ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ฮาเร็มของเดรน..ล่ะมั้ง?

ชื่อตอน : ฮาเร็มของเดรน..ล่ะมั้ง?

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 139

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ก.พ. 2563 11:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ฮาเร็มของเดรน..ล่ะมั้ง?
แบบอักษร

เธอนอนหลับบนตักผมไปพักนึงแล้วไม่แน่ใจว่าจะตื่นเมื่อไหร่ด้วยน่ารักจังโดยเฉพาะตอนที่หลับอยู่ด้วยแต่คงไม่เท่ารอยยิ้มของเธอล่ะมั้ง

"ไม่คิดจะปลุกฉันเลยรึไงเนี้ย?" ผมสะดุ้งก่อนที่จู่ๆเธอจะลุกขึ้นมา

"ก็เธอหลับอยู่นี่นา..ก็เลยไม่อยากจะรบกวน"

"ขอโทษ..ฉันทำตัวแย่ชะมัดที่มาหลับตรงที่นอนของนายเนี้ยฉันคงจะนอนน้อยมากเลยล่ะมั้ง"

"มากๆด้วยซ้ำไปกว่าเธอจะกลับบ้านมาก็ดึกมาแล้วบางทีก็ยังไม่นอนอีกด้วยถ้าง่วงก็หลับต่อเถอะผมหลับมาทั้งวันแล้วล่ะ" เธอนิ่งก่อนจะโน้มตัวลงนอนที่เดิม

"ฉันคิดว่านายจะเกลียดฉันสะอีกนะ" ผมนิ่งก่อนจะลูปหัวเธอไปมา

"ผมไม่เกลียดเธอหรอกไม่มีทางด้วยเธอใจดีกับผมจะตายแล้วก็ผมรักเธอมากๆด้วย"

"ถ้าสิ่งที่ฉันทำมันคือปลอมเปลือกล่ะ? ฉันจะทำดีกับนายไปทำไมก็ไม่รู้ไม่ใช่เหรอ.."

"ใช่แต่..ผมคิดว่าเธอจะไม่ทำอย่างนั้น" เธอแสยะยิ้มก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ

"ในใจฉันอาจจะอยากฆ่านายอยู่ก็ได้นะหรืออาจจะคิดอะไรไม่ดีอยู่ก็ได้ทำไมถึงตัดสินฉันเพียงเพราะทำดีด้วย"

"..เพราะผมเชื่อแล้วก็คิดว่าเธอจะไม่เป็นแบบนั้นถึงเธอจะฆ่าผมก็ดีกว่าการทรมาณพวกนั้นอยู่ดี" เธอนิ่งใส่ผมก่อนจะกอดที่เอวของผมเบาๆ

"ขอบคุณนะ.."

"ครับ?" ผมตกใจแต่ก็ไม่ได้ห้ามเธอแต่อย่างใดเพราะตอนนี้ผมเองก็รู้สึกดีกับเธอเช่นกันแล้วก็เธอเป็นแค่คนเดียวที่สนใจใส่ใจผมด้วยผมไม่อยากให้เวลาแบบนี้หมดไปเลยแม้แต่สักวินาทีเดียว

"..ก็ขอบคุณที่นายไว้ใจฉันน่ะ"

"อื้ม..ครับ" ผมเผลอยิ้มออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจแต่ถึงแบบนั้นก็เป็นความรู้สึกดีๆที่แสดงออกมาให้กับเธอเห็นถึงจะรู้ตัวดีก็เถอะว่าตัวผมนั้นสกปรกสักแค่ไหนแต่เธอไม่สนหรอกมั้งผมคิดแบบนั้นถึงจะไม่ได้คำตอบจากปากของเธอก็ตาม

.

.

.

.

.

นายก็เหมือนกับนกน้อยบริสุทธุ์นั่นล่ะนะแดรม...นายดูใส่ซื่อจนดูบื้อๆไปเลยบางทีแต่นายก็แค่คนที่ฉันช่วยเหลือก็เพียงเท่านั้นสิ่งที่ทำนั่นคือการปรอบใจนายไม่ต้องการให้อยากตายแล้วคิดแต่เรื่องเดิมๆที่ผ่านๆมาอีกฉันรู้ว่านายเป็นใครนะแดรมฉันจะพาเขามาเจอนายเองถึงแม้ว่าจะเสี่ยงแต่นายควรกลับไปอยู่ในครอบครัวแสนอบอุ่นของนาย..ถึงแม้ว่านายจะหายตัวไปนานแล้วก็ตามแดรมน่ะไม่ใช่ชื่อของนายหรอกนะภาชิ..

"กินข้าวให้อิ่มเลยนะฉันจะได้เอาไปล้างให้อีกไม่นานคงจะออกไปทำงานแล้วล่ะ"

"ครับ..." ถึงพูดเองว่าจะสอนนายเองเรื่องหลายๆเรื่องน่ะแต่ความรู้สึกของฉันที่ทำเป็นคือการแสร้งก็เท่านั้นทั้งชีวิตฉันมีความสุขครั้งสุดท้ายเมื่อไรก็ไม่อาจจำได้เลย...ด้วยซ้ำ

"แดรมฉันไปทำงานก่อนนะถ้ากลับช้าก็นอนก่อนเถอะอาจจะประมาณตี2-3ด้วยล่ะมั้ง"

"ครับ..." อย่างน้อยตอนนี้นายก็สามารถจะยิ้มโดยที่ไม่แสร้งได้แล้วสินะดูมีความสุขมากกว่าก่อนที่ฉันจะช่วยนายออกมาจากนรกนั่น

 

((ควับ!!!!!))

 

วิ่งเข้ามากอดเหรอแปลกจริง..ปกติแล้วทำแบบนี้ด้วยเหรอคิดว่าไม่

"รีบกลับมานะครับ.." ...แปลกๆ

"อื้ม..."

.

.

ในที่สุดก็ถึง...มาสายนาทีนึงคงไม่เป็นไรมั้ง

"พี่สาว!!!!" กระโดดกอดอีกถึงจะอายุเท่ากันคุณหนูก็ยังเรียกฉันว่าพี่สาวอีกเหรอเนี้ย

"ไม่ดีกว่านะคะคุณหนู"

"ทำไมล่ะผมน่ะคิดถึงเดรนมากเลยนะรู้ไหมหายไปไหนตั้ง 3 วันไม่บอกกล่าวอะไรสักคำด้วย"

"ขออภัยค่ะคุณหนู" นที น้องชายคนสุดท้องของแก้งมาเฟียเป็นคนขี้อ้อนมากๆแล้วก็ติดเดรนมากเช่นกันอายุ 22 สูง 162 เท่าเดรนพอดี

"แล้วถ้างั้นเดรนมาทำอะไรที่นี่ล่ะมาหาผมสินะ...ผมดีใจมากๆเลยนะที่เธอมาหาผมน่ะ"

"หาคุณหนูมันก็ใช่นะคะแต่ว่ากรุณาช่วยปล่อยด้วยเถอะค่ะ" ฉันไม่อยากเชื่อว่าคุณหนูจะมาดักรอฉันแต่ว่ามารอเพราะอะไรก็ไม่รู้งานก็คงไม่ใช่แต่ช่างเถอะรีบๆทำงานของเราให้เสร็จ

"มาช้า...ปกติเธอเป็นคนตรงต่อเวลาเป็นครั้งแรกที่มาสายแต่ก็ไม่ได้มากอะไร.." อัชร พี่ชายคนโตของตระกูลมาเฟียเป็นหัวหน้าแก้ง ปลามังกรเสือ มีรอยสักเป็นรูปปลามังกรที่หลัง อายุ 27 เป็นคนเย็นชาป่าเถื่อนซาดิสแต่แอบชอบเดรนอยู่ลึกๆ(คงเป็นไปไม่ได้หรอก)

"พี่โทรตามเธอมางั้นเหรอไม่จริงสักหน่อยน่าเดรนมาที่นี่เพราะมาหาผมใช่ไหมล่ะตอบพี่ไปสิ"

"ปล่อยเธอๆอืดอัดจะตายอยู่แล้วแกก็อายุเท่ากับเธอทำตัวเป็นเด็กไม่รู้จักโตชะมัดนที" มาเห็นพี่น้องคู่นี้ทะเลาะกันรึไงเนี้ยเรียกมาทำไมก็ไม่เข้าใจเหมือนกันนั่นล่ะทำแผล? หรือว่าทำอาหารอะไรแบบที่เคยเรียกเหรอ?

"ขึ้นไปบนห้องฉันเดรนฉันแค่อยากให้เธอดูของที่ซื้อมาใหม่ก็เท่านั้น" คุณหนูดึงแขนเสื้อแน่นขนาดนี้...คงจะไม่อยากให้ไปอีกตามเคยนั่นล่ะ

"พี่เป็นบ้าไปแล้วรึไงเธอเป็นผู้หญิงนะให้ขึ้นไปบนห้องพี่งั้นเหรอไม่เอาหรอกวันนี้เดรนต้องไปกับผม"

"ถ้าแกยังไม่หยุดพูดฉันจะกระทืบแกจนจมดินแน่เอาสิ" คุณหนูทำหน้าเยาะเย้นใส่แลบลิ้นใส่เหมือนกับเด็กๆยังไม่ทันจะพูดอะไรก็ถูกอีกคนกระชากไปสะแบบนั้น

"ถ้าพี่กล้าทำร้ายเดรนล่ะก็จะบอกพ่อแน่อย่าลืมล่ะว่าเธอเป็นแค่ลูกน้องของผมไม่ใช่คนที่จะมาเป็นเมียพี่"

"เออรู้!!"

 

((ปั้ง!!!!))

 

เสียงปิดประตูดังขึ้นทันทีก่อนที่เขาจะเริ่มเปิดไฟและจัดบางอย่างในห้องให้เป็นระเบียบนิดหน่อย

"เดินดูตามสบายเลยแล้วกัน" ..วันนี้เธอก็ยังเหมือนกับทุกๆวันดูสดใสร่าเริงน่าจะเป็นผู้หญิงที่แปลกเพราะเธอเป็นคนแรกที่ไม่แม้แต่จะสนใจฉันสักนิดทั้งๆที่ผู้หญิงคนอื่นๆพยายามจะเข้าหาฉันแทบเป็นแทบตายต่างจากเธอที่นิ่งเฉย

"นายท่านคะ..นี่ดอกไม้อะไรเหรอไม่เคยเห็นมาก่อนเลย" ฉันจะต้องทำอะไรสักอย่างถ้าฉันต้องการบอกสิ่งๆนั้นโดยที่ไม่ใช่เพียงแค่คำพูดเพราะฉันจะไม่โกหกเธอ...เดรน

"ไฮเดรนเยียน่ะ..เป็นดอกไม้ของต่างประเทศเธอไม่เคยเห็นเหรอ? มันมีคำว่าเดรนเหมือนกับชื่อของเธอเลยนะ"

"งั้นเหรอคะ...มันสวยดีเหมือนกันเห็นแล้วอยากจะเปลี่ยนชื่ออื่นเลยล่ะ"

"ทำไมพูดแบบนั้นกันล่ะ" ฉันอยากจะสื่อให้เธอรับรู้เดรน...ฉันควรจะทำยังไงเหรอคนที่นิ่งๆอย่างเธอถึงจะเข้าใจมัน เขาพยายามจะจับเส้นผมของเธออย่างเบามือยังไม่ทันจะสัมผัสเธอก็หยิบดอกไม้ในแจกันแล้วก็หันมาสะแบบนั้น

"..ฉันมันเลวฉันมันแย่ฉันสมควรตายชื่อของฉันน่ะคงจะเหมือนดอกไม้แห่งความตายสะมากกว่าเพราะว่าฉันน่ะไม่ได้มีอะไรที่สวยงามเหมือนกับมันอย่างที่นายท่านพูดแม้แต่น้อยค่ะ"

"เธอเป็นตัวของตัวเองยังไงล่ะเดรนนั่นก็ดีที่สุดแล้วไม่ใช่เหรอ?"

"เป็นตัวซวย..เป็นฆาตกร...ดียังไงล่ะคะ?" เขาจับเธอลากไปนั่งบนเตียงนอนของตัวเอง(นั่งนะนั่ง!!)

"เธอสวยในแบบของเธอไม่ได้ปลอมหรือแสดงท่าทางแบบที่ผู้หญิงส่วนใหญ่ทำนั่นเป็นงานของเธอนี่เดรนคนที่เธอฆ่าพวกมันเลว..สมควรตายแล้วใช่ไหมล่ะ?!" เธอนิ่งก่อนจะมองดอกไม้นั่นอีกครั้ง

"เดรน..."

"..คะ? จริงสิมีอะไรเหรอคะที่เรียกฉันมาน่ะ" ...แล้วต้องการให้ฉันตอบเธอแบบไหนเธอถึงจะเข้าใจล่ะ?

"ฉัน..ก็แค่ให้เธอขึ้นมาดูห้องที่ฉันจัดเองน่ะมันดูเป็นยังไงบ้าง?"

"สวยดีค่ะ...ขออนุญาติเปิดหน้าต่างดูนะคะ"

"ได้สิ" ถึงจะรู้ตัวว่าพ่อคงจะไม่ยอมรับหรอกถ้าฉันไปชอบเธอน่ะเดรนเพราะเธอเป็นผู้หญิงที่ดูเข้มแข็งอยู่ตลอดเวลาไม่ได้อ่อนแอดูเย็นชาในบางครั้งแต่ก็เป็นคนที่ยิ้มง่ายจะไม่ให้ฉันรักเธอได้ยังไงล่ะ... เธอเปิดหน้าต่างก่อนจะหันกลับมาและเห็นเขากำลังจับผมของเธออยู่เบาๆ

"มือ..ไปโดนอะไรมาเหรอคะ"

"มีดบาดน่ะหัดทำอาหารอะไรแบบนั้นล่ะ" เธอจับมือนั่นขึ้นมาดูก่อนจะแกะผ้าพันแผลออกทันที

"..จริงๆไม่ต้องทำอาหารก็ได้นะคะคราวก่อนก็โดนไปแล้ว" จะโกหกเธอได้อีกสักกี่ครั้ง..ว่าฉันจงใจทำให้ตัวเองเป็นแผลให้เธอสนใจมันก็คุ้มค่าแล้วด้วยซ้ำไปนะที่เห็นสีหน้าที่เธอดูกังวลแล้วก็เป็นห่วง

"เดรน.." เขาพยายามจะกอดเธอแต่เธอกลับถอยหลังออกไปสะแบบนั้น

"ขอโทษค่ะ...แต่ทำแบบนั้นไม่ได้"

"ทำไมนทีมันยังทำได้แล้วฉันทำไม่ได้ล่ะ?! ฉันไม่สนแล้วเดรน" เขากอดเธอแน่นส่วนเธอนิ่งเป็นหิน..

"ปล่อยเถอะค่ะ ถ้ามีคนมาเห็นเข้าไม่ใช่เรื่องดีแน่"

"อีกสักพักนึงแล้วกัน" ตัวเล็กกว่าที่คิดสะอีกเดรน

.

.

.

"แกพาเดรนขึ้นไปทำอะไรบนห้อง? กับผู้หญิงที่เลือกคู่ให้ไม่เคยให้เข้าไปใกล้บริเวณห้องแกๆเป็นอะไรของแกชอบเดรนอยู่รึไง"

"..มันเรื่องของผมไม่เกี่ยวกับพ่อ" ยัยน้องตัวดีหาเรื่องฟ้องอีกจนได้สินะแกนี่ไอนที

"บอกไว้เลยนะถึงแกชอบเดรนฉันก็ไม่มีวันเอาเธอเป็นลูกสะใภ้แน่ๆไม่กลัวเข้าสักวันรึไงว่าถ้าเธอเลี้ยงไม่เชื่องแล้วจะย้อนมากัดแกบ้าง!!"

"ไม่เคยคิดเลยด้วยซ้ำว่าเธอจะทรยศ..เธอไม่ใช่คนแบบนั้น"

 

((ปั้ง!!!!!))

 

พ่อของเขาทุบโต๊ะจนเกิดเสียงดังออกมา

"แกชอบมันจริงๆงั้นสิแค่น้องชายแกที่ติดเธอมากๆก็พอแล้วแกก็ด้วยอีกคนอย่าคิดว่าฉันยกแก้งให้แกแล้วอยากจะทำอะไรก็ได้ตามใจชอบ"

"บางทีพ่อควรจะเงียบปากไปนะผมโตแล้วผมอยากทำอะไรก็ไม่ต้องสนใจพ่อแล้วก็ยังได้ด้วยซ้ำไปแล้วก็เดรนถึงพ่อของเธอจะเป็นศัตรูกันเราแต่ผมเอาอยู่น่าพ่อแก่แล้วอย่าคิดมากอย่าเข้ามายุ่งดีกว่าพักผ่อนไปเที่ยวเหมือนคน 60 กว่าก็ดีนะพ่อ"

"แกกับน้องแกนี่ก็พึ่งอะไรไม่เคยได้สักคนเออๆทำให้มันได้อย่างที่พูดแล้วกันออกไปได้แล้วไป" เขาเดินออกมาจากห้องก่อนจะได้ยินเสียงทั้งคู่(น้องชายกับเดรน)กำลังคุยเล่นกันอยู่ข้างล่าง

"เดรนทำอาหารอร่อยตามเคยเลย"

"ไม่ขนาดนั้นหรอกค่ะคุณหนู"

"อยากมีพี่สาวเป็นเดรนมากกว่ามีพี่ชายสะอีกทั้งใจดีทั้งน่ารักต่างกับพี่ที่ชอบบ่นชอบแย่งเธอไปจากผมอยู่เรื่อยไม่ยุติธรรมเลยทั้งๆที่ผมรอเธอทั้งวันเลยแท้ๆ" ..แกรอแค่ช่วงเช้าไม่ใช่รึไงต่างกับฉันที่รอเธอทุกเวลาจนกว่าที่เธอจะมาจนกว่าที่จะเห็นเธออีกแค่ 3 วันที่เธอหายไปโดยไม่บอกสักคำฉันก็จะบ้าตายอยู่แล้วเดรนฉันอยากเจอเธอทุกวันตลอดเวลา...เลยด้วยซ้ำ

"นายท่านมีงานสำคัญอยู่ที่โต๊ะครับ"

"เออเข้าใจแล้ว" ฉันแค่หวังว่าเธอจะไม่มีใครเดรนฉันอยากจะอยู่กับเธออยากจะกอดเธออย่างที่นทีชอบทำ..อยากจะแต่งงานกับเธอ

"เรื่องงานหมั้นของนายท่านกับคุณหนูของแก้งพันธ์มิตรครับ...นายท่าน? นายท่าน"

"คงจะเป็นไปไม่ได้จริงๆใช่ไหม? เดรน.."

"ก็คิดว่าแบบนั้นครับ...คุณพ่อของนายท่านเองก็ไม่เห็นด้วยแล้วก็เธอดูนิ่งไม่ได้สนใจนายท่านเลยแม้แต่น้อยบางทีเธออาจจะไม่ได้รักนายท่านก็ได้"

"แต่ฉันรักเธอ..ไงฉันจะไม่ยอมแต่งงานหรือหมั้นกับใครทั้งนั้นล่ะถ้าคนๆนั้นไม่ใช่เดรนต่อให้ฉันจะไม่มีเมียไปตลอดชีวิตก็ยังได้"

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

"กลับมาแล้ว..."

"ผมทำงานบ้านให้เธอด้วยนะคงจะไม่ได้สะอาดเท่าไหร่ก็เถอะทำไมถึงทำหน้าตายแบบนั้นล่ะ?"

"เปล่า...ไม่มีอะไร" ยังไม่หายอีกเหรอฉันรู้สึกแปลกๆเวลาที่ถูกผู้ชายสัมผัสร่างกายถึงแม้ว่าจะกังวลนิดหน่อยก็เถอะ

"มือเธอเย็นจังไม่สบายรึเปล่า" เว้นแต่กับนายนั่นล่ะแดรมที่ฉันไม่ได้รู้สึกตกใจหรือกังวลอะไรกลับเฉยๆด้วยซ้ำ

"เธอเหนื่อยแล้วไปอาบน้ำแล้วก็ใส่ชุดนอนเถอะนะแล้วอยากจะนอนตักผมเหมือนเมื่อคืนก็ได้"

"อื้ม..."

ความคิดเห็น