ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เหตุการณ์เลวร้ายในเรื่อง

ชื่อตอน : เหตุการณ์เลวร้ายในเรื่อง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 200

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ก.พ. 2563 15:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เหตุการณ์เลวร้ายในเรื่อง
แบบอักษร

ความฝันอันสูงสุดของผมคือการได้มีพ่อแม่เหมือนกับเด็กคนอื่นๆผมมักจะเห็นพ่อแม่พาเพื่อนๆไปที่โรงเรียนอยู่บ่อยๆน่าอิจฉาจัง..มีคนทำข้าวกลางวันให้กินได้รับความอบอุ่นซึ่งต่างจากเด็กกำพร้าอย่างผมที่ไม่เคยได้รับมันจากใครเลยสักคน...และแล้วสิ่งที่ผมต้องการมันก็มาถึง

"มีคนมารับเธอไปเลี้ยงแล้วนะ..จัดกระเป๋าเตรียมตัวได้เลยวันพรุ่งนี้เขาจะมารับเธอไปเลี้ยง" ในที่สุดผมก็จะได้มีพ่อแม่เป็นของตัวเองแต่ตรงข้ามกันถูกแล้วที่รับผมไปแต่ไม่ได้เลี้ยง...นั่นเคยเป็นสิ่งที่ผมต้องการที่สุดแต่ตอนนี้มันคือนรกชัดๆ ผมไม่อยากจะพูดถึงมันสักเท่าไหร่หรอกนะแต่ผมก็คงจะต้องเล่าอยู่ดีผู้ชายที่มารับผมไปเลี้ยงน่ะเขาพาผู้ชายแปลกหน้าเข้ามาหลายคนเพื่อมา 'ข่มขื่นผม' ผมเป็นผู้ชายเหมือนกับพวกเขานี่ทำไมผมต้องมาเจออะไรแบบนี้นับวันมันยิ่งมากขึ้นผมจะถูกปลุกด้วยการกระแทกแรงๆผมแทบไม่มีเวลาที่จะหยุดหายใจผมทำได้แค่หลับตาทนกับสิ่งที่ตัวเองไม่อยากเห็นที่ผู้ชายนับ 20 คนกำลังรุมโทรมผม.. ถ้าหิวน้ำก็ต้องกินน้ำสกปรกจากพวกมัน...ผมไม่เคยได้กินข้าวเลยสักครั้งนึงด้วยซ้ำอยากตาย...อยากตายชะมัด

 

((ฉึก!!!!!!))

 

"ไอพวกสวะน่ารำคาญนี่ตายไปให้หมดก็ดีสิพวกแกเนี้ยฆ่าน้องสาวฉันยังไม่พอไอพวกสารเลว.." ผมได้ยินเสียงบางอย่างอยู่ข้างนอกแต่ผมถูกมัดอยู่กับเก้าอี้ทำให้ไม่สามารถจะออกไปดูได้ทำได้แค่มองผ่านกระจกมัวๆนั่น

"ไม่..พอได้แล้วได้โปรดอย่า!!!" ผมสะดุ้งก่อนที่ผู้หญิงคนหนึ่งจะเดินเข้ามาในห้องที่ผมถูกมัดอยู่..ผมสะดุ้งแต่ทำอะไรไม่ได้เลยนอกจากดิ้น

"ตัวตายตัวแทนของน้องสาวฉันสินะใจเย็นๆก่อนน่าฉันไม่ฆ่านายหรอกแล้วก็ไม่รู้จะทำไปเพื่ออะไร" เธอลูปหัวผมเบาๆก่อนที่จะแก้มัดผมให้สะแบบนั้น

"ไม่เป็นไรแล้วนะมันตายแล้วตอนนี้ไม่มีใครทำร้ายนายได้แล้วล่ะ" เธอถอดเสื้อสูทของเธอมาคุมให้ผมและเดินออกไปจัดการศพพวกนั้นเมื่อทำอะไรเสร็จแล้วก็พาผมไปจากที่นี่แต่ว่า..

"ออกจากที่นี่กันเถอะนะ.." มีผู้ชายคนหนึ่งอยู่ข้างหลังเธอพยายามที่จะทำร้ายเธอผมยังไม่ทันจะเอ่ยปากใดๆก็..

 

((ฉึก!!!!!!))

 

"ไม่ต้องห่วงนะมันตายแล้วถึงมันจะวิ่งหรือย่องเข้ามาก็ไม่มีวันทำอะไรฉันได้หรอกนะไม่ต้องกลัวแล้วรีบออกจากที่นี่กันเถอะ" เธอยิ้มแต่มือของเธอข้างหนึ่งใช้มีดปักเข้าที่ลำคอของผู้ชายคนนั้นอย่างแรงขนาดไม่ได้มองเลยแท้ๆก่อนที่เธอจะดึงมีดออกและยิ้มให้ผมเป็นสิ่งที่ทำขัดกับรอยยิ้มที่ดูน่ารักของเธอจริงๆ

"...น-ในนี้มีกล้องวงจรปิด" ผมพยายามพูดแต่ว่าผมไม่ได้กินอะไรเลยสักนิดทำให้เสียงทั้งเบาและแหบอย่างมาก

"ฉันพังมันแล้วล่ะก่อนที่จะบุกเข้ามาที่นี่" ผมเองก็ยังไม่ค่อยไว้ใจเธอสักเท่าไหร่หรอกนะผมหาจังหวะที่เธอเผลอและวิ่งหนีเธอไปแต่..เธอเห็นสะแบบนั้นเธอนิ่งก่อนจะยิ้มให้ผมอีกครั้ง

"ฉันไม่สามารถบังคับนายได้หรอกนะฉันแค่อยากจะช่วยน่ะนายคงรู้สึกอยากตายแล้วก็ไม่อยากจะมีชีวิตอยู่อีกใช่ไหมล่ะ?" ผมนิ่งที่เธอรู้ในสิ่งที่ผมคิดอาจจะไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรก็เถอะแต่ผมตกใจที่เธอไม่ฆ่าผม..

"..ใช่...ผมอยากตายฆ่าผมสิทำไมเธอถึงไม่ทำล่ะ"

"นายมีความสุขก่อนที่จะตายรึยังล่ะ? ไม่เลยสินะถ้าตายโดยที่ไม่มีความสุขเลยต้องการแบบนั้นงั้นเหรอ ฉันเคยคิดจะตายเหมือนกันล่ะแต่ว่าก็.." เธอหยุดพูดกระทันหันทำให้ผมยิ่งอยากรู้

"แต่ว่าอะไร..." ผมเอ่ยถามเธอทันที

"ยังมีอีกหลายสิ่งหลายอย่างที่นายไม่เคยเห็นไม่เคยรู้จักตั้งหลายอย่างนายเหมือนนกที่ถูกขังถูกทรมาณอยู่ในกรงอย่าพึ่งอยากตายก่อนเรียนรู้อะไรใหม่ๆสิฉันจะสอนมันให้นายเข้าใจเองอย่าพึ่งอยากตายเลยนะ" ...ผมนิ่งที่ได้ยินแบบนั้นมันดูเป็นคำพูดที่เหมือนกับผมเคยได้ยินมาก่อนแต่ไม่รู้ว่าจากใคร? พี่เลี้ยงเหรอ? อ่า..คงงั้นมั้ง ผมใจอ่อนและยอมเดินกลับไปหาเธอแอบกลัวและคิดว่าเธอจะทำอะไรผมแต่ไม่เลยเธอลูปหัวผมเหมือนกับเด็ก

"ไม่เป็นไรแล้วนะให้ฉันช่วยนายเองฉันจะไม่ทำเหมือนนายเป็นสัตว์เลี้ยงหรือเครื่องทรมาณอย่างที่พวกมันทำจะไม่ทำให้นายรู้สึกแย่ๆแบบนั้นอีก" เธอพาผมกลับมาที่บ้านของเธอเป็นบ้านสองชั้นดูเรียบง่ายไม่ได้หรูอะไรแต่มีกล้องวงจรเยอะมากเท่าที่ผมสังเกตมา เธอพาผมไปอาบน้ำเหมือนกับผมเป็นเด็กผมห้ามเธอแล้วแต่เธอไม่ฟังผมเลยสักนิดนึงพออาบน้ำเสร็จเธอก็หาเสื้อผ้าของเธอที่ขนาดตัวใหญ่กว่าเธอหลายเท่าเลยมาให้ผมใส่

"ฉันซื้อมาแต่ใส่ไม่ได้น่ะพอใส่ได้มั้งนายน่าจะสูงกว่าฉันประมาณ 20 cm." พูดจบเธอก็ขึ้นไปอาบน้ำข้างบนพออาบน้ำแต่งตัวเสร็จเธอก็เอาเสื้อผ้านั่นไปซักและทำความสะอาดมีดกับเลื่อยที่เธอชำแหละครั้งยิ่งใหญ่มีน้ำยาอะไรไม่รู้เต็มไปหมดเลยผมดูเงียบๆไม่ได้ถามอะไรปล่อยให้เธอทำความสะอาดต่อไป...

"อยากจะกินอะไรเหรอไปตลาดกันฉันจะซื้อมาทำให้" ผมยืนนิ่งในหัวผมไม่มีอาหารหรืออะไรเลยสักอย่างพูดง่ายๆ 'ผมโง่' นั่นล่ะ

"ผม..ไม่รู้เหมือนกัน" เธอเป็นคนที่ชอบซื้อของใหญ่ๆกว่าตัวเองเพราะงั้นทั้งเสื้อผ้าที่ใส่ได้ทั้งชายหรือหญิงและรองเท้าผ้าใบที่ใหญ่กว่าเท้าของเธอจนผมใส่ได้เลยมีพอสมควร

"ก๋วยเตี๋ยวดีไหมล่ะ" ผมพยักหน้าตามๆเธอไปคือผมไม่รู้ว่าอาหารที่เธอพูดมันหน้าตาเป็นยังไงด้วยซ้ำไปนะถ้าอยู่ในที่นั่นสิ่งที่ผมกินคงเป็นพวกแมลงที่กินบรรเทาอาการหิวของตัวเองแต่ผมก็ไม่อยากกินมันหรอกนะแต่เพื่อชีวิตของตัวเองผมจำเป็นต้องทำ (แมลงสาบ/จิ้งจก ประมาณนั้น)

"ซื้อของเสร็จแล้วอยากเดินดูของกินอะไรไหมล่ะ?" ผมนิ่งเหม่อลอยไปนานเท่าไหร่เนี้ยจนตอนนี้เธอซื้อของเสร็จแล้ว

"เอ่อ...ไม่ดีกว่าครับ"

"มีของน่ากินๆเยอะเลยนะไปลองเดินดูหน่อย" สุดท้ายก็ต้องเดินตามเธอไปคือผมหิวแต่ไม่กล้าบอกเธอไปเลยจริงๆ

"อะนี่...ไอติม" หน้าตาเหมือนกับบางสิ่งบางอย่างที่ไม่ค่อยน่ากินสักเท่าไหร่(อุนจิ)

"เย็น..." เสียวฟันจังเธอกินเข้าไปได้ยังไงล่ะเนี้ย??

"เลียสิกัดแบบนั้นเดี๋ยวก็เสียวฟันหรอก" ช้าไปแล้วล่ะเธอเตือนช้าไปแล้ว เธอเดินไปซื้อบางอย่างที่รูปร่างคล้ายขนมปังยังไงก็ไม่รู้และเอามาให้ผมครึ่งนึง

"คืออะไร..."

"ขนมปังอร่อยนะลองกินดู" ผมลองกินตามที่เธอบอกมันอร่อยพอสมควรเลยล่ะหรือผมชอบก็คงไม่แน่ใจเราเดินดูของกินไปเรื่อยก่อนที่จะกลับบ้านไปกินข้าวก่อนที่เราจะอิ่มของกินกันสะก่อน เธอเป็นคนที่ทำอาหารเก่งมากเลยล่ะแปปเดียวก็เสร็จแล้วก็กลิ่นหอมน่ากินมากเลยล่ะแถมยังควงมีดทำครัวเล่นจนน่าหวาดเสียว..

"ก๋วยเตี๋ยวนะลองกินดูสิ" ผมนิ่งไปพักหนึ่งผมพึ่งสังเกตเห็นว่าบ้านของเธอจะมีของใช้ต่างๆสำหรับสองคนอยู่แต่มันดูแปลกที่เธออยู่คนเดียว

"...มีอะไรรึเปล่า?" เธอถามที่เห็นผมหันหน้าไปมาอยู่แบบนั้น

"ไม่มีอะไรหรอก.."

"แต่ก่อนที่น้องสาวฉันยังไม่ตายเธอก็อยู่ที่นี่ล่ะถึงจะเป็นฝาแฝดกันแต่ฉันกับน้องต่างกันมากน้องน่ะอ่อนแอไม่สู้คนต่างกับฉันสนิทไม่แปลกที่บ้านนี้จะมีของใช้หรืออะไรสำหรับสองคนหรอกนะ" เธออ่านใจผมออกรึไงกันล่ะเนี้ย?? ผมนิ่งทำเป็นไม่สนใจและกินอาหารที่เธอทำให้จนหมด

ความคิดเห็น