facebook-icon Twitter-icon

ร้ายพ่ายรัก

🔥#1 เรื่องเมื่อคืน

ชื่อตอน : 🔥#1 เรื่องเมื่อคืน

คำค้น : มาเฟีย,แค้น,รัก,ดราม่า,นิยายอีโรติก,นิยายโรมานซ์,หื่น,โหด

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 488

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ต.ค. 2564 23:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
🔥#1 เรื่องเมื่อคืน
แบบอักษร

มีนานุชลืมตาตื่นขึ้นมาจากความรู้สึกเจ็บปวดไปทั้งร่าง เมื่อวานนี้เป็นวันเกิดครบรอบยี่สิบห้าปีบริบูรณ์ของเธอ วัยเบญจเพสที่หญิงสาวเฝ้าอธิษฐานให้ตัวเองเจอแต่เรื่องดี ๆ ก็พอแล้ว แต่ตอนนี้เธอจะลุกไปทำงานยังไงไหวล่ะ แค่จะขยับตัวก็เหมือนร่างทั้งร่างจะแหลกสลายเสียให้ได้ 

"อา" 

หญิงสาวขยับพลิกตัวด้วยความเจ็บปวด เมื่อคืนนี้เธอคงจะฝันร้ายเพราะเอาแต่คิดถึงเรื่องราวในอดีตจนเก็บไปฝันซะได้ คนอย่างพระเพลิงจะมาอยู่ตรงนี้ได้ยังไง เขาควรรับการบำบัดอยู่ในโรงพยาบาลที่ไหนสักแห่งซึ่งมีนานุชไม่กล้าจะตามหาคนที่พร้อมจะฆ่าเธอให้ตายทุกเมื่อ 

"โดนแค่นี้ทำไมต้องสำออยด้วย" 

สำออยเหรอ...เสียงของใครกัน มีนานุชลืมตามองต้นเสียงที่กำลังนั่งพิงหมอนอยู่ข้าง ๆ ร่างของเธอชาไปหมดจนอยากจะหลับตาอีกครั้งแล้วตื่นขึ้นพบว่ามันเป็นเพียง 'ฝันซ้อนฝัน'  

"มันก็แค่ฝัน" 

เธอพยายามหลับตาแต่ไม่ทันไรผ้าที่ห่มร่างก็ถูกดึงออกไปจนฉันรู้สึกตกใจกับภาพเสมือนจริงที่ตัวเองยังไม่ตื่นจากฝันร้ายนี้เสียที แถมร่างของของเธอก็รู้สึกเย็น ๆ เพราะไม่ได้สวมอะไรเลยแม้แต่ชิ้นเดียว!!! 

"จะตื่นดี ๆ ไหม" 

น้ำเสียงทุ้มของคนข้าง ๆ ถามกลับมาอีกครั้ง หญิงสาวต้องผงะไปเมื่อข้อมือของเธอถูกพระเพลิงกระชากเข้าหาตัว และความเจ็บปวดนี้ยังไงก็ไม่ใช่ความฝันแน่ ๆ 

"ฉันเจ็บนะ" 

คนที่ถูกฉุดกระชากเอาหมอนที่หนุนมาปิดบังเรือนร่างของตัวเองไว้ ช่างน่าอายเหลือเกินที่ต้องมาเปลือยเปล่าต่อหน้าคนเลือดเย็นอย่างพระเพลิงที่ดูไม่สะทกสะท้านอะไรเลย 

"เจ็บอะไร" 

เจ็บ...สมองของเธอเริ่มประมวลผลถึงสิ่งที่เธอเจ็บซึ่งถ้านับรวม ๆ ง่าย ๆ คือทั้งร่างกายของมีนานุชแทบจะไม่มีส่วนไหนที่เรียกว่าไม่เจ็บเลยสักนิด!!! 

"นายทำอะไรฉัน ปล่อยนะเพลิง!!!" 

ถ้าทุกอย่างไม่ใช่ภาพฝัน เรื่องเมื่อคืนคงจะเป็นเรื่องจริงทุกอย่างเมื่อเธอถูกพระเพลิงย่ำยีเรือนร่างที่ไม่เคยมีชายใดได้เชยชมมาก่อน 

"ก็ทำให้ทรมานไง โตมาจนป่านนี้ไม่รู้เหรอว่าโดนอะไรไปบ้าง คนกร้านโลกอย่างเธออย่ามาทำไร้เดียงสาหน่อยเลย" 

พึ่บ!!! 

ตุ๊บ!!! 

หมอนที่เคยปกปิดเรือนร่างของมีนานุชถูกโยนลงเตียงไปก่อนที่พระเพลิงจะพลิกตัวขึ้นมาคร่อมร่างอันเปลือยเปล่าเอาไว้แถมยังจงใจบีบข้อมือของเธอให้เจ็บยิ่งกว่าเดิม 

"ฮึก..." 

หญิงสาวไม่ชอบพันธนาการอันแสนเจ็บปวดนี้เลย เธอพยายามดิ้นให้หลุดจากการเกาะกุมจากคนเลือดเย็นแต่ไหนเลยจะรอดจากกรงเล็บของปีศาจอย่างพระเพลิงไปได้ง่าย ๆ 

"โดนแทงแค่ไม่กี่ทีทำมาบีบน้ำตา" 

มือของพระเพลิงเชยคางของคนที่มองเขาด้วยความหวาดกลัวให้เงยหน้าสบตากับเขาทั้งน้ำตา ยิ่งเธอพยายามเจะเบือนหน้าหนีเขาก็ยิ่งออกแรงบีบคางให้มีนานุชให้มาสบตาเขาจนได้ 

"นายมันน่าขยะแขยง" 

"ขยะแขยงยังไงเธอก็เอากับฉันแล้ว ไม่ชอบของขวัญวันเกิดที่ฉันยัดเยียดให้แบบนี้เหรอ" 

"เลว" 

"อย่าให้ฉันต้องถึงขั้นกรีดหน้าสวย ๆ นี่ให้เป็นรอยเลยนะ ไม่อย่างนั้นตอนขายเธอไปคงจะราคาตกน่าดู" 

คำพูดอันแสนชั่วร้ายออกมาจากปากของพระเพลิงจนมีนานุชต้องตะลึงงัน เขาบอกว่าเขาจะขายเธออย่างนั้นเหรอ!!! แค่ได้ฟังหญิงสาวก็ดิ้นพล่านยิ่งกว่าเดิม 

"ฉันไม่ใช่สิ่งของนะ และนายก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะเอาฉันไปขายให้ใครทั้งนั้น" 

"ทำไมจะไม่มีสิทธิ์ล่ะ ในเมื่อฉันเป็นผัวเธอ" 

"สารเลว" 

เพี๊ยะ!!! 

มีนานุชใช้มือที่ถูกปล่อยให้เป็นอิสระฟาดเข้าที่ใบหน้าของคนที่คร่อมเธออยู่จนแก้มที่เพิ่งถูกตบค่อย ๆ มีรอยแดงปรากฏบนใบหน้า 

"เธอคงไม่อยากมีปากไว้กินข้าวสินะ" 

พระเพลิงบดขยี้ริมฝีปากของคนที่เพิ่งจะตบหน้าเขา ความทะนงตนของคนตรงหน้าต้องถูกเอาคืนให้เจ็บแสบยิ่งกว่าเดิม 

"อื้ม...อ่อย" 

ริมฝีปากที่จงใจขบเม้มรอยแผลเดิมทำให้ภายในปากเล็ก ๆ นี้กลับมารับรสชาติของเลือดอีกครั้ง พระเพลิงจงใจทำให้เธอเจ็บจนไม่อาจขัดขืนรสสัมผัสอันแสนชั่วร้ายนี้ไปได้ 

จ๊วบ!!!...แผล็บ 

ลิ้นร้อนตวัดเลียเลือดที่กำลังซึมออกมาจากมุมปากของคนอวดดี ดูสิว่าเธอจะทนได้สักกี่น้ำ!!! 

"หึ" 

เสียงหัวเราะในลำคอของพระเพลิงเรียกน้ำตาของมีนานุชได้เป็นอย่างดี ร่างกายที่เปลือยเปล่าสั่นเทาเพราะกลัวและความเจ็บปวดที่ได้รับจากพระเพลิง 

"น...นายจะทำอะไรฉันอีก" 

ร่างอันเปลือยเปล่าถูกฉุดกระชากให้ลุกจากเตียงนอนไปยังห้องน้ำ เธอไม่อาจสู้แรงของพระเพลิงได้เลยแม้แต่น้อย  

พลั่ก!!! 

ชายหนุ่มผลักร่างที่เขาได้ย่ำยีให้เข้าไปพิงกับผนังห้องน้ำ แววตาของเขาจ้องมองเธอราวกับว่าอยากฉีกเธอให้เป็นชิ้น ๆ แต่แบบนั้นจะไปสนุกอะไรถ้าปล่อยให้มีนานุชตายไปง่าย ๆ ความแค้นที่สั่งสมมาก็คงไม่คุ้มค่าแก่การรอคอยสักเท่าไหร่ 

"พ...เพลิง" 

สองมือดันหน้าอกอันแข็งแกร่งของคนที่กำลังเปิดฝักบัวราดรดบนเรือนร่างของเธอ ลำตัวของพระเพลิงก็เปียกเหมือนกันแต่ไม่มากเท่าไหร่ เขาถอยห่างจากมีนานุชออกมาด้วยสายตาที่ว่างเปล่า 

"อาบน้ำซะ เธอต้องแต่งตัวใหม่แล้วไปกับฉัน" 

"ไปไหน" 

ปัง!!! 

ไม่รอให้มีนานุชถาม พระเพลิงก็เดินออกไปจากห้องน้ำพลางปิดประตูห้องน้ำเสียงดังสร้างความหวาดกลัวให้คนที่ตัวเปียกปอนไปทั้งตัว  

"ฮึก..." 

หญิงสาวค่อย ๆ ทรุดตัวลงนั่งกับพื้น เธอร้องไห้ออกมาโดยไม่อายใคร เจ็บปวดไปทั้งตัวและหัวใจแม้น้ำจากฝักบัวที่ชำระล้างทุกสิ่งที่สกปรกก็ไม่อาจชำระความเลวร้ายที่เธอได้รับมาได้ 

ดวงตาคู่สวยมองเลือดสีแดงที่ไหลออกมาจากร่างกายของตัวเอง สิ่งเดียวที่หวงแหนมาตลอดทั้งชีวิตกลับถูกคนเลวอย่างเขาทำลายความบริสุทธิ์เพียงชั่วข้ามคืน!!! 

เสื้อผ้าชุดใหม่ถูกส่งมาบริการถึงห้องของมีนานุช เธอตกใจอยู่ไม่น้อย เมื่อตอนแง้มประตูออกมาเห็นว่ามีคนกำลังเดินว่อนอยู่ภายในห้องราวกับว่าห้องนี้ไม่ใช่ห้องของเธอเลยสักนิด 

"คุณมีนานุชอาบน้ำเสร็จแล้วมาแต่งตัวได้เลยนะคะ" 

ผู้หญิงคนหนึ่งพูดกับมีนานุชด้วยน้ำเสียงที่สุภาพมากจนเธอแทบจะไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ได้ฟัง แต่เธอจะออกไปทั้งที่มีผ้าขนหนูผืนเดียวท่ามกลางคนตั้งสิบกว่าคนในห้องนี้มันไม่ปกติไปหน่อยเหรอ!!! 

"ฉันแต่งตัวเองได้ค่ะ" 

เจ้าของห้องที่ดูเหมือนไม่ใช่เจ้าของห้องอีกต่อไปบอกกับผู้หญิงคนนั้น แต่เธอกลับหันไปเรียกผู้หญิงอีกคนให้เอาชุดคลุมมาให้ แถมยังช่วยคลุมให้ร่างของคนที่ยืนแง้มประตูให้ออกมาจากห้องน้ำอย่างมั่นใจ 

"คุณท่านมอบหมายให้โรเซ่จัดการเรื่องนี้ให้เสร็จภายในยี่สิบนาทีนี้ วางใจเถอะค่ะ คุณมีนานุชต้องออกมาสวยจนคุณท่านต้องตกตะลึงแน่นอน" 

"!!!" 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว