facebook-icon Twitter-icon

เชียร์พริมโรสด้วยน้า

3. ข้อแลกเปลี่ยน

ชื่อตอน : 3. ข้อแลกเปลี่ยน

คำค้น : unlove,รัก,โรแมนติก,ฟิน,เจ้าบ่าว,เจ้าสาว,โอ๊ย,ลงเรือ

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 253

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ต.ค. 2563 01:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
3. ข้อแลกเปลี่ยน
แบบอักษร

ท้องฟ้าเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นสีดำบ่งบอกว่าหมดเวลาสนุกของพริมโรสเสียแล้ว เธอได้ออกไปเดินเที่ยวกับจ๊ะจ๋าจนหนำใจก่อนที่จะแยกย้ายกันกลับบ้าน หญิงสาวคิดว่าดึกป่านนี้ปรินซ์คงไม่รอเธอแล้วจึงจะเดินไปโบกรถแท็กซี่หน้ามหาวิทยาลัยเหมือนเพื่อนคนอื่นๆแทน แต่รถยนต์ของใครคนหนึ่งขับตามเธอมาใกล้ๆก่อนจะลดกระจกรถลงเพื่อเรียกหญิงสาว 

"น้องครับ" เสียงนั้นทำให้พริมโรสเหลียวมองปรินซ์ที่ยังอยู่ในชุดนักศึกษาดังเดิมทำให้หญิงสาวรู้สึกผิดในใจที่เห็นว่าเขายังอยู่ 

"พี่ยังไม่กลับเหรอคะ" เธอก้มถามชายหนุ่มที่อยู่ในรถยนต์ 

"ก็มีเด็กแถวนี้บอกให้มารับตอนสองทุ่มไงครับ ขึ้นรถสิครับ" ชายหนุ่มบอกพลางชี้ไปด้านหลังมีรถหลายคันที่ขับต่อกันมาพริมโรสจึงรีบขึ้นไปบนรถของเขาทันที 

ชายหนุ่มขับรถพาพริมโรสออกไปจากเขตมหาวิทยาลัยเพราะเขานัดดีไซน์เนอร์เอาไว้ ดูเหมือนว่าที่เจ้าสาวของเขาจะเริ่มหนาวเขาจึงหรี่แอร์ให้แม้เธอไม่ได้บอกสิ่งใด 

"เรียนหนักจังเลยนะครับ" ชายหนุ่มแอบยิ้มให้กับคนที่หนีเที่ยวจนดึกดื่น 

"อ๋อ ค่ะ" พริมโรสตอบสั้นๆทำนิ่งเฉยทั้งที่เลิกเรียนตั้งแต่เที่ยงแล้ว 

"พี่จะพาไปวัดตัวกับดีไซน์เนอร์ก่อนนะครับ" หญิงสาวเหลียวมองชายหนุ่มทันทีเพราะไม่คิดว่าเขาจะพาเธอไปในเวลานี้ 

"คุณแม่คงรอพริมโรสแล้ว กลับบ้านก่อนเถอะค่ะ" พริมโรสอ้างหน้าตาเฉยทั้งที่รพีพรรณไม่เคยห่วงใยอะไรเธอเลยแต่ถึงอย่างนั้นข้ออ้างนั้าก็ไม่ได้ทำให้ปรินซ์เปลี่ยนใจ 

"เมื่อกี้คุณหญิงยังโทรหาพี่อยู่ อย่าห่วงเลยครับ" ปรินซ์ยิ้มกรุ้มกริ่มมองทางข้างหน้าจึงไม่รู้ว่าพริมโรสกำลังมองเสี้ยวหน้าของเขาอยู่ 

"ก็อยู่อย่างนี้มันยิ่งน่าห่วงอยู่ดี" หญิงสาวพูดเบาๆแต่ชายหนุ่มทำเป็นไม่ได้ฟังทั้งที่แอบยิ้มในใจกับความเห็นส่วนตัวของเธอแต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไรต่อเพราะจะดูว่าเธอจะมาไม้ไหนกับเขาอีก 

รถยนต์คันหรูขับมาจอดยังห้องเสื้อสุดหรูตามเวลาที่นัดไว้ ปรินซ์ลงจากรถมาเปิดประตูให้พริมโรสจนพนักงานในร้านต่างเหลียวมองพลางอมยิ้มให้กับว่าที่เจ้าบ่าวที่กำลังเป็นกระแสในตอนนี้ เขาพาพริมโรสเข้ามาในร้านที่เต็มไปด้วยชุดแต่งงานมากมายที่ถูกออกแบบอย่างปราณีตจากดีไซน์เนอร์มืออาชีพอันดับต้นๆของประเทศ 

"สวัสดีค่ะคุณชาย คุณหนูพริมลดา" ดีไซน์เนอร์เจ้าของร้านกล่าวทักทายลูกค้าคนสำคัญของเธอด้วยน้ำเสียงแสนใจดี  

"ต้องขอโทษด้วยนะครับที่นัดซะดึก ถ้ายังไงฝากดูแลว่าที่เจ้าสาวของผมด้วยนะครับ" ปรินซ์ยิ้มให้ดีไซน์เนอร์พลางดันให้พริมโรสเดินมาหาดีไซน์เนอร์ 

"ได้สิคะ ห้องลองชุดของคุณชายอยู่ทางโน้นนะคะ ส่วนคุณหนูพริมลดาเชิญทางนี้เลยค่ะ" ดีไซน์เนอร์เจ้าของร้านกล่าวแนะนำสถานที่ก่อนจะผายมือเชิญพริมโรสเดินตามเธอไปวัดตัวเพื่อให้เธอสวมใส่ชุดเจ้าสาวได้พอดีตัว 

"ทางเราได้ออกแบบชุดเจ้าสาวคร่าวๆแล้วเหลือเพียงวัดตัวให้คุณหนูนะคะ เจนนี่มาช่วยพี่วัดตัวให้คุณหนูหน่อย" ดีไซน์เนอร์สาวหันไปเรียกผู้ช่วย ทั้งคู่ช่วยกันวัดตัวให้พริมโรสและจดบันทึกอย่างละเอียดในขณะที่เจ้าตัวรู้สึกแปลกๆที่ต้องมาทำอะไรแบบนี้ 

ปรินซ์เข้าไปลองชุดเจ้าบ่าวที่ทางร้านเตรียมไว้ให้ เขาสวมสูทสีขาวบริสุทธิ์ตั้งแต่หัวจรดเท้าพลางติดโบว์หูกระต่ายสีขาวทับและจัดมันให้เข้าที่ ดวงตาจ้องมองตัวเองในกระจกที่สะท้อนภาพชายหนุ่มร่างสูงในชุดเจ้าบ่าว 

"เอาอย่างนั้นจริงๆเหรอเราน่ะ" ปรินซ์กล่าวกับตัวเอง เขาไม่เคยมีความคิดเรื่องแต่งงานอยู่ในหัวเพราะมีเรื่องมากมายที่ต้องทำแต่ในเมื่อคุณปู่ออกปากแล้วเขาก็คงต้องทำตามความปรารถนานั้นแม้จะต้องแต่งงานกับคู่หมั้นที่ยังไม่รู้จักกันดีก็ตาม 

ชีวิตของคุณชายตระกูลศิรินทรวัฒนาภรณ์ไม่มีสิทธิ์เลือกอะไรมากนักเพราะเขาคือความหวังเดียวของคุณปู่ถึงถูกเลี้ยงดูมาตั้งแต่เด็ก มีทุกสิ่งที่คุณชายคนหนึ่งพึงมีและทุกอย่างคุณปู่ได้เตรียมการไว้ให้หมดแล้วแม้แต่คู่ชีวิต 

"ลองชุดต้นแบบดูนะคะคุณหนู ถ้าอึดอัดหรือหลวมไปแจ้งช่างได้เลยค่ะ" ดีไซน์เนอร์สาวให้ลูกน้องพาพริมโรสเข้าไปในห้องลองชุดเจ้าสาวในขณะที่ปรินซ์เดินเข้ามาด้วยออร่าเปล่งประกายที่ทำให้ช่างและพนักงานหลายคนต่างมองตามด้วยความหลงไหล 

"เธอวัดตัวเสร็จแล้วเหรอครับ" ปรินซ์เอ่ยถามเมื่อไม่เห็นพริมโรสอยู่กับดีไซน์เนอร์  

"พี่ให้คุณหนูไปลองชุดกับเจนนี่น่ะค่ะคุณชาย" ดีไซน์เนอร์กล่าวพลางชี้ไปยังห้องแต่งตัวเจ้าสาว 

"อ๋อ" ปรินซ์มองตามไป 

"ใส่ได้พอดีตัวไหมคะ" ดีไซน์เนอร์เอ่ยถามชายหนุ่มเผื่อเขาขาดเหลืออะไรจะได้แก้ไขได้ทันวันงาน 

"ครับ แต่ขามันสั้นไปหน่อย" ปรินซ์ตอบ ดีไซน์เนอร์อดยิ้มไม่ได้เพราะเขาเป็นตัวสูงมาก 

"เดี๋ยวจะเพิ่มความยาวให้ค่ะ ชุดแต่งงานชุดจริงจะส่งไปที่คฤหาสน์อีกหนึ่งอาทิตย์นะคะ" ดีไซน์เนอร์กล่าวพลางบวกเพิ่มความยาวของกางเกงในกระดาษสเก็ตภาพของเธอ 

"ว่าที่เจ้าสาวมาแล้วค่ะ" เสียงของเจนนี่เรียกความสนใจจากดีไซน์เนอร์สาวและปรินซ์ให้เหลียวมอง หญิงสาวหน้าหวานที่สวมชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์ช่างงดงามละมุนใจเหลือเกิน ดีไซน์เนอร์สาวและเจนนี่พากันเดินออกไปจากห้องเมื่อเห็นสายตาที่ปรินซ์มองมาที่ว่าที่เจ้าสาวของเขาด้วยความตะลึงงัน 

"ฉันว่ารีบไปเปลี่ยนดีกว่า มันดึกแล้ว" พริมโรสรับรู้ได้ว่าปรินซ์กำลังมองเธออยู่ เธอจับผ้าพันคอที่ปกปิดรอยฟกช้ำไว้ก่อนจะหันหลังเดินกลับไปยังห้องลองชุดแต่ชายหนุ่มเดินมาขวางซะก่อน 

"เดี๋ยวก่อนสิ ใส่ได้พอดีแล้วเหรอครับ" ปรินซ์เอ่ยถามเพราะเขาไม่ต้องการให้ดีไซน์เนอร์แก้งานบ่อยแต่เธอเล่นเอาผ้าพันคอมาพันไว้เหมือนตอนสวมชุดนักศึกษามันยิ่งทำให้เขาอดแปลกใจไม่ได้ว่าเธอเป็นอะไร 

"พอดีแล้วค่ะ" พริมโรสบอก เธอกลัวเหลือเกินถ้าเขาเห็นว่าเธอมีรอยฟกช้ำที่คอแหละที่หลังจึงค่อยๆถอยหลังไปจนเหยียบชายกระโปรงเจ้าสาวเกือบหกล้ม 

"ระวังหน่อยสิครับ" เสียงของชายหนุ่มดังอยู่ใกล้ๆเพราะเขาเข้ามาประคองพริมโรสไว้เสียก่อนเธอจึงไม่หกล้มแต่กลับกอดเขาไว้แน่น 

"ขอโทษค่ะ ที่ไม่ระวัง" พริมโรสกล่าวทั้งที่เริ่มรู้ตัวจึงปล่อยมือจากปรินซ์ เธอรีบเดินหมุนตัวกลับไปยังห้องแต่งตัวด้วยความรู้สึกที่เธอไม่เข้าใจว่ามันเกิดอะไรขึ้นในขณะที่คนที่อยู่นอกห้องเองก็รู้สึกแปลกๆเพราะหัวใจเขากำลังเต้นแรงกับสัมผัสอันนุ่มนวลจากอ้อมกอดของเธอคนนี้ 

หญิงสาวเอามือทาบอกตัวเองให้เต้นช้าลงไวๆเธอส่ายหน้าแรงๆก่อนจะรีบเปลี่ยนชุดนักศึกษาเพื่อจะได้กลับคฤหาสน์เร็วๆ เธอใช้เวลาเปลี่ยนชุดอยู่นานเพราะไม่ได้เรียกเจนนี่เข้ามาช่วยถอดและไม่กล้าที่โผล่หน้าออกไป กว่าเธอจะเดินออกมาจากห้องแต่งตัวได้ปรินซ์ก็เปลี่ยนเป็นชุดนักศึกษาและกำลังนั่งคุยกับดีไซน์เนอร์สาวเพื่อแก้ไขแบบบางส่วนให้มันดียิ่งขึ้น 

"ถ้ายังไง ฝากด้วยนะครับ" ปรินซ์หันไปบอกดีไซน์เนอร์ก่อนจะเดินมาหาพริมโรส 

"ได้ค่ะ จะจัดการให้เรียบร้อยและส่งชุดจริงไปที่คฤหาสน์อาทิตย์หน้านะคะ" ดีไซน์เนอร์กล่าวทั้งรอยยิ้มก่อนที่ปรินซ์จะพาพริมโรสเดินออกไปจากห้องเสื้อแบรนด์ดัง 

พริมโรสเข้ามาในรถของปรินซ์ ถึงเวลาที่หญิงสาวจะได้กลับคฤหาสน์เสียทีเพราะเธอเริ่มง่วงนอนแล้ว ชายหนุ่มตามเข้ามานั่งข้างคนขับ เขามองนาฬิกาเกือบสี่ทุ่มแล้วก่อนจะขับรถออกไปในขณะที่พริมโรสนั่งมองออกไปนอกกระจกรถจนเผลอหลับไป 

"น้องครับ" ปรินซ์ปลุกหญิงสาวเมื่ิอถึงจุดหมายแล้ว เธองัวเงียตื่นขึ้นมาเพราะคิดว่าถึงคฤหาสน์ตระกูลพชรวรวงค์แล้วจึงเดินลงจากรถไปในขณะที่ปรินซ์ตามลงมาด้วย 

"พี่กลับได้แล้วค่ะ ขอบคุณค่ะที่มาส่ง" พริมโรสกล่าวขอบคุณชายหนุ่มที่กำลังยืนขำอยู่เพราะเธอช่างไม่รู้เลยว่าที่นี่มันที่ไหนกันแน่ ก่อนที่วินาทีต่อมาหญิงสาวจะเริ่มเข้าใจความหมายของรอยยิ้มนั้นเพราะที่ที่เธอยืนอยู่ไม่ใช่คฤหาสน์ตระกูลพชรวรวงค์ 

"ไปเถอะครับ ดึกมากแล้ว" ปรินซ์จูงมือพริมโราให้เดินตามเข้ามาในคฤหาสน์อันงดงามที่อยู่ตรงหน้า เด็กรับใช้ต่างออกมายืนต้อนรับคุณชายของพวกเธอที่พึ่งกลับมาในเวลานี้ 

"แต่ที่นี่มันไม่ใช่นะคะ" หญิงสาวคัดค้านในขณะที่เขาไม่ได้สนใจฟังคำพูดนั้น 

"คุณปู่ทานยาเรียบร้อยนะลินดา" ปรินซ์หันไปถามลินดาที่ยืนรออยู่ 

"คุณท่านทานยาและเข้านอนเรียบร้อยแล้วค่ะ" ลินดารายงานกับผู้เป็นนายพลางอมยิ้มน้อยๆเมื่อเห็นว่าปรินซ์กลับมากับว่าที่เจ้าสาวที่ในอนาคตจะเข้ามาอาศัยในคฤหาสน์หลังนี้ 

"ดีแล้วล่ะ ไปกันเถอะ" ปรินซ์หันมาจูงมือพาคู่หมั้นของเขาเข้ามาด้านในท่ามกลางสายตาของเด็กรับใช้ที่ต่างหันไปมองกันเพราะไม่เคยเห็นคุณชายในโมเมนต์นี้มาก่อน 

"พาฉันกลับเถอะนะคะ" พริมโรสกล่าวเมื่อถูกพาตัวขึ้นมาชั้นบนสุดที่เป็นห้องนอนของชายหนุ่ม  

"เกรงว่าจะไม่" ปรินซ์แกล้งพูดก่อนจะจัดการล็อคประตูห้องไว้จนหญิงสาวรู้สึกกลัวขึ้นมา 

"พี่ปรินซ์ พาฉันมาที่แบบนี้มันดูไม่ดีนะคะ" พริมโรสพยายามพูดจาหว่านล้อม เธอเดินถอยหลังเมื่อชายหนุ่มเดินเข้ามาใกล้ๆ 

"ก็มีเด็กคนนึงหนีเที่ยวตั้งแปดชั่วโมงนี่ครับ" ปรินซ์กล่าวด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่มที่พริมโรสเองยังแปลกใจไม่หายว่าเขารู้ได้ยังไงแต่ก็ยังเก็บสีหน้ากังวลนั้นไว้ 

"ก็บอกแล้วไงคะว่ามีเรียนถึงสองทุ่ม" พริมโรสยังโกหกหน้าตาเฉยจนชายหนุ่มอมยิ้มน้อยๆกับความดื้อของเธอ 

"แต่ห้องน้องเขาเลิกเรียนกันตั้งแต่เที่ยง พี่มีตารางเรียนเป็นหลักฐานนะครับ" ชายหนุ่มยื่นตารางเรียนยืนยันจนพริมโรสยืนตัวชา นี่เขารู้แล้วหรอกเหรอ 

"พี่ไปเอามาจากไหนคะ" 

"เรื่องแค่นี้ไม่ยากหรอกครับ ว่าแต่ที่โกหกกันเพราะไม่อยากไปลองชุดด้วยกันไม่ใช่เหรอ ว่าไงล่ะครับ" ปรินซ์กล่าวเมื่อเขารู้ทันเธอทุกอย่าง 

"ถ้ารู้ก็ล้มเลิกงานแต่งสิคะ" พริมโรสกล่าวด้วยน้ำเสียงแสนเย็นชาจนคนตรงหน้ารู้สึกแปลกใจ 

"ถ้าบอกว่ามันล้มเลิกไม่ได้ล่ะครับ แหวนนั่นมาจากคำมั่นสัญญาของสองตระกูล ไม่ลองเปิดใจรักก่อนเหรอถึงจะขอให้ล้มเลิกน่ะ" 

"ไม่ค่ะ" 

"เย็นชาจัง เจ้าหญิงของผม" ชายหนุ่มกล่าวพลางดึงเธอเข้ามากอดทั้งอย่างนั้น อ้อมกอดของเขาช่างอบอุ่นเหลือเกิน หญิงสาวเงยหน้ามองคนตัวสูงที่ยืนกอดเธออยู่ในขณะที่เขากำลังก้มหน้าลงมาพอดี 

"ปล่อยนะ" พริมโรสดิ้นในอ้อมกอดนั้น เธอถอยหลังไปจนแผ่นหลังแนบชิดติดกำแพง แขนทั้งสองถูกรวบไว้ไร้ซึ่งทางหนีใด ใบหน้าที่โน้มลงมานั้นใกล้มากๆจนได้ยินเสียงลมหายใจ ดวงตาสอดประสานกันราวกับมีแรงดึงดูดซึ่งกันและกันจนริมฝีปากของเขาแตะริมฝีปากงามอย่างแผ่วเบา แต่สั่นสะท้านไปทั้งหัวใจ 

"อย่าดื้อกับพี่" ริมฝีปากของชายหนุ่มแนบชิดกับริมฝีปากงามอีกครั้ง สัมผัสนั้นนุ่มละมุนชวนให้เคลิบเคลิ้มตาม พริมโรสหน้าแดงจัดกับสิ่งที่เขาทำกับเธอ ยิ่งเธอผลักอกของเขาริมฝีปากนั้นยิ่งขบเม้มลงโทษเด็กดื้ออย่างเธอให้หยุดการกระทำ มือเรียวสวยสัมผัสแก้มที่ร้อนฉ่าไม่ยอมปล่อยให้เธอเป็นอิสระจนกว่าเธอจะยอมนิ่ง 

"คืนนี้นอนที่นี่แลกเปลี่ยนกับเวลาที่โกหกพี่ก็แล้วกัน" 

"ห๊ะ" 

"คุณหญิงอนุญาตให้มาค้างคืนได้ พี่ไม่ทำอะไรหรอกถ้าน้องพริมโรสไม่ยั่วยวนน่ะ ไปอาบน้ำเถอะครับ เดี๋ยวจะให้ลินดาเอาเสื้อผ้ามาให้เปลี่ยน" 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว