facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

แม้อุปสรรคที่พานพบจะเป็นโชคชะตาขีดลิขิตไว้ ทว่าหากมีองค์ชายอย่างเขาคอยเคียงข้าง นางก็หวังเพียงว่าจะฝ่าฟันมันไปได้...

ตอนที่ 20 การแข่งขันครั้งที่หนึ่ง

ชื่อตอน : ตอนที่ 20 การแข่งขันครั้งที่หนึ่ง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.9k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ก.พ. 2563 12:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 20 การแข่งขันครั้งที่หนึ่ง
แบบอักษร

 

คาดไม่ถึงว่าการแข่งขันรอบแรกก็ยากขนาดนี้แล้ว ไป๋หลัวมู่ขมวดคิ้วแต่เขาหันมามองเหออันโหรวเห็นนางท่าทางผ่อนคลายจึงถามด้วยความประหลาดใจ “เจ้าเคยหลอมโอสถทิพย์นี้บ่อยๆ หรือ” 

พอถูกถามเช่นนี้ เหออันโหรวก็งุนงงรีบตอบว่า “ไม่เคย” 

“ถ้างั้นทำไมเจ้าดูไม่กังวลเลย” ไป๋หลัวมู่คิดว่าเหออันโหรวคงไม่ต่างจากเขา 

“ไหนๆ ก็มาแล้วยังจะกลัวอะไรอีก หัวข้อที่แข่งยากไม่ได้หมายความว่าต้องแพ้” เหออันโหรวพูดแล้วเตรียมจะลุกขึ้น 

“เจ้าคิดในแง่ดีมิน่าถึงพัฒนาได้เร็วมาก ข้าคงไม่ไหวหลอมโอสถทิพย์ที่ไม่เคยทำมาก่อนข้ามักจะกังวล” พอได้ยินนางพูดเช่นนี้ ไป๋หลัวมู่ก็เริ่มรู้สึกละอาย  

“เจ้าเองก็ไม่ได้ด้อย” เหออันโหรวยิ้มให้เขา ขณะไป๋หลัวมู่กำลังจะพูดต่อ อาจารย์ผู้ควบคุมการแข่งขันก็ประกาศเริ่มหลอมโอสถทิพย์ได้ 

เหออันโหรวจึงลดความผ่อนคลายลง แม้จะพูดกับคนอื่นเช่นนี้ แต่การแข่งขันครั้งนี้ต้องทุ่มเทอย่างเต็มกำลัง  

หลังจากเตรียมเตาหลอมเรียบร้อย เหออันโหรวก็นำสมุนไพรทิพย์ที่จะใช้มาวางบนฝ่ามือเพื่อเตรียมส่งเข้าไปในเตาได้ทุกเมื่อ การหลอมโอสถทิพย์ครั้งนี้แตกต่างจากการหลอมโอสถทิพย์อื่น สมุนไพรทิพย์ที่ใช้ในการหลอมคูเฉ่าตานไม่จำเป็นต้องใช้พลังหุ้ม สามารถส่งเข้าไปโดยตรงเผาให้ผิวเกรียมตรึงสารพิสุทธิ์ไว้ข้างใน แต่ต้องใช้พลังควบคุมไม่ให้เปลวไฟในเตาหลอมแรงเกินไป 

เหออันโหรวไม่กล้าเหม่อ พอได้เวลาก็ใส่สมุนไพรทิพย์ลงไปพร้อมกันหมดแม้ต้องอาศัยความแม่นยำมากกว่าการหลอมโอสถทิพย์ชนิดอื่น แต่การหลอมโอสถทิพย์คูเฉ่าตานก็ไม่ยากนัก เปลวไฟในเตาลามเลียสมุนไพรทิพย์มีกลิ่นไหม้กระจายออกมาเป็นระยะๆ นางส่งพลังเข้าไปตลอดเวลาจ้องมองสมุนไพรทิพย์ไม่วางตา ครู่หนึ่งหน้าผากก็มีเหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดออกมานางเริ่มเครียดแล้ว 

สมุนไพรทิพย์เริ่มเกรียมอย่างช้าๆ เนื่องจากเหออันโหรวระวังเกินไป เปลวไฟแรงไม่พอสารพิสุทธิ์ส่วนหนึ่งจึงไม่ซึมออกมา พอเห็นเช่นนี้นางจึงรีบส่งพลังเข้าไปอย่างรุนแรง ทำให้มีแสงสีทองเข้มปกคลุมเตาหลอมไว้ นางใช้พลังหุ้มสารพิสุทธิ์ที่ซึมออกมาแล้วจัดแยกไว้อีกข้างหนึ่งของเตาเพื่อให้เปลวไฟค่อยๆ ดูดซึมสารพิสุทธิ์เข้าไป 

