ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รอยยิ้มของวิศวะ : ยกให้

ชื่อตอน : รอยยิ้มของวิศวะ : ยกให้

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 41.2k

ความคิดเห็น : 19

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ก.พ. 2563 22:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รอยยิ้มของวิศวะ : ยกให้
แบบอักษร

ตุ้บ ! 

เสียงของหล่นที่ดังมาจากตรงหน้าประตูทางเข้าห้องครัว ทำให้ทั้งสองที่จ้องหน้ากันอยู่นั้น รีบหันกลับไปมองทันที 

“อะ เอ่อ ขอโทษค่ะ ไม่ได้ตั้งใจ” คนที่ยืนอยู่หน้าประตูคือ ริชชี่ ตอนที่มันพูดขอโทษ หน้าตาเลิกลั่กมาก แล้วก็ก้มลงไปเก็บของที่ทำตกเสร็จ หันหลังรีบเดินออกไปเลย และถ้ามองไม่ผิด โทรศัพท์ของอิตุ๊ดเองนะนั่น ที่มันทำตก หน้าจอแตกไปแล้วมั้ง เสียงดังขนาดนี้ 

 

เพี้ยะ ! 

“อะ โอ้ย ตีเฮียทำไมครับ” คนบ้าทำอะไรไม่ดูเลย โดนแน่ๆ โดนพวกมันล้อแน่ เฮ้อ == 

“....” ฮี้ย มันน่านักเชียว 

“อ้าว อย่ามองมาแบบนั้น เฮียกลัวนะ” หน้ายิ้มแย้มแบบนี้ เขาเรียกว่ากลัวหรอ 

“เลิกพูดค่ะ” เราสั่ง แล้วก็ทำแผลต่อให้เสร็จ และจัดการติดพลาสเตอร์ให้เฮีย 

“หนูจะติดพลาสเตอร์ลายนี้ให้เฮียจริงๆหรอ” ทำไมอ่ะ ออกจะน่ารัก เราชอบมากเลย พลาสเตอร์ลายหมีพูห์เนี้ย 

“ไม่ได้หรอคะ”  

“ได้ครับได้ ติดเลยครับ” ต้องอย่างนี้สิ หึๆ 

“เสร็จแล้วค่ะ” จัดการแผลเสร็จแล้ว ก็มาจัดการกับของกินต่อ ส่วนเฮียนะหรอ ยืนดูเฉยๆพอ อย่าให้จับอะไรอีกเลย เดี๋ยววันนี้จะไม่ได้กินกันพอดี 

“หนูชอบทำอาหารหรอ ดูคล่องแคล่วมาก” เฮียหลังจากที่ยืนดูอยู่ ก็ถามขึ้น 

“ค่ะ เพราะขี้เกียจออกไปข้างนอก ก็เลยเลือกที่จะทำเอง” เราตอบและหั่นผักไปพร้อมๆกัน 

“ต่อไปเฮียก็ไม่อดแล้วล่ะ” เฮียเดินมานั่งลงที่เก้าอี้ แล้ววางแขนลงกับโต๊ะ ยกมือมาเท้าคาง แล้วจ้องมองเรา 

“ทำไมคะ” เราทำหน้าสงสัยแล้วถามออกไป 

“ก็มีว่าที่ภรรยาดีครับ เขาทำอาหารเก่ง” เราเงยหน้ามาสบตากับเฮีย เจอสายตาที่สื่อความหมาย มีทั้งความอ่อนโยนและความละมุนที่ส่งมาให้กับเรา 

“....” ตึกๆ ตึกๆ รู้สึกหน้าร้อนๆจัง >///< 

“แก้มหรือมะเขือเทศนะ” ยิ้มเก่ง ยิ้มเก่งจริ๊ง 

“เฮียหยุดแล้วนะ” เราส่งสายตาดุๆ ไปห้ามคนตรงหน้า 

“ฮ่าๆ จะโหดหรือน่ารักครับ เลือกสักอย่าง”  

“หยุดเลยนะคะ ไม่งั้นเฮียออกไปรอข้างนอกเลยนะ” 

“โอเคครับ หยุดแล้วๆ” ต้องให้ขู่ พูดดีๆไม่ชอบ คนอะไร 

 

@ระเบียง 

“โอ้ยอร่อยอ่ะ ฝีมือนี้ไม่ตกเลย ” ภาพมันพูด ตอนนี้เรากำลังนั่งกินสุกี้หม้อไฟ กันที่ระเบียงของห้องเราเอง ระเบียงห้องจะเป็นที่ ที่พวกเรามาทำอะไรกินกันบ่อยๆ  

“มึงก็พูดแบบนี้ตลอด ทุกครั้งที่มึงอยากกินอ่ะภาพ” มันเป็นแบบนี้ค่ะ คือพวกมันจะลงความเห็นกันว่า ทำกินเองสะดวกกว่า สะดวกพวกมันนะสิ 

“พี่ซีนได้ไปนี้ไม่อดแน่นอน น้องรับประกัน” อยู่ดีๆภาพมันก็พูดขึ้นมา โดยไม่มีเกริ่นอะไรเลย 

“แค่กๆ แค่กๆ” กำลังกินน้ำอยู่ ลำลักเลยไมล่ะ 

“หึๆ” นี้ก็ขำอยู่ได้ ตลกตรงไหนเนี้ย แสบคอเลย 

“อ้าวสำลักเลย กูพูดอะไรผิด” ยัง ! มึงยังจะไม่รู้ตัวอีก 

“มึงไม่ผิดหรอกภาพ แค่มันตกใจเอง” ริชหันไปตอบภาพ ที่ยังทำหน้างง 

“ตกใจ?” เอาที่มึงสบายใจค่ะเพื่อน 

“ก็เล่นอวยเพื่อนแบบนี้ เป็นใครก็ตกใจม้ะ” ฝันตอบภาพกลับไป 

“อ้าว ก็กูพูดความจริง”  

“แต่มึงก็พูดตรงเกินไป” เราหันไปตอบมันเอง มันจะได้รู้  

“ฮ่าๆหรอ แต่พี่ซีนสนใจมั้ยคะ” ยังไม่หยุด มีการไปถามต่ออีก 

“พี่สนมาก แต่เพื่อนเราจะยอมรับพี่ป่าวก็ไม่รู้” พูดเสร็จแล้วหันหน้ามามองนี้คืออะไร  

“ป้าๆแบบนี้ไม่ต้องไปสนใจมันค่ะพี่ มาสนริชดีกว่าสวยนะ” ความเสนอตัวเอง เริ่ดมากเพื่อน == 

“เอ่อ พี่ว่าอย่าดีกว่านะ ริชน่าจะไปเจอคนที่ดีกว่าพี่”  

“ฮ่าๆๆๆๆๆ โอ้ยขำ/ฮ่าๆๆๆๆ” พอเฮียตอบเสร็จ ภาพกับฝันมันขำใหญ่เลย น้ำหูน้ำตาไหลอ่ะ คิดดูว่าต้องขำขนาดไหน 

“พวกมึงหยุดเลยนะ!! พี่ทำร้ายคนสวยได้ไง” มันหันไปสั่งภาพกับฝันให้หยุด แล้วก็หันมาพูดกับพี่ซีนแบบคนงอลๆ 

“น้องชอบพี่ว่ะ ยกให้เลยไอ่ช้องเนี้ย” พูดงี้ต่อยกันมั้ย == 

“อ้าว กูต้องเป็นคนตัดสินใจมั้ยว่ะ มึงจะมายกกูไม่ได้” ดูมันพูดสิ มันจะยกให้เฮียง่ายๆแบบนี้เลยหรอ แล้วคนข้างๆเนี้ย ยิ้นจนเหงือกจะแห้งแล้วไหม มันน่านัก 

“ภาพจะยกให้แบบนี้ไม่ได้นะ พี่ซีนรวบหัวรวบหางมันเลย ฮ่าๆ” ตอนฝันพูดขึ้นมา เฮ้ย ! ต้องแบบนี้สิ แต่? แต่นะมึงงงงง ทำไมตอนจบยิ่งกว่าไอ่ภาพอีก  

“พวกมึงหยุด ดูหน้ามันด้วย แดงหมดแล้ว ฮ่าๆ” ไม่พูดก็ไม่มีใครว่าเป็นใบ้นะโว้ย 

“พี่ว่าน้องๆหยุดกันดีกว่านะ ไม่งั้นคนที่จะโดนเล่นงานจะเป็นพี่ หึๆ” เฮียบอกให้พวกมันหยุด เพราะเราส่งสายตากดดันไปให้ ไม่งั้นคนที่จะโดนคือเฮีย == 

“ฮ่าๆ/ฮ่าๆ/ฮ่าๆ” พวกมึงก็ยังหัวเราะ งอลพวกมึงบอกเลย 

หลังจากสงครามการยกเพื่อนให้ผู้ชายจบลง เราก็กินกันจนอิ่ม อิ่มจนเกินไปนะบ้างที นั่งลูบพุงกันไป ทุกคนคือไม่ห่วงภาพลักษณ์กันเลย เป็นอย่างไงก็แสดงแบบนั้น แต่แบบนี้ก็ดีนะ เพราะเราจะได้รู้ว่าเฮียเขา จะเข้ากับเพื่อนเราได้ไหม แล้วเพื่อนเราจะยอมรับเฮียมั้ย 

การที่เราจะคบใคร คนๆนั้นก็ต้องเข้ากับเพื่อนเราได้ด้วย เราไม่รู้ว่าคนอื่นคิดอย่างไรนะ สำหรับเราเพื่อนสำคัญมาก ถ้าคนที่เข้ามานั้นไม่สามารถเข้ากับเพื่อนเราได้ก็ไม่มีเหตุผลที่จะสานต่อ แต่ถ้าเขาเข้ากับเพื่อนเราได้ ก็ถือว่าผ่านมาด้านหนึ่งแล้ว เดินต่อไปได้ อาจจะดูใจร้ายไป แต่อย่าลืมคนที่อยู่ข้างๆเราคือเพื่อนไม่ว่าจะทุกข์แค่ไหน และอีกหนึ่งอย่างที่สำคัญคือครอบครัวของเราเอง 

 

20.45 น. 

“พวกกูกลับก่อนนะ” ภาพเอ่ยขึ้นมา เพราะหลังจากที่จัดการจานชามและของต่างๆเรียบร้อย ก็มานั่งเล่นนั่งคุยกันได้สักพัก พวกมันก็จะกลับคอนโดกันแล้ว 

“เดินทางกันดีๆ ถึงแล้วไลน์บอกด้วย” เราบอกพวกมัน พร้อมกับลุกเดินมาส่งที่ประตู 

“โอเค เจอกันพรุ่งนี้นะ” ฝันบอกเรากลับมา แล้วเดินออกไป 

“บาย เจอกัน” คนต่อมาก็ภาพ มันพูดเสร็จแล้วเดินตามฝันไป 

“บาย ป้องกันด้วยล่ะ อิอิ” อิตุ๊ดมันพูดเสร็จแล้วรีบวิ่งออกไปทันที มันน่าจะโดนตบหัวสักป้าบ ป้องกันบ้าไรเล่า เราปิดประตูแล้วเดินเข้าไป 

“ยิ้มอะไรคะ” เดินเข้ามาเราก็เห็นเฮียนั่งยิ้มแก้มบานอยู่  

“เรามาป้องกัน กันมั้ย” อ้ะ ! ไอ่เฮียบ้า 

#ตึกๆ ตึกๆ =///= 

 

------------------------------------ 

เจอกันตอนหน้านะคะทุกคน 

บายบ๊าย ^^ จุ๊บๆ 

ความคิดเห็น