ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ความลับที่ไม่มีใครอยากพูดถึง

ชื่อตอน : ความลับที่ไม่มีใครอยากพูดถึง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 99

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 02 มี.ค. 2563 22:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ความลับที่ไม่มีใครอยากพูดถึง
แบบอักษร

#ข้อมูลเพิ่มเติมของแก๊ง ปลามังกรเสือ

 

พ่อของอัศรชื่อเสือและอัศชระคือชื่อจริงอัศรชื่อเล่นตระกูลนี้มีพี่น้องแค่สองคนและเป็นผู้ชายทั้งคู่คนน้องนทีชื่อจริงนทิโรจน์และสองคนนี้ไม่ถูกกันอย่างมากตั้งแต่เด็กจนโตพ่อเลยคาดหวังกับคนโตมากกว่าคนน้องเนื่องจากทำตัวเหมือนเด็กๆไม่เคยเปลี่ยนส่วนเดรนมีพ่อเป็นฝ่ายศัตรูของแก๊งนี้แต่ตัวเองทั้งเกลียดพ่อมากๆเลยทรยศโดยการฆ่าคนแก๊งตัวเองเพื่อช่วยแดรมออกมาจากนรกนั่นเธอเกี่ยวข้องเป็นแค่เครื่องจักรสังหารของแก้งนี้แต่จะมีบทบาทเยอะเพราะนทีติดเธอมากๆและอัศรชอบเธอเพียงแค่นั้น

 

"สวัสดีค่ะ..คุณอาจิ" เป็นพ่อของภาชิ(แดรม)เป็นตำรวจที่ชื่นชมในตัวอัศรฝ่ายพันธ์มิตรของแก้งปลามังกรเสือเป็นคนญี่ปุ่นที่เข้ามาทำงานในไทยมีเมียเป็นคนไทย

"เดรนเองสินะ...อัศรบอกแล้วว่าเธอจะมาที่นี่มีเรื่องอะไรกันล่ะ"

"หนูอยากรู้เรื่องลูกชายที่หายตัวไปเมื่อหลายปีก่อนของคุณค่ะ..."

"งั้นเข้าไปคุยกันข้างในก่อนเถอะนั่นรถคุณหนูนทีใช่ไหมนั่น" ไม่น่าไปบอกก่อนเลยเราแล้วก็ตามมาจนได้

"สวัสดีครับ..ทำไมพี่สาวไปไหนมาไหนไม่บอกผมเลยล่ะเนี้ย!"

.

.

"ลูกชายฉันหายตัวไปตั้งแต่อายุได้ประมาณ 2-3 เดือนเองล่ะมั้งตอนที่คลอดมาแม่ก็ตายจากไปเพราะทนบาดแผลไม่ไหว"

"แล้วทำไมถึงหายตัวไปล่ะคะ?"

"ฉันจำได้ว่าวันนั้นฝนตกหนักมากแล้วงานก็ยุ่งพอสมควรเลยฉันก็เลยไปรับลูกจากโรงพยาบาลช้าแต่พอไปถึงพยาบาลก็บอกว่ามีคนบอกว่าเป็นพ่อของเด็กคนนั้นแล้วรับไปก่อนหน้านั้นแล้วพยายามตามหาแล้วตั้งหลายปีก็ไม่เจอ"

"งั้นขออนุญาตินะคะ" เธอหยิบรูปในกระเป๋าให้พ่อของภาชิดู

"นี่มัน!? อะไร?"

"ผู้ชายคนนี้หน้าคล้ายๆกับคุณมากเลยล่ะค่ะฉันเจอในตอนที่บุกไปแก้แค้นพ่อตัวเองก็เลยฆ่าพวกมันและพาคนๆนี้ออกมาด้วยสิ่งที่รู้ก็มีแค่อาจจะเป็นไปได้"

"พาเขามาเจอฉันเดี๋ยวนี้เลยได้ไหม.." เธอพยักหน้าก่อนที่จะเดินกลับไปที่รถและขับกลับมาที่เดิม

"แดรมมานี่เร็วเข้า"