นี่เป็นสมุนไพรทิพย์สำหรับใช้เป็นอาหารของสัตว์ทิพย์ หลอมยากกว่าสมุนไพรทิพย์ที่ใช้หลอมโอสถทิพย์ทั่วไป เนื่องจากเหออันโหรวต้องการปรับสมดุลของเปลวไฟในเตาเลยไม่ได้เร่งไฟให้แรงขึ้น สารพิสุทธิ์จึงไม่สลายเร็วนักยังคงติดอยู่ในสมุนไพรทิพย์ที่เกรียม  

ไม่ว่าเหออันโหรวจะพยายามป้องกันอย่างไรก็เลี่ยงไม่พ้น นางได้แต่ส่ายหน้าจนปัญญาหรือว่าควรเอาสมุนไพรทิพย์หลอมรวมกับสารพิสุทธิ์? พอคิดเช่นนี้เหออันโหรวก็ยิ่งตั้งสมาธิแน่วแน่ไม่กะพริบตาแม้แต่นิด นางส่งพลังเข้าไปในเตาหลอมโอสถทิพย์ ไป๋หลัวมู่ซึ่งอยู่ข้างๆ เห็นเตาหลอมของเหออันโหรวเต็มไปด้วยแสงสีทองเข้มของพลังก็ส่งสายตาแสดงความประหลาดใจ เดิมทีเขาคิดว่านางเป็นเพียงศิษย์ใหม่ของการฝึกวิชาหลอมโอสถทิพย์ที่ไม่มีใครรู้จัก พอถึงตอนนี้เขาจึงเริ่มรู้จักนางมากขึ้น  

พอคูเฉ่าตานหลอมเสร็จตามเวลากำหนด เหออันโหรวก็ถอนหายใจ โชคดีที่ไม่ล้มเหลว นางนำโอสถทิพย์ใส่ในกล่องผ้าไหมมอบให้คนรับใช้ นางมองไปรอบๆ เห็นคนอื่นยังหลอมโอสถทิพย์อยู่ เหออันโหรวได้แต่หวังว่าตนจะอยู่ในรายชื่อของผู้ผ่านการแข่งขัน  

แต่พอประกาศผลการแข่งขัน เหออันโหรวก็รู้สึกกลัดกลุ้มนางติดอันดับสุดท้ายในรายชื่อผู้เข้าแข่งขันรอบต่อไป ส่วนคนได้อันดับหนึ่งคือไป๋หลัวมู่ แต่นางยังรู้สึกว่าตนโชคดีที่ไม่ตกตั้งแต่รอบแรก การแข่งขันรอบสองจะจัดขึ้นเดือนหน้า นางมีเวลาเตรียมตัวเต็มที่ 

ขณะเดินออกจากสนามแข่งเจอไป๋หลัวมู่นางยังถามเขาว่า “เจ้าบอกว่ากลัวตัวเองจะเครียดจนหลอมโอสถทิพย์ไม่สำเร็จ ทำไมถึงได้อันดับหนึ่งล่ะ” 

คำตอบของไป๋หลัวมู่ทำให้เหออันโหรวรู้สึกประหลาดใจ “ความจริงแล้วตอนหลอมไปครึ่งหนึ่ง ข้าก็เตรียมจะเลิก แต่เห็นเจ้าใช้วิธีหลอมโอสถทิพย์คูเฉ่าตานตามแบบของตัวเองทำให้ข้าคิดขึ้นได้” 

“เจ้าเป็นครูพักลักจำจากข้านี่เองข้าก็นึกออกตอนนั้นแหละ แต่ไม่เข้าใจปรุโปร่ง ยกประโยชน์ให้เจ้า” เหออันโหรวทุบเขาทีหนึ่งแสร้งทำเป็นโกรธ  

ไป๋หลัวมู่คิดครู่หนึ่งแล้วพูดขึ้น “คุณภาพของโอสถทิพย์คูเฉ่าตานที่เจ้าหลอมออกมาไม่ค่อยดี คงเป็นเพราะความผิดพลาดตอนเริ่มต้น” 

พอถึงตอนนี้เหออันโหรวก็ประหลาดใจ ฟังเขาพูดต่อ “เจ้าเอาสมุนไพรทิพย์ใส่เข้าไปในเตาหลอมโดยตรงให้เปลวไฟเผาจนไหม้แล้วค่อยปรับ แต่ข้าไม่ได้ทำอย่างนั้น ข้าให้พลังรวมตัวเข้ากับเปลวไฟในเตาจนลุกโหมถึงขีดสุดจึงใส่สมุนไพรทิพย์เข้าไป” 

“อย่างนี้เอง! มิน่าเปลวไฟในเตาของข้าจึงแรงไม่พอหลอม” เหออันโหรวพบวิธีแก้ไขจึงตื่นเต้นขึ้นมาทันที นางเอาอย่างเยี่ยนสี่ตบไหล่เขาอย่างแรงแล้วรีบไปยังภูเขาด้านหลังสำนักศึกษา 

นางรู้ว่าตนบกพร่องตรงไหนแล้ว นางต้องโทษตัวเองที่เอาแต่ก้มหน้าก้มตาทำ แม้จะพบวิธีหลอมโอสถทิพย์แบบแปลกใหม่ แต่กระทั่งพื้นฐานการเตรียมเตาหลอมโอสถทิพย์ก็ยังผิดพลาดจึงได้แต่ถอนหายใจในความไม่รอบคอบของตน สมุนไพรทิพย์สำหรับใช้หลอมโอสถทิพย์คูเฉ่าตานแตกต่างจากที่ใช้หลอมโอสถทิพย์อื่น ต้องเก็บรวบรวมสมุนไพรไว้ก่อนแล้วค่อยนำมาแปรรูป เหออันโหรวรู้ว่าอาจารย์กู้หลีเฉิงคงไม่ยอมให้ตนใช้สมุนไพรทิพย์นี้เป็นกรณีพิเศษ นางจึงต้องไปเก็บรวบรวมและแปรรูปเอง 

แต่นางไม่รู้วิธีการแปรรูป...นางไม่สนแล้วถึงอย่างไรก็ต้องหาสมุนไพรทิพย์ให้ได้มากพอก่อนแล้วค่อยว่าทีหลัง ขณะเหออันโหรวกำลังขุดพลางปาดเหงื่อบนหน้า จู่ๆ ก็มีรองเท้าไหมลายงูเหลือมปรากฏอยู่เบื้องหน้า นางเงยหน้าขึ้นเป็นลู่ซิงหัวนั่นเอง 

“โหรวเอ๋อร์ ข้านึกว่าช่วงนี้เจ้าไปไหน ที่แท้มาขุดสมุนไพรทิพย์ไปฝึกหลอมนี่เอง” ลู่ซิงหัวเอามือยันคางจ้องหน้าเหออันโหรว 

“อาจารย์กู้หลีเฉิงห้ามเข้าห้องหลอมโอสถทิพย์นอกเวลาเรียนไม่ใช่หรือ ข้าจึงต้องแอบมาฝึกหลอมเองอยู่นี่” จากนั้นก็บ่นพึมพำไม่ว่าจะไปไหนลู่ซิงหัวก็รู้หมด  

ลู่ซิงหัวไม่ได้ยินคำพึมพำของนางจึงถามว่า “การแข่งขันคราวนี้เจ้าเป็นอย่างไร” 

“อันดับสุดท้ายยังดีไม่ตกรอบ แต่อันดับหนึ่งเป็นศิษย์ใหม่อีกคนหนึ่ง” เหออันโหรวยังคงพูดไปด้วยขุดสมุนไพรทิพย์ไปด้วยโดยไม่เงยหน้า 

“ข้าไม่แปลกใจเรื่องอันดับหนึ่งกับเรื่องเจ้าได้อันดับสุดท้าย แม้อันดับหนึ่งในรอบแรกจะเป็นศิษย์ใหม่คนนั้นได้ไปมันเป็นเพียงการเริ่มต้นเท่านั้น อีกอย่างศิษย์สำนักในมีความสามารถเหนือกว่าศิษย์ใหม่ไม่รู้กี่เท่า ส่วนเจ้ายิ่งไม่ต้องพูดถึง” ลู่ซิงหัวพูดอย่างราบเรียบ 

“ถ้างั้นข้าคงไม่มีหวังจะได้เตาหลอมโอสถทิพย์ใช่ไหม” เหออันโหรวขุดดินไปเรื่อยๆ ไม่เหมือนขุดหาสมุนไพรทิพย์แต่เหมือนระบายอารมณ์มากกว่า  

“เป็นธรรมดาอยู่แล้ว แต่...ข้าช่วยเจ้าได้” 

ลู่ซิงหัวเข้ามาหาอย่างช้าๆ พร้อมกับพับแขนเสื้อขึ้น “ยังมีเสียมไหม เอามาให้ข้าจะได้ช่วยขุด แล้วจะดูว่าสมุนไพรทิพย์แถวนี้คุณภาพเป็นอย่างไร” ลู่ซิงหัวมองตะกร้าสมุนไพรทิพย์ข้างหลังของนาง 

ความคิดเห็น