facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

แม้อุปสรรคที่พานพบจะเป็นโชคชะตาขีดลิขิตไว้ ทว่าหากมีองค์ชายอย่างเขาคอยเคียงข้าง นางก็หวังเพียงว่าจะฝ่าฟันมันไปได้...

ตอนที่ 17 โอสถทิพย์เหยียนหรูตาน

ชื่อตอน : ตอนที่ 17 โอสถทิพย์เหยียนหรูตาน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 2k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ก.พ. 2563 15:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 17 โอสถทิพย์เหยียนหรูตาน
แบบอักษร

 

หลังจากฟื้นตัวแล้วเหออันโหรวก็ระมัดระวังในการหลอมมากขึ้น จนกระทั่งถึงวันหยุดปลายเดือน วันนี้เยี่ยนสี่กับเหออันโหรวออกไปแต่เช้าทำให้ลู่ซิงหัวไม่พบนาง  

ขณะที่ลู่ซิงหัวตามหานางไม่พบ เหออันโหรวกับเยี่ยนสี่ก็กำลังกินบะหมี่อยู่ร้านเล็กๆ ริมทางในตลาดของเก่า 

“ได้กินบะหมี่ชามนี้ ชีวิตนี้คุ้มแล้ว” เยี่ยนสี่ซดน้ำแกงคำสุดท้ายเสร็จก็พูดกับเหออันโหรว อย่างพออกพอใจ 

“ก็อร่อยดี แต่ธุระของเราวันนี้ไม่ได้อยู่ที่เรื่องกิน” เหออันโหรวท่าทางจริงจังลุกขึ้นมองไปรอบๆ ดูว่าตรงไหนน่าจะเป็นตลาดของเก่า  

“ไปกันเถอะ” เหออันโหรวเดินผิดทางเยี่ยนสี่จึงดึงมือพาไปยังทางเข้าตลาดของเก่าจริงๆ 

ในตลาดของเก่ามีขายทุกอย่าง ตั้งแต่อาวุธลับจนถึงของใช้ในบ้าน ว่าวที่คนขี่ได้ แมวหลากสี... สรุปแล้วมีของน่าสนใจเต็มไปหมด 

เหออันโหรวเห็นร้านหนึ่งมีเคล็ดวิชาหลอมโอสถทิพย์ระดับต่ำซึ่งอาจารย์กู้หลีเฉิงไม่ได้สอน จึงอยากซื้อไว้ใช้ปรับปรุงการหลอมโอสถทิพย์ของตน แต่พอดูราคาก็ตกใจรีบถามเยี่ยนสี่ “เคล็ดวิชาหลอมโอสถทิพย์ระดับต่ำยังแพงขนาดนี้ เตาหลอมโอสถทิพย์คงแพงลิ่วแน่!” 

เยี่ยนสี่รู้แล้วว่าเหออันโหรวคงไม่มีเงินพอซื้อเตาหลอมโอสถทิพย์เก่า จึงคิดครู่หนึ่งแล้วนึกขึ้นได้ “ปกติเจ้าหลอมโอสถทิพย์หนิ เอามาขายได้นะ” 

เหออันโหรวนึกไม่ถึงว่าตนจะขายโอสถทิพย์ได้จึงค้นหาโอสถทิพย์ที่ติดตัวมา นางมีแต่โอสถทิพย์หนิงเซวี่ยตานระดับสูงขั้นต่ำห้าเม็ดกับเหยียนหรูตานระดับกลางขั้นกลางสามเม็ด “แค่นี้พอไหม ข้ามีเท่านี้ ปกติหลอมโอสถทิพย์ได้จะเก็บไว้ห้องหลอมโอสถทิพย์ ในนี้เป็นโอสถทิพย์ที่ข้าใส่ไว้ในกระเป๋าเมื่อวาน 

เยี่ยนสี่หยิบโอสถทิพย์สีขาวจากมือของเหออันโหรว เห็นความงามราวกับผิวพรรณของหญิงสาว จึงพูดด้วยความตกใจ “เหยียนหรูตาน อาจารย์กู้หลีเฉิงให้เจ้าหลอมหรือ โอสถทิพย์นี้ราคาไม่สูงเท่าโอสถทิพย์เสริมพลัง แต่มีสรรพคุณทำให้หน้าตางดงามผิวพรรณดี ไม่ใช่หลอมได้ง่ายๆ โอสถทิพย์นี้เป็นของแพงหาซื้อยากเอาไปขายให้คุณหนูตระกูลสูงคงได้ราคาดี” 

เหออันโหรวดีใจรีบพาเยี่ยนสี่ไปหาบริเวณที่ไม่มีคนวางของ แต่พอจะขายก็คิดขึ้นได้ ถ้าเอาโอสถทิพย์วางไว้ในมือคงขายไม่ออก ตอนหลอมเสร็จจะเก็บใส่กล่องไว้ในห้องหลอมโอสถทิพย์จึงดูมีราคาแต่เวลานี้ไม่ใช่อย่างนั้น 

เหออันโหรวนึกถึงของเล่นที่เคยเห็นตอนเด็กจึงให้เยี่ยนสี่ถือโอสถทิพย์รออยู่ที่เดิม ส่วนตนเองวิ่งไปยังร้านขายของเล่น แม้เป็นของเล่นแต่ก็มีของสวยๆ งามๆ อย่างปิ่นปักผมฝังมุกสีน้ำเงิน ในนั้นเต็มไปด้วยปิ่นปักหงส์หยก พวกกล่องและหยกแกะสลักต่างๆ ซึ่งทำด้วยเงิน ทอง หยก... 

แม้แต่กล่องก็ราคาแพง คนขายบอกว่าเป็นกล่องที่ทำจากไหม เหออันโหรวไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไร ได้แต่ค้นหาต่อ 

จู่ๆ ก็พบแผงขายของซึ่งมีเด็กอายุสิบกว่าขวบนั่งขายอยู่มุมหนึ่ง เหออันโหรวเดินเข้าไปหาด้วยความสนใจบนแผงมีกล่องไม้ไผ่ฉลุฝีมือประณีต เหออันโหรวหยิบขึ้นมาดูกล่องหนึ่ง มีการฉลุลายเป็นช่องๆ ฝีมือน่าทึ่งจริงๆ เหออันโหรวถามเด็กว่าทำเองหรือ 

พอเห็นเหออันโหรวหยิบกล่องมาดู เด็กก็บอกว่า “ท่านยายเป็นคนทำ นางเอาต้นไผ่ไม่มีวันผุจากป่าไผ่บนภูเขาจงหนานมาทำ” 

“ยายเจ้าฝีมือดีมาก” เหออันโหรวชมด้วยความนับถือ นางถามราคาดูปรากฏว่าราคาถูกมากจึงเหมาหมดสิบกว่ากล่อง 

เหออันโหรวหิ้วกล่องไม้ไผ่ไปหาเยี่ยนสี่ซึ่งถือโอสถทิพย์อยู่ ระหว่างทางก็แวะถามราคาโอสถทิพย์ที่คนอื่นขายจะได้กำหนดราคาของตนเอง เยี่ยนสี่เห็นนางซื้อกล่องไม้มามากมายก็นึกสงสัย 

“ข้าชอบกล่องไม้อย่างนี้ เก็บไว้เป็นของสะสมด้วย” เหออันโหรวตอบ 

พอเอาโอสถทิพย์ใส่ในกล่องอย่างละเม็ดแล้ว ปัญหาต่อมาคือไม่มีโต๊ะวางของ “ไม่เป็นไร ดูข้านะ” เยี่ยนสี่เอามือตบอกเพื่อเป็นการบอกกลายๆ ว่าเป็นหน้าที่ข้าเถอะ 

เยี่ยนสี่กวัดแกว่งปลายนิ้วมือส่งพลังออกมา มันค่อยๆ ประกอบเป็นโต๊ะเปล่งแสงสีทองแวววาวท่ามกลางผู้คนที่เดินไปมาในตลาดของเก่า  

“ตอนเด็กเห็นคนเอาพลังมาต่อสู้กันแต่ข้าไม่เหมือนคนอื่น ข้าเอาพลังมาประกอบของเล่น” เยี่ยนสี่ดวงตาเป็นประกายมองเหออันโหรวด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม 

“เจ้าเนรมิตของแปลกๆ อยู่เรื่อย” เหออันโหรวว่า มิน่าเยี่ยนสี่ซึ่งเกิดในตระกูลหลอมโอสถทิพย์จึงเลือกฝึกวิชาอัญเชิญ 

เหออันโหรววางกล่องไม้ลงบนโต๊ะที่เยี่ยนสี่ใช้พลังสร้างขึ้นมาและยังหาผ้ามาปูพื้นรอง นั่งรอคนมาซื้อกับเยี่ยนสี่ 

โต๊ะที่ประกอบขึ้นจากพลังดูโดดเด่นท่ามกลางผู้คนไม่นานก็มีคนมาซื้อ อีกทั้งเหออันโหรวตั้งราคาค่อนข้างต่ำโอสถทิพย์หนิงเซวี่ยตานจึงขายหมดอย่างรวดเร็ว 

แต่โอสถทิพย์เหยียนหรูตานไม่มีคนถามซื้อเลย เหออันโหรวรู้สึกกังวลจึงถามเยี่ยนสี่ว่าทำไมจึงไม่มีใครสนใจซื้อเหยียนหรูตาน 

เยี่ยนสี่ตอบว่า “เหยียนหรูตานมีสรรพคุณทำให้ผิวพรรณขาวผุดผ่อง ชะลอความแก่ มีแต่ผู้หญิงรักสวยรักงามจึงจะซื้อ” 

เหออันโหรวขมวดคิ้ว โอสถทิพย์เหยียนหรูตานมีแต่ผู้หญิงตระกูลสูงเท่านั้นที่ซื้อ แต่หญิงตระกูลสูงจะลดตัวมาอยู่ตลาดของเก่าได้อย่างไร “เยี่ยนสี่ เจ้าว่าปกติหญิงชั้นสูงเอาโอสถทิพย์นี้มาจากไหน” 

“ทั่วไปในจวนของตระกูลจะมีนักหลอมโอสถทิพย์ ไม่ไปซื้อหาที่อื่น” เยี่ยนสี่เองก็วิตก 

“ข้าคิดว่าหญิงตระกูลสูงคงอยากได้ของเล่นที่น่าสนใจ แต่ไม่มาเองแน่” พอเหออันโหรวคิดได้เช่นนี้ เยี่ยนสี่ก็พูดเสริม “ให้สาวใช้คนสนิทมา!” 

“ใช่แล้วเยี่ยนสี่ เราต้องไปหาคนพวกนี้แล้วพูดโน้มน้าวให้ซื้อ” เหออันโหรวพูดพลางลุกขึ้นเตรียมจะออกไปหา 

“ให้ข้าไปดีกว่า สาวใช้จะใส่เสื้อผ้าที่มีตราประจำตระกูล ข้าอยู่ในเมืองนี้ตั้งแต่เล็กรู้จักคนชั้นสูงที่นี่ดี เจ้ารออยู่นี่เผื่อมีคนมาซื้อ” เยี่ยนสี่กดเหออันโหรวให้นั่งลง นางคิดอีกทีก็รู้สึกว่าใช่จึงพยักหน้าให้เยี่ยนสี่ไปอย่างสบายใจ 

ไม่นานเยี่ยนสี่ก็พาสาวใช้คนหนึ่งมาซื้อเหยียนหรูตาน นางยืนอยู่ข้างหลังสาวใช้ หลิ่วตาให้เหออันโหรวทำท่าบอกให้เริ่มได้ 

“คุณหนูข้าบอกว่าพวกเจ้ากินอยู่ลำบาก จึงให้ข้ามาซื้อของแล้วเอาเงินให้พวกเจ้ามากหน่อย แต่ข้าว่าพวกเจ้าไม่ได้ลำบากอะไรดูสุขสบายดี” สาวใช้กวาดซื้อเหยียนหรูตานจนหมดแต่วางท่าหยิ่ง เหออันโหรวหาได้สนใจไม่ นางยังขอบใจคุณหนูที่ให้ราคาสูงเช่นนี้ ใครจะปฏิเสธเงินได้ล่ะ 

ความคิดเห็น