หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ทุกสิ่งที่นางมอบให้คนทรยศผู้นั้นไป นางย่อมต้องทวงคืนกลับมาด้วยมือตนเอง!

ตอนที่ 29 โฉมสะคราญสุ่ยเหยียน

ชื่อตอน : ตอนที่ 29 โฉมสะคราญสุ่ยเหยียน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.4k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ก.พ. 2563 10:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 29 โฉมสะคราญสุ่ยเหยียน
แบบอักษร

 

บนใบหน้าฉินเย่หานปราศจากอารมณ์ความรู้สึก แม้แต่สีหน้าก็ยังเรียบเฉย ราวกับไม่รู้จักซูหลี 

ขณะที่งานชุมนุมดอกเหมยด้านล่าง เปิดฉากอย่างคึกคัก 

ซูหลีนั่งอยู่ข้างล่าง กลับได้เปิดหูเปิดตาไม่น้อย 

งานชุมนุมดอกเหมยครึกครื้นยิ่งนัก แรกเริ่มพวกเขาจะเรียกแม่นางในหอหร่วนเซียงทั้งหมด ให้ออกมาปรากฏกาย และยืนเรียงแถว ก่อนจะเดินวนรอบเวทีหนึ่งรอบ จากนั้นก็ให้แต่ละคนแสดงความสามารถ 

มีทั้งร้องเพลง ร่ายรำ ดีดฉิน... 

กระทั่งเล่นหมากล้อมก็ยังมีให้เห็น 

เปรียบกับงานแสดงดนตรีในศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดแล้ว เป็นรสชาติที่ต่างกันมาก 

แม่นางเหล่านี้งดงามเป็นเอกดังที่สาวใช้นางนั้นว่าจริงๆ 

แต่ซูหลีมองอยู่นาน ก็ยังไม่เห็นหลานสุ่ยเหยียนที่เล่าลือกัน บวกกับแม่นางที่อยู่บนเวที กำลังร้องละครเพลง ไม่ว่าชาติก่อนหรือชาตินี้ ซูหลีก็หาได้เพลิดเพลินกับสิ่งเหล่านี้ 

นางอาศัยโอกาสนี้ มองประเมินผู้คนรอบด้าน 

คิดไม่ถึงว่ามองๆ ไป นางจะเจอคนคุ้นเคยเข้า 

คนผู้นั้นก็คือเสิ่นฉางชิง! 

ซูหลีแสยะยิ้ม บุรุษอย่างเสิ่นฉางชิง ยามอยู่ต่อหน้านางแต่ก่อนก็แสร้างทำเป็นคนดีหนักดีหนา ตอนแต่งนางเข้าบ้าน ยังบอกว่านางจะเป็นคนรักและที่พึ่งพึงของเขาไปชั่วชีวิต พวกเขาสองคนถูกกำหนดให้อยู่ร่วมกันไปชั่วชีวิต  

เพียงพริบตาเดียว หลังจากเส้นทางการเป็นขุนนางของเขาราบรื่นขึ้น เขาก็ลืมคำพูดที่เคยพูดไว้ในวันวาน และทุ่มเทโอบอุ้มเจียงโม่อวี้  

หลี่จื่อจินตายไปได้หนึ่งปีแล้ว แต่เสิ่นฉางชิงก็ยังมิได้ยกเจียงโม่อวี้ขึ้นเป็นฮูหยินท่านโหว ไม่รู้ว่าในใจเขากำลังคิดอะไรอยู่กันแน่...  

หากมีโอกาส นางจะต้องคิดหาวิธีมาสงเคราะห์เสิ่นฉางชิงแน่  

หลังจากเจียงโม่อวี้เข้ามา เรื่องราวที่เกิดขึ้นกับนาง นางยังคงจำได้แม่น หากไม่ตอบแทน ก็นับว่านางผิดต่อชีวิตใหม่แล้ว  

“วันนี้เหล่าแม่นางทั้งหลายต่างลงแข่งขันตำแหน่งยอดดอกเหมย คุณชายทุกท่านได้รับชมไปแล้ว บัดนี้เป็นเวลาที่พวกเราจะเชิญหญิงงามอันดับหนึ่งในหอหร่วนเซียงของพวกเราออกมา ขอเชิญแม่นางหลานสุ่ยเหยียน!”  

ซูหลีใจลอยเพียงครู่หนึ่ง แม่นางที่ขับร้องเพลงก็ลงจากเวทีแล้ว ก่อนจะเปลี่ยนเป็นบุรุษผู้หนึ่งขึ้นมารับช่วงต่อ บุรุษผู้นี้พูดไม่ทันขาดคำ ก็เห็นหญิงงามในชุดสีฟ้า ค่อยๆ ก้าวขึ้นมากลางเวที 

“สุ่ยเหยียนคารวะคุณชายทุกท่าน” สิบปากว่าไม่เท่าตาเห็น สุ่ยเหยียนผู้นี้งดงามสมคำล่ำลือจริงๆ 

ทั้งวิธีขมวดคิ้ว ทั้งรอยยิ้มพิมพ์ใจ ยังมีการกระทำนั่นอีก ล้วนแต่ล่อลวงผู้คนให้ลุ่มหลง 

เพียงแต่ความงดงามยังไม่เข้าขั้นนัก ทว่าเปรียบกับสตรีที่ซูหลีเคยพบมามากมายแล้ว ก็นับว่างดงามมากแล้ว 

“แม่นางสุ่ยเหยียนงามขึ้นทุกวันเลยจริงๆ!” 

“ก็ใช่นะสิ! สำหรับข้าแล้ว สตรีในหอโคมเขียวทั่วเมืองหลวง ล้วนไม่อาจเทียบแม่นางสุ่ยเหยียน” 

“ใช่เลย…” 

ครั้นหลานสุ่ยเหยียนปรากฏกาย ผู้คนด้านล่างก็พลันเดือดพล่าน 

คำสรรเสริญเยินยอถูกส่งไปยังหลานสุ่ยเหยียน 

ทว่าเมื่อคนงามได้ยินดังนั้น กลับทำเพียงปิดปาดยิ้มเล็กน้อย 

รูปโฉมนางไม่นับว่างดงามที่สุด ทว่ายามเคลื่อนไหวกลับดึงดูดใจผู้คนเป็นที่สุด 

“…สุ่ยเหยียนขอตัวก่อน ขอให้คืนนี้คุณชายทุกท่านสนุกให้เต็มที่” หลานสุ่ยเหยียนขึ้นเวทีมาพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนนุ่มเพียงสองสามประโยค ดวงตาคู่นั้นกวาดมองไปยังผู้คนตรงแถวที่หนึ่ง 

ซูหลีรู้ กลุ่มคนที่นั่งอยู่แถวที่หนึ่งเป็นผู้ที่มีฐานะสูงส่งที่สุด 

ฉินมู่ปิง ซื่อจื่อแห่งจิ้งหนานอ๋อง 

นางยกยิ้ม ก่อนจะ... 

“แม่นางสุ่ยเหยียนช้าก่อน!” 

ความคิดเห็น