เจ้าหญิงดอกไม้ / บุษบากร
email-icon facebook-icon Twitter-icon

ฝากติดตามผลงานของ "เจ้าหญิงดอกไม้" ไว้ในอ้อมอกอ้อมใจของรีดทุกคนด้วยนะคะ ^^ (ดูนิยายเรื่องอื่น ๆ คลิกที่รูปโปรไฟล์ได้เลยน้า)

CHAPTER 24 100% I never give up on you

ชื่อตอน : CHAPTER 24 100% I never give up on you

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 7k

ความคิดเห็น : 38

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ก.พ. 2563 19:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
CHAPTER 24 100% I never give up on you
แบบอักษร

INGDAW PART :

 

"คิตตี้..." เขาใช้น้ำเสียงแบบนี้

"....."

"คิตตี้ครับ.. " เขาใช้สายตาแบบนี้อีกแล้ว....ฮือ ไม่ได้นะอิงดาว เธอจะยอมแพ้ไม่ได้

"หยุดพูดดะ..อื้อ!!" แต่ทว่าไม่ทันที่ฉันจะได้พูดห้าม ใบหน้าหล่อก็ขยับเข้ามาใกล้กว่าเดิมตามด้วยมือที่จัดการปิดปากฉัน อะไรเนี่ย!

"อ๋อยอ๊ะ!!"

"ถ้าไม่อยากให้พี่จูบปิดปาก ก็ให้โอกาสพี่ได้อธิบายบ้าง" เขากระซิบเสียงพร่าข้างหู ก่อนจะยอมถอยออกไป แต่สิ่งที่ทำให้ฉันยอมเงียบก็เป็นประโยคนั่นแหละ จูบปิดปากงั้นเหรอ เหอะ บ้าที่สุด!

"มีอะไรก็รีบพูดค่ะ จะได้รีบกลับ ไม่อยากเห็นหน้า" พูดไปพร้อมกับเก็บอุปกรณ์ทำแผลเข้ากล่องให้เรียบร้อย อยู่กับเขาสองต่อสองแบบนี้มันไม่ดีเอาเสียเลย ไหนจะแม่ที่จู่ ๆ ก็เปลี่ยนใจยอมให้เขาเข้ามาทำแผลในบ้านอีก

"พี่ขอโทษแทนพ่อพี่ด้วยนะ ฮัดชิ่ว!"

"....." ฉันเว้นระยะห่างนั่งกอดอกมองเขา ถึงลึก ๆ จะแอบเป็นห่วงเขาก็ตาม แผลก็เจ็บยังไปตากฝนอีก คิดอะไรอยู่ก็ไม่รู้ -_-!

"พี่ไม่ได้แต่งงานกับชาร์ลอท" เอ๋ เขาสองคนไม่ได้แต่งงานกันงั้นเหรอ แล้วรูปในชุดแต่งงานนั่นล่ะ มีคนส่งรูปมาให้ทางโทรศัพท์ เป็นรูปที่เขาอยู่ในชุดเจ้าบ่าวข้างกายมีคุณชาร์ลอทในชุดเจ้าสาวอยู่เหมือนกัน จำได้ว่าวันนั้นเป็นวันที่พีากันต์พาฉันกับแม่ย้ายมาที่ไร่วันแรก ตอนเห็นรูปที่เขาสองคนในชุดแต่งงานยืนอยู่ข้างกันมันเจ็บจนชาไปทั้งตัว เจ็บจนร้องไห้ไม่ออก ถึงแม้จะทำใจเอาไว้แล้ว แต่พอมาเห็นเข้าจริง ๆ หัวใจก็รับแทบไม่ไหวเหมือนกัน ผู้ชายที่เรารัก ผู้ชายที่เป็นพ่อของลูกกำลังจะแต่งงานใช้ชีวิตคู่กับผู้หญิงแสนดีอีกคนที่ไม่ใช่เรา ใครจะไปทำใจได้ล่ะ มันคือรูปที่ถูกแอบถ่าย ถ้าฉันเป็นคนนอกแล้วมาดูรูปนี้คงคิดว่าเขาสองคนรักกันจริง ๆ ด้วยซ้ำ

"หืม เห็นด้วยเหรอ ใครส่งมาให้!?" เขาเองก็ตกใจไม่แพ้กัน ไม่เคยรู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับฉันเลยสินะ ฉันปรายตามองหน้าเขาแวบหนึ่งก่อนจะจะลุกไปเก็บกล้องปฐมพยาบาลแล้วเอาขยะไปทิ้ง ตามด้วยเดินเข้าไปในห้องนอนหยิบโทรศัพท์ออกมา แต่ตอนที่หมุนตัวจะเดินออกมาจากห้องนั้นแหละ

"ว้าย!" เขามาโผล่ด้านหลังได้ยังไง ตกใจจนเซถอยหลังไปหนึ่งก้าว แต่ก็มีวงแขนแกร่งมารับเอาไว้

"เข้ามาทำไมเนี่ย ออกไปเลยนะ" รีบฉลัดมือเขาออก ไม่อยากแตะเนื้อต้องตัวเขาแม้แต่นิดเดียว แตะทีไรแล้วอยากดึงมากอดทุกที!

"ก็เห็นเดินออกมาไม่พูดอะไร พี่ก็เลยตามมา"

"ไม่มีมารยาท" ฉันบ่นอุบอิบกำลัลจะเดินผ่านเขาแล้วออกจากห้องไปแต่ก็ถูกมือหนาจับข้อมือเอาไว้

"คุยในนี้ก็ได้"

"!?!?!?" คุยในห้องนอนเนี่ยนะ ฝันไปเถอะ

"ในห้องมันอุ่นดี ข้างนอกมันหนาว ฮัดชิ่ว~" คนตัวโตยืนพร้อมทำท่าทางประกอบว่าหนาวจริง ๆ ด้วยการเอามือลูบแขนตัวเองแถมยังจามปิดท้าย ไม่หนาวาแปลกตากฝนเป็นชั่วโมงแถมตอนนี้ก็ยังใส่เสื้อผ้าที่แปลกอยู่ด้วย ถ้าเป็นเมื่อก่อนฉันคงยอมเขาไปแล้วล่ะ แต่นั่นมันเมื่อก่อน ไม่ใช่ตอนนี้

"หนาวก็เรื่องของคุณ ไม่เกี่ยวกับฉันสักหน่อย" พูดจบก็ยื่นโทรศัพท์มือถือเปิดข้อความในโทรศัพท์ที่มีเบอร์ต่างประเทศส่งรูปตอนเขาแต่งงานมาให้ก่อนจะเดินออกจากห้องนอนกลับมาที่ห้องรับแขกตามเดิม

"พี่อธิบายได้นะ" เขาเดินออกมาพร้อมกับสีหน้าเป็นกังวล ฉันเงียบรอเขาพูดต่อ

"วันนั้นงานแต่งมันถูกจัดขึ้นจริง ๆ แต่มันก็เป็นวันเดียวกับที่งานแต่งล่มเหมือนกัน พี่ไม่รู้มาก่อนว่าจะเป็นแด๊ดที่อยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมด พี่ไม่คิดว่าแด๊ดจะมาหาเราที่ไทย พี่ขอโทษ" น้ำเสียงเขาอ่อนลง แต่ตอนที่เขาพูดถึงคุณพ่อของเขาแอบเห็นนัยน์ตาคมไหววูบเล็กน้อย

"พี่ไม่คิดว่าแด๊ดจะทำแบบนี้..." เขาดูเจ็บปวดเวลาที่พูดถึงท่าน ความเจ็บปวดที่ฉันเองก็สัมผัสได้

"....."

"พี่ทำทุกวิถีทางเพื่อตามหาเราและติดต่อเรา แต่มันไม่ได้ง่ายแบบนั้น แต่ใครจะไปคิดว่าจะได้มาบังเอิญเจอกันที่น่ะ รู้ไหมว่าพี่ดีใจแค่ไหนตอนเจอเรา ผู้หญิงที่พี่เฝ้าตามหาเฝ้าคิดถึงตลอดระยะเวลาหลายเดือนมาปรากฎอยู่ตรงหน้า"

"....."

"ฮึก พี่ขอโทษจริง ๆ อย่าทำร้ายหัวใจพี่ไปมากกว่านี้เลยนะคนดี แค่ถูกคนในครอบครัวทำร้ายมันก็เจ็บเกินพอแล้ว ถ้าถูกผู้หญิงที่รักย่ำยีหัวใจพี่ก็คง../หยุดค่ะ" ฉันพูดแทรกเพราะพอจะเดาออกว่าประโยคต่อไปที่เขาจะพูดคืออะไร และถ้าปล่อยให้เขาพูดนานกว่านี้ฉันต้องเห็นน้ำตาเขาแน่นอน

"กลับไปได้แล้วค่ะ"

"คิตตี้..." ร่างสูงที่กำลังจะเดินมาหาฉันหยุดชะงัก เพราะไม่คิดว่าฉันจะเอ่ยปากไล่เขาอีกครั้ง

"ถ้าไม่อยากให้ไล่ก็อย่าพูดว่าถูกทำร้ายหรือเจ็บปวดอยู่ฝ่ายเดียวสิคะ หนูล่ะ พี่เห็นหนูไม่มีความรู้สึกหรือเจ็บไม่เป็นรึไง หลายเดือนที่ผ่านมาคิดว่าหนูมีความสุขเหรอ เสียคนรักให้ผู้หญิงคนอื่นไปไม่พอยังมาเสียคนในครอบครัวไปอีก"

"....."

"รู้ไหมว่ามันยากแค่ไหนกว่าหนูจะผ่านช่วงเวลาย่ำแย่นั่นมาได้!" ฉันตะโกนออกไปด้วยความอัดอั้น วันที่เจ็บปวดที่สุดคือวันที่เจอแต่เรื่องแย่ ๆ แถมยังถูกไล่ให้ออกไปจากชีวิตเขาอีก

"ไหนจะท้องไม่มีพ่อเพราะพ่อเขาต้องไปแต่งงานกับคนอื่นจนพี่กันต์ต้องอาสาเป็นพ่อของลูกให้ พี่คิดว่าหนูมีความสุขมากรึไง!!!" เหมือนทุกอย่างมันถูกระบายออกมา จนไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตอนนี้ตัวเองเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเขาเรียบร้อยแล้ว แถมไม่รู้ว่าตอนนี้แม่กับเจ้าขุนเดินออกมาจากในครัวตั้งแต่เมื่อไหร่

"รู้ไหมว่าหนู ฮึก นอนร้องไห้แทบทุกคืน ฮือ ๆ" กำปั้นน้อย ๆ ถูกทุกเข้าที่อกแกร่งไม่ยั้ง แต่เขาก็ไม่คิดจะห้าม ท้อไปแล้วว่าจะได้สมหวังกับความรักครั้งนี้ หมดหวังไปแล้วว่าจะได้กลับมาเจอเขาอีก เพราะใจมันคิดไปแล้วว่าเขาคงแต่งงานมีความสุขอยู่กับคุณชาร์ลอท มีลูกที่น่ารักด้วยกัน เขามีความสุขอยู่กับภรรยา ฉันคิดแบบนั้นไปแล้ว ที่ต้องคิดแบบนั้นเพราะจะได้เรียกสติตัวเองให้สู้ต่อไป และที่ฉันยังสู้อยู่ทุกวันนี้ก็เพื่อ 'ลูก' เข้าใจความรักความเป็นของแม่ก็ตอนที่ตัวเองได้เป็นแม่จริง ๆ และที่สำคัญลูกคือตัวแทนของเขา...

"หนูไม่อยากอยู่ใกล้พี่ ไม่อยากมองหน้าพี่เพราะกลัวว่าตัวเองจะทนไม่ไหวจนต้องเป็นฝ่ายเข้าไปกอดพี่เอง" แล้วก็พรั่งพรูความในใจออกมาจนหมด พอพูดออกไปแล้วมันก็หยุดไม่ได้จริง ๆ

เรี่ยวแรงเริ่มอ่อนลง น้ำหนักที่ลงไปกับกำปั้นก็เบาลงไปด้วย แต่สิ่งที่ไม่ลดไปเลยคือน้ำตาที่ไหลไม่ขาดสาย จนสุดท้ายก็รู้สึกว่าร่างกายตัวเองถูกคนตัวโตดึงเข้าไปกอด

"ชู่ว...ไม่เป็นไรแล้วนะ พี่อยู่ตรงนี้แล้ว" พูดพร้อมกับมือหนาที่ลูบผมเบา ๆ

"ฮึก ฮือ ๆ หนู อึก หยุดร้องไม่ได้" ฉันเงยหน้าบอกเขาทั้งน้ำตา เวลาที่ฉันร้องไห้แบบนี้จะเป็นแม่ที่คอยกอดปลอบ แต่ตอนนี้เป็นเขาที่กอด...อ้อมกอดที่ฉันเฝ้าคิดถึงมาตลอด เวลาอ่อนแออยากมีเขาอยู่ข้าง ๆ ช่วงสองเดือนแรกที่แพ้ท้อง...มันทรมานมากเลย เพราะฉันต้องผ่านช่วงเวลานั้นมาด้วยตัวเองโดยที่ไม่มีเขาอยู่ข้างกาย ถ้ามีเขาอยู่ด้วยกันมันคงจะดีกว่านี้ แต่เพราะ 'ลูก' ที่อยู่ในท้อง ทำให้ฉันผ่านมันมาได้

ตอนนี้รู้สึกได้ว่าเขาออกแรงกอดมากกว่าเดิม ใบหน้าซุกอยู่กับแผงอกและกลิ่นหอมที่คุ้นเคย สัมผัสได้ถึงความชื้นจากเสื้อผ้าที่ยังไม่แห้งดี แต่ทำไมฉันกลับรู้สึกว่าอ้อมกอดของเขามันอุ่นจนทำให้ลืมไปเลยว่าตอนนี้เขายังเปียกอยู่ มือที่ตอนแรกวางอยู่ข้างตัวเพราะชั่งใจอยู่นานว่าจะกอดเขากลับดีไหม แต่สุดท้ายก็แพ้ใจตัวเอง สวมกอดเขากลับเช่นกัน กอดแน่นเพราะกลัวว่าผู้ชายตรงหน้าจะหายไปอีกครั้ง

เป็นเวลาสักพักที่เราสองคนกอดกันอยู่แบบนั้น มีเสียงทุ้มพูดปลอบเป็นระยะ

"ปล่อยได้แล้วค่ะ" ฉันผละตัวออก ใช้มือเช็ดน้ำมูกน้ำตาที่ไหลจนปนกันไปหมด แถมยังไปเปื้อนเสื้อของเขาอีกด้วย

"ไม่เป็นไรแล้วนะ"

"อือ" ฉันตอบเสียงแผ่วแต่ก็ยังไม่ยอมเงยหน้าสบตากับเขาอยู่ดี มองแต่คราบน้ำตาพี่เปื้อนอยู่ตรงเสื้อเขานั่นแหละ นี่ร้องไห้หนักขนาดนี้เลยเหรอ ฮือ

"อิงดาว หยุดมองเสื้อแล้วเงยหน้าสบตากับพี่ได้แล้ว" ฉันยอมละสายตาตาจากเสื้อเขาแต่สะดุดตรงสายตาที่มองมองมาโดยไม่คลาดสายตา จนใบหน้าร้อนผ่าว

"โอเคแล้วนะ" ฉันพยักหน้าหงึกหงัก ได้ระบายได้ร้องไห้ออกไปมันก็ดีขึนมาแล้วแหละ ต่างคนต่างเจ็บ ยิ่งทะเลาะต่อไปก็มีแต่เจ็บ

"ขอโทษสำหรับเรื่องแย่ ๆ ทั้งหมดที่เคยเกิดขึ้นด้วยนะ ขอโทษที่ทำให้เรากับลูกต้องมาเจอเรื่องแบบนี้"

"....."

"แต่พี่มีอีกหนึ่งเรื่องจะสารภาพก่อนที่เราสองคนจะดีกัน" เรื่องอะไร อย่าบอกนะว่าเขาไปมีคนอื่น หรือไปทำผู้หญิงท้อง!! ถ้าเป็นแบบนั้นฉันรับไม่ไหวแล้วนะ

"ไม่ต้องทำหน้าโหดขนาดนั้นก็ได้ พี่ไม่มีคนอื่นหรอกน่า" ดูเหมือนเขาจะรู้ว่าฉันคิดอะไร

"พี่แค่...เฮ้อ ตอนแรกพี่คิดว่าเราท้องกับไอกันต์"

"อะไรนะคะ" เขาไม่ได้คิดว่าฉันมีคนอื่น แต่เขาคิดว่าฉันมีคนอื่น....จากที่ตอนแรกหายโกรธไปแล้ว ฮอร์ฌโมนคนท้องที่เพลาลงไปก็กลับมาอีกครั้ง ให้ตายเถอะ

"พี่คิดว่าหนูมีคนอื่นเหรอ" ฉันถามเขาด้วยน้ำเสียงที่เย็นกว่าปกติ ทั้งที่ความจริงฉันควรจะโหรธหรือขึ้นเสียงเขาไป

"ก็พี่เห็นในใบของหมอมันระบุว่าไอกันต์เป็นพ่อของลูกนี่ จะให้พี่คิดยังไงล่ะ ยังไงไอกันต์ก็เป็นรักแรกของเราไม่ใช่รึไง" ยังจะเอาเรื่องพี่กันต์มาอ้างอีก ความจริงเราสองคนควรจะผ่านมันมาได้แล้วไม่ใช่เหรอ เพราะฉันเลือกเขา

"อย่าเงียบสิครับ..พูดอะไรหน่อยก็ได้"

เพียะ!!!

นั่นแหละ ฉันฟาดฝ่ามือไปที่ข้ามแก้มเขาเต็มแรงแถมซ้ำรอยเดิมเมื่อตอนเย็น ตบจนมือตัวเองก็เจ็บไปหมดแล้วเนี่ย

"คนโง่!"

"ตบอีกก็ได้ แต่พี่อยากบอกว่าขอโทษ" สายตาเขาดูรู้สึกผิดจริง ๆ ที่คิดแบบนั้น แต่เรื่องนี้มันยากที่จะไม่ให้โกรธได้จริง ๆ เขาเป็นคนแรก เป็นผู้ชายที่ฉันรักแถมยังยอมทุกอย่าง แต่เขายังไปคิดว่าฉันจะยอมมีอะไรกับผู้ชายคนอื่นจนท้องกลับมาเนี่ยนะ

"ไม่เคยเชื่อใจหนูเลยสินะ"

"โถ่ ไม่ใช่แบบนั้น ตอนนั้นพี่แค่...เฮ้อ ช่างเถอะ แต่ตอนนี้พี่รู้แล้วว่าเป็นลูกของเรา" ดูเหมือนเขาจะหัวเสียกับความคิดของตัวเองไม่ใช่น้อย ในเมื่อเขาคิดแบบนั้นฉันก็จะทำให้มันเป็นแบบนั้นก็แล้วกัน

"ไม่ค่ะ เด็กในท้องเป็นลูกของพี่กันต์"

"อิงดาว!" เขาตวาดกลับมาตนฉันสะดุ้ง มาตวาดใส่คนท้องนี่สมควรตบซ้ำรอยเดิมอีกทีดีไหม

"ไม่ต้องมาขึ้นเสียงใส่หนูเลยนะ!!" ฉันตวาดกลับไปเช่นกันแถมยังผลักเขาออกไปด้วย

"ไอกันต์เป็นพ่อของลูกให้หนูไม่ได้หรอก เพราะมันคงไม่กลับมานี่อีกหลายวัน" ประโยคของเขาทำให้ฉันต้องหันกลับไปถาม

"หมายความว่ายังไง พี่เขาแค่ไปงานเลี้ยงเอง เดี๋ยวก็กลับแล้ว" พี่เขาบอกว่าจะรีบไปรีบกลับนี่

"อยากรู้งั้นต้องยกโทษให้พี่ก่อน"

"ยังจะมีหน้ามาต่อรองกับหนูอีกเหรอ คนนิสัยไม่ดี!"

"ไม่อยากรู้เหรอว่ามันไปไหน" ดูสิ ตัวเองเป็นคนทำผิดแท้ ๆ ทำเหมือนตัวเองถือไพ่เหนือกว่าซะงั้น

"เดี๋ยวหนูโทรหาพี่กันต์ก็ได้" พูดจบก็หยิบโทรศัพท์มือถือกดโทรหาพี่กันต์

"โทรไม่ติดหรอก เพราะป่านนี้ในน่าจะอยู่บนเครื่องบิน" และโทรไม่ติดตามที่เขาบอกจริง ๆ

"คุณทำอะไรเขา!"

"โถ่ คิตตี้เปลี่ยนสรรพนามอีกทำไมครับ เราดีกันแล้วไม่ใช่เหรอ" ยังจะมาบ่นอีกไอคนบ้า

"ตอบมาค่ะว่าทำอะไรพี่กันต์"

"พี่ไม่ได้ทำอะไร แต่มันต้องกลับไปหาลูกหาเมียมันเหมือนกันนะ" เมื่อกี้เขาพูดคำว่าลูกเมียรึเปล่า ได้ยินไม่ผิดใช่ไหม

"ลูกเมียที่ไหนคะ"

"ยกโทษให้พี่แล้วใช่ไหม" ฉันถามเขา แต่เขาถามฉันกลับ

"ไม่ค่ะ ถ้าไม่บอกก็ไม่ยกโทษให้" ฉันสะบัดหน้าใส่ก่อนจะเดินมานั่งที่เก้าอี้ไม้ ยืนคุยจนเมื่อยจนเหนื่อยแล้ว และที่สำคัญลูกก็ดิ้นเป็นสัญญาณว่านั่งได้แล้วนะคุณแม่

"เป็นอะไรรึเปล่า"

"เปล่าค่ะ ขยับไปเลย ไม่ต้องมานั่งใกล้ ถ้าไม่บอกว่าพี่กันต์ไปไหนก็ไม่ต้องดีกัน" เขาเงียบไปสักพัก ได้ยินเสียงถอนหายใจจนฉันอยากจะตีให้รู้แล้วรู้รอด แค่ตอบคำถามมันจะยากอะไร

"ชาร์ลองท้องกับไอกันต์ คงท้องพร้อม ๆ เราแหละมั้ง พี่ก็พึ่งรู้ว่าชาร์ลอทท้องตอนงานแต่งนี่แหละ เรื่องท้องเลยเป็นอีกสาเหตุนึงที่ทำให้งานแต่งล่ม" เขาพูดรวดเดียวจบแถมยังเปิดคลิปสัมภาษณ์ตอนงานแต่งมาให้ดู ประโยคที่ทำให้ใจฉันเต้นแรงคือคำตอบที่เขาตอบนักข่าว

 

"คุณเควินมีคนรักอยู่แล้วรึเปล่าคะ!?"

"ใช่คนที่ลงรูปในอินสตาแกรมไหมคะ!"

"ครับ ผมมีคนรักอยู่แล้ว ชาร์ลอทก็เหมือนกัน พวกเราสอง มีคนรักอยู่แล้วครับ"

 

ฉันไม่ได้เล่นโซเชี่ยลเลยไม่ได้รับข่าวคราวอะไรเลย คนที่ติดต่อมีคนคือเดียวคือยัยแพร โทรมาถามไถ่เกือบทุกวัน มาแจ้งข่าวนู้นนี่นั่นให้ทราบเป็นระยะ ช่วงไหนที่ว่างก็จะมาเยี่ยมฉันที่ไร่ แถมพาแฟนมาด้วย และแฟนยัยแพรก็คือรุ่นน้องคนนั้น ทุกคนจะจำได้ไหมนะ รุ่นน้องที่เจอกันในมหาลัยตอนที่ฉันกับยัยแพรไปยื่นเรื่องจบการศึกษา น้องคนนั้นแหละค่ะ จับพลัดจับพลูเป็นแฟนกันได้ยังไงก็ไม่รู้ แต่ช่างเถอะ กลับมาที่คลิปวิดีโอตอนนี้...

 

"ฮึก ชาร์ลอทท้องค่ะ"

 

"!!!!" ฉันตกใจตาค้างตอนที่เห็นคุณชาร์ลอทตอบนักข่าวด้วยสีหน้าลำบากใจแล้วเดินออกจากวงในชุดเจ้าสาวไปเลย คุณชาร์ลอทท้องกัยพี่กันต์ แต่พี่กันต์ต้องมาอยู่ดูแลฉัน แถมยังอาสาเป็นพ่อของลูกให้....มันไม่ได้มีแค่ฉันกีบเขาที่เจ็บอยู่สองคน แต่ยังมีพี่กันต์กับชาร์ลอทที่ต้องเจ็บไม่แตกต่างกัน แต่คุณชาร์ลอท เขาต้องมารับรู้ว่าคนรักของตัวเองเป็นพ่อของลูกให้หญิงคนอื่น...ให้ตายเถอะ ไม่ไหวแล้ว..

"พี่เควิน ฮึก ฮือ ๆ" ฉันหันไปมองหน้าผู้ชายข้างกายพร้อมกับหยดน้ำตาที่ไหลเป็นเขื่อน ครั้งแรกที่ฉันเรียกชื่อเขาอีกครั้ง

"โอ๋ มานี่มา" คนตัวโตกางแขนออกแล้วดึงฉันเข้าไปกอดอีกครั้ง "ฮือ คุณชาร์ลอท อึก เป็นยังไงบ้างคะ"

"ถ้าพี่จะตอบว่าโอเคก็คงกลายเป็นโกหก เอาเป็นว่าเดี๋ยวสองคนนั้นก็ได้คืนดีกันแล้ว เหมือนเราสองคนนี่ไง"

"ขี่ตู่ เรายังไม่ดีกันสักหน่อย"

"ยังไม่ดีกันแล้วเมื่อกี้เรียกชื่อพี่ ยอมให้พี่กอดทำไม" นั่นสินะ ตัวเองเป็นคนเรียกชื่อเขา แถมยังปล่อยโฮในอ้อมกอดเขาอีก!! ที่สำคัญตอนนี้ฉันก็ยังอยู่ในอ้อมกอดเขา แก้ตัวไม่ได้อีกต่อไปอิงดาวเอ้ย

"เหอะ ดีกันก็ได้ แต่หนูไม่ให้พี่ไปไหนแล้วนะ" ฉันผละออกแล้วบอกเขา

"หืม"

"ห้ามทิ้งหนูกับลูกไปไหนอีก ห้ามสัญญาอะไรทั้งนั้น เพราะหนูไม่อยากมานั่งรอสัญญาด้วยความหวังลม ๆ แล้ง ๆ จนเจ็บไปทั้งหัวใจแบบครั้งนั้น"

"คิตตี้"

"หนูรักพี่มาก รักจนอยากเลิกรักแต่ทำไม่ได้ เพราะฉะนั้นก็จำเอาไว้ด้วยว่าจะวันนี้หรือวันไหนหนูก็เลิกรักพี่ไม่ได้ แต่ถ้าพี่ยังคิดว่าหนูยังรักพี่กันต์ ยังท้องกับพี่กันต์ พี่ก็ไปเลยค่ะ ออกไปจากชีวิตหนูกับลูกแล้วไม่ต้องกลับมาอีก"

"....."

"เข้าใจมั้ยคะ" ทำไมเขาไม่ตอบ แถมมองด้วยสายตาแบบนั้น แต่เดี๋ยวนะ นั่นเขา...

"พี่เควิน ร้องไห้ทำไมเนี่ย!!"

 

.......................

นางเอกร้องไห้เยอะแล้วให้พี่เควินร้องไห้บ้างล่ะกัน 55555

หายไปนานเลย ไรท์ติดงานด่วนมากๆ งานเยอะจนหาเวลาว่างแทบไม่ได้เลย ตอนนี้เคลียร์หมดแล้วเลยกลับมาอัพได้ เห็นคอมเมนต์นักอ่านบอกดราม่าเยอะเกิน ไม่สนุกแล้ว 55555 จะบอกว่าไรท์เองก็ตั้งใจต้มม่าม่าให้ถ้วยใหญ่อยู่แล้ว แต่ก็จบแค่นั้นรอบเดียวจบ เรื่องก่อนคือของพี่แกริค ม่าม่าถ้วยใหญ่แต่ก็ผ่านมาได้ เรื่องนี้ถ้วยใหญ่กว่านิดหน่อยแต่ก็ผ่านมาได้ทุกคู่ ส่วนตัวไรท์ชอบเวลาที่มันมีเรื่องอะไรเข้ามาแล้วพิสูจน์ว่าคนสองคนเขารักกันจริงๆ รักจนยอมฝ่าอุปสรรคมาด้วยกันได้ เหมือนเควินกับอิงดาว นี่ถ้าเควินไม่ตามพี่เซนมาคงไม่ได้เจอน้องแน่นอน กลายเป็นเรื่องบังเอิญที่ทำให้คนสองคนได้กลับมาเจอกันอีกครั้ง ชอบ 5555 ชอบนิยายตัวเองนี่แหละค่ะ😂 แต่ไรท์น้อมรับทุกคอมเมนต์ทุกคำติชม ขอบคุณทุกกำลังใจเสมอนะคะ ขอบคุณที่ติดตามมาจนถึงตอนนี้ ตอนที่พี่เควินโดนตบหน้าช้ำหมดแล้ว 55555555 ต่อจากนี้ก็รอฟินกันไปยาวๆ เลยนะ ไม่มาม่าแล้ว รักกกก

 

ปล. มีใครอยากอ่านพี่กันต์ง้อชาร์ลอทมั้ยคะ จะเสริมให้ อิอิ 🤗

ปิดท้ายด้วย Happy Valentine's Day 2020 ค่าา ❤🌹🎉 ใครโสดใครเหงาก็มาอ่านนิยายไรท์นะ ไม่เป็นไร ๆ กอด ๆ นะทุกคน 5555

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น