Line-icon

เขียนยัังไงให้ถูกใจคนอ่าน...

ชื่อตอน : ตอนที่ 5

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.7k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ก.พ. 2563 21:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 5
แบบอักษร

สนามฝึก 13.00น.

ภายในสนามฝึกที่มีอุปกรณ์การฝึกและอาวุธฝึกไร้คมมากมาย ตอนนี้ได้มีกลุ่มนักเรียนชายหญิง 21 คน ยืนเข้าแถวต่อหน้าผู้ที่เป็นอ.ที่สวมชุดฝึก 5 คน และ 1 ในอ.สาวเพียงคนเดียวที่ยืนด้านหน้าของอ.ชายทั้ง 4 คน เป็นคนที่ผมรู้จักดี อ.โรส ที่เป็นนักล่า แร๊งค์ D+ นั่นเอง

"สวัสดียามบ่าย ตั้งแต่ตอนนี้จนถึงบ่าย 4 จะเป็นคาบฝึกภาคปฏิบัติ เราจะเริ่มจากฝึกพื้นฐานร่างกาย ขอให้นักเรียนทุกคนมาเอาเครื่องถ่วงน้ำหนักตรงหน้าอ.ไปสวม แล้วเราจะเริ่มฝึกกัน เอาแค่ที่ร่างกายรับไหวนะ อย่าฝืนล่ะ"อ.โรสพูดเปิดการเริ่มภาคปฏิบัติและให้พวกผมไปนำเครื่องถ่วงน้ำหนักมาสวม

ได้ยินเช่นนั้น ผมและกลุ่มนักเรียนก็เดินไปเอาเครื่องถ่วงน้ำหนักมาสวม โดยเครื่องถ่วงน้ำหนักจะมีส่วน 5 ชิ้น เป็น ปลอกแขน 2 ข้าง ปลอกขา 2 ข้าง และชุดเกราะ 1 ตัว แต่ล่ะชิ้นจะมีน้ำหนักให้เลือก 1-15 กิโลกรัม เป็นสิ่งที่ผู้มีพลังเคฟอสระดับ F รับไหว

ผมเลือกชิ้นล่ะ 10 กิโลกรัม และนำสวมใส่ ตอนนี้ผมจึงแบกน้ำหนักทั้งหมด 50 กิโลกรัมนั่นเอง และกลับไปเข้าแถวดั่งเดิม

"ถ้าเลือกได้แล้ว ก็วิ่งตามอ.มา เราจะวอร์มร่างกายก่อน 10 รอบ"อ.โรสพูดขึ้นเมื่อเห็นกลุ่มนักเรียนมาเข้าแถวครบทุกคนแล้ว และวิ่งนำพร้อมอ.ผู้ฝึกอีก 4คน และพวกผมก็วิ่งตามไป

'การฝึกร่างกายธรรมดาจังแหะ แต่ก็นะสมัยนี้ก็คงได้เท่านี้ไม่มีวิธีฝึกที่ได้ผลดีเหมือนอนาคต ที่เราได้ย้อนกลับมาก็ดีไม่ใช่น้อย ไม่แน่ว่าก่อนเราจะอายุ 30 เราอาจจะมีพลังเคฟอสเกิน 600 หน่วย หรือระดับ S ก็ได้'ผมคิดในใจ ก่อนจะเคลื่อนพลังเคฟอสไปยังเส้นพลังที่อยู่ทั่วร่างกายและใช้พลังเคฟอสกระตุ้นกล้ามเนื้อทุกส่วนให้กล้ามเนื้อทำงานหนักและรักษาในเวลาเดียวกัน พร้อมกลับใช้พลังเอ็มฟอสดึงพลังเคฟอสที่ลอยอยู่ในอากาศเข้ามาทางการหายใจมาแทนที่พลังเคฟอสที่เสียไปกับการกระตุ้นและรักษากล้ามเนื้อ วิธินี้จะทำให้ใช้พลังเคฟอสได้เรื่อยๆจนไม่เสียพลังเคฟอสที่มีแต่จะเสียพลังเอ็มฟอสแทน แต่ผมก็ไม่ใส่ใจเพราะวิธีนี้ผมเสียพลังเอ็มฟอสเพียง 50 หน่วยต่อชั่วโมง และผมมีพลังเอ็มฟอสถึง 590 หน่วย ซึ่งนั่นก็คือผมจะใช้วิธีนี้ได้ถึง 11-12 ชั่วโมง เลยทีเดียว ผมเพียงนอนพักผ่อนคืนเดียวพลังเอ็มฟอสก็กลับมาเต็มแล้ว

หลังจากวิ่งครบ 10 รอบ อ.โรสก็นำฝึกแบบอื่นๆ ดันพื้น ซิทอัพ สควอท สุดท้ายออกท่าทักษะต่อสู้มือเปล่าเตะต่อยอากาศ กว่าจะวอร์มร่างกายเสร็จเวลาก็ล่วงเลยไป 1 ชั่วโมงครึ่ง

"เอาล่ะนักเรียน อ.ให้เวลาพักครึ่งชั่วโมง คาบสุดท้ายเราจะมาจับคู่ซ้อมต่อสู้กัน ไปพักได้"เมื่อวอร์มร่างกายครบกำหนด อ.โรสก็พูดอนุญาติให้พวกผมได้ไปพักและเดินไปนั่งพักบนเก้าอี้พร้อมกลับอ.ผู้ฝึกทั้ง 4 คน

หลังจากที่ได้ยินอ.โรสปล่อยให้พัก นักเรียนทุกคนก็ได้ทิ้งตัวลงนั่งพลางถอดชุดถ่วงน้ำหนักอย่างหมดแรง ยกเว้นผมที่แค่เหงื่อออกเท่านั้นพร้อมกับยกเลิกการใช้พลังเอ็มฟอสที่ช่วยรวบรวมพลังเคฟอสมาในร่างกาย

ผมแกะชุดถ่วงน้ำหนักและเดินนำมันไปไว้ที่เดิม

"เหมือนนายจะยังไม่เหนื่อยเลยนะ สนใจฝึกต่อไหม"อ.โรสที่เห็นผมเดินกระโปกปริวชิลๆยังไม่เหนื่อยก็ได้พูดทักขึ้น เพราะจุดเก็บชุดถ่วงน้ำหนักอยู่ใกล้ๆกับที่เธอนั่งพักกับ อ.ทั้ง 4

"ผมก็เหนื่อยแหล่ะครับอ.โรส แต่เก็บอาการเท่านั้นเอง"ผมหันไปพูดตอบ เธอก็ยิ้มพยักหน้ารับ

'ยิ้มแบบนี้ ตรูตายแหงๆ เมื่อก่อนตอนเป็นนักเรียนก็ไม่เห็นสนใจตรูขนาดนี้นี่หว่า'ผมคิดในใจพร้อมขนบนร่างกายลุกชันเมื่อคิดถึงอดีตตอนที่ถูกฝึกโดยผู้หญิงที่ชื่อ โรสลิน แอคอสเทนส์ ที่ฝึกให้ผมตอนไปเป็นนักล่าหน้าใหม่หลังเรียนจบ ผมที่คิดว่ารอดพ้นจากเธอเมื่อเรียนจบแล้วผมกลับคิดผิดเพราะตอนนั้นเธอได้เลื่อนเป็นนักล่า แร๊ง C และถูกบรรจุเป็นผู้ฝึกนักล่าหน้าใหม่ที่สมัครมาเป็นนักล่า การฝึกตอนเป็นนักล่านั้นฝึกหนักกว่าตอนเป็นนักเรียนนับ 10 เท่า จากการที่เธอสรรหาการฝึกแบบหฤโหดมาฝึกพวกนักล่าหน้าใหม่ เช่น ปีนเขาน้ำแข็งสูง 10,000 เมตรด้วยมือเปล่า วิ่งแบกเครื่องถ่วงน้ำหนักชิ้นล่ะ 100 กิโลกรัมฝ่าดงสัตว์กลายพันธุ์แร๊งค์ F มัดมือเท้าว่ายน้ำท่าหนอนกระดึ๊บกลับเข้าฝั่งที่ห่าง 10 กิโลเมตรโดยมีฉลามไล่งับตูด ฯลฯและอีกมากมาย ผมจำได้เลยว่าการเห็นนรกสวรรค์รำไรเป็นยังไงเพราะการฝึกของเธอ และก่อนที่ผมจะตายเธอก็ได้เป็นถึงนักล่า แร๊งค์ S+ เลยทีเดียวและเป็นครูฝึกที่สร้างนักล่าชื่อดังมากมายยกเว้นพวกที่ตายระหว่างฝึกอ่ะนะ เพราะเหตุนี้ผมจึงตกใจ(กลัว)เมื่อลืมตามาเห็นเธอครั้งแรกเมื่อถูกย้อนกลับมา

หลังจากหวนนึกถึงอดีตระหว่างเดิน เมื่อถึงตำแหน่งที่ผมอยู่ประจำแถวผมก็นั่งพักตามปกติและนำน้ำออกมายกดื่ม บางคนก็นำมือถือขึ้นมาเล่นบ้าง นำน้ำขึ้นมาดื่มบ้าง นำขนมออกมากินบ้าง นั่งเมาท์(โม้)เรื่องตัวเองบ้าง ผมที่ไม่มีอะไรทำก็หันไปรอบๆจนพบกับแจ็คที่นั่งกับกลุ่มสมุนหัวโจก เมื่อแจ็คเห็นผมมองมามันก็หลบสายตาผม

"หึ"ผมเพียงแค่แค่นเสียงอย่างไม่ใส่ใจและหันไปสนใจอย่างอื่นแทน

จนครบกำหนดเวลาพักก็ลุกขึ้นตั้งแถวอีกครั้ง

"ต่อจากนี้ก็ฝึกจับคู่ต่อสู้ชิลๆไปกันนะ ไปเลือกอาวุธที่มีและเริ่มจับคู่ต่อสู้กันได้เลย อย่าเล่นกันแรงเกินไปล่ะ อ.จะให้อ.ผู้ฝึกทั้ง4คนนี้จับตาดูและคอยช่วยแนะนำพวกเธอ"อ.โรสพูดขึ้น เมื่อทุกคนได้ยินก็เริ่มจับคู่กันและไปเลือกอาวุธฝึกที่ไร้คม ถ้าเป็นปืนก็จะเป็นกระสุนยาง โดยเหลือผมไว้คนเดียวตามปกติเหมือนอดีต เพราะในชั้นพลังเคฟอสของผมน้อยที่สุดเลยไม่มีใครมาจับคู่ด้วย เพราะทุกคนพลังเคฟอสขั้นต่ำก็ 100 หน่วย สูงสุด 120 หน่วย หรือระดับ E ก็อย่างว่าแหล่ะพวกลูกคุณหนูก็ต้องมีเงินซื้ออุปกรณ์และยาช่วยฝึกล่ะนะผมที่ก่อนจะย้อนกลับมาก็เป็นแค่เด็กกำพร้าทำงานพาสไทม์จะไปมีเงินซื้อของพวกนั้นได้ยังไง แต่มันก็ไม่ใช่กับผมที่ย้อนกลับมาตอนนี้ล่ะนะ

'หลังจากนี้คงต้องไปออกจากงานพาสไทม์และฝึกตอนหลังเลิกเรียนอย่างจริงจัง พืชกลายพันธุ์ก็มี อุปกรณ์สกัดยาก็มี ก่อนจบม.ปลายปี3 อย่างน้อยพลังเคฟอสของเราต้องไปถึงระดับ E+ ให้ได้'ผมคิดวางแผนในใจอย่างมุ่งมั่นและเดินไปยังอุปกรณ์ฝึกจำพวกเครื่องออกกำลังกายและเครื่องฝึกการเคลื่อนไหว เพราะเท่าที่จำความได้ก่อนจะย้อนมาเมื่อไม่มีคู่ซ้อม ผมก็จะมาฝึกกับเครื่องพวกนี้จนจบคาบ ใครใช้ให้นักเรียนในห้องผมมีเศษและผมที่ตอนนี้มันอ่อนแอที่สุดในห้องล่ะ แต่ก็แค่ตอนนี้เท่านั้นล่ะ

"นั่นนายจะไปไหนน่ะ ถ้าไม่มีคนเป็นคู่ซ้อมเดี๋ยวอ.จะเป็นให้แทนดีไหม คิกคิก"เมื่อเห็นผมเดินไปยังเครื่องออกกำลังกาย อ.โรสก็ได้พูดขึ้นพร้อมหัวเราะคิกคัก แต่ไอ้แววตาขี้เล่นสนุกสนานนั้นไม่น่าไว้ใจเท่าไหร่เลยน่ะสิ

ผมที่ได้ยินก็หยุดกึกพร้อมหันคอกลับไปอย่างฝืนๆ

"ม...ไม่เป็นไรครับอ. ผมฝึกกับเครื่องพวกนี้จนชินแล้วค.."ผมกล่าวกระตุกพลางยิ้มฝืนๆกลับไปให้แต่ผมยังไม่ทันพูดจบดี

.....

ฟรุบ~~ วืด~~

.....

อ.โรสก็ได้พุ่งเกือบจะมาถึงตัวผมแล้ว พร้อมในมือที่กำลังง้างดาบที่มีความยาวถึง 2 เมตร ใบดาบกว้าง 10 นิ้ว อยู่เหนือหัวพร้อมฟันลงมายังผมเต็มที่ ถึงจะเป็นดาบฝึกที่ไม่มีคมก็เถอะ แต่ถ้าโดนไปก็จุกและช้ำในเหมือนกัน

.....

เฟี้ยว~~ ฟรุบ~~ ตึง~~

.....

เมื่อเห็นดาบที่กำลังทิ้งน้ำหนักลงมาตามแรงที่ฟัน ผมก็เคลื่อนพลังเคฟอสไปที่ขาในอึดใจพร้อมพุ่งตัวหลบออกด้านข้างก่อนที่ดาบในมืออ.โรสจะกระแทกพื้นสนามจนเสียงดังลั่น

"แค่ผมหลับในเวลาสอนของอ.ต้องทำถึงขนาดนี้เลยหรอครับ รังแกกันเกินไปแล้ว ผมจะฟ้อง ผ.อ."ผมพูดขึ้นอย่างลนลาน(แกล้ง)หลังจากทรงตัวจากการหลบได้

"เด็กที่ไม่ตั้งใจเรียนต้องถูกเคี่ยวเข็ญให้เก่งขึ้น และอีกอย่าง ผ.อ. น่ะเป็นลุงของอ.เอง"อ.โรสโพลงตอบอย่างไม่ทุกข์ร้อนด้วยใบหน้าเปื่อนยิ้ม

.....

วืด~~

.....

พร้อมหวดดาบฟันแนวขวางหมายสบั้นร่างผมให้ขาดครึ่ง

"อะจ๊าก กะฆ่ากันจริงๆใช่หมาย ขอเวลานอกๆ"ผมสะดุ้งตัวหลบการฟันอย่างเฉียดฉิวและพูดขอเวลานอกทันที่

เพราะจบตอนแล้ว

.....

....

...

จบตอน

...

....

.....

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว