หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ทุกสิ่งที่นางมอบให้คนทรยศผู้นั้นไป นางย่อมต้องทวงคืนกลับมาด้วยมือตนเอง!

ตอนที่ 26 ปีนกำแพงหนีไปเที่ยวหอโคมเขียว

ชื่อตอน : ตอนที่ 26 ปีนกำแพงหนีไปเที่ยวหอโคมเขียว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.4k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ก.พ. 2563 15:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 26 ปีนกำแพงหนีไปเที่ยวหอโคมเขียว
แบบอักษร

 

“นายน้อยเจ้าคะ” ไม่รู้ทำไมเวลาที่นางเห็นนายน้อยมีท่าทีเช่นนี้ ในใจถึงได้มีลางสังหรณ์ไม่ดีผุดขึ้นมา 

“หึๆ” ซูหลีอ้าปากหัวเราะ 

...... 

“นายน้อย เช่นนี้คงไม่ดีกระมัง หากถูกนายท่านจับได้ละก็...” เช้าวันที่สอง ไป๋ฉินยืนอยู่ตรงกำแพงหลังเรือน นางมองซูหลีด้วยสีหน้าจะร้องไห้อยู่รอมร่อ  

“หึ เจ้าไม่พูดข้าไม่พูด ยังจะมีใครรู้อีก” ซูหลีปีนอยู่บนกำแพง นางยิ้มให้ไป๋ฉิน รอยยิ้มนั้นเจิดจ้ายิ่งนัก เพียงเวลานี้ไป๋ฉินไม่มีแก่ใจจะมาซาบซึ้ง  

นางรู้ นายน้อยยิ้มให้นางเช่นนี้ จะต้องไม่ใช่เรื่องดีแน่! 

“ไป๋ฉินคนดี ข้าไปล่ะ เจ้าเป็นเด็กดีรออยู่ที่บ้านนะ หากมีเรื่องอะไร ก็ปกปิดไปก่อน!” ซูหลีมองไป๋ฉินปราดหนึ่ง ก่อนจะหมุนกายเตรียมจากไป  

เมื่อลองคิดดูแล้ว นางก็หันกายกลับมาอีกครา  

“หากปกปิดไม่ได้จริงๆ ละก็ เจ้าก็บอกไปตามตรงแล้วกัน อย่าได้แบกรับไว้เอง จำไว้ให้ดีล่ะ!” 

สาวใช้อย่างไป๋ฉินมีใจซื่อสัตย์ เมื่อซูหลีลองคิดดูแล้ว จึงต้องกำชับนางสักประโยค 

หลังจากพูดจบ นางก็กระโดดลงจากกำแพงไปแล้ว 

หลังเรือนอยู่ใกล้กับเรือนพักของซูหลี ปกติมีคนผ่านมาทางนี้น้อยอย่างมาก ย่อมไม่มีใครคิดว่าซูหลีจะหนีออกไปข้างนอกจากตรงนี้  

“นายน้อย!” ซูหลีปัดมือตนเอง เมื่อเงยหน้าขึ้นมอง นางก็เห็นชุยตานยืนอยู่ตรงหน้านาง 

ชุยตานเป็นบุตรเพียงคนเดียวของชุยมามา นับว่าเขาเองก็เป็นคนของซูหลีเช่นกัน 

สถานที่ที่ซูหลีจะไปในครั้งนี้ ไป๋ฉินไม่สะดวกจะตามไปด้วย ซูหลีครุ่นคิดได้ดังนั้น ก็เรียกตัวชุยตานมา 

“ไปกันเถอะ ไปหอหร่วนเซียงกัน” 

หลังจากได้ยินคำพูดของซูหลี บนใบหน้าชุยตานก็มีแววสงสัยพาดผ่าน เมื่อครุ่นคิดดูแล้ว เขาก็เอ่ยปากเรียกอีกฝ่าย “นายน้อย...”  

“นำทางไปๆ อย่าพูดให้มากความ!” ซูหลีรู้ว่าชุยตานคิดจะเกลี้ยกล่อมอะไรนาง แต่นางตัดสินใจแล้ว อย่างไรก็ต้องไปให้จงได้ 

ชุยตานเห็นนางเป็นเช่นนี้ก็จนปัญญา อย่างไรซูหลีก็เป็นนาย ส่วนเขาเป็นแค่บ่าว 

เขาได้แต่ช่วยเหลือซูหลีอย่างสุดความสามารถแล้ว! 

ชุยตานตั้งใจมั่น ติดตามซูหลีไป ขึ้นรถม้าที่เขาเตรียมไว้รอ มุ่งหน้าไปยังหอบุปผาที่ใหญ่ที่สุดในเมืองหลวง 

มิผิด หอหร่วนเซียง ก็คือหอโคมเขียวที่มีชื่อมากที่สุดในเมืองหลวง 

เช้าตรู่อย่างนี้ ซูหลีปีนกำแพงออกมา ก็เพื่อไปยังสถานที่เช่นนี้ 

แม้ซูหลีตัวจริงจะทำตัวเหลวไหลแค่ไหน กลับไม่เคยไปเยือนสถานที่เช่นนี้ เดิมทีซูหลีก็รู้อยู่แล้วว่าตนเองมีกายเป็นหญิง การไปเยือนสถานที่เช่นนั้นนับว่าไม่เหมาะนัก 

นอกจากนี้ ซูหลียังดูแคลนเหล่าสตรีในหอโคมเขียว นางรู้สึกว่าหากไปที่นั่นแล้วจะเป็นการลดฐานะของตน 

ด้วยเหตุนี้แม้หอหร่วนเซียงจะมีชื่อเสียงเช่นไร แต่ซูหลีก็เพิ่งจะเคยไปครั้งนี้เป็นครั้งแรก 

การที่ชุยตานจะเป็นกังวล ก็นับเป็นเรื่องปกติ 

กึก! รถม้าหยุดลงหน้าหอหร่วนเซียง ชุยตานพบว่าด้านหน้าหอหร่วนเซียงมีผู้คนมารวมตัวกันเป็นจำนวนมาก คนที่มาล้วนแต่นั่งรถม้าหรูหรา ส่วนด้านที่ลงรถม้ามาแล้ว ก็ล้วนแต่เป็นเหล่าคุณชายที่แต่งกายอย่างพิถีพิถัน 

ชุยตานอดตกตะลึงมิได้ 

วันนี้มันวันอะไรกัน ไฉนจึงมีคนมากขนาดนี้ กลางวันแสกๆ ก็พากันมารวมตัวอยู่ในหอหร่วนเซียงเสียแล้ว 

“มัวงงงันอันใดอยู่ ไปเร็ว!” ซูหลีเปิดม่าน ก่อนจะเดินลงจากรถม้า แล้วมองหน้าชุยตานปราดหนึ่ง 

ชุยตานติดตามอาจารย์ร่ำเรียนวรยุทธ์แต่เด็ก ฝีมือการต่อสู้นับว่าไม่เลว หากนางอยากจะลงมือกระทำการใด ก็ยังมีคนคอยช่วย 

“ขอรับ!” ชุยตานได้ยินดังนั้น ก็เดินตามไปอย่างรวดเร็ว 

ความคิดเห็น