ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 03 #B-Banana

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.7k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ก.พ. 2563 14:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
03 #B-Banana
แบบอักษร

 

ตลาด X

เมื่อถึงที่ที่ไอ้เซฟจะพามากินข้าวผมถึงกับปาดเหงื่อ แดดที่ส่องผมเหมือนจะเผากันให้ตายไปข้างกับเสียงดังของร้านค้ารอบๆคนเดินบนฟุตบาตกันเต็มไปหมด ยืนต่อแถวกันมานอกร้านแถบจะทับร้านข้างๆเสียงตีกระทะดังอย่างกะมีคนมาฟันดาบอยู่ข้างๆ

”โห ไอ้เซฟมึงแกล้งกูปะเนี้ย” ผมเอาปลายเสื้อแขนยาวซับเหงื่อที่ไหลลงมาอยู่คางออก

“แกล้งอะไรวะ เนี่ยที่กินข้าวประจำกูเดินๆไปเงินที่ซื้อในห้างได้อย่างเดียวอะที่นี่ซื้อได้ตั้งหลายอย่าง”

“มึงคิดว่าเป็นการจ่ายค่าแอร์ให้เขาหน่อยไม่ได้หรือไง” พัดจนมือจะหักแล้วครับบบ ข้างหนึ่งก็ต้องพัดส่วนอีกข้างก็ต้องบังแดด ค่าไปคลินิกผมแพงนะครับ

“ไม่ได้เว้ย ของแบบเนี้ยต้องเก็บต้องออม” เอาเงินไปสักหมดแล้วอะดิ๊ ดูออกนะเว้ยค่าสักเฮียป่านไม่ใช่น้อยๆ

“แล้วมีไรกินบ้างวะ?”

“มึงจะกินไรอะ”

“อะไรก็ได้ว่ะ กูไม่ได้กินของข้างนอกนานละลืม”

“หมูปิ้งปะ”

“อ้วน”

ซิ่งงงงงงง

สายตาของเจ้าของร้านขายหมูปิ้งหันมามองผม มือจับหมูเปลี่ยนข้างไปมาผมแทบจะยกมือไหว้ขอโทษแต่ทำแค่หน้ายิ้มแห้งๆให้ คนเยอะอายเขา ไม่น่าพูดเสียงดังเล้ยยย

“ดักแด้ทอดไหมมึง มีจิ้งหลีด แมงดาด้วยนะ”

“กูแพ้ว่ะ เคยกินละคันคอ”

“ปลาหมึกปะ”

“ใส่สีเยอะนะมึง กินไปไม่กลัวหรือไง”

“ลูกชิ้นปะ”

“แป้งเน้นๆแถมเก็บไว้นานแล้วแน่ๆ”

“ผลไม้อะ”

“ไม่สดว่ะ ไม่ชอบของแช่แข็ง”

“กินตามสั่งไหมละ”

“อยู่มหาลัยก็กินบ่อยแล้วไง”

“แล้วมึงกินอะไรได้บ้างหะไอ้คุณชาย ไหนบอกกินไรก็ได้ไง”

“ก็กินไรก็ได้ไง แต่กูไม่ได้เหยียดของถูกของแพงนะเว้ยกูแค่บอบบางเรื่องของกินอะ” น้ำเย็นกูก็ไม่ค่อยจะกินนะขอบอก รวมถึงน้ำอัดลมด้วย

“มากับมึงนี่ยากจริงๆเลย กูจะซื้อของไปทำกินจะกินด้วยปะ”

“กินดิ ถ้ามึงทำเสร็จละกินร้อนๆกูกินนะเว้ย”

“เออๆงั้นกูไปร้านกล้วยปิ้งก่อน” ผมเดินตามเซฟมาร้านกล้วยปิ้งมันไหว้เจ้าของร้านรุ่นราวๆรุ่นแม่ละเอากล้วยจิ้มน้ำของร้านแล้วเอามาให้ผมชิม

“อร่อยปะ” ผมเคี้ยวๆกล้วยปิ้งในปากน้ำตาแทบไหล เข้ามามีกลิ่นกล้วยพร้อมความหอมอ่อนๆของการปิ้งกัดครั้งแรกได้รสหวานของน้ำจิ้มของร้านน้ำจิ้มของร้านมีเนื้อมะพร้าวหวานๆมาด้วย ผมไม่เคยกินกล้วยที่ไหนอะไรขนาดนี้มาก่อนเล้ยยย!!

“ไอ้จี! เป็นอะไรของมึงเนี้ย” ไอ้เซฟเขย่าผมผมมองมันละหันไปทางแม่ค้า

“เหมาหมดเลยครับแม่ค้า!” ผมตะโกนขึ้นจนคนรอบข้างหันมามองผมกันหมดแต่ผมไม่สนใจหรอกครับผมสนใจแค่กล้วยปิ้งในปากผมตอนนี้เท่านั้น มันอร่อยจนผมอยากเอาไปทำเป็นกิจการกล้วยปิ้งส่งต่อไปถึงระดับโลก

19:23 น.

ผมนั่งกินกล้วยปิ้งที่ซื้อมาอยู่บ้านไอ้เซฟหลังจากที่เหมากล้วยปิ้งมาก็มารู้ว่าแม่ค้าร้านนี้คือแม่ของเซฟ ให้ตายเถอะทำไมไม่บอกตั้งแต่แรกว่าแม่ทำกล้วยปิ้งอร่อย

“กินเยอะระวังด้วยนะลูกน้ำตาลมันเยอะนะ” แม่ของเซฟเข้ามาเตือนพร้อมวางกับข้าวของมื้อนี้ลงบนโต๊ะ

“แม่ทำอร่อยขนาดนี้ผมจะไม่กินได้ยังไงละครับ อร่อยจนหยุดกินไม่ได้เลยครับ”

“อวยเก่งจริงๆเลยเจ้าเด็กคนนี้ เด็กวัยรุ่นมันก็ดีอย่างนี้นี่เองสินะ” คุณยายของเซฟนั่งอยู่บนโซฟากำลังเดินมาผมเลยเดินไปพยุงคุณยาย

“จีเป็นลูกคุณหนูไงครับยาย มันไม่ค่อยได้กินอะไรแบบนี้หรอก” เซฟมาช่วยผมพยุงคุณยายอีกคน

“อ้าวจีเป็นลูกคุณหนูหรอกหรอ แบบนี้เนี่ยแม่น่าจะทำอะไรเยอะกว่านี้หน่อยลูกคุณหนูมาทั้งที”

“ไม่เป็นไรหรอกครับแม่ ผมก็คนธรรมดานี่แหละครับที่รวยน่ะคุณพ่อคุณแม่ไม่ใช่ผมหรอกครับ” ผมนั่งลงข้างๆคุณยายส่วนเซฟนั่งข้างๆผม

“จีเดี๋ยวกูนั่งข้างยาย ยายกูมองไม่เห็นกูต้องป้อน” เซฟกระชิบข้างหูผม

“ไม่เป็นไรเดี๋ยวกูป้อนเอง คอยบอกกูก็พอว่ายายกินอันไหนไม่ได้” ผมกระชิบกลับไป

“จีมาอยู่ดึกขนาดนี้คนที่บ้านไม่ห่วงเอาหรอลูก โทรบอกที่บ้านแล้วหรือยัง” แม่ของเซฟถามผม

“อ่อ ไม่เป็นไรหรอกครับทางบ้านผมเขาไม่ค่อ...”

‘สายเข้า พี่เจคนติดแฟน’

“เดี๋ยวผมรับโทรศัพท์ก่อนนะครับ” ผมน้อมตัวลุกขึ้นมาโทรศัพท์ข้างนอกบ้าน

“ว่าไงพี่เจ?”

(จะกลับบ้านตอนไหนไอ้จี กลับเกินสามทุ่มกูจะปิดบ้านนะเห้ย)

“เฮียนี่มันก็แค่จะสองทุ่มเองเฮียรีบไปไหนเนี้ย”

(อ้าวไอ้นี่ นี่มันบ้านกูไหมละครับไอ้คุณชายนี่มึงต้องกลับมาคุยเรื่องที่มึงโดดเรียนวันนี้ด้วยนะเว้ย!)

“โถ่เฮีย ผมมากินข้าวบ้านเพื่อนเดี๋ยวก็กลับ”

(กลับของมึงคือกลับไปนอนที่บ้านพ่อกับแม่นู้น ไม่ก็ไปเช่าห้องข้างๆมออยู่เอง)

“เฮียใจร้ายง่ะ”

(ใจดีมึงก็เคยตัวจนถึงขนาดนี้ไงไอ้จี มึงอย่าลืมนะเว้ยว่าบ้านหลังนี้กูกับพราวรวมเงินกันซื้อเพราะงั้นให้เกียรติพราวด้วย)

“ครับๆงั้นเดี๋ยวผมนอนหอไอ้ต้ามันก็ได้เดี๋ยวตอนเช้าๆผมเข้าไปเอาของบ้านเฮีย”

(เออๆ แวะเช่าหออยู่นู้นเลยก็ได้)

“เช่าทำไมเฮีย ซื้อดิขี้เกียจมาจ่ายค่าเช่าอยากจ่ายแค่ค่าน้ำค่าไฟ”

(งั้นก็เลือกที่ที่มันดีๆหน่อย เรียนวิศวะมามึงก็กะเอาละกันว่ามันเหมาะกับราคาหรือเปล่า กูไปกินข้าวละ)

“ครับ ครับบบ”

‘สิ้นสุดการโทร’

 

 

ใบมิ้นตั้น🌼: จบกันไปแล้วนะคะสำหรับตอนที่สาม พิมพ์ผิดยังไงสามารถพิมพ์บอกได้นะคะแล้วก็อยากจะบอกว่าเราใส่ใจกับทุกตอนจริงๆเพราะไม่อยากให้อารมณ์มันขัดตอนกันพยายามแต่งตอนที่อารมณ์มาตรฐานอยู่ค่ะแล้วก็เราใส่ใจถึงชื่อตอนแต่ละตอน ประโยคที่อาจจะเกิดการเหยียดแต่บางทีที่ตัวละครเหยียดอาจเป็นความตั้งใจบางอย่างของตัวใบมิ้นตั้นเองนะคะ เพราะฉะนั้นสามารถตำหนิกันได้นะคะอะไรที่ใบมิ้นอ่านแล้วรู้สึกว่ามันควรปรับจริงๆใบมิ้นจะปรับปรุงนะคะ ขอบคุณที่อ่านค่ะ//กราบ

 

 

 

ความคิดเห็น