คอนโดของจิณ

แกร๊ก...

จิณพูดก่อนจะเดินเข้าไปในห้องปล่อยให้ออสตินเดินเข้ามาตามใจชอบ ออสตินเดินเอาอาหารที่ซื้อมาไปวางไว้ที่โต๊ะกินข้าวสำหรับสองคน

ออสตินเดินไปนั่งพักที่โซฟา เขาทำงานเสร็จก็รีบมาหาจิณเลยจนไม่ได้พักหายใจ

จิณตอบโดยหันหลังให้ จิณกำลังเก็บของอยู่จนไม่หันไปมองคนถาม

จิณยอมหันตาม

ออสตินตบไปที่ขาของตัวเงเบาเรียกให้ชายร่างบางมานั่ง จิณมองอย่างงงๆ 'เขามาอารมณ์ไหน'

จิณเลือกที่จะเดินไปหาออสตินแทนคำตอบ แต่ก็ไม่ได้คิดว่าจะไปนั่งตัก เมื่อถึงระยะที่มือออสตินจะเอื้อมถึง เขารับคว้ามือจิณมานั่งตักตัวเองทันที

ออสตินยิ้มให้กับคำด่าของจิณ เขาไม่เคยกลัวสายตาดุๆนั้นเลยสำหรับเขามันดูน่ารักและมีเสน่ห์มาก 'ผู้ชายอะไรน่ารักฉิบหาย'

ออสตินผลักร่างบางลงโซฟาเบาๆ แล้วโน้มตัวลงไปกดจูบ ถึงช่วงแรกมันจะดูเหมือนบังคับ แต่สักพักชายร่างบางก็ค่อยๆยอมจำนนต่อโชคชะตา

จิณเปลี่ยนจากมือที่ดันอกออสตินเอาไว้เป็นยกแขนขึ้นคล้องคอออสตินกอดเอา ลิ้นร้อนแทรกเข้ามาจนเกือบทำจิณละลายกลายเป็นน้ำ

พรึบ! ออสตินเลิกเสื้อนักศึกษาสีขาวของจิณขึ้นสูงจนมันเผยยอดออกสีแดงชมพู จิณผวาเฮือกด้วยความตกใจ

จิณดันตัวออสตินออกแรงๆ ออสตินสู้แรงจิณกดตัวจิณลงไปอีกรอบ

ออสตินยิ้มหวานออกมา เขาเอื้อมมือหนาไปลูบที่แก้มของจิณเบาๆ จินนอนนิ่งยอมให้อย่างไม่ปฏิเสธ จุ๊บ! ออสตินก้มลงไปจูบแก้มนั้นแรงๆจนมันแดงระเรี่ย

ออสตินยกคิ้วให้อย่างกวนๆก่อนจะก้มลงไปซุกไซร้ซอกคอจิณ จิณรีบห้ามทันที

ออสตินไม่ได้ฟังคำห้าม เขาลากลิ้นลงไปทำรอยที่คอก่อนจะก้มลงไปจูบที่ยอดดอกสีชมพูนั่น จิณร้องเฮือกสองมือยกขึ้นไปกุมผมของออสตินเอาไว้ทันที

ออสตินผละตัวลุกขึ้นเมื่อได้ทำรอยสมใจ ออสตินดึงแขนจิณลงขึ้นด้วย จิณรีบดึงเสื้อลงอย่างลวกๆ ออสตินยิ้มให้กับท่าทางเกร็งๆของจิณ เขาเอื้อมมือไปลูบผมที่ฟูๆให้จิณอย่างเอ็นดู

รอยยิ้มและแววตาของออสตินทำให้จิณใจเต้นแรงแทบหลุดออกมากองตรงหน้า

ออสตินพูดก่อนจะลุกขึ้นพร้อมกับจิณ

ออสตินส่งยิ้มให้พร้อมเอามือลูบหัวเบาๆ

ฉ่า////

ออสตินหัวเราะแล้วเดินออกจากห้องไปอย่างอารมณ์ดี เขาตั้งใจพูดจากวนๆใส่จิณเพราะอยากให้จิณจดจำเขาได้มากที่สุดเวลาอยู่ห่างกันจิณจะได้คิดถึงเขา