ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 02 #Saisawat

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.3k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ก.พ. 2563 10:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
02 #Saisawat
แบบอักษร

ผมตัวตื่นขึ้นมาเพราะได้ยินเสียงบางอย่าง เสียงเหมือนเด็กผู้ชายกำลังร้องขอความช่วยเหลือมีเสียงผู้ชายที่เสียงดูเป็นวัยกลางๆเกินวัยรุ่น เสียงตบตีดังขึ้นข้างหน้าผมเสียงนั้นมาจากบ้านหลังหนึ่งเป็นบ้านสองชั้นด้านล่างเป็นปูนด้านบนเป็นไม้มีสวนอยู่รอบข้าง

“ปล่อยผมนะ ปล่อย!” เสียงเด็กผู้ชายดังออกมาจากบ้านหลังนั้น ผมลุกขึ้นวิ่งไปที่บ้านหลังนั้นทันทีแต่ทำไมผมรู้สึกเหมือนยิ่งวิ่งผมยิ่งไกลบ้านหลังนั้นมากขึ้น มากขึ้น และมากขึ้นเรื่อยๆ

“จี จีช่วยด้วย! จี” เด็กคนนั้นกำลังเรียกผม ผมวิ่งสุดความสามารถแต่บ้านหลังนั้นก็ไกลขึ้นเรื่อยๆเสียงของเด็กคนนั้นฟังแล้วมันบีบไปถึงหัวใจ

“เ...” เสียงเบาๆลอยตามอากาศมาเหมือนเสียงคุณยายวัย70ปีกำลังพูดอะไรบางอย่างออกมาผมพยายามฟังเสียงนั้นพร้อมวิ่งไปหาเด็กคนนั้น

“จี!”

“จี ไอ้จี!!”

เฮือก แฮ่ก แฮ่ก

ผมตื่นขึ้นมารู้สึกตัวเปียกชุ่มไปทั่วทั้งตัวเหมือนตอนวิ่งหนีแม่ที่ร้านเหล้าเมื่อไม่นานมานี้ ผมเหนื่อยหอบเซฟเห็นเลยเอาน้ำมาให้ผมดื่ม

“เป็นไรวะไอ้จี ฝันร้ายหรอมึงเหงื่อเปียกทั้งตัวละ” เฮียป่านถามแล้วเดินไปเร่งแอร์พร้อมเปิดพัดลมมาเป่าเสื้อผมให้เสื้อแห้ง

“ใช่เฮีย ผมไม่เคยฝันแบบนี้มาก่อนเลย” ฝันที่เหนื่อยจริงแบบนี้ยิ่งไม่เคย

“พี่ป่านคะลูกค้ามาแล้วค่ะ”

“เฮ้ยไปก่อนนะเว้ย ลูกค้ามาถ้าจะไปก็ลดแอร์ปิดพัดลมให้ด้วยละกัน”

“ครับเฮีย” เซฟตอบเฮียป่านก่อนจะนั่งลงบนพื้นสวนหน้าเงยขึ้นมามองผมที่นั่งก้มหน้าอยู่บนโซฟา

“กูก็เคยฝันร้ายแบบนี้เหมือนกันเว้ย อย่าไปเครียดเลย” จะไม่ให้เครียดได้ยังไงวะนี่มันครั้งแรกนะเฮ้ย กูไม่เคยฝันแล้วต้องมานั่งเจ็บใจอะไรขนาดนี้มาก่อน ฝันเหมือนจริงมาก มากจนกูแยกไม่ออกว่าไหนฝันไหนชีวิตจริง

“...”

“กูไม่รู้นะเว้ยว่ามึงฝันเรื่องอะไรอะ แต่กูอยู่ตรงนี้ไงกูฟังได้กูไม่มีเรียน” ดูจากชุดมึงกูก็รู้ชุดเล่นขนาดนี้มาสักแล้วกลับบ้านไปนอนต่อแน่ๆ

“กูฝันเห็นบ้านหลังหนึ่ง มีเสียงเด็กผู้ชายร้องให้ช่วยกับเสียงยายพูดว่าอะไรก็ไม่รู้ว่ะ แต่มันบีบใจกูมากนะเว้ยเด็กคนนั้นร้องให้กูช่วยด้วยนะเว้ยแต่กูแม่งวิ่งเท่าไหร่ก็ไม่ถึงที่นั้นสักที”

“เด็กคนนั้นร้องโคตรน่าสงสาร ร้องเหมือนจะขาดใจเลย” ผมปาดน้ำตาของผมออกเพราะรู้สึกได้ว่ามันไหลออกมาไม่หยุด

“ไม่เป็นไรนะมึง ทุกอย่างจะเป็นไปได้ด้วยดีเว้ย” เซฟเอามือทั้งสองมาลูบน้ำตาสองข้างออกให้ผม มือมันอุ่นจนผมจับไว้มันอุ่นใจจนเยียวยาให้ผมรู้สึกดีขึ้น รู้สึกสบายใจขึ้น

“มึงสักรูปอะไรวะ” ผมมองไปเห็นรอยสักที่ไหปลาร้าของเซฟ

“ชื่อจริงกูเองอะ สักไว้ให้กูจำว่ากูเป็นใครสักไว้วันนี้เพราะกูในตอนนี้เข้มแข็งที่สุด”

“แล้วต่อไปมึงจะไม่เข้มแข็งหรือไง” ไม่ใช่มึงจะได้สักทุกวันหรอวะ

“เข้มแข็งแหละ แต่ถ้าในอนาคตกูอ่อนแอขึ้นมากูในวันนี้จะเป็นคนกอดตัวกูในตอนที่อ่อนแอเอง”

“คำตอบนางสาวไทยขนาดนี้ สนใจเข้าวงการบันเทิงไหมมึงได้ตอบตั้งแต่เรื่องเรียนยันเรื่องลูกเลยนะเว้ย” ผมยกนิ้วโป้งขึ้นแสดงความหมายว่าสุดยอดให้กับไอ้เซฟ

“มึงนี่ก็นะ” เซฟเอามือผมลง

“แล้วมึงจะโดดจริงๆอะนะ”

“ก็เออดิ เลยคาบมาขนาดนี้แล้วเข้าไปก็ไม่ทันแล้วม้างงงง” ผมลากเสียงพร้อมหยิบหมอนบนโซฟาตั้งท่าจะนอนพร้อมจะบอกฝันดี

“จะนอนอีกละ มึงพึ่งตื่นมาเองนะ” ไอ้เซฟลุกขึ้นหยิบกระเป๋ามันแล้วใส่เสื้อ

“ไม่แสบหรอวะ สักมายังเป็นแดงๆอยู่เลย” ผมมองมันใส่เสื้อ

“ลายที่เท่าไหร่ละ ไม่คิดว่ากูจะชินบ้างหรือไง”

“มึงก็ทำเป็นพูดไป กูโดนพี่ถีบลงเตียงทุกวันกูยังไม่เห็นจะชินเลย” คิดละก็แสบตูดขึ้นมาทันทีทันใด

“มึงก็หัดตื่นเช้ามั้งจะได้ไม่โดนถีบ”

“ทำง่ายเหมือนพูดก็ดีดิ กูว่าจะย้ายมานอนข้างนอกแต่แม่งก็กลัวไม่มีคนปลุกกู กูนอนบ้านพี่อย่างน้อยก็ยังมีพี่กูคอยปลุกอยู่นะเว้ย” ผมค่อยๆหลับตาลงรับแอร์กับพัดลมให้ชุ่มปอด

กึก

“เฮ้ย ปิดทำไมวะ” ไอ้เซฟเดินมาปิดพัดลมพร้อมเดินไปลดแอร์ลงเหลือ25องศา

“เปลืองไฟ” อยากด่าครับแต่มันด่าไม่ออก ผมด่าคนดีไม่ได้เดี๋ยวบาป

“แล้วนี่มึงจะไปไหน”

“ไปกินข้าว”

“ไปด้วยดิหิว”

“มึงไม่นอนแล้วไง?” เซฟหันมาทำหน้ากวนๆใส่

“กูก็วนๆอยู่แค่กินกับนอนนี่แหละ ปะ!” ผมเดินไปเกี่ยวคอเซฟเดินออกมานอกร้านอย่างกะรู้ว่ารถจอดอยู่ไหน

“จริงๆเลยนะมึงเป็นแบบนี้เอาตรงไหนไปฉลาดสมองดีขนาดนั้นวะ” มันมองผมแนวตัดพ้อหน่อยๆเอ้า!?ก็กลับบ้านไปอ่านหนังสือเองสักสี่ห้ารอบทำไมมันจะจำไม่ได้อะ

 

 

 

ใบมิ้นตั้น🌼: เฮลโลลลล ตอนนี้ก็ดำเนินมาถึงตอนที่สองกันแล้วนะคะ555 คืออยากจะบอกว่าเรื่องนี้ตั้งใจแต่งมากๆค่ะแต่ว่าไม่ได้แต่งมานานหลายปีแล้วเลยยังไม่ชินกับการมาพิมพ์อะไรเยอะๆอย่างนี้นะคะ เรื่องนี้(ส่วนหนึ่ง)เป็นเรื่องที่เราฝันค่ะไม่ได้โกหกนะคะมาจากฝันจริงๆแต่นำมาเพิ่มนู้นนี่นั้นให้มีเรื่องราวขึ้นมาค่ะ เรื่องนี้ตัวเซฟกับจีนั้นมีตัวตนจริงๆนะคะแต่ไม่ใช่เวอร์นี้นะคะไม่เกี่ยวกับเนื้อเรื่องนี้เลยค่ะ เซฟกับจีในชีวิตจริงเค้าเป็นคนดีกันมากๆนะคะ บริจาคกันเก่งมากๆและน่ารักมากๆค่ะ เพราะฉะนั้นการแต่งเรื่องนี้ใบมิ้นตั้นเลยค่อนข้างแต่งแบบระมัดระวังค่ะไม่เอาแต่ใจไม่เอาแต่ความรู้สึกของตัวเองตั้งไว้ค่ะ ขอบคุณที่อ่านกันนะคะㅇㅅㅇ

ความคิดเห็น