ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 18 : ทะเลจ๋าาาาา

ชื่อตอน : ตอนที่ 18 : ทะเลจ๋าาาาา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 14.9k

ความคิดเห็น : 32

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ก.พ. 2559 00:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 18 : ทะเลจ๋าาาาา
แบบอักษร

ตอนที่ 18 : ทะเลจ๋าาาาา

 

 

มาต่อแล้วค่ะ ปรบมือรัวๆ

 

 

 

 

     "เนื่องด้วย?" ผมถามด้วยความสงสัย  อยู่ดีๆก็มาชวนไปเที่ยวบ้าา คิดไรกับเค้าปะเนี่ยกริ๊ด(ทุบกำแพง) ....  ได้ข่าวมันเป็นผัวมึง - -'

 

 

     "ก็เปล่า  แหมกูจะชวนไปไหนต้องรอวันสำคัญด้วยเหรอวะ  ก็ได้นะ  วันเด็กปีหน้าเป็นไง  หรือจะวันพ่อ  วันแรงงานแห่งชาติก็ได้นะ  ถ้ามะ..."

 

 

     "พอ" ผมทำหน้าเอือมๆใส่พี่มัน  กวนตีนวะ

 

 

     จริงๆก็พอจะรู้แหละว่าที่ชวนผมเที่ยวเพราะอะไร  มันคงดูผมออกว่าผมกำลังเศร้าอยู่  ถ้าเป็นคนอื่นไม่มีทางดูออกแน่นอน  เพราะผมมันเป็นพวกเก็บความรู้สึกเก่ง  ไม่อยากให้คนอื่นเห็นมุมอ่อนแอของตัวเองมากเท่าไหร่  ก็นะ  ยังไงผมก็ผู้ชายแมนๆนี่แหละ  เคยได้ยินปะละ  แมนๆเตะบอลอะ ...ฮิ้วววววววววววว

 

 

 

     "เออหน่า  มันไม่มีเนื่องด้วยวันอะไรทั้งนั้นแหละ  กูแค่เห็นมึงซึมๆ" นั้นไง! ผมว่าแล้ว  มันต้องดูออก  อิคึอิคึไต๋ไต๋

 

 

     "ใครซึม  ไม่มี๊" ผมพูดพร้อมอ้าปากยิงฟันให้มันไปที  เป็นไง  เห็นลิ้นไก่กูมั๊ยหละ

 

 

     "แหวะ  กูจะอ้วน  ปากเน่าชิบหาย  มาๆเดี๋ยววายล้างปากให้เอง" มันก้มลงมาจุ๊บปากผมทีนึง  แล้วบีบคางสำรวจในช่องปาก  เหมือนตอนเด็กๆที่ไม่ยอมกินยาแล้วแม่จับยากรอกปากอะโห่ยยย ความคิดตอนนั้นคือแม่เป็นคนฮาร์ดคอร์มากง่ะ....  แต่แม่ไม่ได้จูบผมเหมือนที่วายทำนะครับ 555

 

 

     "สะอาดแล้ว"

 

 

"ปัญญาอ่อน......โอ้ย! เขกหัวกูทำไม  ซี๊ดด"ผมลูบหัวตัวเองปรอยๆ  เจ็บจริงไม่ติงนัง  โฮกกกกก  มึงกล้าทำร้ายร่างกายกูเหรอ  ได้  ได้  จำไว้

 

 

     "เจ็บปะ"

 

 

"เจ็บ!"

 

 

     "แสดงว่าปัญญามึงนิ่ม"

 

 

     "...."

 

 

     "...."

 

 

     "...."

 

 

     "แป้กอะ โห่" มันยู่ปากทำหน้าเหมือนเวลาเด็กโดนแย่งลูกอม  โธ่ที่รักมุกไม่ฮาพากูเครียด...

 

 

      "หน้าสงสารจังครับ  อะๆ  จะเล่นใหม่มั๊ยจะได้ไม่แป้ก"ผมพูด  แล้วก็ขำหน้าที่มันทำ  คนหรือปลาบู่วะนั่น  คิดว่าทำปลายื่นแล้วน่ารักหรือไง 5555

 

 

 

      "โว้ะ  ไม่เล่นและ  สรุปมึงจะไปป่ะเนี่ย  จะได้บอกพวกนั้น" ผมมีสิทธิปฏิเสธด้วยเหรอ  ถ้ามีจะได้เอามาใช้  พูดเหมือนถ้ากูปฏิเสธมึงจะไม่ลากกูไปเลยเนอะ

 

 

     "ไปก็ไปดิ  เบื่อๆอยู่พอดี" ไม่จริงเลยไม่จริง  ผมไม่ได้เบื่อ  ผมอยากอยู่บ้านไม่ได้อยากออกไปไหนเลย 

 

 

     "โอเคงั้นป่ะ  กลับบ้านกัน" วายดึงมือผมไปจับแล้วลากกลับบ้าน  เอ่อ...พี่ครับ  เดินเฉยๆได้แมะ  นี่คนไม่ใช่ตัวไถนา ;-;

 

 

 

 

     คุณชาย part

 

 

มมองแอพพลิเคชั่นสุดฮิตที่ขึ้นแจ้งเตือนมาว่ามีคนส่งข้อความมาหา   อ่า... ดูท่าว่าแผนการคงจะไปด้วยดี  แผนการที่จะทำให้ซีหายเศร้า.....

 

 

 

     พวกผมปรึกษากันว่าจะพาซีไปเที่ยว  เถียงกันอยู่ตั้งนานว่าจะไปทะเล  ภูเขา  น้ำตก  หรือไปวัดดี   และในที่สุดก็ได้ข้อสรุปว่าไปทะเลกันดีกว่า  จะไปภูเขาก็กลัวมันเหนื่อย  จะไปน้ำตกก็กลัวน้ำป่า  จะไปวัดก็กลัวคนเยอะ  ยิ่งพอมีกลิ่นธูปมันก็เสี่ยงต่อการเป็นมะเร็ง....   มันดูเว่อร์ผมรู้  แต่จะทำไงอ่ะ  ก็ผมอยากอยู่กับมันไปนานๆนี่นา

 

 

 

 

     มุ้งมิ้งอีกละกู....

 

 

 

 

     เมื่อกี้วายส่งข้อความมาว่าซีตกลงไปแล้ว   แต่ถึงมันไม่ส่งมาผมก็เดาได้อยู่นะว่าซีคงไป  เพราะยังไงวายมันคงไม่ยอมให้ซีปฏิเสธหรอก   อีกอย่าง....

 

 

 

 

     ผมก็มีแผนการที่ไม่ได้บอกพวกมันไปด้วย... J

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ซี   part

 

 

    ตอนนี้ผมนั่งอยู่บนรถของไทม์   ครั้งนี้พวกผมจะไปทั้งหมด3วัน2คืนครับ   ไปทะเลด้วยยย 5555  ผมอยากเล่นน้ำมานานละ  ติดอยู่แค่ว่าไม่ค่อยมีเวลา  เพราะงานเยอะมากกกกก(ลากก.ไก่ถึงเชียงราย)

 

 

     บนรถตอนนี้เหลือแค่ผมกับคุณชาย2คน  เพราะว่าที่เหลือหลับหมดแล้ว   ถึงจะเป็นรถไทม์แต่คุณชายขับนะครับ   อยากจะย้อนเวลากลับไปหาคุณแม่ของอีชายว่าเปลี่ยนชื่อลูกเป็นขี้ข้าดีกว่าไหม  โดนใช้งานตลอด

 

 

 

    “ซีอยากฟังเพลงไหม”เสียงทุ้มพูดทำลายความเงียบ  ผมพยักหน้าแล้วยิ้มให้นิดๆ “เอาดิ  อยากฟังอยู่”

 

 

    เพลงอย่าเสียใจคนเดียว ของวง Better weather   อ่า...  เพลงประกอบซีรี่ย์ที่ดังๆนี่นา  ผมนั่งหลับตานั่งฟังทำนอง  เสียงทุ้มจากคุณชายร้องคลอเบาๆ  ร่างสูงหันมามองผมแวบหนึ่งแล้วยิ้มให้

 

ยิ้มของเธอ คือเหตุที่ทำให้ใจสั่น

ชอบมองมันกว่าสิ่งไหน

ฉันชอบมอง จึงอยากจะคอยช่วย

ให้รอยยิ้มไม่หายไป

เห็นแววตาเธอเปลี่ยน ไม่เคยคุ้นเลย

ให้ฉันเฉยเมยได้อย่างไร

ก็ฉันชอบเธอ จึงอยากจะคอยช่วย

ให้ความเศร้าเธอหายไป

รู้ไหมเธอว่าทุกข์นั้นเบาเมื่อแบ่งให้ใครส­­ักคน

ก็เหมือนที่เธอเคยช่วยให้ฉันยิ้มได้ ก็เหมือนกัน

เหนื่อยมากไหม ฉันรู้ว่าเธอน่ะเก่งและยังไหว

แต่ขอวันใดที่เธอร้องไห้

อย่าร้องไห้คนเดียว ไม่บอกฉัน

อยากให้รู้ ว่าฉันจะยืนและอยู่ ไม่ไปไหน

ไม่รู้จะช่วยอะไรเธอได้

ก็เผื่อไว้ เผื่อเธอต้องการ

ก็ขอให้จับมือฉัน ก็ขอให้ผ่านอะไรไปด้วยกัน

อย่าเสียใจคนเดียว.... 

 

 

     “กูรู้ว่ามึงไม่โอเค  แต่อย่าลืมนะ...  ข้างๆมึงยังมีกู  เพราะงั้น ไม่ต้องเศร้านะ... กูจะปกป้องมึงเอง” ประโยคสั้นๆ น้ำเสียงเบาๆแต่กลับดังก้องไปทั้งหัวใจผม  ความอุ่นวาบแล่นเข้ามาในจิตใจ

 

 

 

 

      “อืม...  ขอบคุณนะ”

 

 

 

 

    “สวีทอะไรก็เกรงใจพวกกูบ้างก็ได้นะ” ไทม์ยื่นมือจากเบาะหลังมาหยิกแก้มผมเล่น  อ้อ  ผมนั่งหน้ากับคุณชายครับ  ส่วนข้างหลังเป็นวายแล้วก็ไทม์

 

    “นั่นดิ  ข้างมึงไม่ได้มีแค่ไอ้ชายนะ  มีพวกกูด้วย”

 

    “อือๆ อูอู้แอ้ว” ผมส่งเสียงตอบกลับวายไป  แต่เพราะมีมือไทม์ที่เล่นอยู่เลยทำให้กลายเป็นเสียงน่าเกลียดเฉย

 

    เผี๊ยะ

 

 

    “โอ๊ย  ตีกูทำไมเนี่ยซี” ไทม์พูดแล้วลูบมือตัวเองปอยๆ   “กูไม่หันไปเตะมึงก็บุญแล้วไหม  ไอ้ห่-“ ผมพูดด้วยความเหนื่อยใจ  นี่กูพาผัวมาทะเลหรือพาลูกมากันแน่วะเนี่ย

 

 

 

 

     “เอ้าๆ  พอได้แล้ว  ถึงที่หมายแล้วครับ” เสียงที่ผมทะเลาะกับไทม์ก็หยุดทันทีเมื่อได้ยินเสียงคุณชายพูดอย่างนั้น  สงสัยทะเลาะกับไทม์นานไปหน่อยเลยมองไม่เห็นว่าขับผ่านทะเลมาแล้ว....

ผมเปิดประตูรถลงไป  มองภาพคลื่นน้ำที่กระทบกับทราย  แสงพระอาทิตย์อ่อนๆที่ฉาบลงมาในยามเช้า  ทำให้ทะเลดูสวยงามยิ่งขึ้น

 

 

 

    “เลิกตะลึงได้แล้วเตี้ย  ทำยังกับไม่เคยเห็นเก็บของเข้ารีสอร์ท เร็วๆ”  ผมแลบลิ้นใส่วายเมื่อร่างสูงหันหลังให้   แหม  สั่งซะเป็นพ่อกูเลย ไอ้พี่บ้า!!

 

 

 

 

     หลังจากที่เก็บของเสร็จผมก็รีบเปลี่ยนชุดเป็นเสื้อยืด  กางเกงสามส่วนทันที  ทะเลจ๋า  พี่มาแล้วจ๊ะ!!!

 

 

 

    หมับ!

 

 

     คร๊ายยยยย  ใครที่มันบังอาจขัดขวางควมสุขกูววววววววว    ผมหันไปมองคนที่จับเสื้อผมอย่างเอาเรื่องทันที   อีชายยยยย  อีเลวววว  ปล่อยกู  กูจะเล่นน้ำ~~~~~~~

 

 

     “ไม่ต้องมาด่ากูในใจเลย  กินข้าวเช้าก่อนแล้วค่อยไปเล่น” พูดจบมันก็จับผมพาดบ่า  แล้วอุ้มพาลงไปชั้น1

     “เฮ้ย!  กูเดินเองได้  ปล่อยๆๆๆๆ”ผมดิ้นไป  ทุบหลังมันไปแต่ก็ไม่มีท่าทีว่าเจ้าตัวจะปล่อยจนผมเริ่มที่จะเหนื่อยเอง

 

 

 

 

     โอเค  กูยอมแพ้....

 

 

 

 

    ผมนั่งกินข้าวเช้าอย่างไม่สบอารมณ์    มาทะเลทั้งทีเสือกกินข้าวไข่เจียว  เจริญ!!!  นั่งเขี่ยข้าวในจานไปเรื่อย  คนไม่หิวก็บังคับ  กูจะเล่นทะเล  กูอยากแดกปู  กูจะแดกกุ้งงงงง

 

 

 

     “อย่าทำหน้าบึ้งสิ  มาทะเลทั้งที  ยิ้มมมมมมม  ยิ้มเข้าไว้” ไทม์พูดเสียงดุแล้วฉีกยิ้มให้ผม   55555  ยิ้มกว้างไปละ  ปากจะฉีกแล้วมึง

 

 

      “ยิ้มแล้ว  ซีตอนยิ้มน่ารักกว่าตั้งเยอะ” จ๊ะ  หยอดใส่กูอีก... จ๊ะ  อยากเห็นกูเขินหรอ  ฝันไปเถอะ!!!   แต่เอ....  วันนี้อากาศมันร้อนแปลกๆ  ร้อนเหมือนหน้าจะไหม้แล้ว

 

 

 

      “เอางี้ดีกว่า  วันนี้พวกกูจะเลี้ยงมึงเอง  อยากแดกอะไรก็ได้ตามสบายเลย  โอเคไหม?” ไทม์พูด  ผมพยักหน้ารัวๆ  ของฟรีใครจะพลาดล่ะครับ  5555

 

 

 

 

 

 

 

     คุณชาย  part

 

     ผมนั่งมองไทม์ที่พูดกับซี  เมื่อเห็นคนตัวเล็กยิ้มได้ก็เริ่มเบาใจ   แค่ผมลากมันมากินข้าวนี่ก็งอนชิบหายละครับ   ก็ผมกลัวมันเป็นโลกกระเพาะนี่นา...

 

 

 

     ไอโฟนรุ่นล่าสุดสั่นเบาๆ  ผมเหลือบสายตาไปมอง  ก่อนจะหยิบโทรศัพท์แล้วลุกออกไปจากโต๊ะอาหาร   

 

 

 

     “ฮัลโหล”

     [อยู่ไหน]

     “อยู่ทะเล ที่.... ทำไม”

     [เปล่า…]

    “กูไม่รู้หรอกนะ ตอนนี้มึงคิดยังไง  แต่กุแนะนำว่าให้มึงมา”

    [กูก็อยากไป  แต่…..]

    “มึงจะให้จบแบบนี้หรอ”

    [กู....ปลายสายเงียบไปผมถอนหายใจ

 

 

 

 

    “เรื่องนี้มันขึ้นอยู่ที่มึงนะเว้ย.... พ่อทัพ”

 

 

 

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

คลานมาอัพ  แล้วก็คลานกลับค่ะ  เย่....

คำผิดไม่ตรวจ  อยากลง  ขี้เกียจตรวจง่ะ T^T

 

 

 รักนะเคอะ จุ๊บๆ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว