ่ง

“ไอ้อ้วนเอ้ย” ผมหัวเราะเบาๆแล้วดึงแก้มไอ้เซฟ เห็นแล้วมันน่าดึงเล่นคนอะไรแก้มน่าเล่นขนาดนี้

“อ้าวหนู นี่เพื่อนหนูหรอ?” ยามเดินเข้ามาหาผม

“ออ ใช่ครับ”

“เนี้ยพากลับบ้านหน่อยนะมันดึกละ ลุงมาดูพวกเด็กๆทำงานกันข้ามวันข้ามคืน เวลาจบไปต้องคิดด้วยนะว่าตอนเราเรียนแล้วมันหนักขนาดไหน”

“ครับ”

“เออๆ กลับบ้านได้แล้วนะ” ผมไหว้ลุงก่อนจะหันมาปลุกไอ้เซฟ ทำไมมันปลุกไม่ตื่นงี้วะ มันอันตรายมึงไม่รู้หรือไง

“ไอ้สัสเซฟ!” ผมตีแขนมันดังปัก! มันได้ผลครับไอ้เซฟตื่นจริงๆ

“มาตอนไหนวะ?” เซฟลูบหน้าลูบตางัวเงีย

“พึ่งมา กูรีบวิ่งมาหามึงเลยนะมึงรู้ปะ กูทั้งทักหาโทรหาแต่มึงก็ไม่ตอบสนองห่าอะไรเลยกูเลยต้องรีบวิ่งมาหา กลัวมึงโดนป้นแล้วหายไป”

“อือออ~” มันยังงัวเงีย

“อือไรของมึง มึงไม่ต้องขับรถกลับนะกูให้คนขับรถกูมาเอารถไปจอดไว้หอกูละ”

“อ้าว! แล้วเราจะกลับยังไงวะ”

“คนใช้กูอยู่ลานจอดรถคณะกู ให้กูไปส่งดีกว่าให้มึงขับเอง” ผมโทรให้คนมาเฝ้ามันด้วยแหละไม่ใช่แค่มาขับรถให้หรอก ผมให้มาเฝ้าดูมันตั้งแต่มันทักบอกว่าจะมารอตรงนี้

“ให้กูไปอยู่หอมึงอะนะ?”

“เออ”

“แล้วของกินกูอะ”

“เฮ้อ ไอ้อ้วนเอ้ย” ผมลุกขึ้นเดินไปที่จอดรถของคณะพร้อมมีเสียงงุ้งงิ้งงุ้งงิ้งเรื่องของกินกำลังตามหลังผมมา

18:43 น.

“ครับ ครับ ขอบคุณครับ” ผมวางสายโทรศัพท์ลงหลังจากสั่งของกินให้ไอ้อ้วน

“กูสั่งของกินไว้ห้องกูละ”

“แต่กูง่วง” เซฟทำตาหลับปี๊เอนตัวลงเบาะ

“ไปเห็นของกินมึงก็หายง่วง” เซฟเอนตัวไปมา

“เบาะมึงนุ่มจังวะ” รถคันแพงขนาดนี้ก็ต้องทำสิ่งดีๆให้กับผู้ซื้อสิ

“...”

‘หลับอีกละ’ ผมยิ้มให้ความน่ารักของมัน ‘ทำไมมึงน่าเอ็นดูวจังวะ’ มือผมปัดผมเซฟไปมา ผมนุ่มเรียงเส้นแต่ก็เริ่มยาวทิ่มตา ปากใส ตัวขาว ตอนหลับเหมือนคนไม่คิดมากเหมือนตอนตื่น ตอนหลับดูเป็นคนไร้ความต้านทาน ดูเป็นคนน่าจับมากอดจับปั้นๆเป็นก้อนแล้วกลืนลงท้อง

พรึบ

เซฟเอียงคอตกมาใส่มือผมที่ลูบหน้าอยู่ ผมจับมันให้ลงมานอนหนุนตักผมพร้อมหาผ้าห่มมาห่มให้ ผมลูบหัวมันต่อ ‘มึงทำให้กูรู้สึกดีตลอดที่อยู่กับมึง กูทำงานมาเหนื่อยๆพอเจอมึงก็หายเหนื่อยทันทีเลย’ ผมยิ้มขึ้นมาคนเดียวยิ้มให้กับความคิดของตัวเองที่มีความสุขได้เพราะแค่ได้เจอเซฟ ‘มึงนี่เก่งจังเลยนะ’ ผมค่อยๆหลับตาช้าๆพลางมือลูบหัวเซฟ

“...”

“จี มาเล่นวิ่งไล่จับกัน” ผมลุกขึ้นเมื่อได้ยินเสียงเด็กคนหนึ่งเรียกผม เสียงเด็กคนนี้มันคุ้นๆ

“จี มาเร็วๆสิ ไปเล่นกัน” เด็กคนนั้น เสียงเหมือนเด็กคนเดียวกับเสียงเด็กในบ้านในฝันครั้งที่แล้วของผม

“น้อง!” ผมมองเด็กคนนั้น เด็กราวๆ10 ขวบ ผมยืนขึ้นเดินไปหาเด็กคนนั้น

“มาแล้วๆรอด้วย” เด็กคนหนึ่งวิ่งทะลุผมมาจากด้านหลังโพล่มาด้านหน้าของผมแล้ววิ่งตามเด็กคนที่เรียกผม

“จี” ผมพูดขึ้นเมื่อเห็นเด็กคนนั้น คนที่วิ่งทะลุผมไปนั้นมันผมในตอนเด็ก ผมจริงๆด้วย ผมจำได้ผมเคยเห็นรูปตัวเองตอนเด็กกับแม่

“เราจะวิ่งไล่นะ นายวิ่งหนี” ผมในวัยเด็กพูดกับเด็กคนนั้น

“ไม่เอาเปลี่ยนเกมดีกว่า”

“ทำไมล่ะ?”

“ก็เราไม่อยากวิ่งหนีจีไง เราอยากอยู่กับจี”

“เซฟ” ผมพูดขึ้น ใช่!ผมจำได้แล้ว เด็กคนนั้นคือเซฟ

“เราจะจับมือกันไว้แบบนี้ จะได้ไม่มีใครหนีใครไปไง” เซฟจับมือผมไว้

“ถ้างั้นเราก็เล่นไม่ได้น่ะสิ” ผมคลายมือออก

“งั้นไม่ต้องจับมือกันนะ เราสัญญาถึงเราจะไม่ได้จับมือเซฟไว้แต่เราจะไม่ทิ้งเซฟไปไหน”

“สัญญาแล้วนะ” เซฟเกี่ยวก้อยสัญญากับผม

“เซฟ” ทำไมกันนะ? ผมที่ยืนดูเด็กสองนั้นยืนเกี่ยวก้อยกันกำลังน้ำตาไหลลงมาเบาๆ

อึก

เหมือนมีบางอย่างทิ่มที่อกผม มันแน่นและอึดอัดไปหมด เด็กสองคนตรงหน้าหายไปภาพข้างหน้าค่อยๆเลื่อนลางจากสนามกลายเป็นบ้านหลังหนึ่งซึ่งผมจำได้ว่าบ้านหลังนั้นคือบ้านหลังเดียวกันกับฝันครั้งที่แล้ว

ปัง!!

“จี! จีช่วยด้วย!” เสียงเด็กคนนั้น? เซฟ!

ผมวิ่งไปที่บ้านหลังนั้นแต่ก็เหมือนเดิม บ้านหลังนั้นห่างออกไปเรื่อยๆออกไปทุกครั้งที่ผมก้าวไปหา ผมหยุดนิ่งทรุดเข่าลงนั่งร้องไห้

“เซฟ!!” ผมตะโกนออกไปเผื่อเด็กคนนั้นจะได้ยิน

“จี จีช่วยด้วย จีอย่าวิ่งหนีไปนะ!! อย่าหนีเซฟไปนะจี!!” เสียงเด็กคนนั้นทรมาน มันคือเสียงของเซฟผมช่วยอะไรเซฟไม่ได้ ผมขยับไปหาเซฟไม่ได้

20:47น.

“ไอ้จี ไอ้จี!” ผมลืมตาขึ้นพร้อมน้ำตาไหลลงมาตามแก้มหยดโดนมือผมที่กำมือเซฟไว้

“คุณหนูครับ ถึงแล้วครับ” คนขับรถบอก

“ไอ้เซฟ” ผมหันไปหาเซฟแล้วพุ่งเข้ากอด น้ำตาผมไหลไม่หยุดร้องไห้จนเริ่มสะอื้น

“ไม่เป็นไรนะมึง ไม่เป็นไร” มันตบไหล่เบาๆปลอบผม กอดของมันทำผมรู้สึกดี ไม่ ไม่ใช่แค่กอด แต่อะไรก็ตามที่เป็นมัน ผมรู้สึกดีทั้งหมด

“กูฝันอีกแล้ว กูฝันร้ายอีกแล้ว”

“กูอยู่นี่แล้ว ไม่เป็นไรนะมึง”

“กูช่วยมึงไม่ได้ กูพยายามแล้วกูทำไมได้”

“...”

“กูจะไม่ไปไหน กู...”

“จี” เสียงของเซฟเรียบและใจเย็น เซฟผลักผมออกแล้วเช็ดน้ำตาให้

“กูคือความสุขของมึง และกูมั่นใจว่ามึงไปไหนจากกูไม่ได้หรอก” ไอ้หมาเอ้ย พูดมาฉะกูเฉียงไม่ออกเลย

20:00น.

ผมมองไอ้เซฟนั่งกินของที่ผมสั่งมาไว้ที่ห้อง จะไม่ให้อ้วนได้ไงก็เล่นกินเหมือนไม่เคี้ยวแบบนี้มันจะย่อยทันซะที่ไหน ผมเปิดโทรศัพท์เช็คข้อความ

‘ข้อความ ไอ้สัสต้า’

(ไอ้จีพรุ่งนี้คาบบ่ายครูยกคลาส วันนี้มาแดกเหล้าห้องกูปะ?)

“ช่วยไอ้บูมตัดโมไปเลยมึง”

‘ข้อความ คุณเจสัน’

(เรียนเป็นไงบ้าง ว่างซักสองสามวันมาช่วยดูตึกพ่อหน่อยนะ) ผมขมวนคิ้ว

“จ้างวิศกรดีๆสักคนสิครับ”

(พ่อส่งลูกไปเรียน พ่อก็ต้องจ้างลูกสิ)

“ว่างเดี๋ยวไปครับ แต่คงอีกหลายปีช่วยรอหน่อยแล้วกัน”

(ถ้าให้รอนานแล้วจะมาพ่อก็จะรอ)

“ผมจะพาสถาปัตย์ไปด้วย ไม่อยากร่วมงานกับคนอื่น”

(ถ้าสถาปัตย์ดีๆจะพามาด้วยก็ได้ พ่ออยากเห็นว่าจะดีกว่าคนของพ่อยังไง)

“ไม่ได้ดีกว่าหรอก แต่ผมไว้ใจที่สุด”

(ก็ดี แต่พ่อต้องดูผลงานเหมือนกัน เข้าใจพ่อนะ)

“เรื่องนี้จะเข้าใจให้ครับ”

(ขอบใจนะ ที่เข้าใจ)

“ก็แค่เรื่องนี้เท่านั้นแหละครับ”

(อย่าใจร้ายกับพ่อเลยนะ พ่อขอร้อง)

“ไม่ครับ ที่ผมอยู่ด้วยทุกวันนี้ก็เพื่อแม่”

(จี ลืมเรื่องนี้ไปเถอะนะ พ่อสำนึกแล้ว)

“ลืม? พูดแบบนี้ให้ผมรู้สึกยังไงหรอครับ ให้เกลียดพ่อไปมากกว่านี้หรือไง”

(จี นี่พ่อนะ)

“ผมไม่นับว่าคุณเป็นพ่อ ผมนอนก่อนนะ เสียเวลามามากแล้ว”

‘ปิดข้อความ คุณเจสัน’

“...”

“เป็นไรวะ คิ้วชนกันเป็นปมเลย” ไอ้เซฟจ้องผมแต่มือก็ยังถือไก่อยู่

“พ่อกูอะ มีปัญหากันนิดหน่อย” ผมวางโทรศัพท์ลงแล้วฟุบตัวลงเตียง

“ไม่นิดแล้วม้างงง”

“แดกไปเหอะมึงน่ะ แดกเสร็จเดี๋ยวกูพาไปส่งบ้าน”

“มึงจะพากูกลับบ้าน?”

“เออ”

“กูนึกว่ามึงจะให้กูนอนด้วยซะอีก” เซฟทำหน้ายู้

“มึงอยากนอนกับกูหรอวะ” ผมผลิกตัวไปมองหน้ามัน

“ป้าว กูแค่คิด” เซฟพูดจบแล้วกินไก่ที่ค้างอยู่มือต่อ

“...”

ผมและเซฟในวัยเด็ก ผมจำได้ว่ารู้จักเซฟตั้งแต่เด็กแต่ผมต้องย้ายบ้านด่วนเพราะพ่อกับแม่จะทำธุรกิจ พ่อทำเกี่ยวกับห้างส่วนแม่ทำแบรนของตัวเอง พวกเราย้ายบ้านมานานๆเข้าทุกอย่างก็เริ่มเปลี่ยน แม่เอาแต่ทำงานส่วนพ่อก็ไม่ค่อยกลับบ้าน รู้ตัวอีกทีทั้งสองก็หย่ากันตอนผม17ปี แต่ทั้งสองก็มางานแต่งของพี่เจพี่ชายคนโตสุดของผมอายุห่างจากผม6ปี หลังจากนั้นทั้งสองก็ไม่มาเจอกัน ไม่มาเจอผม สิ่งที่พ่อแม่ให้ผมมามีแค่เงินคนละก้อนสองก้อนในแต่ละเดือน และสุดท้ายผมก็รู้ว่าพ่อกับแม่หย่ากันเพราะพ่อมีเมียน้อย

“เซฟ”

“หื้ม?”

“มึงกับกูมาเจอกันอีกทีได้ไงวะ?”

“เป็นอัลไซเมอร์หรอสัส ผ่านมาไม่กี่ปีทำเป็นจำไม่ได้” เซฟเก็บของกินที่มันกินเสร็จให้เข้าที่แล้วเดินไปล้างมือ

“...”

ทำไมในฝันถึงเป็นไอ้เซฟร้องให้ผมช่วย ผมจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้นกับไอ้เซฟในตอนเด็กผมจำได้แค่ว่าผมกับมันสนิทกันมากเพราะบ้านอยู่ตรงข้ามกัน แต่ทำไมในฝันตอนแรกๆผมจำไอ้เซฟไม่ได้

“เอาอีกละ ขมวดคิ้วอีกละ” เซฟนั่งลงข้างๆผม

“กูคิดอะไรนิดหน่อย”

“นิดหน่อยของมึงมันทำให้มึงขมวดคิ้วได้ขนาดนี้เลยหรือไง หื้ม!?” เซฟเอานิ้วโป้งสองข้างมาคลายปมคิ้วของผม นิ้วนวดวนเป็นวงกลมเข้าออก ผมมองหน้ามันที่ตั้งใจนวดคิ้วให้ผม

“มึงนี่มันความสุขของกูจริงๆ” ผมยิ้มพร้อมหัวเราะเบาๆ

“ใช่ไง ไม่งั้นกูจะบอกมึงหรอว่ากูคือความสุขของมึงเพราะงั้นมึงหนีกูไม่ได้หรอก” เซฟหยุดนวดแล้วสบตาผม คำพูดของมันทำผมอยากยิกอยากปั้นมันเป็นก้อนแล้วเก็บไว้คนเดียวไม่เผื่อใคร

“เออ รู้ตัวก็ดี” ผมจับมือมันออกแล้วลุกขึ้นมานั่ง

“แล้วรู้อีกอย่างไว้ด้วย ว่ากูขี้หวง”

“...?”

“ความสุขของกูก็ต้องเป็นแค่ของกู มึงไม่มีสิทธิ์ไปเป็นความสุขของใครได้อีก เข้าใจไว้ด้วยไอ้อ้วน”

“เกือบจะดีแล้วมึง ถ้าไม่ติดตรงไอ้อ้วน” ผมยิ้มให้กับความสำเร็จที่ได้แกล้งมัน

เซฟเก็บกล่องไก่ไปทิ้งถังขยะพร้อมเดินมาเก็บของของมันเตรียมตัวจะกลับบ้าน ผมลุกขึ้นทักแชทหาคนขับรถให้ไปรอที่รถ ผมขับรถไม่แข็งเลยต้องใช้คนขับรถ

“ไอ้จี”

“ว่า?” ผมหันไปหาเซฟ

“กูขอเป็นความสุขให้คนอื่นด้วยได้ปะ?”

“ไม่ได้” ผมกอดอกมอง ก็ห้ามไปแล้วจะปล่อยได้ยังไงถ้าปล่อยได้จะห้ามหรอ

“แต่ความสุขที่กูให้คนอื่นมันไม่เหมือนความสุขที่กูให้มึงนะ”

“ความสุขทางจิตใจมึงให้คนอื่นได้ไอ้เซฟ แต่ความสุขแบบอยากครอบครองมึงต้องมีแค่กูที่ได้” ผมเปิดประตูเดินออกมาจาก ‘พูดห่าไรไปวะไอ้จี? นั้นเพื่อนมึงนะ!’ ผมส่ายหน้าให้ตัวเองที่พูดอะไรแบบนั้นออกไป ให้ตายเถอะพูดอย่างกะจะเอามัน ครอบครองอะไรของกูวะ! คำพูดโคตรพระเอกนิยาย

 

ใบมิ้นตั้น🌼: สวัสดีค่ะไม่ได้เจอใบมิ้นตั้นนานเลยนาาา. คนอ่าน:ใครอยากเจอกันหะ!!//ปารองเท้า(ล้อเล่นจ้าㅇㅅㅇ) ใบมิ้นตั้นอยากมาแวะขอบคุณทุกคนที่อ่านกัน ยอดคนอ่านของเรื่องนี้ทั้งสามแอปอ่านนิยายตอนนี้ยอดคนอ่านเพิ่มขึ้นมากจนน้ำตาใบมิ้นตั้นแทบไหล//ปาดนั้มตา. สำหรับคนอื่นมันอาจจะน้อยนิดแต่สำหรับใบมิ้นตั้นยอดคนขนาดนี้ก็ปลื้มอกปลื้มใจแล้วค่ะ ยิ่งคนคอมเมนต์เยอะๆใบมิ้นตั้นยิ่งชอบยิ่งมีความสุขค่ะ>

ความคิดเห็น