facebook-icon Twitter-icon

เชียร์พริมโรสด้วยน้า

ชื่อตอน : 4. ใจคอไม่ดี

คำค้น : unlove,รัก,โรแมนติก,แฟน,คู่หมั้น,ครอบครอง,คิดเอง,ลงเรือ,กอด,หอม,จูบ,ฟิน,คู่หมั้น,แม่เลี้ยง,ใจร้าย

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 279

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ต.ค. 2563 01:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
4. ใจคอไม่ดี
แบบอักษร

ค่ำคืนอันแสนเงียบสงบภายในคฤหาสน์ของตระกูลศิรินทรวัฒนาภรณ์ช่างแตกต่างจากหัวใจของพริมโรสที่ยังคงเต้นแรงเพราะสัมผัสอันนุ่มนวลตรงริมฝีปากที่ยังหลงเหลือนั้นทำให้เธอว้าวุ่นไปหมด ยิ่งนึกถึงใบหน้าของปรินซ์ที่เลื่อนมาใกล้และแววตาคู่นั้นหญิงสาวก็ยิ่งร้อนวูบวาบไปทั่วหน้า 

มือเรียวสวยวักน้ำในอ่างน้ำอุ่นมาล้างหน้าสองสามทีไล่ภาพความทรงจำเหล่านั้นออกไปให้หมดก่อนจะปาดหยดน้ำบนใบหน้าสวยหวานทั้งที่ยังนั่งแช่น้ำอุ่นที่มีเพียงฟองโฟมบดบังเรือนร่างงามไว้ 

"นี่ฉันต้องนอนค้างที่นี่จริงๆเหรอ" พริมโรสเอ่ยถามตัวเองพลางนั่งกอดเข่าตัวเองด้วยแววตาที่เลื่อนลอย รพีพรรณ์ไม่ได้ห่วงเธอเลยสักนิดนอกจากคิดถึงแต่เงินค่าสินสอดที่ควรได้รับถึงได้ทำกับเธอแบบนี้ 

พริมโรสถอนหายใจเบาๆ ได้แต่ปลอบใจตัวเองว่าอย่างน้อยคืนนี้เธอก็ไม่ต้องอาบน้ำในอ่างพร้อมกับกุญแจที่พันธนาการที่ข้อเท้าอีก 

หญิงสาวล้างสบู่ออกจากตัวก่อนจะหยิบผ้าขนหนูมาพันเรือนร่างของเธอไว้ เธอไม่แน่ใจว่าปรินซ์กลับมาหรือยังแต่เธอก็ไม่มีชุดสำหรับเปลี่ยนเช่นกันถึงค่อยๆเปิดประตูห้องน้ำออกช้าๆเพื่อมองหาบุคคลอันตรายที่ขโมยจูบแรกของเธอไป 

ก๊อกๆๆ 

เสียงเคาะประตูห้องทำให้หญิงสาวตกใจเป็นอย่างมาก เธอทำท่าจะกลับเข้าไปในห้องน้ำแต่เสียงของลินดาเรียกเธอไว้เสียก่อน 

"คุณหนูคะ ลินดาเอาเสื้อผ้ามาให้เปลี่ยนค่ะ "พริมโรสค่อยโล่งใจขึ้นมาหน่อยจึงค่อยๆเดินไปยังประตูแม้ยังหวาดระแวงอยู่ 

"เอาวางหน้าห้องนะ ฉันไม่สะดวกจะออกไป"พริมโรสบอกกับลินดาทั้งที่หน้าแดงจัดเพราะเธอมีเพียงผ้าขนหนูผืนเดียวที่พันห่อเรือนร่างนี้อยู่ 

"ได้ค่ะ งั้นลินดาเอาวางไว้หน้าห้องนะคะ" ลินดาอมยิ้มน้อยๆ ก่อนจะวางชุดนอนของพริมโรสที่หน้าห้องตามคำสั่งว่าที่เจ้าสาวของผู้เป็นนาย 

"ขอบคุณนะ"หญิงสาวยืนพิงประตูห้องอย่างทุลักทุเล 

"ค่ะ ถ้ามีอะไรขาดเหลือเรียกลินดาได้นะคะ" ลินดาบอกทั้งรอยยิ้มก่อนจะเดินออกไปเหลือไว้แต่พริมโรสที่ยืนอยู่ เธอค่อยๆมองผ่านช่องประตูจนแน่ใจว่าไม่มีใครแล้วจึงแง้มประตูออกมาหยิบเสื้อผ้าที่วางอยู่อย่างรวดเร็ว 

หญิงสาวรีบเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ลินดาเตรียมไว้ให้ มีทั้งชุดนอนและชุดชั้นในที่ทำให้เธอหน้าแดงจัดเพราะมันมีขนาดพอดีตัวกับร่างกายเธอทั้งหมด หากมัวแต่คิดมีหวังปรินซ์ได้กลับมาตอนเธอยังแต่งตัวไม่เสร็จแน่นอน หญิงสาวจึงรีบแต่งตัวใหม่อย่างรวดเร็ว 

ผมที่รวบไว้ถูกปล่อยยาวสยายไล้กรอบหน้าเรียวสวยตัดกับชุดนอนกระโปรงแขนยาวดูหวานละมุนเข้ากันเสียเหลือเกิน มือเรียวสวยจัดผมของเธอให้เรียบร้อยในขณะที่เธอได้ยินเสียงลูกบิดประตูห้องจึงรีบล้มตัวนอนบนเตียงแกล้งหลับไปก่อนที่เจ้าของห้องจะเข้ามาในห้อง 

ปรินซ์เดินเข้ามาในห้องนอนของเขาหลังจากออกไปอาบน้ำที่ห้องรับรองแขก สายตาของชายหนุ่มเหลือบไปเห็นพริมโรสกำลังนอนหลับอยู่บนเตียงขนาดคิงส์ไซด์ซึ่งไม่เคยมีหญิงใดได้ขึ้นมาบนนี้มาก่อน รอยยิ้มแสนเอ็นดูปรากฏตรงมุมปากทันที เขาเดินมาใกล้ๆเตียงนอนที่พริมโรสแกล้งนอนหลับอยู่ 

"หมดฤทธิ์แล้วเหรอเด็กดื้อ" ปรินซ์กล่าวก่อนจะนั่งข้างๆเตียงนอนพลางดึงผ้ามาห่มให้หญิงสาวที่นอนหลับอยู่ เธอสะดุ้งเล็กน้อยแต่ก็ยังทำเนียนว่านอนหลับอยู่ทั้งที่เขารู้อยู่แล้วแต่ไม่อยากให้พริมโรสเสียความตั้งใจจึงเล่นตามน้ำไป 

"ฝันดีนะครับ" ปรินซ์กระซิบข้างหูด้วยรอยยิ้มแสนกรุ้มกริ่ม ดวงตาทอดมองริมฝีปากสีชมพูระเรื่อน่าสัมผัสนั้นก่อนจะค่อยๆโน้มใบหน้ามาจุมพิตริมฝีปากของเธอเบาๆจนพริมโรสร้อนวูบวาบไปทั่วร่างกับสัมผัสอันฉาบฉวยนี้ 

ปรินซ์ยิ้มให้เธอที่ยังทนแกล้งหลับให้ถึงที่สุดก่อนจะปิดโคมไฟตรงหัวเตียงให้เพราะเขามีเรื่องมากมายต้องทำต่อในคืนนี้ ชายหนุ่มเดินไปยังโต๊ะหนังสือที่มีเรื่องน่าปวดหัวรอให้เขาจัดการมากมาย มีในขณะที่พริมโรสค่อยๆลืมตาแอบลอบสังเกตอยู่ห่างๆว่าเขาทำอะไรบ้าง 

ใบหน้าอันหล่อเหลาที่ตั้งใจอ่านเอกสารมากมายอยู่ที่โต๊ะหนังสือนั้นเป็นสีหน้าที่พริมโรสไม่เคยเห็นมาก่อน เขานั่งอยู่อย่างนั้นเป็นเวลานานนานพอๆกับเวลาที่หญิงสาวจ้องมองเขาโดยไม่ละสายตาด้วยความหวาดระแวงจนความง่วงเริ่มครอบงำทุกสิ่งอย่างจนกลายเป็นภาพสีดำในที่สุด 

เวลาล่วงเลยไปสามชั่วโมงที่ปรินซ์จัดการกับเอกสารที่อยู่บนโต๊ะจนเสร็จเรียบร้อยดีแล้ว ชายหนุ่มพิงพนักด้วยความเมื่อยล้าก่อนจะลุกเดินมายังเตียงนอนที่ตอนนี้พริมโรสคงหลับไปจริงๆแล้ว มือเรียวสวยหยิบหมอนอีกใบที่ว่างอยู่แล้วเดินไปยังโซฟาตัวใหญ่ที่อยู่ตรงข้ามกับเตียงของเขาแทน 

ปรินซ์ล้มตัวนอนกอดอกพลางหันหน้าไปมองพริมโรสที่นอนหลับสนิทแล้ว เขาอดยิ้มไม่ได้ที่เห็นภาพนั้นก่อนจะหลับตาลงเพราะความเหนื่อยล้าจากการเคลียร์งานเป็นเวลานาน 

แสงแดดอ่อนๆส่องเข้ามาตรงหน้าต่างในตอนเช้า พริมโรสนอนขดตัวจนรู้สึกตกใจด้วยความระแวงว่ากุญแจที่ข้อเท้าจะบาดข้อเท้าเธออีก หญิงสาวรีบควานหามันก่อนจะพบว่าเธอไม่ได้ถูกล่ามไว้และเพิ่งมารู้ตัวว่าเตียงที่นอนอยู่นี้ก็ไม่ใช่เตียงของเธอด้วย 

ดวงตาคู่สวยเหลือบไปเห็นเจ้าของเตียงกำลังนอนกอดอกอยู่ตรงโซฟาตัวใหญ่ราวกับภาพฝัน เธอจับชุดนอนที่สวมใส่ยังอยู่ในสภาพเดิมและหวังว่าเมื่อคืนจะไม่มีอะไรเกิดขึ้นระหว่างเธอกับเขา 

พริมโรสก้าวลงเตียงช้าๆ เธอค่อยๆย่องไปยังโซฟาตัวใหญ่เพื่อดูว่าปรินซ์นอนหลับสนิทไหมเพราะเธอจะได้เตรียมหนีออกไปจากที่นี่ หญิงสาวก้มหน้ามองใกล้ก่อนจะถูกดึงเข้ามากอดทั้งที่เขายังหลับตาอยู่ 

"ปล่อยนะ" พริมโรสขยับตัวไปมาในอ้อมกอดอันแข็งแกร่ง 

"พี่ยังไม่อยากตื่นนะครับอย่าพึ่งรบกวน" ปรินซ์ซุกใบหน้าลงใกล้ๆแก้มเนียนที่แค่ขยับอีกนิดริมฝีปากนั้นต้องสัมผัสโดนแน่ๆ 

"พี่ก็ปล่อยสิคะ" พริมโรสบอกทั้งที่ขังพยายามดึงแขนของปรินซ์ออก 

"ก็ใครใช้ให้มาเข้าใกล้ก่อนล่ะ ตัวก็นุ่มนิ่มแบบนี้ถ้าพี่ใจคอไม่ดีขึ้นมา น้องรับผิดชอบไหวเหรอครับ" คำพูดนั้นทำให้พริมโรสยอมอยู่นิ่งๆทันทีในขณะที่ปรินซ์กำลังยิ้มกรุ้มกริ่มทั้งที่หลับตาอยู่ เขาโอบกอดร่างบางอย่างถนุถนอมพลางลูบศีรษะเธอเบาๆ 

พริมโรสร้อนวูบวาบไปหมดเมื่อตกอยู่ในสภาพที่ถูกพันธนาการจากอ้อมกอดของชายหนุ่ม มันไม่ได้เจ็บปวดเหมือนกุญแจข้อเท้าของรพีพรรณ์หากแต่เธอกลัวใจเหลือเกินถ้าจะบอกว่ามันรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก 

"ขอนอนต่ออีกแปบนะ" ปรินซ์บอกเสียงเบาเพราะเขาเพิ่งจะได้นอนเมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมาพริมโรสจึงลุกไปจากตรงนี้ไม่ได้เสียที เธอได้แต่นับเลขในใจรอให้เขายอมปล่อยเธอไวๆ 

แววตาคู่สวยมองปรินซ์นอนหลับข้างๆจนอดเผลอคิดไม่ได้ว่าเธอต้องแต่งงานกับเขาคนนี้จริงๆเหรอ ทั้งที่ไม่ได้รักกันแล้วจะอยู่ด้วยกันได้จริงๆเหรอ 

'ไม่ลองเปิดใจรักก่อนเหรอ ถึงจะขอให้ล้มเลิกน่ะ' 

คำพูดของปรินซ์ยังดังก้องอยู่ในหูของหญิงสาวชวนให้เธอหัวใจเต้นแรง รักงั้นเหรอ เธอไม่รู้จักมันเลยสักนิดว่าความรักหน้าตาเป็นยังไง 

ข่าวการประกาศแต่งงานของทายาทตระกูลศิรินทรวัฒนาภรณ์ขึ้นหน้าหนึ่งทุกสำนักพิมพ์ รูปภาพที่ปรินซ์สวมแหวนหมั้นให้พริมโรสโชว์เด่นทุกที่และเป็นที่พูดถึงในโลกออนไลน์กลบกระแสการคบกันระหว่างซินและเอวาจนเงียบสนิท 

"เหอะ ต้องเล่นใหญ่ขนาดนี้เลยสินะ" ซินจ้องมองข่าวดังในมือไม่มีพื้นที่สำหรับเขาเลยแม้แต่น้อย ไม่ว่านานเพียงใดปรินซ์ก็ยังเป็นคู่แข่งคนสำคัญของเขาเสมอทั้งการเรียน กีฬา การทำงาน และความรักที่เขาเองไม่ยอมที่จะพ่ายแพ้ถึงแย่งชิงทุกอย่างมาเป็นของเขาให้หมดไม่เว้นแม้แต่รักครั้งแรกของปรินซ์ 

เอวาเดินจากห้องน้ำมาทั้งที่ยังสวมชุดนอนอยู่ ทันทีที่เห็นว่าเธอเดินมาซินก็รีบเก็บหนังสือพิมพ์ไว้ดังเดิม แขนอันแข็งแกร่งโอบร่างบางให้นั่งบนตักของเขาพลางหอมแก้มเธอหนึ่งครั้ง 

"วันนี้เอวาต้องไปถ่ายแบบนะคะซิน" หญิงสาวกล่าวห้ามเมื่อเขากำลังซุกไซร้ที่ต้นคอของเธอจนกลัวว่าจะมีรอยแดงให้คนในกองถ่ายตั้งคำถามอีก 

"ก็ไปสิครับ เดี๋ยวผมไปส่ง" ซินยิ้มให้เอวาแม้ใบหน้ายังอิงซบตรงไหล่บางนั้น 

"งั้นก็ปล่อยสิคะจะได้แต่งตัว" เอวาพยายามจะลุกแต่ชายหนุ่มกลับรั้งเธอไว้ ริมฝีปากนั้นจุมพิตตรงไหล่บางในขณะที่เอวาหันหน้ามาพอดี มือของเขาแตะใบหน้างามที่มองมา ใบหน้านี้สินะคือรักครั้งแรกของปรินซ์ ริมฝีปากแสนร้ายจุมพิตริมฝีปากบางที่ปรินซ์ไม่เคยได้สัมผัสมันสองมือถอดชุดนอนตัวบางสัมผัสเรือนร่างที่เขาได้ครอบครองเพียงคนเดียว 

"ซิน เอวารีบนะคะเดี๋ยวจะสาย" เอวาร้องห้ามเมื่อถูกประคองให้นอนหนุนหมอน แต่ชายหนุ่มไม่ได้สนใจคำร้องขอนั้นเมื่อเขาอยากได้อะไรก็ต้องได้ ต่อให้ขัดขืนเขาก็จะเกลี้ยกล่อมเธอให้จนได้ 

"ไม่สายหรอกครับ" ซินยิ้มพลางดึงผ้าห่มมาคลุมร่างของเขาและเอวาไว้ก่อนที่บทรักอันเร่าร้อนจะเริ่มต้นขึ้น เขาจะไม่มีวันคืนเอวาให้กับปรินซ์และไม่มีวันพ่ายแพ้ให้กับศัตรูคนสำคัญของเขาไม่ว่าทางใด 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว