ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 05 #i-ifyou

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ก.พ. 2563 17:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
05 #i-ifyou
แบบอักษร

17:39 น.

“ไอ้จีมึงมาอยู่หอเดียวกับกูทั้งที ทำไมแม่งไม่อยู่ห้องข้างๆกู” หลังเรียนเสร็จผมเล่าเรื่องที่ผมจะย้ายของเข้าไปอยู่ห้องข้างบนให้มันฟังมันก็เอาแต่บ่นๆว่าทำไมไม่อยู่ด้วยกัน อยู่ห้องเดียวกับกูแล้วมันอึดอัดหรอ อยู่ห้องข้างๆก็ก็ได้เวลามีปัญหาอะไรจะได้เรียกกันสะดวกไง บ่นเรื่องนี้ซ้ำๆวนไปวนมาอยู่นั้นแหละครับ

“ไอ้ต้า มึงก็รู้ว่ากูชอบอยู่คนเดียว”

“แล้วห้องข้างๆกูอะ”

“กูไม่อยากกวนมึงไง กูอยากมีที่ส่วนตัวให้ทั้งกูแล้วก็มึง”

“มึงไม่อยากอยู่กับกูมึงก็พูดมา” เอ้างอนเฉยเลยเว้ยเฮ้ย

“เออกูไม่อยากอยู่กับมึง”

“เอ้าไอ้เวง” ต้าหันมาทำหน้าค้อนใส่

“กูล้อเล่น มีเหตุผลหน่อยดิต้า มึงคือคนที่เข้าใจกูมากที่สุดนะเว้ย” ผมตบหลังมันสองที ไอ้เพื่อนคนนี้มันขี้งอนตั้งแต่เมื่อไหร่

“เออๆกูเข้าใจ มึงจะแอบพาเด็กมานอนด้วยที่ห้องละกลัวกูรู้ใช่ปะ จะแอบกั๊กไว้กินคนเดียวไง?”

“ส้นตรีนไหมอะ” จริงจังได้ไม่ถึงสิบนาทีก็ไอ้ต้านี้แหละ

‘ข้อความจาก save’

ผมเปิดไลน์ดูข้อความที่พึ่งเข้ามาล่าสุด

(จีมึงว่างปะ?)

“เออว่าง”

(ไปดูหนังเป็นเพื่อนกูหน่อยดิ)

“เรื่องไร”

(เรื่องล่าสุดที่ออกวันนี้อะ เรื่องเบนเท็นอะ)

“หะ หนังห่าไรของมึง”

(หนังปัญญาอ่อนนี่แหละ กูอยากไปดู)

“ตอนที่ไปดูด้วยกันรอบที่แล้วมึงบอกถึงมีก็ไม่ดู”

(กูก็พูดไปงั้นแหละ ไม่คิดว่าจะมีจริงๆ)

“มันไม่ดังคนดูน้อย เดี๋ยวเขาไม่ฉายมึงจะเสียเวลานะเฮ้ย”

(กูกับมึงซื้อไง แค่นี้เขาก็เปิดให้ดูละคนน้อยช่างแม่ง)

“แค่กูกับมึงอะนะ”

(มึงจะให้ใครไปอีกอะ เพื่อนกูแม่งไปดูเรื่องอื่นกันหมดละ) เป็นกูกูก็จะไปดูเรื่องอื่นครับคุณเซฟกูไม่ไปดูหรอกเบนเท็นของมึงอะ

“เดี๋ยวมึงก็หลับเชื่อกู”

(ไม่หลับ)

“รอบที่แล้วมึงหลับไอ้อ้วน!”

(เอ้าไอ้สัส มากับกูเร็วกูอยากดู)

“ไม่ไปชวนไอ้ต้ามันอะ”

ผมพิมพ์เสร็จละเงยหน้าขึ้นมามองไอ้ต้า มันก็เหมือนเดิมครับนั่งเล่นโทรศัพท์จิ้มๆอะไรของมันก็ไม่รู้แต่ที่เดาๆดูไม่ใช่การตอบแชทสาวแน่ๆน่าจะดูเกมอยู่เอาไว้เล่นกับน้องมันไม่ก็ไอ้บูมแน่ๆ

(ชวนให้มันล้อหรือไง ชวนมันมันก็ไม่ไปเหมือนเพื่อนกูนี่แหละ)

“แล้วมาชวนกูคิดว่ากูจะไปหรือไง?”

(ก็เออดิ)

“ผิดแล้วครับเซฟครับ วันนี้ผมย้ายของเข้าหอไม่มีเวลาไปดูด้วยนะครับ”

(แต่เบนเท็นกูมีวันนี้วันเดียวนะเว้ย)

“มีวันเดียวเพราะเขารู้ไงว่าไม่มีคนดูแน่ๆ”

(หลายรอบละนะมึง กูนี่ไงที่ดู)

“แต่กูต้องย้ายเข้าไง ไม่ว่าง”

(ตอนเริ่มแชทมึงบอกว่าง)

“ว่างคุยเว้ย ไม่ใช่ว่างไปดูหนัง”

(เออ! ไอ้เวงไปดูคนเดียวก็ได้)

“งั้นมึงก็มาช่วยกูขนของเข้า ของมันกองอยู่ห้องไอ้ต้านานละเกรงใจมัน”

(เออเดี๋ยวไปช่วย นี่เลิกเรียนยัง)

“ไม่เลิกอยู่”

(เออๆเลิกแล้วบอกด้วย)

“ไม่เลิกละกูจะตอบแชทได้หรอไอ้เวง”

(อ้าว กูไม่รู้ไม่ต้องมาประชดกู เดี๋ยวกูไปรับมารออยู่หน้าคณะมึงนี่มา)

“ไม่ไป กูจะอยู่ตรงม้านั่งข้างๆสนามบอล เคนะ มารับด้วย”

ผมกดออกจากแชทมันพร้อมปิดเน๊ต ยังไงมันก็ต้องตามใจผมเพราะผมต้องไปดูหนังเป็นเพื่อนมัน แต่เชื่อผมดิยังไงๆมันก็ต้องหลับเพราะหนังทุกเรื่องที่มันดูละเดาเนื้อหาได้ว่าจะจบยังไงมันก็นอนเลย ปล่อยผมที่เป็นคนโดนชวนให้นั่งดูแทนมันบางทีดันหลับตามไอ้เซฟมัน หนังอะไรไม่ได้ดูหรอกรู้แค่ชื่อเรื่องพอ

“ไอ้ต้ากูจะไปเก็บของจากห้องมึงละนะ” ผมพูดกับไอ้ต้าที่นั่งยิ้มใส่หน้าจอโทรศัพท์ของมัน

“เออๆมึงจะกลับเลยปะเดี๋ยวกูไปเอารถ” ต้าวางโทรศัพท์ลงแล้วถาม

“เฮ้ยๆไม่ต้อง เดี๋ยวไปกับไอ้เซฟมันจะมารับกู”

“มึงพูดอย่างกะใกล้กันแค่ข้ามตึกคณะสองคณะ แม่งโคตรไกลยังจะมาหากันจนได้เลยนะพวกมึงอะ” ต้าส่ายหน้า

“เอ้า ก็จะไปดูหนังด้วยกัน มีปัญหาไรปะ”

“หะ ตกลงจะเอาไรก่อน หนัง ของ หรือไอ้เซฟ” มันยิ้มขึ้นมาผมเห็นก็รู้เลยว่ามันต้องมีอะไรแฝงๆมาแน่ๆ มันต้องคิดอะไรไม่ดีหรือกำกวมใส่ประโยคที่มันพูดออกมาแน่

“เอาอะไรก็เรื่องของกู”

“เอาอีกแล้วนะ เอาอีกแล้ว ดุจังเลยพ่อคุณคนนี้” ต้าพูดกัดฟัน จับคางผมแล้วสบัดอย่างไว

“มึงจะไปตอนไหนก็บอกกูแล้วกัน ไปพร้อมกันจะได้ถึงหอพร้อมกัน”

“มึงมานั่งกับกูละให้ไอ้เซฟขับคนเดียวไม่ได้หรอ” ต้ากอดผมทำหน้าอ้อนตรีน

“ไม่!”

“ทำไมอ่าาา ต้าสำคัญไม่เท่าเซฟหยอ” มาทำตาแบ๊วใส่กูอยู่ได้

“ไม่น่าถาม”

“แปลว่าสำคัญกว่า”

“เออ”

“กูจริงหรอมึงหมายถึงกูจริงๆใช่ปะ กูดีใจละนะ”

“กูหมายถึงไอ้เซฟต่างหาก”

“ไอ้เพื่อนเวง” ต้าลุกขึ้นเดินไปเอากระเป๋าละเดินไป

“จะกลับหอแล้วหรอวะ?”

“เออ ไอ้คนใจร้าย” ผมส่ายหน้าแล้วขำไอ้ต้ากับสิ่งที่มันทำ มันทำตัวปัญญาอ่อนเพราะอยากให้ผมตลกหรือมันปัญญาอ่อนอยู่แล้วผมเริ่มไม่มั่นใจแล้วนะ

‘ต่อสาย เซฟครับ’

(อยู่ไหนแล้วไอ้จี)

“อยู่หน้ารถมึง” ผมหยอกมันเล่น

(ตลกเหอะ กูเห็นมึงแล้วเนี้ยกำลังเลี้ยวไปหา)

“ขับไป โทรไปไม่ดีนะครับ” ผมมองรถที่กำลังเลี้ยวเข้ามา

(...) สายเงียบไป

‘วางสาย เซฟครับ’

“ไงครับคุณเซฟ” ผมเปิดประตูรถเข้าไปนั่ง

“ไอ้ต้าอะ” มาถึงแทนทีจะถามแต่เรื่องของกู น้อยใจว่ะ

“มันไปก่อนละ นัดสาวไว้”

“ใครวะสาวมัน” เซฟออกรถไปถามไประหว่างที่ผมคาดเข็มขัด

“ใส่ใจทำไมวะ”

“จะด่ากูว่าเสือก?”

“ป้าว กูแค่สงสัย” ผมนั่งมองทางที่กำลังไป ดีนะที่รถไม่ติดมากคงไปถึงโรงหนังเร็วหน่อย

“มันเพื่อนกู กูก็เลยสงสัย”

“แล้วมึงกินไรยังวะ?”

“ยัง เรียนเสร็จก็ทักหามึงละออกมารับเลย” เรียนเป็นเหมือนกันหรอมึง

“งั้นถ้าไปถึงเร็ว แวะหาไรกินก่อนปะ”

“มึงเลี้ยงนะ” ผมหันไปมองมัน ใจคอจะขูดรีดให้กูจ่ายทุกครั้งที่มาแดกข้าวกับมึงเลยหรือไง

“ไอ้อ้วน!”

“เอ้าไอ้นี่ ไอ้ถั่วงอก!” กูถั่วงอกส่วนมึงอะหมูกรอบครับไอ้เซฟ

“จะกินไร ร้านเดิมปะ?”

“แกงกะหรี่อะนะ” เซฟยิ้มขึ้นเล็กน้อย

“แดกเป็นแต่ของแพงๆไง!?”

“เออ”

“เฮ้อ ไอ้อ้วนเอ้ย”

19:16 น.

‘ร้านแกงกะหรี่’

“อึก...” ผมมองไอ้เซฟสะอึก กินกี่ทีมันก็สะอึกรอบที่แล้วที่มาด้วยกันมันก็สะอึก

“มึงเป็นไรวะ มากินทีไรต้องสะอึกตลอด” ผมยื่นแก้วน้ำผมให้มัน มันกินน้ำแก้วของตัวเองหมดละยังไม่หายสะอึกอีก

“กูสั่งเผ็ดสุดไง มันเลยสะอึก” เซฟพูดไปน้ำตาไหลไป สงสารมันแต่ทำไรไม่ได้

“...”

“อึก...อึก...อึก”

“จูบกูปะเผื่อจะหาย” ผมพูดเบาๆให้มันได้ยิน

“ไอ้สัสพูดหาไรของมึง” เซฟมองผมแล้วโต๊ะของผมสองคนก็เงียบ

“ไง้! หายสะอึกละ” ผมกินข้าวของตัวเองต่อ ไอ้เซฟงงแล้วเหมือนคิดอยู่กับตัวเองสักพัก

“เออว่ะ หายจริงด้วย” มันยกนิ้วขึ้นแล้วยิ้มแฉ่งเหมือนเด็กที่ก้างปลาติดคอแล้วแม่สอนว่าเอาออกยังไง

“มึงพูดถามในเน๊ตที่เค้าพูดๆกันก็ได้นะเว้ย ไอ้น้ำเต้าหูอะไรนั้นน่ะ กูจำไม่ได้เลยไม่ได้บอกมึง”

“เอาจริงกูก็จำไม่ได้”

‘โรงหนัง’

“จี” ผมจับมือผมแล้วกระชิบ

“มึงว่ามันจะมีแค่เราสองคนปะวะที่มาดู”

“ก็เออดิ กูยังงงอยู่เลยที่มึงชวนกูมา” คิดได้ไงจะมาดูวะ

“การ์ตูนย้อนวัยกู อย่ามาเหยียด” มันตีไหล่ผมแล้วชี้หน้า

“ครับๆเซฟครับ” ผมผลักมันไปนั่งที่ของมัน

“จี” หะ? เรียกทำไมอีก

“กูง่วง” ว่าละ ตลอดเลยมึง

“ไอ้เซฟ มึงพึ่งเข้ามาไอ้เวง” ผมนั่งลงแล้วด่ามัน อย่างที่คิดเลยคือมันหลับแน่ๆต่อให้มันจะอยากดูแค่ไหนก็ตาม

“กูง่วงอ่าาาา” เซฟห่มผ้าห่มของโรงหนังเอนตัวลงที่นั่งแล้วหลับตา

“ไม่ได้มึงห้ามหลับ” กูอุส่าห์มาเป็นเพื่อน มึงจะมาทิ้งกูตรงนี้ไม่ได้

“...” ไร้สัญญาณตอบรับกลับมา ผมมองมันว่าหลับจริงหรือเปล่า

“เอาจริงดิ” ละมันก็หลับจริง หลับเร็วเหมือนมีสวิทเปิดปิดในตัว

ทั้งโรงหนังมีแค่เราสองคนจริงๆ หนังก็ฉายไปไอ้เซฟก็หลับไปเหลือแค่ผมที่คิดอยู่กับตัวเองว่า ‘กูมาทำไมวะ?’ ผมหันไปมองเซฟแล้วแกล้งมันโดนการเอียงหัวมันมาทางผมแล้วจะถ่ายรูปมันตอนที่มันหลับ

ฟรุบ~

หัวมันลงที่ไหล่ของผม ‘เสร็จกูแน่ไอ้เซฟ’ ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาก่อนจะเห็นคนเฝ้าโรงหนังที่ยืนอยู่ตรงประตูทางเข้า จะถ่ายตอนนี้ก็มืดอีกต้องเปิดแฟรซถ่ายผมเลยวางมือถือลง ‘อดถ่ายเลยแม่ง เสียดาย’ ผมถอนหายใจแล้วมองไปที่เจ้าตัวดีที่ชวนมาแล้วไม่ยอมดูหนัง

“...”

หนังจบแล้วเหลือแค่เครดิสขึ้นตอนจบ ผมจะปลุกมันแต่มันดันตื่นขึ้นมาสะก่อน

“อ้าวจบแล้วหรอวะ?” มันเงยหน้าขึ้นมาสบตากับผมในระยะปะชิด

“...”

“อะ เออจบแล้ว มึงรู้ได้ไงวะแถมตื่นมาทันพอดีตอนจบเฉย” ผมพูดขึ้นแต่ตาผมกับมันยังจ้องกันอยู่

“กูหลับมาเยอะเลยรู้” ผมขยับตัวออกจากมันมาเก็บผ้าห่มของโรงหนัง

“มึงแอบลวนลามกูปะเนี่ย”

“มีตรงไหนให้หน้าลวนลามวะมึง” ผมส่ายหน้าลุกขึ้นเดินออกมา

“แนะๆ มึงยิ้มอยู่กูรู้อย่าคิดว่ากูไม่เห็นนะเว้ย” เสียงมันเดินตามหลังมา

“ไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้นเว้ยยยย”

ความคิดเห็น