Line-icon

เขียนยัังไงให้ถูกใจคนอ่าน...

ชื่อตอน : ตอนที่ 10

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.1k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 30 มี.ค. 2563 01:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 10
แบบอักษร

"น่าจะได้หลาย 10 ล้านเครดิตนะ"ผมมองอุปกรณ์เก็บของที่ทำจากเครื่องประดับด้วยลอยยิ้ม ถ้าเป็นก่อนย้อนเวลากลับมาของพวกนี้(อุปกรณ์เก็บของ 8 ชิ้น จุ 5 ลบ.ม ไม่รวมจุ 15 ลบ.ม)ถ้านำไปขายรวมกันยังไม่แน่ใจว่าจะขายได้ถึง 2 ล้านเครดิตหรือเปล่า

หลังจากชื่นชมผลงานจนพอใจ ผมก็นำมาเก็บไว้ในตุ้มหู ก่อนที่จะใช้พลังเคฟอสบิดเบือนหน้าตาเปลี่ยนรูปลักษ์ให้เป็นชายวัยกลางคนหน้าตาเคร่งขรึม และใช้พลังเอ็มฟอสบิดเบือนสนามแม่เหล็กรอบตัวอีกชั้น กันการถ่ายและจับภาพของอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์เผื่อเอาไว้ ซึ่งการทำแบบนี้เสียพลังเอ็มฟอสชั่วโมงล่ะ 10 หน่วยเพียงเท่านั้น และสามารถปกปิดการตรวจสอบของพลังเคฟอสและเอ็มฟอสได้ ยกเว้นพวกที่มีพลังเอฌมฟอสสูงกว่าระดับ A+ ซึ่งตอนนี้ก็มีเพียงหัวหน้าเผ่ามายา(ตระกูลมายา)ที่เป็นคนเผยแพร่การลงอักขระและการสกัดยาเท่านั้นที่ไปถึงระดับนั้นได้

"แค่นี้ก็น่าจะไม่มีใครจำได้ จะมีก็แต่คนขายเครื่องประดับ"ผมได้นำเสื้อคลุมที่อยู่ในตุ้มหูออกมาสวม ก่อนจะเดินออกไปจากห้องน้ำ และเดินไปยังร้านเครื่องประดับที่ผมซื้อ ก่อนจะใช้พลังเอ็มฟอสบิดเบือนความจำของเจ้าของร้านให้จำไม่ได้ว่าใครเป็นคนมาซื้อเครื่องประดับกับตน ส่วนเรื่องกล้องวงจรปิดบนชั้นนี้สบายใจได้ เพราะมันไม่มีติดไว้ซักจุด เหตุผลอันนี้ผมก็ไม่ทราบ คงเป็นเพราะกลัวนักล่าแร๊งค์สูงๆไม่พอใจที่ถูกจับตามองตลอดเวลาล่ะมั้ง จะมีเพียงทางขึ้นที่มีกล้องเท่านั้น ขากลับผมเพียงเเค่ไปอยู่ในรูปลักษย์เดิมและเดินออกไปก็ได้ แค่นี้ก็หาตัวผมยากแล้ว ถึงจะหาตัวและเชื่อมโยงมาถึงผมได้ก็คงจะอีกนาน

"คราวหน้าต้องทำอะไรระวังกว่านี้ ไม่งั้นตามเก็บหลักฐานไม่หมดและมีปัญหาตามมาแน่ ดีนะที่การป้องกันครั้งนี้หล่ะหลวม เฮ้ออออ"ผมพูดเบาๆพลางถอนหายใจกับความประมาทของตน

หลังจากบิดเบือนความจำเจ้าของร้านเครื่องประดับแล้วผมก็ได้เดินมาถึงยังโรงประมูลนักล่าที่อยู่ด้านในสุด ก่อนจะเดินเข้าไปหาผู้ประเมิน ผมที่เคยเข้ามาจึงพอจำได้ว่าไปทางไหน แต่มันมีเหตุการณ์ที่แปลกประหลาดเกิดขึ้น ผมเดินเข้ามาซักพักกลับไปพบเจอใครเลยแม่แต่พนักงาน จนทำให้ผมอดฉงนสงสัย เพราะอย่างน้อยก่อนเข้าโรงประมูลจะมีสาวน้อยน่ารักเป็นคนเดินนำทางไปส่ง

.....

ก๊อก~~ ก๊อก~~ ก๊อก~~

.....

เมื่อผมเดินมาถึงหน้าห้องผู้ประเมินก็ได้เคาะประตูตามมารยาท

"เชิญ"ได้มีเสียงทุ้มลึกของชายกลางคนดังออกมาจากภายในห้อง ผมจึงเปิดประตูเข้าไปก็พบกับชายกลางคนหุ่นพี่บึ๊กใส่ชุดสูทรัดติ้วจนเห็นมัดกล้ามนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์

"มีธุระอะไร"ชายกลางคนเอ่ยถามขึ้น

"ชั้นเอาของมาเข้าการประมูลน่ะ"ผมดัดเสียงทุ้มเข้มตอบกลับไป

"หือ วันนี้โรงประมูลปิดปรับปรุง"ชายกลางคนเอ่ยตอบกลับ

"น่าเสียดาย ถึงว่าชั้นไม่เจอใครตอนเดินเข้ามาเลย"ผมพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเสียดาย

"เอามาประเมินก่อนก็ได้ ชั้นสามารถซื้อในราคากลางได้"ชายกลางคนเอ่ยขึ้นทั้งๆที่ตายังจ้องอยู่ที่หน้าจอ

ได้ยินเช่นนั้นผมก็เดินไปยังโต๊ะที่ชายวัยกลางคนนั่งอยู่ ก่อนจะหยิบเครื่องประดับที่ลงอักขระพื้นที่มิติความจุ 5 ลบ.ม ออกมาวางบนโต๊ะทั้ง 8 ชิ้น จนชายกลางคนหันมาสนใจ

"อุปกรณ์เก็บของความจุ 5 ลบ.ม รูปลักษ์เครื่องประดับทั้งหมด"ผมพูดขึ้นกลังจากวางไว้บนโต๊ะ

"นายเป็นนักอักขระ"ชายวัยกลางคนเอ่ยขึ้นหลังจากหยิบของขึ้นมาตรวจสอบ แล้วพบว่าเป็นอย่างที่ผมพูดจริง

"ไม่ใช่สิ่งที่นายควรจะถาม ให้ได้เท่าไหร่"ผมเอ่ยออกไปด้วยเสียงเรียบเฉย

"ขอโทษที่เสียมารยาทแล้วกัน ชั้นให้ราคากลางชิ้นล่ะ 8 ล้านเครดิต เพราะราคาเต็มที่เราจะนำไปขายคือ 9-10 ล้านเครดิต รวม 8 ชิ้น 64 ล้านเครดิต นายพอใจไหม"ชายวัยกลางคนพูดเสนอราคา

"ก็พอได้ ขอเงินสดนะ"ผมเอ่ยขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ เหมือนเงินเท่านี้ไม่มีค่าสำหรับผม แต่ในใจนั้น

'เรามาถูกทางสินะ ดีจริงๆที่ได้ย้อนกลับมา หึหึหึ'ผมได้หัวเราะในใจอย่างชั่วร้าย เพราะราคามันต่างจากก่อนที่ย้อนกลับมาหลาย 10 เท่า

"ก็ได้อยู่ แต่คงต้องใช้เวลาซักนิด"ชายกลางคนเอ่ยพร้อมทำหน้าเสียดาย เพราะถ้าได้โอนเงินตนอาจจะสืบข้อมูลของชายตรงหน้าได้ ชายกลางคนได้หยิบมือถือขึ้นมา แต่ก็ถูกผมขัดซะก่อน

"นั่นแค่ของเล่น นี่คืออุปกรณ์เก็บของความจุ 15 ลบ.ม รูปลักษ์แหวน ที่ชั้นไม่ใช้แล้วเพราะได้อันใหม่ นายจะให้ราคาเท่าไหร่"ผมเอ่ยพร้อมนำแหวนที่ทำจากกระดูกสัตว์กลายพันธุ์และลงอักขระพื้นที่มิติออกมา วางไว้บนโต๊ะ

"ว...ว่าไงนะ 15 ลบ.ม"ชายกลางคนเอ่ยเสียงกระตุก พร้อมเอื้อมไปหยิบแหวนด้วยมือที่สั่นเทาและนำมาตรวจสอบ

"จริงด้วย"ก่อนจะโพลงออกมาด้วยใบหน้าตื่นเต้น

"ตื่นเต้นอะไร นักอักขระระดับชั้นหรือเท่ากันกับชั้นก็ทำได้ทั้งนั้น เพียงแต่พวกนั้นยังไม่เอามาเปิดเผยหรือเก็บไว้ใช้กันเอง"ผมเอ่ยเรียกสติ

"งั้นหรอ เอาเป็นว่าชั้นให้นาย 60 ล้านเครดิต และจะเอาไปลองประมูลดู ถ้าได้น้อยว่านี้ชั้นก็ขาดทุน ถ้าได้มากกว่านี้ ชั้นจะเอาส่วนที่เกินราคาไว้ 30% และที่เหลือเก็บไว้ให้นาย"ชายลางคนเอ่ยข้อเสนอ

"แหมๆ ได้ทั้งเงิน ได้ทั้งชื่อเสียง เอาแต่ได้จริงๆนะนายเนี่ย แต่ก็ถือว่าช่วยๆกันไป ชั้นรับข้อเสนอ"ผมเอ่ยตอบรับข้อเสนอ ผมที่เคยผ่านโลกมาจนอายุ 30 ปี ก่อนจะย้อนกลับมา ทำไมจะไม่รู้ว่าชายกลางคนคนนี้ต้องการนำของของผมไปประมูลเพื่อชื่อเสียงของโรงประมูล เพราะมันเป็นของหายากในช่วงนี้แน่นอน

"ขอบคุณที่นายเข้าใจชั้น"เมื่อเห็นว่าผมรู้ทัน ชายกลางคนก็ตอบเสียงกลืนไม่เข้าคายไม่ไม่ออก

"เงินสด"ผมตอบไปแค่นั้น

"ทั้งหมด 125 ล้านเครดิตนะ 1 ล้านชั้นแถมให้ เดี๋ยวจะให้ลูกน้องไปเบิกเอาเงินมาให้ รอก่อน"ชายกลางคนเอ่ยตอบพร้อมยกมือถือโทรสั่งลูกน้อง เงินสดสำหรับชายกลางคนนั้นไม่ต้องลำบากไปเบิกที่ธนาคาร เพราะโรงประมูลแห่งนี้ประมูลด้วยเงินสดอยู่แล้ว จึงแค่รอตรวจสอบนับจำนวนและนำมาให้เท่านั้น

ไม่นานก็มีชายสวมสูทเข็นรถเข็นที่ด้านบนบรรทุกกระเป๋าเดินทางเข็นเข้ามาในห้อง ระหว่างที่เข็นเข้ามาผมก็ใช้พลังเอ็มฟอสตรวจสอบแล้วว่าด้านในเป็นเงิน 125 ล้านครบตามที่ตกลง และไม่มีธนบัตรปลอมซักใบ

'ดีนะที่เราเด่นด้านตรวจจับ นอกจากใช้ตรวจจับศัตรูแล้วพึ่งรู้ว่านำมาใช้แบบนี่ได้อีก'ผมคิดยกยอตนในใจ

"ตรวจสอบก่อนได้เลย"ชายกลางคนกล่าวพร้อมผายมือไปยังกระเป๋าที่คนของเขาเข็นมา

"ไม่ล่ะ แค่เศษเงิน ชั้นไม่ได้สนใจเท่าไหร่ แค่อยากระบายของที่ทำไว้เล่นๆเท่านั้น มันรกบ้านน่ะ"ผมเอ่ยขิงด้วยเสียงเรียบ ก่อนจะเก็บกระเป๋าเข้าไปในตุ้มหูเก็บของ จนลายกลางคนคิ้วกระตุกด้วยความหมันไส้

"งั้นชั้นขอตัวก่อนแล้วกัน ครั้งหน้ากว่าจะมาเมืองนี้ก็คงอีกหลายเดือน"ผมเอ่ยขึ้นเพื่อขอตัวกลับ

"ชั้นชื่อ อลันเดล เมกซัส หรือเรียกอลันก็ได้ ครั้งหน้าหวังว่าจะได้ร่วมธุรกิจกันอีก"ชายกลางคนหรืออลันเอ่ยแนะนำตัวก่อนจะยื่นมือมาทางผม

"เฟค เรียกชั้นว่าเฟค"ผมเอ่ยบอกชื่อปลอมก่อนจะยืนมือไปจับกับมือของอลัน

"ชั้นขอตัวก่อน"ผมพูดลาทันที

"เดินทางปลอดภัย"อลันเอ่ยตอบ

ได้ยินเช่นนั้นผมจึงรีบเดินและหลบออกมาทันที เพราะหลังจับมือกันภาพโฮโลแกรมตรวจสอบได้เด้งขึ้นมา ก่อนหน้านี้ที่ไม่เด้งเพราะผมไม่ได้ตั้งใจตรวจสอบ

.....

[อลันเดล เมกซัส

อายุ 36 ปี

 

อาชีพ

-นักประเมิน

-ผู้ใช้พลังจิต แร๊งค์ A

 

พลัง

K Force 220/220

M Force 500/500

 

การต่อสู้

-ประชิด/อาวุธประชิด D

-พลังจิต(ตรวจสอบ) A

-ระยะไกล/อาวุธระยะไกล A+]

.....

"หวังว่าพลังเอ็มฟอสระดับ A จะไม่สามารถตรวจสอบใบหน้าที่ชั้นปลอมแปลงได้นะ"ผมเอ่ยขึ้นเบาๆ และเมื่อตรวจสอบรอบๆไม่มีคนน่าสงสัยที่จะตามมาก็เดินเข้าไปยังห้องน้ำและเปลี้ยนเป็นรูปลักษ์เดิมและเดอนล้วงกระเป๋าลงไปชั้นล่างและทำเป็นเดินซื้อของก่อนจะเดินออกไปจากห้างทำตัวไม่ให้หน้าสงสัย เมื่อถึงหน้าห้างผมก็นำรถสปอร์ตออกมาจากตุ้มหูและขับกลับคอนโด K.O Hunter โดยที่ไม่รู้เลยว่า

"เด็กสมัยนี้นี่พัฒนากันเร็วจังน้า อายุยังไม่น่าจะถึง 20 ปีด้วยซ้ำ เฟคหรอ สมกับชื่อตัวปลอมจริงๆ"หลังจากที่ผมเดินออกไป อลันก็ได้กล่าวขึ้นก่อนจะหันไปจัดการงานในคอมที่ค้างไว้ต่อ

.....

....

...

จบตอน

...

....

.....

___________________

รูปลักษ์ของอุปกรณ์เก็บของ

1.เครื่องประดับ

-แหวน

-สร้อยคอ

-ตุ้มหู

-กำไล

-(ยังไม่ได้คิด)

-กิ๊ฟหนีบผม/ปิ่นปักผม

2.เครื่องแต่งกาย

-นาฬิกา

-เข็มขัด

-กระเป๋าติดเสื้อ/กางเกง

-เสื้อ/กางเกง

-เป้สะพาย

-เข็มกลัดยศ/ตำแหน่ง

-(ยังไม่ได้คิด)

3.อาวุธ

-ทุกชนิดที่ลงอักขระพื้นที่มิติ

___________________

ประกาศ

ไรท์:หลังจากตอนที่ 11 เป็นต้นไปผมจะเก็บเหรียญนะครับ เก็บ 1 ตอน ฟรี 2 ตอน ไม่รวม NC แต่ตอน NC จะยังไม่มีในเร็วๆนี้แน่ ทุกตอนตัวอักษรจะไม่ต่ำกว่า 6,000 ตัว หรือ 9 หน้า ขอบคุณที่ชอบและติดตามนิยายเรื่องนี้ คืนนี้ฝันดีทุกท่านครับ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว