ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รอยยิ้มของวิศวะ : ได้สิ

ชื่อตอน : รอยยิ้มของวิศวะ : ได้สิ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 40.5k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ก.พ. 2563 23:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รอยยิ้มของวิศวะ : ได้สิ
แบบอักษร

“หัวเราะอะไรคะ” เราได้ยินเสียงคนข้างๆหัวเราะ เลยหันหน้าไปถาม 

“หึๆ ป่าวครับ” เฮียตอบแบบที่ยังยิ้มหัวเราะเราอยู่ พร้อมกับที่เฮียเขาลุกเดินเข้าไปในครัว เพราะในมือเฮียมีขนมต่างๆที่ซื้อมา พอเอาขนมไปไว้เสร็จแล้ว ก็เดินกลับมานั่งที่เดิน นั่งเล่นโทรศัพท์แบบเงียบๆ ไม่ส่งเสียงกวนในการทำรายงานของพวกเรา 

 

14.35 น. 

“เสร็จแล้วโว้ยยย หิวมากบอกเลย” เวลาผ่านมาสักพัก การทำรายงานที่เสร็จลุล่วงแล้วนั้น มาพร้อมกับเสียงริชที่บ่นหิว จะไม่หิวได้ไงเลยเที่ยงมานานแล้ว 

“กว่าจะเสร็จ กูเกือบไปล่ะ อาจารย์จะสั่งแก้อีกมั้ยว่ะ” ภาพบ่นขึ้น เพราะการทำรายงานแต่ละครั้ง ถ้าไม่ดีจริง ได้กลับมาแก้แบบยับเยินเลย 

“ภาวนาเอานะ สุ่มเสี่ยงตลอด” เป็นจริงแบบที่ฝันว่า ความเสี่ยงมีเยอะมาก ทำรายงานส่งสิบครั้ง ได้กลับมาแก้แปดอ่ะ คิดดู เสี่ยงขนาดไหน 

“เดี๋ยววันส่งงานก็รู้ แต่ตอนนี้ไปช่วยกันเตรียมของดีกว่า” เราพูดบอกออกไป 

“พี่ซีนหิวแล้วใช่มั้ยคะ มากินสุกี้หม้อไฟกันค่ะ” ตุ๊ดหันไปถามเฮีย เพราะเฮียน่าจะหิวมากแล้วอ่ะ ไม่ยอมไปหาอะไรกิน นั่งรอพวกเราทำรายงาน 

“สุกี้หม้อไฟหรอ เอาสิพี่กินด้วย” เฮียทำหน้าคิดสักแปป แล้วตอบตกลง 

“ใครจะทำอะไรบ้าง เรามาแบ่งหน้าที่กันก่อน” ฝันบอกทุกคน เพราะทุกครั้งที่เราจะทำอาหารกินกัน จะแบ่งหน้าที่ชัดเจน เพื่อความรวดเร็วในการเตรียมของ 

“กูขอเตรียมหม้อ ช้อนชามพอ เดี๋ยวครัวมึงจะพัง” เจ้าประจำ ภาพฟ้าไม่เก่งเรื่องอาหาร แต่นอกนั้นได้หมดนะ มีครั้งหนึ่งเข้าครัว ครัวเกือบจะพัง มันเลยไม่ค่อยจะเข้าอีก 

“กูเตรียมสถานที่แล้วกัน ในครัวกูขอบาย” เหมือนเดิม ผู้ขี้เกียจทำอาหารอิตุ๊ดเอ๋ย 

“เราขอเตรียมเรื่องน้ำแล้วกันนะ” ค่ะเหมือนเดิมตลอด จะแบ่งทำไม ไม่เข้าใจ 

“วันหลังก็ไม่ต้องแบ่งมั้ย ยังไงพวกมึงก็ไม่เข้าครัวอยู่แล้วป่ะ” มองบนค่ะ 

“มึงก็รู้ว่าทำไมมาแดกห้องมึง” ค่ะเพื่อนภาพ ทำไมจะไม่รู้ เพราะมานี้คนที่จะเข้าครัวคือเราไง == 

“เพราะรู้ไง แยกย้าย” เราพูดจบ ก็ลุกขึ้นจะเดินเข้าครัว แต่ต้องหันหลังกลับมาก่อน 

“เฮียเข้าไปช่วยหนูนะ” เฮียเอ่ยบอกกลับเรา  

“นั่งรอตรงนี้ดีกว่านะคะ เข้าครัวมันจะยุ่งมากกว่า” เราตอบกลับไป 

“แต่เฮียอยากช่วยนี้ครับ” จะพูดเสียงแบบนี้ไม่ได้นะ 

“มึงก็อย่าเรื่องมาก พี่เขาอยากช่วยก็ให้พี่เขาช่วยสิ” อะไรคือเข้าข้างกันว่ะ ตอนแรกยังนิ่งๆใส่พี่เขาอยู่เลยนะไอ่ภาพ 

“นั้นสิ ช้องมีคนช่วยจะได้เร็วขึ้นนะ” เอาเข้าไป เห็นดีเห็นงามกันไปหมด 

“เฮ้อ ก็ได้ค่ะ” พอเราบอกแบบนั้น เฮียก็ลุก แล้วเดินตามหลังเรา เข้ามาในครัวทันที 

 

@ห้องครัว 

“ช่วยหยิบของมาวางบนโต๊ะให้หน่อยค่ะ” เราบอกเฮีย ให้หยิบของจากในตู้เย็นขึ้นมาวางบนโต๊ะ เพราะตัวเราหันไปหยิบหม้อสองใบ เพื่อนำมาทำน้ำซุป  

“ครับ” แล้วเฮียก็เดินไปเปิดตู้เย็น หยิบของออกมาวางให้ 

“เฮียช่วยล้างผักให้หนูหน่อยค่ะ” เราสั่งเฮียให้จัดการล้างผัก ทั้งหมดที่ซื้อมา มีทั้งผักบุ้ง ผักกวางตุ้ง ผักกาดขาว ขึ้นฉ่าย ข้าวโพดอ่อน เห็ดเข็มทอง ส่วนเราก็มาจัดการผัดเครื่องหม่าล่าในการทำน้ำซุป และน้ำซุปจะมีสองแบบ แบบธรรมดาทั่วไป กับแบบหม่าล่า 

“เฮียล้างเสร็จแล้ว ให้ทำอะไรต่อครับ” เราหันกลับไปมอง หลังจากที่เฮียบอกเรา 

“เฮียหั่นผัก แล้วจัดใส่ตะกร้าได้เลยค่ะ” เราบอก แล้วหันไปหยิบตะกร้าที่จะใส่ผัก มาวางไว้ให้ 

“เอ่อ หนูครับ” 

“คะ?” เราเงยหน้าขึ้นไปมอง มองหน้าเฮีย เห็นเฮียทำหน้างงส่งมาให้  

“เฮียหั่นไม่เป็น หนูสอนเฮียหน่อยครับ” เราทำหน้านิ่งๆ แล้วเดินเข้าไปหา  

“แบบนี้นะคะ ทำได้ใช่มั้ย” เราเดินเข้ามาจับผัก แล้วหั่นเป็นแบบอย่างให้ดู   

“โอเคครับ ไม่ยาก มาลองดู” พอเราได้คำตอบ เราก็หันหลัง แล้วมาดูน้ำซุปที่กำลังรอการเดือด ก็เลยหันมาทำน้ำจิ้มต่อ 

 

โอ้ย ! 

เราหันมาทำน้ำจิ้มได้สักแปป ก็ได้ยินเสียงของคนข้างหลังดังขึ้น เหมือนเป็นอะไรสักอย่าง เรารีบหันกลับไปดูทันที 

“เป็นอะไรคะ” เราถามขึ้น เมื่อหันมาเห็นเฮียกำลังจับนิ้วตัวเองอยู่ 

“ไม่ได้เป็นอะไรครับ” เฮียปฏิเสธ ทั้งๆที่ยังจับนิ้วตัวเองอยู่ 

“ส่งมือมาค่ะ” เราพูดเสียงดุ พร้อมส่งสายตากดดัน 

“เอ่อ แค่มีดบาดนิดหน่อยครับ” พอเราส่งสายตากดดันไป เฮียจึงส่งมือยื่นมา แล้วบอกว่ามีดบาด 

“เจ็บมากมั้ยคะ” พอได้ยินแบบนั้น เรารีบจับมือของเฮียขึ้นมาดูแผลที่นิ้วทันที แล้วจ้องหน้าเฮีย 

“ไม่เท่าไหร่ครับ นิดเดียวเอง คิ้วขมวดหมดแล้ว” เฮียตอบเรายิ้มๆ แล้วส่งมืออีกข้างมาคล้ายปมคิ้วที่ขมวด ให้ออกจากกัน 

 

เราปล่อยมือเฮีย แล้วเดินออกมาจากห้องครัว เพื่อออกมาหยิบกล่องปฐมพยาบาลที่อยู่ในตรงห้องนั่งเล่น 

“อ้าว ใครเป็นอะไรอ่ะ” เสียงตุ๊ดมันถามขึ้น ตอนที่มันกำลังจะเดินออกไปที่ระเบียง 

“เฮียมีดบาดนะ” เราตอบออกไป 

“ไม่ทำอีท่าไหนว่ะนั้น” มันพูดออกมา แล้วทำหน้าสงสัย 

“ท่าคนที่ไม่เคยเข้าครัวไง” เราตอบมันเสร็จ ก็เดินเข้าครัวมา โดยได้ยินเสียงตุ๊ดตามหลังมาว่า อ้าว แต่เราไม่ได้สนใจรีบเดินต่อไป 

 

“มาทำแผลก่อนค่ะ” เราเดินมา เอากล่องปฐมพยาบาลวางไว้บนโต๊ะ แล้วเอ่ยบอกเฮีย ให้มาทำแผล 

“แผลแค่นี้เองนะครับ”  

“แค่นี้ก็ต้องทำค่ะ” เราเดินจับมือเฮีย นำนิ้วไปล้างน้ำเปล่าก่อน แล้วก็เดินกลับมาที่โต๊ะ ชุปสำลีด้วยแอลกอฮอล์ในการเช็ดแผล 

“ห่วงเฮียหรอ” เราชะงักในการเช็ดแผล แล้งเงยหน้าขึ้นไปมองเฮียแทน 

“ห่วงไม่ได้หรอคะ” เราตอบกลับไป ทั้งๆที่ยังมองหน้ากันอยู่ 

จุ๊บ ! 

“ได้สิครับ” เฮียก้มหน้าลงมาจูบเราอย่างช้าๆแบบนุ่มนวล แล้วก็ตอบคำถามเรากับมา 

“=///=” ตึกๆ ตึกๆ 

#ตุ้บ ! เสียงของหล่น 

 

-------------------------------------- 

เจอกันตอนหน้านะคะ  

ฝันดีค่ะทุกคน ^^ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว