Line-icon

เขียนยัังไงให้ถูกใจคนอ่าน...

ชื่อตอน : ตอนที่ 12

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 3k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ก.พ. 2563 00:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 12
แบบอักษร

ปล.ตอนแรกผมคิว่าจะคิดวันและเดือนเอง แต่ไปๆมามันคิดไม่ออก เลยขออ้างจากวันและเดือนที่เราใช้ปัจจุบันแล้วกันนะครับ ที่มีเปลี่ยนก็คือ ปี ที่เปลี่ยนเป็นปี K.O ทวีป(ทวีปทั้ง 4) ประเทศ(A-Z) จังหวัด(เขตโซน) เผื่ออนาคตอาจจะมีสงครามและและมีเรื่องการเมืองมาเกี่ยวข้อง มันจะได้ไม่พาดพิง เดี๋ยวมีมาม่าอีก

ปล.2 ตอนนี้มีแต่น้ำ ชิลๆเดินกระโปกปลิวทั้งตอน

เข้าเรื่องดีกว่า

...

..

.

คอนโด K.O Hunter ห้อง 5001 06.00น.

ผมตื่นมาในวันอาทิตย์ที่แสนสดใส ก่อนที่จะโทรสั่งอาหารเนื้อสัตว์กลายพันธุ์ 5 กิโลกรัมและไปออกกำลังกายเบาๆเพื่อเรียกเหงื่อให้ร่างกายตื่นตัวและไปอาบน้ำ และเมื่อผมออกมาอาหารก็ถูกนำมาส่งผมจึงลงมือทานจนเสร็จ

"วันนี้กลับไปเก็บของที่หอเก่าและไปเดินเที่ยวผ่อนคลายดีกว่า แล้วค่อยกลับมาฝึกตอนเย็น"ผมเอ่ยขึ้นกับตัวเอง วางแผนว่าวันนี้จะทำอะไรดี ถ้าจะให้ฝึกทั้งวันก็ได้แต่ถ้าฝืนฝึกมากมันก็ไม่ดี เอาไว้ฝึกตอนเย็นและพักผ่อนดีกว่า

เมื่อคิดได้ผมจึงคว้าเสื้อกล้ามสีดำตัวเก่ง กางเกงขาสั้นลายต้นมะพร้าว ในตู้เสื้อผ้าออกมาใส่ ถ้าถามว่าทำไมผมถึงไม่แต่งตัวให้มันดูดีเลยทั้งๆที่เงินก็มีซื้อ ก็เพราะมันอึดอัดไงล่ะ แบบนี้ใส่สบายกว่า อินดี้อ่ะเข้าใจป่ะ ส่วนเครื่องประดับก็จะมีแค่ตุ้มหูเก็บของเท่านั้นที่สวมอยู่ที่หูข้างซ้าย หลังจากสวมเสร็จผมก็มองกระจกหวีผมที่ฟูให้เรียบและเดินไปหน้าประตูคว้าอีแตะหูคีบคู่ใจเดินออกไปจากห้อง

เห็นผมแต่งตัวแบบนี้อย่าคิดดูถูกเชียว เสื้อกล้ามและกางเกงทำมาจากใยพืชกลายพันธุ์ที่ช่วยระบายอากาศใส่สบายเหมือนไม่ได้ใส่ พร้อมลงอักขระป้องกันที่กันได้แม้กระทั่งกระสุนสไนเปอร์...ถ้าถูกยิงโดนส่วนที่มันครอบคุมอะนะ แต่ผมก็ไม่ได้กลัวหรอก ผมเป็นนักพลังจิตสายตรวจจับ ถ้ากระสุนหรืออะไรเข้ามาอยู่ในระยะตรวจจับ 500 เมตรก็ไม่ได้แดกผมหรอก อีแตะนี่ก็ทำมาจากหนังสัตว์กลายพันธุ์ชั้นดี ลงอักขระป้องกันและเร่งความเร็วไว้ ผมตรวจสอบโดยการวิ่งลุยกับระเบิดมาแล้ว มันแทบไร้ลอยขีดข่วนเลยล่ะ ยกเว้นผมที่จุกกับแรงระเบิดและมีคราบเขม่าควันติดตามตัวเล็กน้อย สิ่งที่ผมพูดถึงทุกชิ้นมันมันมีระดับ A เลยทีเดียวเชียว ก่อนที่จะย้อนกลับมาของระดับ A ที่ผมสวมและมีในครอบครองมันอยู่ในระดับกลางเพราะมันมีของระดับ SS แต่ถ้าเป็นตอนนี้ของระดับ A มันเปรียบได้กับสมบัติระดับประเทศที่มีเพียงประธานสมาคมนักล่าที่มีระดับ A-A+(ตอนนี้นักล่าพลังเคฟอสและนักสู้พลังจิตพลังเอ็มฟอสมีระดับสูงสุดเพียงแค่ A+) ที่มีในครอบครองเพียง 1 หรือ 2 ชิ้น ไม่ต้องสืบถึงปืนลูกโม่.500Magnum ระดับ A+ ที่ผมมีในครอบครอง ซึ่งตอนนี้ของระดับ A+ มันเป็นสมบัติระดับทวีปที่มีเพียงทวีปล่ะ 1 ชิ้น หรือก็คือทั้งโลกนี้มีแค่ 4 ชิ้น(ไม่รวมของผม) ซึ่งถูกครอบครองโดยประธานสมาคมนักล่าประเทศ A ประเทศเมืองหลวงของแต่ล่ะทวีป พอๆขิงพอและ

ผมเดินออกจากห้องและล๊อคห้องเรียบร้อย ก่อนจะลงลิฟท์และเดินออกมายังล๊อบบี้ของคอนโด ผมมองไปที่เคาท์เตอร์รับรองก็ไม่พบพนักงานสาวคนที่ผมมาพูดขอซื้อห้องแต่เป็นพนักงานสาวคนใหม่แทนที่ตอนนี้กำลังยืนคุยอยู่กับผู้จัดการชายกลางคนที่ทำเรื่องซื้อขายห้องให้ผม

ผู้จัดการและพนักงานสาวเหมือนรู้ตัวว่าถูกมองก็เงยหน้าขึ้นมาก็พบกับผมเข้า ผมจึงส่งยิ้มทักทายออกไปอย่างเป็นมิตร พนักงานสาวยิ้มรับมีเพียงผู้จัดการที่ทำหน้าตาเหยเกเหมือนกำลังจะฝืนยิ้ม ผมหยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจก่อนจะเดินล้วงกระเป๋ากางเกงและเดินออกจากโรงแรม และเอารถสปอร์ตออกมาและขับออกไป

"ใครกันค่ะผู้จัดการ แต่งตัวธรรมดาจัง ไม่เหมาะที่จะมาอยู่คอนโดนี้เลย"พนักงานสาวกล่าวถามเมื่อเห็นคนที่ยิ้มให้เธอเดินออกไปแล้ว

"สงสัยชั้นต้องเคร่งเรื่องการมองคนที่ภายนอกแล้วสิ เธอไม่รู้อะไรไม่แปลก แต่ที่เธอเข้ามาทำงานได้ก็เพราะเขานั่นแหล่ะ"ผู้จัดการเอ่ยเปรยๆให้พนักงานสาวฟัง

"เขาหรอคะ?"พนักงานสาวถามคำสั้นเป็นเชิงคำถาม

"ก็เมื่อวานพนักงานเก่าก็มองเขาเพียงแค่ภายนอกเหมือนเธอนั่นแหล่ะ สุดท้ายก็ต้องออกจากงานไปรักษาสภาพจิตใจจากการที่ถูกเขาจ้องมองเท่านั้น ถ้าพบเขาคนนั้นไม่สิ คนที่ภายนอกดูธรรมดาเธอก็ควรไม่แบ่งแยกหรือคิดดูถูก เพราะคนที่คิดจะมาซื้อหรือมาอยู่ที่นี่ได้ก็ไม่ธรรมดาแล้ว จำไว้ล่ะ"ผู้จัดการเอ่ยเตือน

"ดิชั้นจะจำไว้ค่ะคุณผู้จัดการ"พนักงานสาวตอบรับก่อนจะก้มลงไปทำงานต่อ

ห้องพักรูหนู

ผมขับรถขึ้นมอเตอร์เวย์เพียง 20 นาที จากเขตโซน 1 ก็มาถึงเขตโซน 2 ต่างจากการนั่งรถโดยสารสาธารนะที่แวะนู่นจอดนี่ก็จะเกินทางถึงก็กินเวลาไปชั้วโมงกว่า และตอนนี้ผมก็ได้มาถึงหอพักรูหนูของผมแล้ว

ผมไม่รอช้าเก็บของใช้และไม่ได้ใช้ไว้ในตุ้มหูเก็บของทันที ถ้าถามทำไมผมถึงไม่เก็บไปตั้งแต่เมื่อวาน ก็เพราะผมกลัวจะยังหาซื้อที่อยู่ไม่ได้ ที่อยู่มันหาซื้อได้ง่ายที่ไหน มันไม่เหมือนในนิยายซักหน่อย มั้ง

"ต้องขอลาแล้วล่ะนะรูหนูของชั้น ขอบคุณแกมากที่เป็นห้องให้ชั้นได้หลบแดดฝนมา 2 ปีกว่า"ผมเอ่ยขึ้นจากความรู้สึกผูกพันธ์ ทั้งตอนนี้และก่อนย้อนมาก็ได้มันเป็นที่ซุกหัวนอนถึงผมจะต้องจ่ายค่าเช่ามันก็เถอะ จะรู้สึกผูกพันธ์ก็ไม่แปลก

หลังจากอาลัยอาวรเสร็จผมก็เดินออกจากห้อง และไปลาเจ้าของตึกเล็กน้อยตามมารยาทเพราะไม่คุ้นเคยกันนัก และขับรถออกไปยังที่หมายต่อไป

ห้าง C Center สาขาหลัก เขตโซน1

หลังจากที่ผมขับรถกินลมชมวิวเพราะไม่รู้จะไปไหน สุดท้ายก็มาจบห้างซีเซ็นเตอร์เขตโซน 1

"ไหนๆก็ได้ย้อนกลับมาแล้ว ก็ขอทำอะไรที่สมกับวัยสะรุ่นเขาทำกันหน่อยแล้วกัน ถึงอายุจริงจะเกือบเป็นวัยกลางคนแล้วก็เถอะ"ผมเอ่ยกับตัวเองก่อนจะลงจากรถสปอร์ตและเก็บไว้ในตุ้มหูเก็บของ และย่างเท้ามุ่งหน้าเข้าไปในห้างโซนโรงหนังและเครื่องเล่น

"มีแต่หนังเก่าๆที่เคยดูมาหมดแล้วทั้งนั้นเลย ถึงจะแค่ในเครื่องเล่นหนังก็เถอะ"ผมบ่นอุบขึ้นมาหลังจากเห็นรายการหนังที่จะฉายก่อนที่จะไม่สนใจและเดินไปยังตู้เกมที่ในอนาคตไม่มีเพราะเก่าไปแล้ว ก็อย่างว่าก่อนที่จะย้อนกลับมาที่อายุเท่าตอนนี้ วันเสาร์อาทิตย์ผมก็ทำงานพาสไทม์จะไปมีเวลาเล่นได้ไง ตอนนี้ได้ย้อนกลับมาแล้วก็ขอลองในสิ่งที่ไม่เคยทำให้สมกับเป็นวัยรุ่นยุคนี้หน่อย

Skip ตอนเล่นเกมไปแล้วกัน

ผมที่วนเวียนเล่นตู้เกมเครื่องเล่นต่างๆจนถึงเที่ยงก็เริ่มหิว จึงระออกมาจากโซนเครื่องเล่นและเดินไปยังโซนอาหารเพื่อหาอะไรกิน

ผมเดินล้วงกระเป๋าเข้าไปในร้านอาหารที่ดูหรูร้านนึง เมื่อเดินไปถึงเค้าท์เตอร์เพื่อจะจองโต๊ะผมก็ถูกเสียงที่คุ้นหูเอ่ยเรียก

"อ้าว...นายอิมท์ไนท์ นายมาหาอะไรกินหรอ"

'เดินเข้ามาในร้านอาหารแบบนี้คงเอาผ้ามาซักมั้งครับ'ผมตอบกลับในใจและหันกับไปมองก็พบกับหญิงสาวที่คุ้นเคยดี โรสลิน แอคอสเทนส์ หรือยัยอ.ซาดิสนั่นเอง

'โลกกลมจังวะ เจอใครไม่เจอ'ผมสบถในใจดังลั่นพร้อมแสดงสีกน้าเรียบเฉย

"ครับ อ.โรส"ผมตอบรับพลางก้มหัวก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นทำหน้าเหนื่อยใจ

และเมื่อผมมองดีๆข้างๆอ.โรสมีชายหนุ่มหน้าตาดีแต่งตัวภูมิฐานยืนอยู่ด้วย และด้านหลังของทั้ง 2 คน มีชายหญิงแต่งชุดสูทมาดบอดี้การ์ดยืนคุ้มกันเป็นพรวน

"ทำหน้าเหมือนไม่อยากเจออ.สุดสวยคนนี้เลยน้า คุณเอ็กซ์คะ ดิชั้นคงไม่สามารถร่วมทานอาหารตามคำเชิญของคุณได้ ขอโทษที่เสียมารยาทนะคะ"อ.โรสพูดขึ้นก่อนจะหันไปพูดกับชายหนุ่มที่ชื่อเอ็กซ์ และเหมือนคนทั้ง 2 กลุ่มนี้จะอยู่ในร้านก่อนหน้าผมเข้ามาแล้ว เพียงแต่ผมไม่ทันได้สังเกตเท่านั้น

"ครับ ถ้าไม่สะดวกก็ไม่เป็นไรครับ งั้นผมไม่รบกวนคุณแล้ว ขอตัวก่อนนะครับ"ชายที่ชื่อเอ็กซ์เอ่ยตอบอ.โรสก่อนจะยิ้ม และเดินออกจากร้านอาหารไปเหลือแต่อ.โรสและบอดี้การ์ดชายหญิงอีก 5 คน และเมื่อพ้นสายตาของอ.โรส ผมสังเกตุเห็นชายที่ชื่อเอ็กซ์นั่นเหลือบสายตาโกรธแค้นมาทางผมแวบนึง

'เฮ้อ ยัยอ.ซาดิสหาเรื่องให้ตูแล้วไหมล่ะ'ผมถอนหายใจเบาๆ มาอีหรอบนี้ไม่พ้นผมที่โดนเล็งแน่นอน ผมที่ผ่านอะไรมาเยอะแค่เห็นสายตานั่นก็รู้ได้ทันทีว่าหลังจากนี้คงมีคนมารังควาญแหงเเซะ

"ถอนหายใจแบบนั้นนายคงไม่อยากเจอชั้นจริงๆสินะ แต่เสียใจด้วยจนกว่านายจะเรียนม.ปลายนายยังต้องเห็นหน้าชั้นจนเบื่อเลยล่ะ"อ.โรสเอ่ยขึ้นพลางยิ้มขำ

'ถ้าแค่ม.ปลายก็ดีน่ะสิ'ผมทำได้แค่บ่นในใจ

"คร๊าบๆ ถ้าแค่จะทักทายงั้นผมขอตัวหาไรกินก่อนนะครับ ผมหิว"ผมเอ่ยพร้อมทำหน้าซังกะตาย

"เธอนี่ไม่มีน่ารักเลยนะ งั้นเดี๋ยวอ.เลี้ยงมื้อเที่ยงเองแลกกับซ้อมกับอ. 1 ชั่วโมงเหมือนเมื่อวานดีไหม"อ.โรส

"ขอปฏิเสธ"ผมยกเอ่ยขึ้นทันควัน

"งั้นเดี๋ยวอ.ให้เกรด A วิชาประวัติยุคเคออส"อ.โรสเสนอแนะ

"เเค่วันนี้นะครับ"ผมเอ่ยตอบ ที่ผมตอบรับเพราะคิดว่าไหนๆวันนี้ก็ไม่มีอะไรทำ ไปเล่นกับอ.ที่เคยฝึกหน่อยก็ดี ผมไม่ได้เห็นแก่เกรดเลย จริงๆนะ

"ให้ได้แบบนี้สิ งั้นไปกันก่อนมา อ.จองห้อง Vipไว้แล้ว"อ.โรสกล่าวพร้อมเดินนำหน้าผมไปข้างๆกับบอดี้การ์สาวส่วนบอดี้การ์ดชายนั้นเดินรอบทั้ง 2 คน ผมจึงเดินตามหลังไป

'อ.โรสนี่คงจะไม่ใช่คนธรรมดาอย่างที่เราคิดสินะ'ผมคิดในใจเพราะผมได้ลองตรวจสอบบอดี้การ์ดทั้ง 5 คนดูแล้ว พลังที่จอโฮโลแกรมแสดงออกมา บอดี้การ์ดชายทั้ง 4 พลังเคฟอสอยู่ใน ระดับ B-B+ ส่วนบอดี้การ์สาวที่เดินข้างอ.โรสมีพลัง เคฟอส ระดับ A พลังเอ็มฟอส ระดับ C+ ซึ่งน่าจะเป็นนักล่าเเร๊งค์สูงและน่าจะมีระดับรองลงมาจากประธานสมาคมนักล่าเพียงเล็กน้อย ถ้าสามารถจ้างคนระดับนี้มาเป็นบอดี้การ์คงไม่ใช่คนธรรมดาแน่ๆ

'ถึงว่าก่อนที่เราจะย้อนกลับมา แม้ว่าอ.โรสจะฝึกนักล่าฝึกหัดจนเกือบเสียชีวิตก็ไม่มีใครเอาความเลย คงมีแบ็คหนาสินะ'ผมคิดในใจ ก่อนที่จะสลัดความคิดนั้นทิ้งและเดินตามอ.โรสและบอดี้การ์ดสาวเข้าไปในห้องอาหาร Vip ส่วนบอดี้การ์ดชายทั้ง 4 ยืนคุ้มกันหน้าห้อง

.....

....

...

จบตอน

...

....

.....

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว