ขอค่าขนมเล็กๆน้อยๆไว้เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ >////<

หมึกบุกสุดสยิว

ชื่อตอน : หมึกบุกสุดสยิว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.7k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 06 มิ.ย. 2563 23:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
หมึกบุกสุดสยิว
แบบอักษร

 

 

 

หมึกบุกสุดสยิว 

 

 

2220 เมื่อ 100 ปี ก่อนได้มีนักวิทยาศาสตร์ผู้โลภมากต้องการที่จะอยู่จุดสูงสุดของสิ่งมีชีวิตทั้งปวง เขาได้ทำการทดลองที่จะทำให้เขาได้มาเป็นยอดมนุษย์ จนในที่สุดเขาก็สามารถผลิตวัคซีนฮีโร่ได้สำเร็จ  

 

แต่แค่นั้นยังไม่พอหลังจากที่เขาได้ทำการพิสูจน์วัคซีนไปทั่วทั้งโลกนั้น เขาก็พบว่ายังมีสิ่งมีชีวิตที่อยู่ต่างมิติอีกนับไม่ถ้วน ด้วยความอยากเอาชนะเขาจึงเริ่มทำสิ่งที่ทำให้โลกนี้เปลี่ยนแปลงไปตลอดกาล... 

 

"นี่ลุง จะเล่าเรื่องนี้วนอีกกี่ร้อยรอบเนี่ยห้ะ"  

 

"เด็กๆเขาอยากฟัง แกเบื่อก็ไปที่อื่นสิ ลินดา"  

 

"ก็ฉันไม่ชอบตาแก่ตัวปัญหานั่นนี่นา!!!"  

 

หลังจากระบายความหงุดหงิดเสร็จร่างอวบอิ่มสุดเซ็กซี่ของลินดาก็รีบเดินออกไปจากกลุ่มทัศนศึกษานั่นทันที ที่เธออารมณ์เสียทุกครั้งที่วิทยากรเล่าเรื่องนี้ก็เพราะความเห็นแก่ตัวของตาแก่นั่นที่ไปเปิดประตูมิติเอาพวกสัตว์ปนะหลาดมาสู่โลก  

 

ทำให้ทุกวันนี้เธอต้องมาคอยปราบปรามเจ้าพวกต่างมิตินั่นแทบไม่มีเวลาพักหายใจ ถึงแม้ตาแก่นั่นจะตายตั้งแต่สู้กับสัตว์ประหลาดตัวแรกก็เถอะแต่มันก็ไม่สาสมหรอกนะยะ!!!  

 

"ไหงมานั่งหน้านิ่วคิ้วขมวดอย่างนั้นล่ะ ลินดา"  

 

"พี่ไลลา"  

 

หญิงสาวฝาแฝดผู้มีสักเป็นพี่เพราะเกิดก่อน 1 นาที เข้ามาทักทายน้องสาวสุดที่รักที่ตอนนี้นั้นทำหน้าเหมือนอยากจะฆ่าใครตายซะให้ได้  

 

ไลลากับลินดานั้นถึงจะหน้าตาเหมือนกันแต่นิสัยต่างกันโดยสิ้นเชิง ไลลานั้นทั้งอ่อนหวาน ใจเย็นมีมารยาทส่วนลินดาก็คือตรงข้ามทั้งหมด  

 

แต่ก็ไม่ถือเป็นข้อเปรียบเทียบให้เกิดความแตกแยกระหว่างพี่น้องเพราะลินดาไม่ได้สนใจคำพูดคนอื่น เธอสนใจแค่ไลลาครอบครัวเพียงคนเดียวของเธอเท่านั้น  

 

"ก็ตาลุงหนวดเล่าเรื่องตาแก่ตัวปัญหาอีกแล้วน่ะสิ"  

 

"เธอนี่นะ ก็ฟังแบบนี้แทบทุกปียังไม่ชินอีกหรอ"  

 

"อะไรที่มันเกลียดถึงจะฟังอีกกี่ล้านรอบก็เกลียดอยู่ดีนั่นแหละ"  

 

ลินดาบ่นไปพลางดื่มน้ำไปเพราะเธอเพิ่งไปปราบสัตว์ประหลาดมาตั้งแต่เช้ามืดเพิ่งจะได้พัก กลับมาก็ดันมาได้ยินสิ่งที่ไม่เข้าหูอีก วันนี้วันซวยแน่นอน  

 

ที่เธอเกลียดตาแก่นั่นขนาดนั้นเพราะถึงแม้ว่าวัคซีนฮีโร่จะผลิตจนสำเร็จแล้วก็ตาม แต่ก็มีจุดบกพร่องอยู่หลายจุด เหล่านักวิทยาศาสตร์ก็ระดมหัวกันช่วยกันวิจัยวัคซีนนี้ให้เสร็จทันกำจัดสัตว์ประหลาดตัวแรกก็ปาไปสามเดือนมันก็ทำลายโลกไปเกือบครึ่ง  

 

แค่นั้นยังไม่พอหลังจากที่ผลิตวัคซีนสำเร็จก็ดันมีปัญหาที่ว่าคนที่จะสามารถใช้วัคซีนให้ได้ผลนั้นมีโอกาสแค่ 1 ใน 100,000,000  

 

นั่นแหละที่เป็นสาเหตุเพราะสองฝาแฝดนั้นดันเข้าได้พอดีเป้ะแถมร่างกายก็แข็งแรงเลยโดนบรรจุในสมาคมฮีโร่ตั้งแต่เด็ก  

 

ทำให้เธอและพี่สาวนั้นไม่มีชีวิตในช่วงวัยเด็กที่แสนมีความสุขอย่างคนอื่นเขา นี่แหละเหตุผลที่จะไม่มีวันให้อภัยอย่างเด็ดขาด  

 

 

เสียงไซเรน  

 

ทันใดนั้นเสียงไซเรนก็ดังขึ้น ลินดากลอกตาไปมาอย่างเบื่อหน่าย นั่งพักยังไม่ทันจะหายเหนื่อยก็ตามมาราวีอีกจนได้สิน่า  

 

"ลินดา ไลลา ครั้งนี้บุกมาสองตัวพร้อมกันพวกเธอเลือกเลยว่าจะจัดการตัวไหน"  

 

ริต้าเจ้าหน้าที่สังเกตการณ์เดินมาหาพวกเธออย่างรีบร้อนพร้อมกับยื่นเอกสารข้อมูลเบื้องต้นของสัตว์ประหลาดให้  

 

"ถ่อ พี่ริหนูเพิ่งได้พักเองนะคะ คนอื่นไม่ได้หรอ"  

 

"ถ้ามีพี่คงให้คนอื่นไปแล้ว แต่นี่ไม่เหลือคนเลย"  

 

"ห้ะ ศูนย์วิจัยเรามีฮีโร่เป็นร้อย ไม่มีคนว่างเลยหรอคะ"  

 

ลินดาตะโกนออกมาอย่างตกใจ คนก็มีไม่น้อยแต่ไม่เพียงพอต่อการต่อสู้งั้นหรอ นี่มันจะรวมตัวพากันมาทำโลกจริงๆตามข้อสันนิษฐานงั้นหรอ 

 

"ใช่ หลายวันมานี้มีประตูมิติเพิ่มขึ้นจำนวนมากทำให้เหล่าสัตว์ประหลาดเข้ามาเต็มไปหมด"  

 

ริต้ายอมรับอย่างเหนื่อยใจ เธอพยายามหาสาเหตุแล้วดูเหมือนจะมีลาสบอสเป็นตัวบงการแต่จะหายังไงเธอก็หาไม่เจอ  

 

"เรื่องนี้เอาไว้ก่อนพวกเธอรีบไปจัดการก่อนเถอะ"  

 

"รับทราบค่ะ x2" 

 

ถึงแม้จะเหนื่อยใจแทบขาดขนาดไหนลินดาผู้ที่รักพี่สาวยิ่งชีพได้เห็นเอกสารก็รีบเอาสัตว์ประหลาดระดับ 5 ไปครองทันทีปล่อยให้ไลลานั้นได้สัตว์ประหลาดระดับ 1 ไปครองแทน 

 

“นี่ลินดาเธอเหนื่อยมาทั้งวันแล้วนะ เอาระดับ 1 ไปเถอะ” 

 

“ไม่เป็นไร หนูไม่ยอมให้พี่เหนื่อยหรอกนะ” 

 

ลินดาไม่อยู่ฟังคำขอร้องของไลลาต่อเธอรีบขึ้นยานเทเลย์พอตตรงไปยังจุดมุ่งหมายทันที รีบๆจัดการให้เสร็จๆไปก็จบ แค่ระดับ 5 เอง ไม่คนามือของเธอหรอกเพราะสถิติสูงสุดของเธอก็คือระดับ 7 น่ะสิ 

 

เพียงเสี้ยววิร่างของลินดาก็มาโผล่ยังจุดมุ่งหมาย หลังจากที่เธอเดินสำรวจก็พบว่าที่ๆเธออยู่นั้นล้วนปกคลุกไปด้วยน้ำแข็ง 

 

เธอหยิบแผนที่ดิจิตอลขึ้นมาดูก็พบว่าขณะนี้เธอได้อยู่ที่ขั้วโลกเหนือนั้นเอง หญิงสาวจึงรีบเดินสำรวจต่อทันทีโดยมีดาบคู่ยักษ์อยู่ในสองมือบาง 

 

ฮีโร่ทุกคนต่างมีอาวุธที่ชำนาญของแต่ละคนซึ่งของเธอก็คือดาบคู่ยักษ์ ส่วนของไลลาคือเคียวยักษ์ ส่วนของคนอื่นๆก็จะแตกต่างออกไป 

 

ร่างอวบอิ่มเดินสำรวจตามพิกัดไปเรื่อยๆจนในที่สุดก็พบสิ่งผิดปกติบางอย่างขนาดยักษ์ที่กำลังพุ่งเข้ามาหาเธอทางด้านหลัง 

 

หญิงสาวกระโดนตีลังกาหลบไปยังก้อนน้ำแข็งพร้อมกับมองไปยังสิ่งมีชีวิตนั้นก็พบว่ามันคือสัตว์ประหลาดรูปร่างคล้างปลาที่เธอตามหานั้นเอง 

 

ถึงแม้ว่ามันจะรูปร่างใหญ่โตแค่ไหนก็ไม่สามารถทำให้ลินดากลัวได้เลยปม่ต้นิดเดียว เธอที่เห็นช่องโหว่งก็พุ่งตัวเข้าไปหาปลายักษ์ทันที 

 

“ฉันจะจับแกทำซาซิมิเอง!!!” 

 

เจ้าปลายักษ์ก็ไม่ยอมแพ้อ้าปากรอ ภายในปากของมันมีฟันแหลมคมเต็มไปหมดแต่ก็โดนดาบยักษ์ฟันจนแหว่งไปหมด 

 

มันที่เหมือนหมดหนทางก็เหลือทางเลือกสุดท้ายก็เริ่มรวบรวมพลังที่จะปล่อยแสงกัมมันตรังสีทำลายล้างขั้นสูง 

 

เจ้าปลายักษ์ที่ถูกจัดอยู่ในระดับสูงก็เพราะลำแสงกัมมันตรังสีร่วมพละกำลังนั้นจัดว่ากากมาก แต่แล้วไงใครกลัว ลินดาผู้นี้จะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาทำให้โลกร้อนขึ้นหรอกโว้ยยย 

 

“ตายซะเจ้าปลาโง่” 

 

หญิงสาวรวบรวมพละกำลังส่งไปยังดาบคู่ใจก่อนที่จะเริ่มทำการบรรเลงเพลงดาบมรณะมอบให้แก่เจ้าปลายักษ์ผู้โชคร้ายที่ยังไม่ทันจะรวบรวมลำแสงเสร็จก็สิ้นใจก่อน 

 

“หู่ว ทำไมช่วงนี้ระดับมันแปลกๆ” 

 

ลินดาที่เสร็จสิ้นภารกิจก็รู้สึกแปลกใจที่ทำไมระดับสัตว์หลาดมันถึงไม่ตรงปกถึงแม้ว่าเจ้าปลานี่จะมีลำแสงพิฆาตแต่ถ้าให้จัดระดับจริงๆก็น่าจะแค่ระดับหนึ่งเท่านั้น 

 

“ช่างเถอะ รีบกลับศูนย์วิจัยดีกว่า” 

 

คิดมากก็ปวดหัวเธอจึงนั่งเทเลย์พอตกลับไปยังศูนย์วิจัยทันที พอไปถึงก็พบกับเหล่าบรรดาเพื่อนฮีโร่ที่เพิ่งเสร็จสิ้นภารกิจเช่นเดียวกัน 

 

ทุกคนล้วนตรงไปยังห้องประชุมใหญ่ตามที่ริต้าเรียกพบด่วนทันที แต่ลินดาที่มองหาไลลาตั้งแต่มาถึงก็ยังไม่พบจึงรออยู่หน้าทางเข้า แต่ก็โดนริต้าลากเข้าไปจนได้ 

 

“พี่ริ หนูจะรอพี่ไลลา” 

 

“ประชุมก่อนแล้วค่อยว่ากัน” 

 

ลินดาขี้เกียจฟังคำบ่นถึงเดินเข้าไปอย่างว่าง่าย เนื้อหาประชุมนั้นคือเรื่องลาสบอสของเหล่าสัตว์ประหลาด พวกมันส่งสัญญาณที่จะทำสงครามครั้งสุดท้าย 

 

โดยมีเงื่อนไขแค่ว่าถ้าทำให้ลาสบอสพอใจพวกมันจะหยุดเล่นสนุกปล่อยมนุษย์ไป แต่ถ้าไม่พวกมันจะยึดโลกแล้วกำจัดมนุษย์ให้สูญสิ้น 

 

ปั้งงง 

 

“บ้าเอ้ย ทำเหมือนพวกมันเก่งตายแหละ” 

 

ลินดาสาวเลือดร้อนที่ทนฟังความอวดดีของเจ้าลาสบอสนั่นไม่ได้ก็ตะโกนกลางห้องประชุมอย่างหัวเสีย ก็แค่สัตว์ประหลาดโง่เง่าที่ใช้แต่กำลังจะมาเอาชนะได้อย่างไรกัน 

 

“ตอนแรกฉันก็ไม่เชื่อหรอกนะว่าพวกมันจะแข็งแกร่ง” 

 

“…” 

 

“แต่พอฉันพอได้ลองสำรวจพลังของลาสบอสเบื้องต้นก็พบว่าเราไม่สามารถวัดระดับได้” 

 

ลินดาที่ได้ยินเช่นนั้นก็ถึงกับทรุดลงไป เป็นไปไม่ได้วัดระดับไม่ได้งั้นหรอ งั้นก็แสดงว่ามีกำลังมหาศาลเลยสินะเพราะศูนย์วิจัยสามารถวัดระดับสูงได้แค่ระดับ 20 เพียงเท่านั้น 

 

“เท่าที่ทุกคนรู้กันเราวัดระดับสูงสุดได้ที่ 20 ซึ่งระดับนั้นก็สามารถทำลายโลกแล้ว” 

 

“…” 

 

“ดังนั้นศูนย์วิจัยจึงตัดสินใจยอมรับข้อเสนอเพื่อพวกเราบนโลกทุกคน” 

 

“…” 

 

“ดังนั้นฉันจึงขอให้เหล่าฮีโร่ทุกคนไปยังพิกัดที่เราส่งให้ล่าสุดเพื่อทำภารกิจลาสบอสกัน จบประชุม” 

 

สิ้นเสียงอันทรงพลังของริต้าเหล่าฮีโร่ที่เงียบเพราะกำลังตกใจกลัวกับสิ่งที่ได้ยินก็รีบเดินออกไปยังจุดมุ่งหมายทันที 

 

ลินดาที่กำลังจะเดินไปยังเทเลย์พอตก็ต้องชะงักตามเสียงเรียกของตาลุงหนวดที่วิ่งตรงมายังเธออย่างลนลานสุดขีด 

 

“ลินดา แย่แล้ว!!!” 

 

“อะไรลุง” 

“ละ ไลลา” 

 

“พี่ทำไม!!!” 

 

“สัญญาณพิกัดของไลลาหายไป พวกเราหาไม่เจอ เลยคิดว่า…” 

 

“หุบปาก แล้วส่งพิกัดมาให้หนูเดี๋ยวนี้!!!!!!” 

 

เธอที่ได้ยินประโยคลางร้ายแบบนั้นก็ยิ่งลนลานเผลอพูดไม่ดีใส่คุณลุงแต่ไม่ใช่เวลามาสนใจ เธอต้องรีบไปตามหาครอบครัวเพียงคนเดียวของเธอให้ได้ 

 

พอได้พิกัดลินดาก็รีบตรงไปที่นั่นทันทีก็พบว่าจุดหมายปลายทางก็คือ ป่าอเมซอน นั่นเอง ให้ตายเถอะมาหายไปในที่อันตรายแบบนี้เนี่ยนะ 

 

เธอวิ่งตามหาพี่สาวสุดที่รักไปทั่วจนในทที่สุดก็พบกับเทเลย์พอตของไลลาที่จอดทิ้งไว้ เธอจึงเริ่มเดินตามรอยเท้าของพี่สาวไปอย่างรีบร้อน 

 

จนในที่สุดรอยเท้าก็หายเข้าไปในถ้ำปริศนาที่เหมือนจะเพิ่งสร้างขึ้นมาไม่นานนี้เอง ใครจะสามารถสร้างถ้ำได้เพียงเวลาไม่กี่ชั่วโมงกันอย่างคิดอะไรบ้าๆเลยลินดา 

 

“บ้าบอน่า” 

 

ลินดาสะบัดที่เผลอคิดอะไรที่บ้าบอ เธอรีบเดินเข้าไปในถ้ำนั่นทันที ในถ้ำนั่นถูกสร้างด้วยดินที่อัดกันแน่นมากจนแข็งเหมือนหินและบรรยากาศภายในนั้นทั้งเหม็นอับและชื้น 

 

ร่างอวบอิ่มเดินอย่างระมัดระวังเพราะพื้นถ้ำนั้นมีแต่น้ำและแฉะเต็มไปหมด ก่อนที่สายตาก็ตะวัดไปเห็นร่างอันคุ้นเคยที่นอนสลบอยู่ 

 

“ไลลา!!!” 

 

ลินดารีบวิ่งตรงไปยังร่างของพี่สาวพบว่าร่างกายเต็มไปด้วยรอยช้ำ เสื้อผ้าขาดหลุดลุ่ยไปทั้งตัว และมีน้ำเมือกปริศนาปกคลุมอยู่เต็มร่างกายงาม 

 

ไลลาที่ได้ยินเสียงโวยวายอันคุ้นเคยก็ได้สติแต่เรี่ยวแรงของเธอนั้นได้หายไปหมดสิ้นแล้ว เธอจึงรวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายบอกใบ้บางอย่างก่อนที่จะสลบไปอีกครั้ง 

 

“นะ น้ำ” 

 

“อะไรนะพี่ พี่ตื่นก่อน พี่ พี่” 

ยังไม่ทันจะได้ถามไถ่ไลลาก็สลบอยู่ในอ้อมแขนแข็งแกร่งของน้องสาว ทันทีนั้นก็มีบางอย่างพุ่งเข้ามาอีกครั้ง ลินดาที่ประสาทสัมผัสดีก็กระโดดหนีพร้อมกับอุ้มร่างไร้สติไปยังที่ปลอดภัย 

 

“หึหึ ประสาทสัมผัสไวดีนี่” 

 

“แกเป็นใคร” 

 

ลินดาถามไปอย่างเหลืออด เธอเกลียดที่สุดคือการลอบกัดยิ่งวันนี้มาโดนแบบนี้มาสองรอบติดพร้อมกับเห็นว่าพี่สาวของเธอเจ็บปวดความอดทนของเธอตอนนี้นั้นได้สิ้นสุดไปเสียแล้ว 

 

“แล้วเจ้าคิดว่าข้าเป็นใครล่ะ” 

 

สิ้นเสียงปริศนาก็มีร่างใหญ่ยักษ์เลื้อยเข้ามาหาเธอ ปรากฏว่ามันคือ หมึกยักษ์ สัตว์ประหลาดที่พี่สาวของเธอจะต้องจัดการ 

 

ลินดาตกใจไปสักพักก่อนจะรวบรวมความกล้าไปพูดคุยกับมันอย่างระแวง มันต้องไม่ธรรมดาอย่างแน่นอนไม่งั้นจะสื่อสารและทำให้ไลลาเจ็บหนักขนาดนี้ได้ยังไง 

 

“แกคือระดับ 1 นั่นน่ะหรอ” 

 

“จะว่าอย่างนั้นก็ใช่ แต่ก็ไม่ใช่” 

 

“หมายความว่ายังไง” 

 

“ก็ระดับของข้า พวกเจ้าลืมเติมศูนย์ต่อท้ายสองตัวน่ะสิ” 

 

สิ้นเสียงของมัน ลินดาก็ตัวสั่นกลัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนระดับ 100 งั้นหรอ ปะ เป็นไปไม่ได้ ไม่สิแสดงว่าเจ้าหมึกกวนส้นนี่ก็คงจะเป็นลาสบอสนั่นสินะ 

 

“ใช่ เจ้าเข้าใจถูกแล้วล่ะ” 

 

ห้ะ มันสามารถอ่านใจคนได้งั้นหรอ ลินดาที่ทั้งโกรธและก็กลัวก็ได้แต่มองสัตว์ประหลาดร่างยักษ์นั้นอย่างโกรธแค้น 

 

“555มองเหมือนจะฆ่าข้าแต่ร่างของเจ้าจะสั่นไปไหน” 

 

“แก ต้องการอะไรกันแน่” 

 

“ข้าก็บอกไปแล้วในเงื่อนไขนี่นา” 

 

“แล้วอะไรที่ทำให้แกพอใจกันล่ะ” 

 

ลินดาตะคอกไปอย่างเหลืออดที่เจ้าหมึกนี่มันเอาแต่กวนประสาทเธอ ถึงแม้ว่ารูปร่างของมันจะเป็นหมึกแต่การโต้ตอบของมันทำให้เธอเห็นภาพว่ามันกำลังยิ้มเยาะเธออยู่นั้น 

 

“ใจร้อนสินะ แตกต่างจากพี่สาวของเจ้ายิ่งนัก” 

 

“…” 

 

“ข้าจะใบ้เพิ่มให้ละกันนะ สิ่งนั้นก็อยู่บนตัวของพี่เจ้านั่นไง” 

 

บนตัวงั้นหรอ ถ้าบนตัวของไลลาก็มีแค่… เมือกสีขาวนั่น แล้วมันคืออะไรกันล่ะ ลินดาคิดอย่างหนักกับคำใบ้นั้นจนในที่สุดคำตอบที่ได้ก็คือ น้ำอสุจิ ใช่แน่ๆเพราะมันเหมือนมาก 

 

“ปิ้งป้อง ถูกต้อง น้ำรักของข้าไม่ได้ถูกปลดปล่อยมานับร้อยปีเพราะประตูมิติที่ตาแก่นั่นสร้างขึ้น” 

 

“…” 

 

“ทำให้สาวๆของข้าออกมาเที่ยวแล้วก็โดนพวกเจ้าข้าทิ้งจนหมดยังไงล่ะ” 

 

“…” 

 

“ข้าก็เลยเล่นกับพวกเจ้านิดหน่อยให้รับรู้ถึงความเจ็บปวดข้างข้าบ้างก็แค่นั้น” 

 

“นี่แกมองว่าทั้งหมดที่แกทำเป็นแค่เรื่องสนุกงั้นหรอ เจ้าหมึกโรคจิต” 

 

“ถ้าอยากให้มันจบเจ้าก็แค่มารีดน้ำของข้าให้หมดก็แค่นั้นเอง” 

 

ยิ่งได้ยินก็ยิ่งขยะแขยงจะให้เธอไปเป็นคนบำเรอกามของมันงั้นหรอ ไม่มีทางเด็ดขาด ค่อยรอมันทีเผลอแล้วค่อยจัดการแล้วกัน 

 

“เจ้าคิดว่าข้าจะเผลอง่ายๆงั้นหรอ หึๆ” 

 

“บ้าเอ้ย ลืมไปว่ามันอ่านใจได้” 

 

“อย่าทำเป็นเล่นตัวนักเลย พี่สาวเจ้าตอนแรกก็ขัดขืนแต่ดูสิตอนนี้ก็หมดสภาพ” 

 

“!!!!” 

 

“ก็พอทำให้ข้าพอใจได้นะ แต่มันยังไม่พอนี่สิ ข้าต้องการมากกว่…” 

 

“ตายซะ!!!” 

 

ลินดาที่ตอนนี้ไม่เหลือแความอดทนอีกแล้วก็จับดาบยักษ์พุ่งตรงไปฟันเหล่าหนวดนั่นจนขนาดสะบัดไปหมด แต่มันก็หาสะทกสะท้านไม่ มันกลับหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง

 

“5555 นี่น่ะฮีโร่ ช่างโง่เง่าเสียจริง”

 

“หนอย แก ไอ้หมึก”

 

ลินดากัดฟันอย่างโกรธแค้นพร้อมกับพุ่งตัวเตรียมหวังจะฟันหัวของมันให้ขาดสะบัดแต่อยู่ดีๆร่างกายของเธอก็ขยับไม่ได้เสียอย่างนั้น

 

เธอมองไปรอบตัวอย่ามึนงงก่อนที่จะตกใจกับบรรดาหนวดที่เธอเพิ่งฟันขาดไปมันดันมีชีวิตพร้อมกับมารัดร่างเธอก่อนที่จะไปคืนสภาพอยู่ที่เดิม

 

“คิดว่าข้าจัดการได้ง่ายขนาดนั้นเชียวหรือ”

 

“ปล่อยฉันนะ”

 

“ข้าอยากรู้นักว่าเจ้าจะอวดดีได้อีกสักเท่าไหร่”

 

“อื้อ อื้อ”

 

ลินดาที่พยายามสะบัดตัวให้หลุดออกจากหนวดยักษ์ทั้งหลายแต่ก็ไม่เป็นผล เพราะมันทั้งดูดแน่นทั้งแข็งแกร่งจนเธอเริ่มใกล้มันหมด

 

“สิ้นฤทธิ์แล้วรึ งั้นมาเริ่มกันเถอะ”

 

เหล่าบรรดาหนวดเริ่มแยกย้ายไปตามร่างกายของเธอ ลินดารู้สึกขยะแขยงทุกครั้งที่โดนสัมผัสของหนวดนั่นแต่เธอก็ทำอะไรไม่ได้เพราะตอนนี้ร่างกายของเธอโดนหนวดนั่นตรึงไว้ทุกทิศทางแล้ว

 

สองแขนสองขาของเธอโดนหนวดรัดไว้แน่นจนไม่สามารถขยับได้อีกต่อไปมันเริ่มทำการฉีกเสื้อผ้าของเธอออกจนหมดเผยห้เห็นร่างอันอวบอิ่มชวนน่าหลงใหล

 

มันทำเสียงพึงพอใจก่อนที่จะเริ่มแยกขาของเธออกจากกัน อยู่ดีๆก็มีหนวดเล็กๆเลื้อยมายังบนร่างกายของเธอมันตรงไปที่ยอดอกอวบอิ่มนั่นก่อนที่จะสอดใส่หนวดเล็กๆเข้าไปข้างในยอดที่กำลังชูชัน

 

“อ้ะ อ้าาาา”

 

ขณะที่กำลังสอดใส่เข้ามาเธอก็ครางออกมาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาออก นี่มันสัมผัสอะไรกันมันทั้งแน่นทั้งอึดอัดแต่ก็รู้สึกดีมาก เธอที่เสียวยอดออกจนแทบทนไม่ไหวร่างกายเริ่มตอบสนองบิดไปบิดมาทันที

 

“นี่เพิ่งเริ่มเองนะ”

 

ตอนนี้ร่างของเธอไปอยู่บนตัวของหมึกยักษ์ขาทั้งสองข้างของเธอถูกแหวกออกจนตอนนี้เผยให้เห็นกลีบดอกไม้อูมสีชมพูสดชวนลิ้มลอง มันไม่รอช้าเริ่มทำการสำรวจทันที

 

หนวดของมันตะวัดไปมาบริเวณกลีบดอกอูม ลินดาร้องครางไม่เป็นภาษาเพราะตอนนี้เธอรู้สึกเหมือนโดนลิ้นอุ่นร้อนกำลังละเลงบริเวณด้านล่างของเธอเอง

 

มันที่เห็นว่าพร้อมแล้วก็เริ่มเผยให้เห็นอวัยวะเพศจริงๆที่มันที่ซ่อนอยู่ภายในตัว มันทั้งใหญ่และยาวมากทั่วทั้งอวัยวะนั้นเต็มไปด้วยตุ่มขรุขระเต็มไปหมด

 

“อ้ะ อ้า อ้าาาา อื้อ”

 

ลินดาที่เผลอไผลก็โดนมันจู่โจมยัดท่อนเอ็นเข้ามาสุดลำเธอส่งเสียงร้องออกมาอย่างเจ็บปวดแต่มันหาจนใจไม่ มันเริ่มขยับไปมาในร่างกายของเธออย่างจาบจ้วงทำให้เลือดสาวของเธอไหลย้อยออกมาตามท่อนเอ็นมโหฬารนั่น

 

“อื้อ อ้า อ้า อ้าาาส์”

 

จากความเจ็บแปรเปลี่ยนเป็นความหรรษา เธอที่เริ่มชินกับขนาดอันใหญ่ยักษ์นั้นก็เริ่มส่งเสียงครางอย่างพึงพอใจ ท่อนเอ็นยักษ์นั้นก็สาวเข้าสาวออกอย่างเร็วและแรงจนเธอแทบจะเสร็จ

 

แต่มันไม่ยอมให้เป็นอย่างนั้น ลินดาที่กำลังมีความสุขก็ต้องตกใจกับหนวดที่กำลังอ้อมมาตรงข้างหลังของเธอ มันพยายามที่จะสอดแทรกเข้ามาทางด้านหลัง

 

“อื้อ มะ ไม่ อ้ะ อ้ะ ไม่นะ”

 

ห้ามไปก็ไม่เป็นผลเพราะในที่สุดหนวดเส้นนี้ก็ได้ถูดสอดใส่เข้ามายังภายในร่างของเธอแล้ว มันที่เห็นแบบนั้นก็เริ่มสอดใส่ทั้งข้างหน้าและข้างหลังพร้อมกัน

 

ลินดาที่ตอนนี้รับรู้แต่ความเสียวซ่านไปทั้งร่างกาย ทั้งท่อนเอ็นหนาและหนวดนั้นครูดกันไปมาในร่างกายของเธอ ทำให้ในหัวของเธอตอนนี้มีแต่ความขาวโพลน

 

“อ้าาาาา อ้าส์ อ้าาาาา”

 

ลินดาครางออกมาตามจังหวะที่มันมอบให้อย่างรุนแรงและหนักหน่วง เธอที่รับรู้แต่ท่อนเอ็นที่สอดใส่เข้าออกไปมาในร่างกายทำให้เธอมีความสุขจนแทบคลั่ง

 

เจ้าหมึกครางออกมาอย่างพอใจในผลงานชิ้นโบว์แดง แต่มันยังไม่หมดหนวดอีกเส้นเคลื่อนเข้ามาตรงไปยังริมฝีปากงาม มันใส่เข้าไปทันทีพร้อมกับสาวเข้าสาวออกตามจังหวะของท่อนเอ็นยักษ์

 

“อุ้บ อื้อ อื้อ อ้าาาา”

 

ถึงแม้มันจะอัดแน่นเต็มปากของเธอแต่รสชาติน้ำที่ซึมออกมาช่างหวานอร่อยจนเธอเคลิบเคลิ้มมีอารมณ์ร่วมไปอีกและอีกครั้ง

 

ลินดาที่มีความสุขถึงจุดสุดยอดหลายครั้งติดก็เริ่มจะหมดแรง แต่หมึกกามไม่ยอมมันยังกระแทกเอ็นใหญ่ซอยไปมาทั้งสามรู

 

“อืม ข้าจะเสร็จแล้ว”

 

ยิ่งใหญ่ถึงจุดสุดยอดมันก็ขึ้นเริ่มความเร็วขึ้นเรื่อยๆจนลินดารู้สึกแบบจะสิ้นใจไปพร้อมกับความสุขนั้น ไม่ทันไรก็มีน้ำขาวขุ่นจำนวนมากพุ่งเข้ามาในร่ากายของเธอทุกทิศทาง

 

มันไหลทะลักเข้ามาเป็นจำนวนมากจนล้นออกมาตามรูของเธอ ลินดาที่เพิ่งได้สติก็ทำใจยอมแพ้ทั้งน้ำตาสุดท้ายเธอก็แพ้และไปเป็นนางบำเรอกามให้กับมันเสียจนได้

 

“หมึกยักษ์ยิ้มอย่างได้ใจที่เห็นสาวงามตรงหน้าแพ้มันอย่างสิ้นเชิง”

 

“แค่นี้คงพอใจแกแล้วสินะ”

 

“ไม่”

 

“แกต้องการอะไรอีก”

 

อยากจะตะคอกเหมือนที่เคยทำเหมือนทุกทีแต่ด้วยพลังกำลังที่มีนั้นยากที่จะทำได้ เลยกลายเป็นส่งเสียงครางยั่วยวนแทนเจ้าหึกที่ได้ยินก็มีอารมณ์ขึ้นมาอีกรอบ

 

“น้ำข้าเหลืออีกมาก งั้นเข้าก็ต้องรีดมันออกมาให้หมดข้าจึงจะพอใจ”

 

“อีกกี่ครั้ง”

 

“หึ อีก 99 ครั้ง”

 

“ห้ะ อะไรนะ อ้าาา”

 

ยังไม่ทันที่เธอจะแย้งมันก็บุกจู่โจมเธออีกครั้งแต่ทำไมครั้งนี้ถึงรู้สึกอ่อนโยนกว่าเดิม ถึงแม้จะเหนื่อยแต่ลินดาผู้มีพลังของฮีโร่เธอขึ้นชื่อว่าแข็งแกร่งที่สุดกะอีแค่ 99 ครั้ง ทำไมเธอจะทำไม่ได้

 

หลังจากภายในถ้ำก็ส่งเสียงครางตลาดทั้งวันทั้งคืนเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์เต็มละแล้วงโลกก็กลับมาสงบอีกครั้ง

 

แต่มีบางอย่างที่ไม่เหมือนเดิมคือสองพี่น้องฝาแฝดนั้นพากันไปนั่งที่ริมน้ำเหมือนรอใครสักคนที่พวกเธอยากที่จะลืมเลือน

 

 

 

--- THE END --- 

 

 

 

 

. 

ความคิดเห็น