ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

โชคชะตาไม่เข้าข้าง

ชื่อตอน : โชคชะตาไม่เข้าข้าง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 247

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ก.พ. 2563 18:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
โชคชะตาไม่เข้าข้าง
แบบอักษร

"ในเวลานี้ตำรวจกำลังสืบหาคนร้ายอยู่ครับและจะนำมาดำเนินคดีต่อตามกฏหมายทั้งฆ่าหั่นศพแถมยังเก็บศรีษะไว้ดูต่างหน้าอย่างโหดเหี้ยม" ข่าวที่เธอก่อเพื่อช่วยผมนี่นาเธอนั่งกินขนมเล่นๆดูไม่ได้แคร์หรือสนใจพวกนั้นสักเท่าไร

"ไม่กลัวถูกจับงั้นเหรอ?" ผมเอ่ยถามทำให้เธอต้องรีบกลืนขนมลงไปทันทีเพื่อตอบคำถามของผม

"ไม่กลัวหรอกต่อให้ต้องถูกจับหรืออะไรฉันก็ไม่แคร์" ผมดีใจที่ได้ยินคำตอบแบบนั้นของเธอนะแต่ผมยังคงแอบยิ้มอยู่ไม่อยากให้เธอเห็นเลย

"นาย..ไม่มีพ่อแม่หรือญาติๆเหรอ?" เธอเอ่ยถามผมกลับ

"ผมเป็นเด็กกำพร้าไม่มีหรอกแล้วเธอล่ะทำไมถึงอยู่คนเดียวล่ะ"

"ฉันเกลียดพ่อของตัวเองน่ะก็เลยหนีออกจากบ้านมาพร้อมกับน้องสาวเคยคิดจะเป็นคนดีอยู่หรอกแต่น้องฉันถูกฆ่าอย่างทรมาณแบบนั้นคงอดไม่ได้ฉันเลวไงล่ะ"

"ไม่จริงหรอกเธอน่ารักจะตาย" ผมพูดทำให้เธอหันมาจ้องผมและหลบหน้าไปสะแบบนั้น

"โกหก..คนเลวๆอย่างฉันน่ะเหรอจะน่ารักนายโกหก" เธอหันหน้าไปคนละทางกับผมทำให้ผมต้องเดินไปคุยกับเธอข้างๆกับโซฟาที่นั่งอยู่

"ผมพูดจริงๆนะโดยเฉพาะเวลาเขินด้วยล่ะ"

"...เจ้าบ้า!!" ผมหัวเราะออกมานิดหน่อยก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าผมยังไม่รู้จักชื่อของเธอเลยนี่นา..

"แล้วเธอชื่ออะไรเหรอ...เธอยังไม่บอกชื่อให้ผมรู้เลยนะ"

"เดรนแม่ตั้งให้น่ะจริงๆแล้วฉันต้องชื่อเดียร์แต่ว่าแม่คิดว่าน้องสาวเป็นฉันก็เลยสลับชื่อกันส่วนคำว่าเดรนก็เป็นการผันเสียงกันน่ะแล้วนายไม่มีชื่อเหรอ?" เธอถามผมกลับทำให้ผมนึกชื่อของตัวเองไม่ออกในหัวน่ะแทบจะจำอะไรไม่ได้ด้วยซ้ำไป

"ผมจำไม่ได้.."

"งั้นเหรอ? จะให้เรียกว่าอะไรล่ะเนี้ยฉันตั้งชื่อใหม่ให้ดีไหมล่ะต้องเป็นชื่อไทยๆออกฝรั่งๆหน่อยด้วย" ผมพยักหน้าให้ก่อนที่เธอจะนิ่งไปพักนึง

"แดรมก็ดีนะคล้ายๆกับชื่อของฉันเลยด้วยส่วนชื่อจริงธาวิศดีรึเปล่าจำได้ว่าคล้างกับภาษาต่างประเทศที่แปลว่าก้าวข้ามทางแยกมั้ง"

"คิดไวขนาดนั้นเลยเหรอ?" ผมอิ้งที่เธอคิดอะไรเร็วขนาดนี้ล่ะนะ

"อื้ม...ชื่อจริงก็เหมาะกับนายดีนี่นาเหมาะตรงที่นายต้องพยายามก้าวข้ามเรื่องเลวร้ายของนายน่ะ" ผมก็ว่าเพราะดีนะแต่ผมแค่ยังมึนงงอยู่ก็เลยพยักหน้าให้เธอไป

"แดรมนี่ดีกว่าคล้ายๆกลับบราว์นี่เลย" ผมรู้สึกมีความสุขจัง...พึ่งเคยเข้าใจเวลาที่มีคนใส่ใจผมอยู่ในบ้านเด็กกำพร้าน่ะไม่เคยจะมีคนใส่ใจเท่าไหร่หรอกไม่เหมือนกับสิ่งที่ผมรู้สึกเลยสักนิดมันรู้สึกดีขนาดนี้เลยเหรอ? ถึงแม้ว่าเธอจะทำในสิ่งที่ไม่ถูกต้องก็เถอะ

"ง่วงนอนรึยัง? ไปแปรงฟันก่อนค่อยนอนนะพรุ่งนี้ฉันคงกลับดึกมากๆเลยไม่รู้นายจะอยากไปด้วยรึเปล่านะแต่อยากไปด้วยก็ได้"

"ผมเริ่มง่วงแล้ว..ไปที่ไหนเหรอ" เธอไปหยิบหมอนกับผ้าห่มมาให้วางไว้บนโซฟาพร้อมกับพัดลมแอร์ที่เปิดให้อยู่

"ผับน่ะ..พวกนั้นอยากจะฉลองกันฉันไม่ค่อยอยากไปเท่าไหร่หรอกแต่ถ้าบอกไปก็ดูไม่ดีน่ะ" ผับ? เที่ยว?

"ไปสิผมอยากไปด้วย" ต้องมีอะไรสนุกมากแน่ๆ

 

วันต่อมา...

 

"เดรน..ไม่ได้เห็นเมื่อวานไปไหนมาล่ะเนี้ย? กินอะไรรึยังอยากเลี้ยงข้าวเธอน่ะ" มีผู้ชายสองคนใส่ชุดสูทเดินมาหาเธออีกคนที่ไม่ได้ถามจ้องเธอด้วยสายตาแปลกๆ

"กินแล้วน่ะเมื่อวานมีงานพิเศษมากๆนิดหน่อยก็เลยไม่อยู่ไปก่อนนะ" เธอโบกมือลาก่อนที่ทั้งสองคนจะเดินสวนกับเธอไปคนละทาง

"เยสเข้!!! นั่นน่ะเหรอเดรนคนถูกจ้างฆ่าสังหารพวกค้ามนุษย์ยกแก็งน่ะโครตโหดรอยยิ้มดูน่ารักไร้เดียนสาจะตาย"

"จะบอกให้นะถ้าไม่อยากโดนเลื่อยตัดหัวก่อนตายอย่าไปหาเรื่องเธอดีกว่าถ้าไม่ทำอะไรเธอก่อนเธอก็ไม่ทำอะไรใครก่อนหรอก" คนถามเงียบก่อนจะชะโงกมองเธอที่เดินพึ่งเดินเข้าประตูไป

"เธอน่ารักดีนะ..รู้สึกว่าจะไปผับกับพวกผู้หญิงด้วยใส่ชุดสูทแล้วทำไมมันเห็นสัดส่วนเอวที่ดีขนาดนั้น"

 

((ปลั้ก!!!!))

 

อีกคนเคาะหัวเบาๆแต่ก็น่าจะเจ็บอยู่พอสมควรล่ะนะเสียงแบบนั้นน่ะ

"นี่ที่พูดเมื่อกี้ไม่เข้าหัวคนขี้เงี่*นอย่างแกเลยรึไงเออใช่เธอไม่มีแฟนยังซิงค์อยู่แต่แค่แอบย่องไปข้างหลังระวังมีดมาปักคอไม่รู้ตัวไปๆทำงาน"

.

.

.

.

.

.

ผับไม่ใช่ที่เที่ยวที่หนึ่งหรอกเหรอ? ผมยืนนิ่งที่เดินเข้ามาก็เจอแสงไฟที่แสบตากับเพลงประหลาดๆที่ผมไม่เข้าใจว่ามันคือที่ไหน..ไม่สิทางออกอยู่ที่ไหนไฟแสบตาชวนอ้วกชะมัด!!!

"แดรมมานี่เร็วอยากกินอะไรรึเปล่า?" โชคดีที่ผมยังอ่านหนังสือออกนะเนี้ยแต่ดันจำชื่อตัวเองไม่ได้?

"เอาน้ำส้ม 2 แก้วค่ะ" ผมนั่งเลือกอยู่สักพักแต่เธอก็สั่งน้ำส้มให้ผมแล้วล่ะ

"เดรน..เธอเลิกกินแล้วเหรอเธอเป็นคนคอแข็งจะตายไม่เมาหรอกน่าอะนี่บุหรี่สักหน่อยไหม?" เพื่อนผู้หญิงของเธอเดินตามมาติดๆเลยล่ะ..

"ไปสูบข้างนอกไปฉันเหม็นฉันไม่ชอบจะกินเหล้าไม่แปลกหรอกนะ"

"ได้น่า..ไม่เป็นไรหรอก"

"แหกตาดูป้ายสะบ้างนะยัยบ้า..ไม่ทราบว่าที่บ้านไม่สอนเรื่องมารยาททางสังคมเหรอ?!" โห..แรงมาก เธอชี้ไปที่ข้างหลังที่มีป้ายห้ามสูบบุหรี่ติดอยู่พอน้ำส้มได้แล้วเธอก็พาผมไปนั่งโชคดีที่ๆนั่งมันหันหลังให้กับแสงไฟทำให้ผมไม่ค่อยแสบตาสักเท่าไหร่

"แล้วนี่ใครล่ะแฟนเหรอ?"

"เพื่อนน่ะ พอดีว่างก็เลยชวนมาด้วย" ผมจิบน้ำส้มไปนิดนึงก่อนที่เธอจะสั่งห้ามผมทันทีที่ผมกำลังจะดูดน้ำส้ม..

"มันมีเหล้าผสมอยู่นิดหน่อยนะกินมากไม่ได้เดี๋ยวเมาหรอก"

"ครับ..." ผมแค่จิบไปนิดหน่อยตามที่เธอบอกผมไม่รู้ว่าเมานี่คืออะไร? แต่จะทำตามแล้วกัน..

"เห้ย..สาวๆนั่งด้วยสิ" มีผู้ชายสองคนเดินมานั่งด้วยคิดว่าคงเป็นเพื่อนหรือคนรู้จักเธอล่ะมั้ง

"ที่อื่นก็มีที่นั่งนี่มานั่งทำอะไรกับพวกฉันตรงนี้ล่ะ" เพื่อนสาวของเธอพูดก่อนที่เขาจะแอบหยิบเงินให้แล้วกันหันมาชี้เธอสะแบบนั้น

"ไปห้องน้ำกันเดรน.."

"...แต่ฉันไม่อยากไปนี่?" เธอถูกเพื่อนของเธอลากไปเข้าห้องน้ำแล้วแปลกที่ผู้ชายคนนี้ทำตัวแปลกๆยังไงก็ไม่รู้เขาแอบหยิบน้ำส้มของเธอใส่ยาบางอย่างเข้าไปในนั้นก่อนที่เธอจะเดินกลับเข้ามานั่งที่เดิม

"ผมมึนหัวเรากลับบ้านกันก่อนดีกว่า.." เธอหยิบน้ำส้มขึ้นมาแต่ผมก็หยิบแก้วของตัวเองให้เธอ

"อันนั้นของผมน่ะ.." ผู้ชายคนนั้นทำท่าไม่ค่อยพอใจผมสักเท่าไหร่เลยแต่ผมว่ายานั่นคงมีผลบางอย่างกับเธอเพราะงั้นผมจะไม่ให้กินหรอก

"จะรีบไปไหนกันล่ะ ยังไม่ได้เมายังไม่ได้เต้นเลยสักนิด" ผู้ชายคนนั้นมองผมด้วยสายตาที่ดูหงุดหงิดที่ผมขวางทางเขาล่ะมั้ง

"..ก็ถ้าแดรมบอกอยากกลับฉันก็จะกลับบ้านมันเกี่ยวข้องอะไรกับนายเหรอ? ก็ไม่หลีกไป!!" เธอผลักเขาก่อนที่จะจับมือผมพาออกไปจากที่นี่ผมแอบไปยิ้มแบบสะใจใส่ดูเหมือนเขาจะไม่พอใจแล้วก็รีบวิ่งมาพยายามจะกระชากคอเสื้อผมแต่ว่า

"ถ้ากล้าแตะต้องแดรมแม้แต่ปลายเส้นผมแกไม่ได้ตายดีแน่รู้ดีนี่ว่าฉันเป็นใคร!!?" เขานิ่งทันทีก่อนที่จะทำท่าเจ็บใจพอสมควรเลยล่ะพอกลับมาถึงบ้านเธอก็ถอดเสื้อสูทออกวางไว้ที่โต๊ะแล้วมานั่งที่โซฟา

"ผมมีคำถามน่ะเธอเก่งเรื่องการต่อสู้การฆ่าแล้วก็ชำแหละได้ยังไง..ผมคิดว่าผู้หญิงแบบเธอน่าจะดูสดใสร่าเริงเหมือนกันทั่วๆไปสะมากกว่า"

"พ่อนั่นล่ะ...พ่อฉันเป็นพวกที่ไม่ยอมใครสอนอะไรแปลกๆแต่เด็กถ้าเรียนไม่ได้ที่ 1 ไม่ต้องมาเรียกว่าพ่อขนของออกจากบ้านไปได้เลยประมาณนั้น"

"แปลกยังไงเหรอ?" ผมถามกลับไปก่อนที่เธอจะตอบกลับมา..ก็ทำเหมือนไม่ค่อยอยากเล่าเท่าไหร่

"สอนให้เป็นเครื่องจักรสังหารดีๆนั่นล่ะพ่อฉันทำงานในโรงเรียนที่ไว้ฝึกเด็กแย่ๆให้โตขึ้นมาเป็นสิ่งที่ไม่ดีน่ะพวกโจรพวกฆาตกรเขาอยากให้ฉันเป็นแบบนั้น"

"แล้วพ่อเธอไม่รักเธอเลยเหรอ? ทำไมถึงคิดแบบนั้น"

"รักสิรักมากๆด้วยถึงได้อยากฆ่าฉันไงการแทงฉันคือการแสดงความรักสำหรับเขาไงพ่อหรืออะไรกันแน่?" ผมนิ่งไปสักพักเรียกว่าไม่เข้าใจเลยก็ได้

"ฉันก็เลยเกลียดพ่อไงล่ะฉันไม่อยากเป็นแค่เครื่องจักรสังหารของเขาที่ทำงานจากการฆ่าคนสักเท่าไหร่แต่ฉันจะรับงานที่เกี่ยวข้องกับพ่อตัวเองน่ะมันเข้าใจยากอย่าไปเข้าใจเลยดีกว่า" ผมนิ่งก่อนจะลูปหัวเพื่อปรอบเธอเบาๆก่อนที่เธอจะเข้ามากอดผมสะแบบนั้น

"นายดูแตกต่างกับผู้ชายคนอื่นๆนะมากๆเลยด้วยส่วนใหญ่ผู้ชายก็จะเข้าหาฉันเพราะว่าร่างกายเท่านั้นล่ะแต่ไม่ใช่กับนาย" เธอกอดผมนิ่งๆไปพักนึงก่อนที่จะปล่อยผม

"ผมไม่มีทางทำกับเธอแบบนั้นหรอกผมไม่อยากทำให้เธอรู้สึกอย่างที่ผมเคยรู้สึก.."

"แดรม...หมายถึงอะไร?"

"ผมหมายถึงผู้ชายคนนั้นพยายามวางยาเธอน่ะผมก็เลยหาข้ออ้างที่จะทำให้เธอกลับบ้าน" เธอทำหน้ามึนงงแต่นั่นไม่ใช่เรื่องที่กังวลใช่ไหม?

"จริงๆแล้วยาอะไรก็ไม่มีผลกับร่างกายของฉันหรอกอย่างที่เคยเล่าไปว่าพ่อฉันสอนลูกแบบแปลกๆแล้วก็ฉีดยาต้านยาพวกยาสลบยานอนหลับหรือแม้แต่ยาพิษด้วย"

"แล้ว..ทำไมถึงทำแบบนั้นอีกล่ะเนี้ย"

"ไว้ถึงเวลาที่ฉันอยากบอกก็จะบอกนายให้ละเอียดแล้วกันนะตอนนี้ถึงเล่าไปข้ามไปข้ามมาก็คงไม่เข้าใจ" เพราะว่าพ่อเธอสร้างเธอเป็นแค่เครื่องจักรสังหารงั้นเหรอ? อาจจะใช่ก็ได้

"บอกแล้วว่าอย่าคิดมากไงเอาเถอะน่า.." ถึงแบบนั้นผมก็อยากจะรู้อยู่ดี...

.

.

.

.

"เป็นไปได้ไหมที่คนที่ฆ่าสังหารหมู่พวกเราจะเป็นยัยเดรนตั้งแต่หนีออกจากบ้านไปก็คิดว่าจะตายไปแล้ว" พ่อของเธอกำลังดูรูปของเธอในวัยเด็กอยู่ที่สภาพนั้นเต็มไปด้วยแผล

"ก็เป็นไปได้ครับ..เดรนมีความสามารถพอที่จะฆ่าคนจำนวนเยอะๆโดยที่ไม่มีหลักฐานสามารถจับเธอได้แต่เธอจะคิดทรยศท่านเพื่ออะไร?"

"เพราะมันคิดว่าฉันอยากฆ่ามันไงฉันเลี้ยงดูแกไม่เข้มงวดเลยรึไงยัยเดรนแกถึงคิดอะไรโง่ๆอย่างนี้" พ่อของเธอวางรูปของเธอลงก่อนจะหันมาสูบบุหรี่

"ถึงแบบนั้นเธอก็ไม่มีเหตุผลที่จะต้องทำเลยสักนิดถ้าเพราะแค้นเธอคงจะบุกเข้ามาถึงที่นี่เลยแท้ๆ"

"หึ...ยังไงก็จับตาดูไว้ก่อนแล้วกัน"

"ครับ..ท่าน"

 

ความคิดเห็น