Line-icon

เขียนยัังไงให้ถูกใจคนอ่าน...

ชื่อตอน : ตอนที่ 8

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.5k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ก.พ. 2563 23:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 8
แบบอักษร

หอพักรังหนู เวลา 6.00น.

ผมลืมตาตื่นขึ้นมาพร้อมกับอาการเจ็บกล้ามเนื้อจากผลข้างเคียงจากยากระตุ้นกล้ามเนื้อ ผมจึงเปิดสถานะดูก็พบว่าพลังเอ็มฟอสกลับมาเต็มเหมือนเดิม พร้อมกลับขีดจำกัดพลังเคฟอสเพิ่มขึ้นมาอีก 2 หน่วย หลังจากนั้นผมจึงใช้พลังเอ็มฟอสช่วยรวบรวมพลังเคฟอสในอากาศมารักษากล้ามเนื้อที่บาดเจ็บ โดยเวลาผ่ายไปไม่ถึง 5 นาที กล้ามเนื้อที่บาดเจ็บก็ถูกรักษาจนหายโดยผมเสียพลังเอ็มฟอสไปเพียง 5 หน่วยเท่านั้นในการรวบรวมพลังเคฟอสมารักษาร่างกาย

"ครั้งหน้าชั้นจะไม่ฝืนใช้พลังเอ็มฟอสกับอะไรที่ควบคุมได้ยากและเกินตัวอีกแล้ว ถ้าใช้จนไม่มีพอมารวบรวมพลังเคฟอสมารักษาร่างกายอย่างวันนี้อีกคงนอนเจ็บอีกแน่ ถ้าเกิดบากเจ็บมากกว่านี้ไม่อยากจะคิดเลย"ผมกล่าวบ่นเบาๆ ก่อนจะลุกขึ้นไปอาบน้ำทำธุระส่วนตัวยามเช้า

หลังจากอาบน้ำทำธุระเสร็จก็แต่งตัวและเดินออกจากหอพักออกไปหาอะไรกินในร้านอาหารใกล้ๆหอ

"หาซื้อบ้านซักหลังที่ใกล้ๆกับสมาคมนักล่าดีไหม จะได้อยู่ใกล้กับโรงเรียนนักล่าด้วย ไปมาจะได้สะดวกเมื่อเข้าเรียน ส่วนก่อนจะเรียนม.ปลายปี 3 จนจบก็แค่หาซื้อรถซักคันขี่ไปกลับก็จบ ยังไงเงินก็มีอยู่แล้ว"ผมกล่าวเบาๆในขณะนั่งรออาหารที่สั่ง

ไม่นานอาหารก็นำมาเสริฟ ผมใช้เวลา 10 นาทีก็ทานเรียบร้อย ก่อนจะเดินไปขึ้นรถประจำทางเดินทางไปยัง เขตโซนที่ 1 ที่เป็นที่ตั้งของสมาคมนักล่า เพื่อไปหาซื้อบ้านหรือคอนโดใกล้ๆกับสมาคมนักล่า

เขตโซนที่ 1 ของประเทศ C

ผมที่นั่งรถประจำทาง 1 ชั่วโมง จากเขตโซนที่ 2 ก็ได้มาถึงยังเขตโซนที่ 1 หน้าสมาคมนักล่าอย่างปลอดภัย สภาพแวดล้อมมันต่างจากเขตโซนที่ 2 มาก เพราะเขตโซนที่ 1 นี้ เสมือนเป็นเมืองหลวงของประเทศ C มันมีความเจริญเรื่องที่อยู่อาศัย การเดินทางโดยสาร ความปลอดภัย และมีผู้คนที่มีฐานะอยู่อาศัยมากมาย มองไปทางไหนก็มีแต่คนที่แต่งตัวดูดี ต่างจากผมที่ใส่ เสื้อกล้าม กางเกงขาสั้น และรองเท้าแตะ

"มองไรกันวะ ไม่เคยเห็นคนอินดี้อ่อ"ผมพูดเสียงเบาเมื่อผมเดินลงรถโดยสารมาก็พบว่าคนโดยรอบหันมาจ้องผมพร้อมทำท่าเหยียด ผมก็ไม่ใส่ใจเดินล้วงกระเป๋ากางเกงเดินออกไปจากการมอง

"ยังเหมือนเดิมเลยแหะ ติดแค่ว่าปีหน้าอ.โรสจะมาสอนที่นี่น่ะสิ เปลี่ยนใจมันไหมเนี่ย ฮ่าๆ"ผมพูดขึ้นเมื่อมองไปยังโรงเรียนนักล่าที่เป็นจุดเริ่มต้นของนักล่าฝึกหัดที่ตั้งอยู่ข้างๆกับสมาคมนักล่า และพาลนึกถึงสมัยก่อนย้อนกลับมา

"ปีนี้พวกนายยังโชคดี แต่ปีหน้าที่อ.โรสเข้ามาพวกนายจะไม่ได้ยิ้มล่ะลื่นแบบนี้อีกแล้ว"ผมมองไปยังกลุ่มนักเรียนชายที่ใส่ชุดฝึกเดินออกมาจากประตูโรงเรียนนักล่าที่กอดคอกันยิ้มหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน

ผมก็เลิกสนใจและเดินหาบ้านหรือคอนโดที่สามารถซื้อได้ที่ตั้งอยู่ใกล้ๆกับสมาคมนักล่า

ผมเดินหานับชั่วโมงก็มาหยุดอยู่หน้าคอนโดหรูสูง 50 ชั้น ซึ่งที่นี่น่าจะเป็นที่สุดท้ายแล้ว เพราะก่อนหน้านี้ผมเดินเข้าไปสอบถามที่ไหนก็บอกเต็มหรือมีคนจองแล้วตลอด จนเดินมาพบกับคอนโดนี้ ถ้าจำไม่ผิดคอนโดนี้คนที่เป็นเจ้าของเป็นประทานสมาคมนักล่า ซึ่งคนที่จะซื้อและเข้ามาอยู่ได้จะมีเพียงนักล่าเท่านั้น เพราะแม่งแพงมาก แต่ก็แลกกลับความสะดวกสบาย ความปลอดภัย มันมีแม้กระทั่งห้องฝึกส่วนตัวในห้อง หรือห้องฝึกส่วนรวมที่เปิดให้ใช้ฟรีและมีอุปกรณ์ในการฝึกมากมาย ในอดีตผมอยากจะมาอยู่ที่นี่แต่เงินไม่พอ หลังจากนั้นก็เก็บเงินหลายปีจนพอซื้อได้ซักห้องแต่มันกลับถูกขายหมดแล้ว

"ตอนนั้นที่ขายก็ราคา 100 ล้านเครดิตต่อ 1 ห้องเป็นอย่างต่ำ หวังว่าราคาคงไม่เกินนี้นะ"ผมพูดขึ้นพลางเดินเข้าไปจนมาถึงเคาท์เตอร์ล๊อบบี้

"คุณลูกค้ามีอะไรให้ทางเรารับใช้คะ"เมื่อพนักงานสาวเห็นผมเดินมายืนหน้าเคาท์เตอร์ เธอก็พูดขึ้นด้วยความนอบน้อมผิดกับสายตาที่ฉายแววดูถูกออกมาพลางมองผมตั้งตัวหัวจรดเท้า

'แต่งตัวดูไม่ได้ซักนิด ถ้าไม่ติดว่าต้องทำตามหน้าที่แม่เรียกยามมาไล่แล้ว'พนักงานสาวคิด

"ผมจะมาขอซื้อห้องไว้อยู่ตอนที่จะมาเข้าเรียนที่โรงเรียนนักล่าน่ะครับ ไม่ทราบว่ายังมีห้องว่างอยู่ไหมครับ"ผมเอ่ยถามและไม่สนใจสายตาที่เธอมองมา

'เอาเงินไปซื้อเสื้อผ้าดีๆใส่ก่อนดีกว่ามั๊ย'พนักงานสาวคิด

"ตอนนี้ทางเราเหลือเพียงแต่ห้อง King room ที่อยู่ชั้น 50 ราคาเริ่มต้นที่ 120 ล้านเครดิต ไม่ทราบว่าคุณลูกค้าสนใจจะดูตัวอย่างห้องไหมคะ ถ้าคุณลูกค้าสนใจสามารถทำสัญญาและอยู่ได้เลยเพราะทางเราทำความสะอาดดูและทุกวันพร้อมให้ลูกค้ามาอยู่ได้ทุกเมื่อ"พนักงานสาวพูดขึ้นและทำหน้าตาเรียบเฉยพร้อมนำรูปตัวอย่างห้องออกมาให้ผมดู

'ดูสิ ว่าจะทำยังไง หึหึ'พนักงานสาวคิดในใจพลางส่งสายตาเยาะเย้ยมาให้ เพราะคิดว่าคนตรงหน้าตนต้องหน้าแตกอย่างอับอายเพราะความไม่เจียมตัว

"ครับ ผมสนใจ พาผมไปดูตัวอย่างห้องหน่อย"ผมพูดตอบรับด้วยเสียงสบายๆหลังจากก้มดูรูปตัวอย่างเสร็จ ทำไมผมจะไม่รู้ว่าพนักงานสาวคนนี้ต้องการจะทำอะไร คอนโดนี้มันจะไปมีคนซื้อง่ายๆได้ยังไง เพราะเท่าที่ผมจำได้ปีนี้จนอีก 5 ปีข้างหน้าห้องจึงจะถูกขายจนหมด และที่คอนโดนี้ถ้าจะซื้อก็ต้องซื้อแบบเงินสดเท่านั้น จะมีเพียงแค่คนที่รวยจริงๆจึงจะซื้อได้ ซึ่งในประเทศ C แห่งนี้ มีไม่ถึง 50 คน ซึ่งต่างเป็นนักล่าแร๊งค์ B ขึ้นไป(ตอนนี้มีแค่แร๊ง A+) เป็นนักธุรกิจ และคนมียศใหญ่ๆทั้งนั้น

"ขอให้เดินทางปลอ- ว่าอะไรนะคะ"พนักงานสาวกำลังจะกล่าวส่งแต่ก็ต้องหยุดชะงักก่อนจะโพลงขึ้นด้วยความไม่เข้าใจ เพราะคิดว่าคนแต่งตัวธรรมดาตรงหน้าเธอต้องหน้าแตกและรีบออกไปแน่ๆ

"ผมสนใจครับ พาผมไปดูห้องตัวอย่างได้ไหมครับ ถ้าถูกใจจะซื้อเลยครับ"ผมพูดขึ้นด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

"คุณลูกค้าอย่าล้อเล่นสิคะ ห้องของเราถ้าจะซื้อต้องจ่ายสดเท่านั้น คุณลูกค้ามีปัญญาจ่ายหรอคะ"พนักงานสาวกล่าวแขวะออกมาด้วยเสียงปกติ

"งั้นผมไม่ดูและ ผมขอซื้อเลยแล้วกัน มันเสียเวลาของผม จะขายรึไม่ขายก็บอกผมมาผมจะได้ออกไปซักที"ผมชักเริ่มหมดความอดทนจึงควักบัตรเครดิตออกมาวางไว้บนโต๊ะและพูดเสียงดังขึ้น

"คุณลูกค้าควรออกไปนะคะอย่าก่-"

"เอะอะอะไรกัน"

ก่อนพนักงานสาวกำลังจะพูดไล่ผมออกไป ก็ได้มีเสียงของชายวัยกลางคนดังขึ้น ก่อนที่ชายวัยกลางคนหุ่นล่ำสันสวมชุดสูทดูดีที่หน้าอกติดป้ายตำแหน่งผู้จัดการจะเดินมาทางผมและพนักงานสาว

"คือว่าเด็กคนนี้จะมาขอซื้อห้องจากทางเราน่ะค่ะผู้จัดการ แต่ดิฉันคิดว่าน่าจะมาก่อกวน"พนักงานสาวพูดขึ้นเมื่อเห็นชายวัยกลางคนเดินมาถึง

"คุณเอาอะไรมาตัดสินว่าผมมาก่อกวน ใครกันแน่ที่ก่อกวนใคร ผมเดินเข้ามาติดต่อซื้อห้อง หลังจากนั้นคุณก็บอกว่าเหลือเพียงห้องที่ชั้น 50 ราคา 120 ล้านเครดิต พอผมสนใจให้คุณพาไปดูห้องก็พูดทางอ้อมๆให้ผมออกไปและเหน็บแนมว่าผมไม่มีปัญญาจ่าย พอผมบอกจะซื้อเลยเพราะเสียเวลาคุณก็บอกว่าผมก่อกวน คุณเอาอะไรมาตัดสินว่าผมก็กวน ผมทนมาตั้งแต่เดินเข้ามาและมองผมด้วยสายตาดูถูกแล้ว ทำไม แค่ใส่ชุดธรรมดาแบบนี้คุณคิดว่าผมไม่มีปัญญาจ่ายกับไอ้แค่ห้องราคา 120 ล้านเครดิตนี่หรอ"ผมพูดขึ้นถึงตั้งแต่เริ่มต้นเหตุการณ์ด้วยเสียงราบเรียบ เพียงแค่แรงกดดันจากความโกรธที่ปล่อยออกมากับคำพูดมันไม่ได้ราบเรียบด้วยเพียงเท่านั้น

"ถ้าไม่ติดว่าชั้นจะมาเรียนที่โรงเรียนนักล่าล่ะก็ ชั้นคงจะไม่เข้ามาเหยียบกับคอนโดที่ดูคนที่ภายนอกอย่างที่นี่อีกแน่"ผมกัดฟันกล่าวเพื่อระงับอารมณ์ แต่จิตสังหารมันกับเร็ดรอดออกไปได้นิดหน่อย

.....

ตุบ~~

.....

แต่เพียงนิดหน่อยก็ทำให้พนักงานสาวล้มลงไปนอนหลังเคาท์เตอร์อย่าไร้สติ มีเพียงผู้จัดการที่ยืนอยู่ได้ แต่ริมฝีปากของเขาได้มีเลือดซิบออกมาจากการกัดปากตนเองเพื่อประคองสติ

"ตกลงจะขายไหมครับ ผมไม่มีเวลามากนัก"ผมพูดขึ้น

"ค...ครับ เดียวผมไปเอาสัญญามาให้เดี๋ยวนี้และครับ"ผู้จัดการกล่าวก่อนจะเดินเข้าไปในห้องด้านหลังเคาท์เตอร์ด้วยร่างกายที่สั่นเทาจากความกลัว โดยไม่สนพนักงานสาวที่นอนสลบอยู่เลย

ไม่นานผู้จัดการก็ออกมาพร้อมเอกสารสัญญา บนเอกสารสัญญามีคีย์การ์ดทับไว้อยู่

ผมหยิบขึ้นมาอ่านดูความเรียบร้อย ก่อนจะเซนต์ลงไปในใบสัญญาและยื่นบัตรเครดิตของผมให้ ผู้จัดการก็นำบัตรไปรูดชำระเงินก็เป็นอันเรียบร้อย พร้อมนำเอกสารและคีย์การ์ดยื่นมาให้พร้อมบัตรเครดิต

"แค่นี้ก็สิ้นเรื่อง"ผมได้พูดขึ้นก่อนจะเก็บของทั้งหมดเข้าไปในตุ้มหูเก็บของ

"ให้ผมพาไปดูห้องไหมครับ"ผู้จัดการกล่าวในขณะที่ก้มหน้า

"ไม่ต้องเพราะมันจบตอนแล้ว"

.....

....

...

จบตอน

...

....

.....

___________________

ข้อมูล

ทวีปมี 4 ทวีป

1.Composed(คอมโพส)

2.Peaceful(พีซฟูล)

3.Quiet(เควท)

4.Friendly(เฟรนลี่)

1 ทวีปมี 26 ประเทศ A-Z

1 ประเทศมี 12 โซน

โซนที่ 1 คือเมืองหลวงของประเทศ และเป็นที่ตั้งของสมาคมนักล่า นั่นคือ

1 ประเทศจะมีสมาคมนักล่า 1 แห่ง

1 ทวีปจะมีสมาคมนักล่า 26 แห่ง

จุดศูนย์กลางของทวีปและสมาคมนักล่าคือประเทศ A

ปัจจุบันพระเอกอยู่ทวีป Composed ประเทศ C เขตโซน 2

___________________

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว