หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ทุกสิ่งที่นางมอบให้คนทรยศผู้นั้นไป นางย่อมต้องทวงคืนกลับมาด้วยมือตนเอง!

ตอนที่ 28 รวมตัวกัน

ชื่อตอน : ตอนที่ 28 รวมตัวกัน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.3k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ก.พ. 2563 12:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 28 รวมตัวกัน
แบบอักษร

 

ซูหลีเลิกคิ้วขึ้น ฟังนางแนะนำ หอหร่วนเซียงช่างมีสีสันนัก 

แม่นางเหล่านี้รูปโฉมเยี่ยงไร ฝีมือเป็นเช่นไร ซูหลีมิได้สนใจ นางฟังไปไม่กี่ประโยค ก็เอ่ยขึ้น “ไม่ทราบว่าวันนี้แม่นางสุ่ยเหยียนจะปรากฏกายไหม” 

สาวใช้นางนั้นได้ฟัง รอยยิ้มบนใบหน้าก็ยิ่งเพิ่มทวี 

คนที่มาที่นี่ครั้งแรก กว่าแปดเก้าส่วนล้วนแค่มาหาหลานสุ่ยเหยียน แต่หลานสุ่ยเหยียนนั้นเป็นใคร หากมิใช่คนที่มีฐานะสูงส่ง โดยปกติแล้วนางจะไม่ยอมพบแขกง่ายๆ 

สาวใช้นางนี้ทำงานที่นี่มาไม่ใช่วันสองวัน แขกเช่นซูหลีนางเห็นมาทุกเมื่อเชื่อวัน 

“วันนี้เป็นวันสำคัญของหอหร่วนเซียง แม่นางสุ่ยเหยียนจะต้องออกมาปรากฏกายแน่เจ้าค่ะ หากคุณชายอยากจะ...” บนใบหน้าสาวใช้นางนั้นปรากฏรอยยิ้มคลุมเครือ ซูหลีเลิกคิ้วขึ้น ก่อนจะพยักหน้ารับอย่างเยือกเย็น 

ชุยตานที่ยืนมองอยู่ด้านข้าง พลันมีสีหน้าอึมครึมขึ้นหลายส่วน 

“เช่นนั้นคงไม่ได้กระมัง ใครๆ ก็รู้ว่าแม่นางสุ่ยเยียนเป็นคนโปรดของจิ้งหนานอ๋องซื่อจื่อ[1] แต่เริ่มเดิมทีก็ไม่เคยรับแขกอื่นใดนอกจากซื่อจื่อ หากคุณชายต้องการตัวแม่นางสุ่ยเหยียน ข้าน้อยจะเกลี่ยกล่อมแม่นางให้สักประโยค บางที...”  

นางมิได้พูดจนจบ ทว่าเวลานี้คนฉลาดย่อมรู้ความแล้ว 

ฐานะเช่นฉินมู่ปิง หากจะงัดข้อกับเขา ไหนเลยมิใช่รนหาที่ตาย 

“เอาเถอะ เจ้าไปได้แล้ว ใช่แล้ว เจ้าช่วยหากระดาษกับพู่กันมาให้ข้าด้วย” บนใบหน้าซูหลีมีรอยยิ้มประดับอยู่ ตลอดร่างดูลึกลับยากจะหยั่ง 

บอกว่าต้องการหลานสุ่ยเหยียน แต่พอสาวใช้พูดเพียงสองสามประโยค ก็ทำให้อีกฝ่ายคล้ายกับจะยอมแพ้อย่างง่ายดาย 

สาวใช้นางนั้นนิ่งไปชั่วขณะ ในดวงตามีแววดูแคลนวาดผ่าน คนผู้นี้แม้แต่ถามสักประโยคก็ยังไม่ถาม เช่นนี้คงมาก่อกวนกระมัง  

ทว่าเมื่อนึกถึงเงินรางวัลเมื่อครู่ นางก็มิได้แสดงออกชัดเจนเกินไป ทั้งยังหากระดาษและพู่กันมาให้ซูหลี แต่ไม่ว่าใครมองปราดเดียวก็พอจะดูออก ว่าสาวใช้นางนี้มิได้กระตือรือร้นเช่นก่อนหน้านี้ 

ตึง ตึง ตึง! กระดาษกับพู่กันเพิ่งจะวางลงบนโต๊ะ ชุยตานก็เห็นซูหลียกพู่กันขึ้นเขียนอะไรบางอย่าง ยังไม่ทันได้มองให้ละเอียด ก็ได้ยินเสียงฆ้องดังมาจากบนเวทีด้านหน้า 

งานชุมนุมดอกเหมยจะเปิดฉากขึ้นแล้ว 

ซูหลีเองก็หันมาสนใจเช่นกัน นางยืดตัวขึ้น นำกระดาษที่เขียนดีแล้วพับสองสามทบ ก่อนจะเก็บไว้ในอกเสื้อ ก่อนจะดึงพัดของตนเองออกมา ทว่ามิกางออก แต่ใช้มันเคาะลงบนโต๊ะ บนใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มเจ้าชู้  

ดูๆ ไปก็เหมือนคุณชายเจ้าสำราญคนหนึ่ง! 

“เขามาที่นี่ได้เยี่ยงไร” สิ่งที่ซูหลีไม่รู้ก็คือ นอกจากห้องโถงชั้นหนึ่งในหอหร่วนเซียงแล้ว บนชั้นสองยังมีห้องรับรองที่มองเห็นเวทีอยู่ด้วย 

เวลานี้ คนในห้องรับรองกำลังมองลงไปที่ด้านล่าง เมื่อมองเห็นซูหลี คนผู้นั้นก็ขมวดคิ้วโดยพลัน 

“ใครกัน” คนที่นั่งอยู่ตรงข้ามเขา มีใบหน้าเคร่งขรึม ไร้ซึ่งอารมณ์ แผ่กลิ่นอายมิให้ผู้อื่นเข้าใกล้ ผู้คนมองเพียงแวบเดียว ก็รู้สึกถึงแรงกดดันรุนแรง 

“ไม่มี” ฉินโม่โจวส่ายหน้า สลัดความคิดวุ่นวายในหัวตน 

มิใช่ว่าซูหลีชอบบุรุษหรอกหรือ ไฉนจึงมาสถานที่เช่นนี้ได้ ช่างน่าแปลกเสียจริง 

เขาไม่พูด แต่ฉินเย่หานที่นั่งอยู่ตรงข้ามเขา กลับมองเห็นซูหลีแล้ว 

 

------ 

[1] ซื่อจื่อ คือ ตำแหน่งผู้สืบทอดบรรดาศักด์ต่อจากบิดา ซึ่งมียศตั้งแต่ขั้นโหว ไปจนถึงเชื้อพระวงศ์ชั้นสูง 

ความคิดเห็น