"ที่นี่มันที่ไหน...เธอจะทำอะไรกันแน่?" สีหน้าแห่งความกลัวความวิตกกังวลพุ่งเข้ามาอีกครั้งผมไม่รู้และไม่ได้รู้สึกไว้ใจเธอเลยแม้แต่น้อยในตอนนี้

"คุณอาจิคะ?" มีผู้ชายคนหนึ่งออกมาหน้าตาคล้ายกับผมมากน่าแปลกที่ผมไม่คุ้นหน้าเลยสักนิด

"ภาชิ...จำพ่อได้ไหม" พ่อเหรอ? ผมนิ่งคือผมจำอะไรไม่ได้เลยสักนิดนี่มันอะไรกันแน่ผมไม่เข้าใจ??

"นี่คุณอาจิลูกชายของเขาหายไปหลายปีแล้วล่ะตอนนั้นอายุได้แค่ 2-3 เดือนเองด้วยซ้ำแล้วก็คล้ายกับนาย" ผมนิ่งก่อนที่จะมีมือใครสักคนเข้ามาจับที่ไหล่ผมแรงมากถึงปานกลาง

"ดีใจด้วยที่เจอพ่อแล้วกันนะภาชิฉันชื่อนทีแต่นายคงต้องเรียกฉันว่าคุณหนูแล้วก็อยู่ให้ห่างจากเดรนสะจากนี้เป็นต้นไป" อีกฝ่ายยิ้มแต่ดูแกรงๆอย่างเห็นได้ชัดแล้วก็แอบน่ากลัวด้วย

"คุณหนูครับนายท่านเรียกครับบอกว่าต้องการให้คุณหนูกลับไปเดี๋ยวนี้"

"อะไรนะ!!! ไอพี่เวรนี่ขัดขวางจริงๆฉันไม่ไปเลยบอกพี่ว่าค่อยกลับเดี๋ยวนี้" อยู่ๆก็โวยวายขึ้นมาทำเอาผมสะดุ้งทันทีด้วยความที่ผมนั้นเจอสิ่งเลวร้ายและผมน่ะแทบไม่ไว้ใจใครเลยนอกจากเธอ

"ถึงจะใช่หรือไม่ใช่ภาชิฉันก็จะรับเป็นลูกแล้วกันขอบคุณเดรนมากๆเลยแล้วกันนะ"

"แต่สภาพจิตใจของแดรมยังแบะบางอยู่มากเลยล่ะค่ะคิดว่าต้องให้เวลาปรับตัวสักพักขนาดตอนที่บอกว่าจะพามาก็ดูกังวลมากๆ" คนๆนี้น่ะเหรอพ่อ?

"ทำไมทิ้งผมล่ะถ้าเป็นพ่อจริงๆ"

"ถ้าวันนั้นไม่ห่วงงานมากกว่าลูกก็คงดีฉันไปรับลูกที่โรงพยาบาลช้าทำให้มีคนอ้างตัวมารับลูกไปสะก่อนส่วนแม่น่ะจากไปหลังจากที่คลอดเสร็จได้ไม่นาน" ผมนิ่งที่ได้ยินแบบนั้นเพราะคนที่เจอผมคือบ้านเด็กกำพร้า...และเขาเจอผมอยู่ในสภาพที่เปียกฝน

"วันนั้นฝนตกหนักใช่ไหม..." เขาตกใจก่อนจะเข้ามากอดผมทันที

"ลูกจริงๆใช่ไหมภาชิ..พ่อขอโทษวันนั้นเป็นวันที่ฝนตกหนักมากลูกรู้ได้ยังไง"

"พ่อ..." ผมนิ่งในใจผมก็คิดว่าเป็นพ่อจริงๆนั่นล่ะแต่ผมยังกลัวที่จะไว้ใจใครสักคนอยู่ดีกับเธอก็แค่นิดหน่อยที่ไว้ใจ

"คุณอาจิอยากจะให้เขาอยู่ที่นี่หรือว่าไปอยู่บ้านฉันก่อนดีคะ? คิดว่าตอนนี้สภาพจิตคงจะไม่ค่อยดีเท่าไหร่ด้วยก็เลยดูกังวลแล้วก็กลัวอยู่"

"ค่อยๆปรับตัวไปทีละนิดก็แล้วกันถ้าให้มาอยู่ที่นี่เลย"

.

.

.

.

.

"กลับมาแล้ว..พี่มีอะไรร้อยวันพันปีพึ่งเคยเรียกหาปกติมีแต่ไล่ไปไหนก็ไปแท้ๆ"

"เดรนก็ไปกับแกด้วยใช่ไหม?"

"นี่จะมาถามหาเดรนงั้นเหรอ?? วันนี้มันสำคัญอะไรรึไงถ้าจะชวนเดรนไปไหนก็ไม่ให้ไปทั้งนั้นล่ะ" เกิดอะไรขึ้นเนี้ย? เข้ามาถึงก็ได้ยินเสียงโวยวาย

"เดรน.."

"เดรนบอกสิว่าจะไม่ไปกับพี่น่ะแค่เมื่อวานผมก็เหงาจะตายอยู่แล้วอยู่กับผมนะเมื่อวานเดรนไม่มีเวลาให้ผมเลยสักนิด" คุณหนูก็วิ่งเข้ามากอดอีกตามเคยแต่เหมือนว่าวันนี้จะเจอบรรยากาศแปลกๆที่เจอสองพี่น้องอยู่กันพร้อมหน้าหายากจริงๆยิ่งโทรตามด้วยอีก

"วันนี้วันเกิดนายท่านครับเลยบอกว่าอยากให้เดรนไปช่วยเรื่องการแต่งตัวการจัดงานอะไรแบบนั้น" บอดี้การด์มากระซิบหูคุณหนูก่อนที่คุณหนูจะยอมปล่อยฉันเป็นอิสระ

"แค่ครั้งนี้ก็ได้...จริงๆให้พวกสาวใช้จัดก็ได้นี่ทำไมต้องเป็นเดรนด้วยล่ะเพราะว่าพี่ชอบเดรนแล้วอยากเก็บไว้คนเดียวงั้นสิไม่มีทาง"

"นายท่านคงไม่ทำอะไรฉันหรอกค่ะคุณหนู"

"ไม่ทำอะไรเหรอ..ผมเป็นห่วงเธอนะนึกสิว่าไอพี่เวรนี่คิดจะทำอะไรเธอล่ะไม่นะๆๆรับไม่ได้ที่สุดเลย!!!!มันจะไม่เป็นแบบนั้นใช่ไหมเดรน!!" คุณหนูสติแตก...

"ใจเย็นๆครับคุณหนู"

"ไม่นะๆๆผมจะเสียเดรนให้กับพี่เวรนี่ไม่ได้เด็ดขาดเลยแล้วผมจะกอดใครล่ะไม่ๆๆๆ!!!!"

"ฉันซื้อเค้กสตอเบอร์รี่มาให้แกอยู่ในห้องครัวถ้าช้าอาจจะโดนแย่งไปกินก่อนไม่รู้ด้วยนะ" คุณหนูสตั้นไปทันทีก่อนจะวิ่งไปที่ห้องครัวอย่างรวดเร็ว

"คุณหนูครับ!!แล้วเค้กสำคัญกว่าเดรนงั้นเหรอครับ"

"ใช่แล้ว เดรนผมขอโทษค่อยมาง้อพี่สาวทีหลังแล้วกันนะ" เค้กสำคัญกว่าฉัน? ถ้าไม่พูดแบบนี้ก็ไม่สมเป็นคุณหนูสินะคะ.. ทำหน้ามึนงง

.

.

.

.

.

.

.

"อย่าลืมใส่แว่นดำแล้วก็ผ้าปิดปากด้วยนะคะจะแต่งตัวแบบนี้ไปจริงๆเหรอคะ?"

"เออ..หมายถึงก็คงงั้นก็ต้องปิดรอยสักนั่นด้วย" ส่วนเธอก็คงจะไม่จำเป็นต้องปิดหน้าปิดตาอะไรงั้นสิดีชะมัด..

"จริงๆจะให้คนอื่นไปแทนก็ได้นะคะทำไมต้องเป็นฉันด้วยล่ะวันนี้ฉันควรจะอยู่ดูแลคุณหนูเหมือนทุกวันนั่นล่ะ"

"แล้วไม่อยากไปงั้นเหรอ?"

"ให้ตอบตามตรงก็คงตอบว่าใช่..ผู้หญิงที่มาก็มีแต่พวกลูกหลานคนรวยใช้ของแพงๆหรูๆสวยๆกันทั้งนั้นเลยนี่นา" แต่ยังไงสะผู้หญิงแบบนั้นก็ไม่น่าสนใจเลยสักนิด

"ฉันคิดว่าฉันไม่ควรจะไปเลยด้วยซ้ำไม่อยากโดนหมั่นไส้ไปมากกว่านี้แล้วล่ะยิ่งเป็นนายท่านด้วยแล้วยิ่งไม่อยากยุ่ง" ....ไม่อยากยุ่งเลยงั้นเหรอ?

"ฉันไม่น่าไว้ใจขนาดนั้นเลย"

"ไม่ใช่นายท่านหรอกแต่ฉันแค่ไม่อยากให้พวกนั้นรู้สึกอิจฉาที่นายท่านชวนฉันมาน่ะพวกหล่อนชอบทำอะไรไม่คิด"

.

.

.

.

.

"สวัสดีค่ะ.."

"แล้วพ่อไม่มาด้วยเหรอเฟรซี่?" เฟรซี่ลูกสาวแก้งฝ่ายพันธ์มิตรปลามังกรเสือลูกครึ่ง ไทย-สเปน แม่เป็นคนไทยเป็นคุณหนูที่เอาแต่ใจมากๆ

"ค่ะ...เห็นบอกว่ามีงานสำคัญอะไรด้วยล่ะค่ะแล้วพี่อัศรล่ะคะทำไมถึงไม่ออกมารับหนูเลย?"

"กำลังแต่งตัวน่ะนานๆทีจะใส่สูทก็เลยยุ่งยากนิดหน่อย" บ้าชะมัดพี่อัศรไม่มารับฉันเหรอเนี้ย!! ไม่ได้เจอกันตั้งหลายปีเลยตั้งแต่กลับสเปนไป

"ไทน์ควรจะดึงขึ้นอีกนะคะ"

"ขนาดไหนล่ะ?" เดรนกำลังดึงไทน์ให้นายท่านอยู่ในขณะนั้นก็หารู้ไม่ว่ามีสายตาอิจฉาจ้องมองอยู่ห่างๆ

"นาง..นี่มันเป็นใคร!!"

"เบาๆสิคะคุณหนูเดี๋ยวก็มีคนสังเกตเข้าหรอก" หล่อนมองจ้องไปที่เดรนด้วยสายตาที่ไม่ดีสักเท่าไหร่ก่อนจะเดินเข้าไปตีสนิทกับนายท่าน

"พี่อัศรมาช้าจังเลยนะคะว่าแต่ผู้หญิงคนนี้เป็นใคร?"

"ขอโทษไว้คุยกันทีหลังดีกว่านะเดรนตรงนั้นไฟไม่ติดมานี่ด่วน" เดรนงั้นเหรอ...นังฆาตกรทำไมพี่อัศรถึงได้สนใจมันกันนักหนาใส่ชุดสูทบ้านๆธรรมดาๆคอยดูเถอะฉันจะสั่งสอนเธอเองข้อหาที่มายุ่งกับพี่อัศรของฉัน

.

.

.

.

"วันนี้เหมือนว่าคุณอาจิจะมาด้วยนะภาชิก็คงจะมาด้วยเหมือนกัน"

"คงงั้นมั้งฉันก็ไม่ได้ยินข่าวว่าจะมาหรือไม่มาอะไร" คงอีกสักพักล่ะมั้งจะมาถึงหรือไม่ก็ไม่มานายยังกลัวคนอยู่นี่จะให้ออกมาเจอคนเยอะๆคงจะรู้สึกกังวลน่าดูเลย พูดจบก็เดินมาแล้วสะแบบนั้นถึงคิดว่าจะไม่มาก็เถอะ

"ภาชิ..เป็นยังไงบ้างยังดูกังวลอยู่ใช่ไหมเนี้ย"

"ก็นิดหน่อย...แต่ผมดีขึ้นบ้างแล้วล่ะพ่อก็เลยบอกว่าอยากจะมาก็ได้" เธอจับที่หน้าผากของภาชิเบาๆก่อนจะเอามือออก

"ถ้าไม่เป็นไรก็ดีแล้วล่ะไม่ต้องกังวลเรื่องที่ผ่านมาแล้วนะ"

 

((ตอนนี้จะตัดไปเยอะนิดนึงนะเพื่อไม่ให้เข้าใจผิดจะใส่วงเล็บไว้))

 

((พ่อของนายท่าน))

 

((กึกๆๆ!!))

 

"ทำอะไรเหรอครับ.."

"ก็ทำให้เดรนกับอัศรมันได้กันสักทีน่ะสิถึงฉันไม่เห็นด้วยแต่ฉันก็อยากอุ้มหลานแล้วจะให้แก่ตายก่อนได้เห็นหน้าหลานเลยรึไง"

"แบบนั้นมันก็ยังไงอยู่ครับ.." เขาใส่ยาบางอย่างลงไปในแก้วก่อนจะหยิบแก้วนั่นและให้บอดี้การ์ดถือไปให้นายท่านกินทุกอย่างดูไปตามแผน

 

((นายท่าน))

 

เดรนเอาแต่สนใจไอเด็กนี่อยู่ได้ทั้งๆที่ฉันยืนอยู่ก็ยังจะทำเป็นไม่สนใจอีก...

"น้ำครับนายท่าน"

"เออวางไว้นั่นล่ะ" มันดูสำคัญกับเธอมากเลยงั้นสิเดรนเห็นแล้วมันน่าอิจฉาชะมัด

"พี่อัศรคะไปเต้นรำกันนะคะ"

"ไม่ล่ะถ้าอยากไปก็ไปคนเดียวเถอะ" สนใจหน่อยสิเดรน..จะคุยกับมันอีกนานไหมล่ะ?

 

((แพร้ง!!!!!))

 

หล่อนปาแก้วนั่นเกือบจะโดนขาของเดรนแต่โชคดีที่อยู่ห่างจากนั้นเพียงนิดเดียวเท่านั้น

"ยัยฆาตกรนี่มันมีอะไรดีนักหนา!!! พี่อัศรถึงได้จ้องมันตาไม่กระพิบสิ่งที่มันทำก็คือฆ่าคนไม่เห็นมีอะไรดี!!"

"ก็คงดีกว่าคุณหนูไร้มารยาทอย่างเธอล่ะมั้งนายท่านถึงไม่สนใจแต่งตัวดีสะเปล่ากิริยามารยาทนึกว่าหลุดออกมาจากป่า" ความน่ากลัวของเดรน..มาอีกแล้วสินะ

"นี่แกด่าฉันเหรอยัยฆาตกร!!"

"ค่ะ..คงไม่ได้ด่าลิงจากป่าแอฟริกาหรอกค่ะ" (หมายถึงแก้มแดงเหมือนลิงน่ะ==)

"ถ้าพ่อมาด้วยเธอตายแน่ยัยฆาตกร!!"

"เอาสิเชิญตามสบายเลยค่ะ พวกเก่งแต่ปากทำอะไรไม่ได้ก็ร้องหาพ่อยืนด้วยขาของตัวเองไม่เป็นงั้นเหรอหรือที่นายท่านไม่เอาเพราะแบนกันนะ?" เธอแสยะยิ้มอีกฝ่ายพยายามจะตบหน้าเธอแต่เธอก็จับมือนั้นไว้ได้แล้วกำอย่างแรง

"คุณหนูคะ...ฉันจะหักมือคุณหนูตอนนี้ก็ได้นะหรือว่าหักนิ้วก่อนค่อยหักมือดีล่ะเจ็บปวดมากกว่าด้วยสิ" อีกฝ่ายสะบัดมือออกก่อนจะทำหน้าหงุดหงิดแล้วเดินหนีไป

"นายท่านเป็นอะไรรึเปล่าคะ?" เป็นคนที่โมโหได้แรงมากจริงๆรู้สึกมึนหัวตั้งแต่เมื่อกี้แล้วสิ

"ไม่แค่มึนหัว..."

"นอนพักสักนิดก่อนดีกว่านะคะกว่าจะเลิกงานคงอีกนานเลยพอถึงตอนเป่าเค้กฉันค่อยไปปลุกก็ได้"

"อื้ม.." เธอเข้ามาจัดที่นอนให้พอเสร็จก็จะออกไปแต่ว่าฉันกลับทำอะไรบ้าๆฉันผลักเธอลงไปที่เตียงทันทีเธอดูตกใจและนิ่งไปเลย..

"เดรน..ฉันรักเธอนะแต่งงานกับฉันได้ไหมฉันสัญญาจะดูแลเธอให้ดีที่สุดเลย"

"...ถ้างั้นสิ่งที่นายท่านจะทำตอนนี้ต่างอะไรกับการข่มขืนรึเปล่าคะ?" เธอพูดด้วยท่าทางหน้าตายอีกแล้วฉันขอโทษนะเดรนในเมื่อถ้าเธอพูดแบบนี้แล้วก็คงจะไม่มีทางเลือกอื่น

"เดรน..ขอโทษฉันทนไม่ไหวแล้ว"

"อดทนกับยานั่นไปเถอะค่ะนายท่านคุณหนูถ้ารู้เรื่องนี้ล่ะก็มีหวังตัดพี่ตัดน้องกันจริงๆแน่"

"เดรน..." เธอทำหน้านิ่งก่อนจะผลักฉันให้นอนลงไปบนที่นอนส่วนเธอก็ลุกขึ้นสะแบบนั้น

"หลับเถอะนะคะถึงทรมาณก็คงต้องทนไปก่อนฉันจะไม่ออกไปจนกว่านายท่านจะหลับ.."

"เดรน...ฉันรักเธอ" เธอทำนิ่งก่อนจะเดินไปปิดไฟ

"ก็น่าจะรู้ดีนี่คะ..ว่าพ่อของนายท่านไม่ชอบฉันตั้งแต่เข้ามาทำงานที่นี่แล้วตัดใจเถอะไม่มีวันหรอกที่จะเป็นแบบนั้นฉันเป็นศัตรูนี่"

"ศัตรูที่น่ารักที่สุดเลยเดรน...แต่งงานกับฉันนะฉันไม่สนว่าเธอจะเป็นใครทั้งนั้นล่ะขอแค่ฉันรักเธอก็พอแล้ว" ฉันมองสีหน้าของเธอไม่เห็นเลยจริงๆเธอคิดอะไรอยู่?ตอนนี้กำลังรู้สึกอะไรอยู่ล่ะ

"มันไม่สมควรหรอกพ่อของนายท่านก็คิดแบบนั้นเช่นกันฉันก็ด้วยฉันเป็นศัตรูไม่คิดบ้างเหรอว่าถ้าฉันได้ข้อมูลบางอย่างจะหันมาหักหลังนายท่าน?"

"ไม่เคยคิดสักนิด..แล้วก็ฉันเชื่อว่าเธอจะไม่ทำแบบนั้น" เธอนิ่งก่อนที่จะเปิดไฟให้เห็นว่าตอนนี้เธอดูสับสนมาก

"เดรน? ฉันไม่ได้ล้อเล่นนะ"

"อับอายตายเลยล่ะถ้าจะมาแต่งงานกับผู้หญิงเลวๆอย่างฉันน่ะคงได้ลือกันไปใหญ่แน่ว่าแต่งงานกับฆาตกร" พูดเหมือนกับว่าเกลียดฉันเลยเหมือนการหาเหตุผลมาอ้างก็เท่านั้น

"คนอื่นจะมองยังไงมันไม่สำคัญนี่เดรน..ไม่เห็นเป็นไร?"

ความคิดเห็น