หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

เมื่ออำนาจถูกส่งมอบให้ถูกคน หนทางแห่งการแก้แค้นก็ดูเหมือนจะมิได้ยากเย็นถึงเพียงนั้น!

ตอนที่ 29 ลงโทษคัดลอกพระสูตร

ชื่อตอน : ตอนที่ 29 ลงโทษคัดลอกพระสูตร

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.4k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ก.พ. 2563 10:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 29 ลงโทษคัดลอกพระสูตร
แบบอักษร

 

เมื่อหนิงอวี้เห็นเขาเลิกคิ้วยิ่งรู้สึกกังวลดุจวัวสันหลังหวะ ตอนแรกตั้งใจจะอธิบายอะไรสักหน่อยแต่ก็เปลี่ยนใจ การทำลายการหมั้นหมายของคนทั้งสองนั้น มองจากมุมหนึ่งอาจพูดได้ว่าเป็นการลดทอนอำนาจของเว่ยหลิง มีประโยชน์ต่อการช่วงชิงบัลลังก์อย่างมากเช่นกัน 

“หม่อมฉัน...” หนิงอวี้คิดจะพูดแต่ก็หยุด ตอนทำเรื่องนี้นางตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยวเหี้ยมโหด แต่ต่อหน้าความอ่อนโยนของเว่ยหยวนเช่นนี้ นางกลับได้แต่อ้ำอึ้งพูดอะไรไม่ออก 

หนิงอวี้ก้มหน้านิ่ง สองมือจับจิกเสื้อจนแน่น มีทางไหนให้เลี่ยงได้บ้าง นางได้ทำเรื่องจิตใจอำมหิตโหดเหี้ยมขึ้นมาเสียแล้ว นางเงยหน้าขึ้นพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉยว่า “หม่อมฉันได้ส่งคนไปสร้างมลทินให้กับมู่หรงหวั่น แล้วทิ้งนางไว้ที่โรงเตี๊ยมนั่น” 

“เพื่อสิ่งใด”  

“เหตุผลส่วนตัวคือหม่อมฉันกับนางมีเรื่องขัดแย้งกัน ส่วนเหตุผลส่วนรวมนั้น นี่คือวิธีหนึ่งที่จะบั่นทอนอำนาจของเว่ยหลิง” 

“สะสางจนเรียบร้อยแล้วหรือไม่” หนิงอวี้ได้ยินก็เหลือบสายตาขึ้นมองอย่างประหลาดใจ แต่กลับเห็นเว่ยหยวนยังมีใบหน้าที่ยิ้มแย้มเช่นเดิม สีหน้ายังอ่อนโยนไม่เปลี่ยน นางยกยิ้มมุมปาก ทันใดนั้นก็แอบนึกขบขันความกังวลใจของตนเมื่อสักครู่นี้ 

“อืม” 

“เรื่องเช่นเดียวกันนี้จะไม่มีครั้งที่สอง” เว่นหยวนพลิกหน้าหนังสืออ่านอย่างผ่านๆ “เจ้าเป็นถึงพระชายา ไม่จำเป็นต้องออกตัวทำอะไรให้เอิกเกริก เรื่องพวกนี้สั่งให้มั่วหลีไปทำก็ได้” 

“อืม” หนิงอวี้รับคำแล้วหมุนตัวกลับเดินไปยังฉากบังตา 

“ไม่กี่วันก่อนชายารักบอกต้องดูแลกฎระเบียบของตำหนักอ๋อง” เว่ยหยวนใช้มือข้างหนึ่งถือพู่กันแล้วเขียนหนังสือ “แต่ชายารักกลับไม่รักษากฎตำหนักเสียเอง ด้วยการแอบปลอมเป็นชายออกไปข้างนอกตามอำเภอใจ” 

หนิงอวี้ได้ยินเช่นนั้นก็ชะงักอยู่กับที่ ท่านอ๋องหมายถึงอะไรกัน 

“เช่นนั้นขอลงโทษเจ้าให้คัดลอกพระสูตรห้าสิบจบ คัดไม่เสร็จห้ามกินข้าว” เว่ยหยวนวางพู่กันขนเพียงพอนลง หันหลังกลับแล้วดันล้อไม้เคลื่อนจากไป 

หงหลิงรออยู่นอกประตู เห็นเขาจากไปแล้วจึงเดินเข้าไปในห้อง เห็นนายหญิงของตนหยุดนิ่งอยู่กับที่ จึงรีบก้าวเท้าสองสามก้าวเข้าไปหาแล้วพูดว่า “เป็นอะไรเพคะ ท่านอ๋องทรงตำหนิพระชายาหรือเพคะ” 

หนิงอวี้ถอนหายใจยาว ให้คัดลอกพระสูตรห้าสิบจบ สู้ด่านางเป็นหมูเป็นหมายังจะดีเสียกว่า ว่าแล้งก็สะบัดมืออย่างอ่อนแรง หนิงอวี้เดินอย่างเอื่อยเฉื่อยไปยังริมขอบเตียงแล้วเอนกายลง ไม่รู้เว่ยหยวนถูกผีร้ายอะไรเข้าสิง ถึงได้จับผิดเรื่องเล็กเรื่องน้อยไม่เลิก 

“อย่าทำให้ข้าน้อยตกใจสิเพคะ เกิดอันใดขึ้นหรือเพคะ” 

หนิงอวี้ถอนหายใจเฮือกหนึ่ง จากนั้นจึงเค้นคำพูดออกจากไรฟันมาหนึ่งประโยค “ท่านอ๋องทรงลงโทษให้ข้าคัดลอกพระสูตรห้าสิบจบ หากคัดไม่เสร็จห้ามข้ากินข้าว” 

—— 

“อีกสามสิบหกจบ” หงหลิงหยิบกระดาษหน้าตาเหมือนยันต์กันผีขึ้นมา จากนั้นก็ใช้ไม้หนีบสองอันหนีบไว้บนเชือกเส้นหนึ่งเพื่อตากให้แห้ง  

“พระชายา ตัวหนังสือของท่านยิ่งเขียนยิ่งหวัดไม่สวยแล้วนะเพคะ” 

“อา” หนิงอวี้ถอนหายใจยืดยาว จากนั้นก็ขว้างพู่กันขนเพียงพอนที่หัวบานเป็นดอกไม้ไฟทิ้งกับพื้น “ข้าไม่เขียนแล้ว” 

หงหลิงเก็บพู่กันด้ามนั้นขึ้นมาด้วยอารมณ์ทั้งโกรธทั้งขบขัน จากนั้นก็ยื่นให้หนิงอวี้พลางพูดขึ้น “ท่านรีบหน่อยเถิด ปกติเวลานี้จวนจะใกล้เสร็จสิ้นมื้อเที่ยงแล้ว” 

หนิงอวี้เหยียดปากอย่างน้อยใจ คว้าพู่กันขนเพียงพอนขึ้นมาก่อนจะตวัดพลิ้วดุจสายน้ำเขียนตัวหนังสือหวัดเหมือนยันต์กันผีออกมาเป็นชุด หงหลิงเห็นสีหน้าของนางเช่นนั้นก็รู้สึกสงสารยิ่งนัก ตนจึงลอบย่องออกนอกห้อง คิดที่จะไปขโมยอาหารมาสักหน่อย 

เมื่อหงหลิงเดินหลบสายตาผู้คนจนถึงห้องเครื่อง ก็เห็นว่าในห้องนั้นว่างเปล่าผิดปกติ หงหลิงได้แต่ค้นหาของอย่างอื่นแทน นางค้นในตะกร้าหวังจะหาผลไม้สักหน่อย หาจนทั่วตะกร้าทุกใบ อย่าว่าแต่ผลไม้เลย แม้แต่ใบผักสักก้านยังหาไม่เจอ 

หงหลิงเดินกลับตำหนักอย่างหมดอาลัยตายอยาก ก็พบชายชุดดำคนหนึ่งยื่นมือมารั้งตนไว้แล้วยื่นกล่องสำรับมาให้  

“นี่คือ...” หงหลิงดูออกทันทีว่าสิ่งนั้นคืออะไรก็ดีใจแทบคลั่ง “ขอบคุณท่านมาก” มั่วหลีหดมือกลับ หมุนตัวกำลังจะจากไป  

“แต่ว่า หากท่านอ๋องพบเข้า ท่านอาจจะถูกลงโทษเอาได้”  

มั่วหลีได้ยินก็หันกลับมาอย่างประหลาดใจ แต่ก็เห็นหงหลิงเอาแต่ก้มหน้าขมวดคิ้วกอดกล่องสำรับนั้นไว้ 

“เจ้าเอากลับไปเถิด” หงหลิงรู้สึกลังเลเป็นอย่างมาก จึงยื่นกล่องสำรับคืนให้ชายชุดดำ แต่พอนึกขึ้นได้ว่าพระชายากำลังหิวอยู่ก็รีบดึงมือกลับมา 

ความคิดเห็น