ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 01 #Supatt

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.8k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ก.พ. 2563 09:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
01 #Supatt
แบบอักษร

07:50 น.

‘ตื่นได้แล้วท่านจี เช้าแล้วนะครับ’ ...

‘ตื่นได้แล้วท่านจี เช้าแล้วนะครับ’

เสียงริงโทนนาฬิกาปลุกสุดแสนจะเช้าของวันนี้ดังสนั่นไปถึงนอกห้องทำเอาคนในบ้านต้องตื่น แต่เจ้าของนาฬิกาปลุกที่นอนอยู่ข้างๆเจ้าโทรศัพท์เครื่องนี้ยังนอนหลับเป็นตายเหมือนเดิม

“อื้ออออออ~” เสียงอ่อยๆของเจ้าของโทรศัพท์ยุบยิบๆขึ้นเมื่อได้ยินเสียงริงโทนวนไปวนมาหลายๆรอบ

กึก

จีปัดปิดนาฬิกาปลุกบนโทรศัพท์ตัวเองเหมือนทุกครั้ง เสียงริงโทนที่เค้าตั้งขึ้นมาไม่ได้ผลดั่งที่เค้าตั้งไว้แทนที่เค้าจะตื่นขึ้นมาเพราะคำชมในเช้าอันสดใสกลับกลายเป็นเจ้าตัวยังอยู่บนเตียงกับผ้าห่ม เจ้าเตียงวันนี้มันทำหน้าที่ได้ดีกว่าเจ้านาฬิกาปลุกเสียอีก

“ไอ้จี!” เสียงที่เค้าได้ยินทุกๆวัน วันนี้ก็ยังได้ยินตรงเวลาเดิมเหมือนเป็นหน้าที่ที่ตั้งไว้

“...” แต่เจ้าตัวก็ไม่ตื่นเหมือนเดิม

“ไอ้จี!!”

“...” งึมงัมงึมงัม

“ไอ้จี ถ้ากูปลุกอีกรอบละมึงยังไม่ลุกกูจะโทรไปฟ้องแม่”

“เฮ้ยเฮีย ตื่นแล้ววววว” จีตื่นขึ้นมาจากฝันหวาน คงต้องบอกลาเจ้าเตียงแล้วสินะ

“เออตื่นได้ก็ดี วันหลังมึงไม่ต้องตั้งนาฬิกาปลุกนะถ้าปลุกละกูตื่นแทนเนี้ย”

“เฮียยยยย เฮียก็ช่วยๆผมหน่อย ผมน้องเฮียนะ” พี่น้องกันก็ต้องช่วยกันนะครับเฮียเจ

“น้องแล้ว? ไม่ใช่เมียกูสักหน่อย” เอ้าเฮียนี่

“จีมันนอนดึกไงพี่ สงสัยอ่านหนังสือ” พี่พราวแฟนพี่เจ ไม่รู้สวรรค์แกล้งหรือเปล่ามาเป็นแฟนเฮียเจพี่ชายผม

“ไม่มีทาง มันอ่านหนังสือเป็นที่ไหนเห็นสอบได้ดีแบบนี้สมองมันเองล้วนๆ”

“พูดแบบนี้งั้นวันนี้ผมไม่ไปเรียนนะ ฉลาดละจะนอนอยู่บ้าน”

“ก็ไปนอนบ้านมึงสินี่บ้านกู”

“อย่าว่าน้องสิเจ น้องก็มีเรื่องจำเป็นแหละที่มานอนด้วย” บ้านเฮียมันใกล้มหาลัยครับจำเป็นพอยัง

“อย่าไปเข้าข้างมันสิพราว ปล่อยให้มันโตเองบ้าง”

09:27 น.

สุดท้ายก็มาถึงมหาลัยจนได้ เมื่อกี้เกือบตายนั่งฟังพี่เจบ่นๆๆก็ยิ่งทำให้ปวดหัว ทำไมอะ ไม่เข้าใจฟิวเวลาจะเข้าเรียนแต่เรารู้เรื่องนี้แล้วเลยไม่อยากเรียนหรอ เหมือนกับเรียนบวกเลข 1+1=? อะ รู้แล้วไง ทำไมต้องไปเรียนซ้ำในเรื่องที่เรารู้แล้วอะ

“อ้าวจี” เสียงคุ้นหูอีกราย ช่างสักข้างๆมอตรงข้ามกับร้านเหล้าประจำของผมทักผมทุกวันที่ผมเดินผ่านทั้งหลังกินเหล้าหรือก่อนเข้าเรียน ทักมาตั้งแต่ผมปีหนึ่งจนตอนนี้ผมปีสามแล้ว

“อ้าวเฮีย วันนี้เป็นไงบ้างลูกค้าเข้าเยอะปะ”

“ก็เยอะเหมือนเดิมแหละ เนี้ยจะมีเด็กมหาลัยเดียวกับแกมาด้วยนัดกันไว้เก้าโมงครึ่ง คนเนี้ยลูกค้าประจำร้านเฮียเอง”

“โหยเฮีย อิจฉาอะลูกค้าเข้าไม่ขาดสายถ้าวันไหนจะขยายร้านจ้างผมได้นะครับ”

“เออๆเรียนให้จบก่อนละค่อยมาทำเดี๋ยวจะจ้างแกเอง” ให้มันจริงเถอะผมจะได้มีเงินก่อร่างสร้างตัวสักหน่อย

“สวัสดีครับเฮียป่าน”

“เอ้าเซฟมานี่ๆ เฮียจะแนะนำใครให้รู้จัก” ผมหันไปดูว่าคนที่เป็นลูกค้าประจำของเฮียคือใครทำไมชื่อมันคุ้นๆจังวะ

“อ้าวไอ้จี” แล้วก็อย่างที่ผมคิดไว้ไอ้เซฟเด็กสถาปัตย์ที่รู้จักกันผ่านเพื่อนของผม

“กูว่าละว่าต้องเป็นมึง เฮียเค้าพูดเรื่องมึงให้กูฟังทุกครั้งที่กูเหยียบเข้าร้านเลย”

“แล้วเป็นไง เริ่มมั่นไส้กูหรือยัง” จะมั่นไส้ก็ตรงที่มึงทำหน้าทำตาอวดสนตรี้นกูอยู่ตอนนี้นี่แหละ

“รู้จักกันเฉยเลย เอ้อออ สังคมมหาลัยนี่มันก็กลมจริงๆเลยเนอะ”

“รู้จักกันผ่านไอ้ต้าครับเฮีย แล้วมึงมาทำไรวะจะสักรูปอะไร” ไอ้เซฟเงยหน้าขึ้นมาถามผม ส่วนสูงเราสองคนค่อนข้างต่างกัน(มาก)เล็กหน่อยไอ้เซฟมันสูง176ส่วนผม188บางคนตีให้ผมสูง190เฉย ไอ้ผมก็งงเหมือนกัน

“กูไม่สักหรอก ยังไม่มีรูปในใจที่อยากสักมากๆอยู่ว่ะ” ไม่เหมือนมึงสักขนาดนี้พ่อแม่ไล่ตีหรือยัง

“ให้กูแนะนำปะ กูรู้เยอะนะเว้ยเรื่องเนี้ย” ไม่ต้องบอกก็พอรู้อยู่พอตัวเลยแหละพ่อคุณเอ๊ยยย

“ไม่อะ อาจจะยังไม่ถึงเวลา”

“เซฟไม่ต้องไปจู้จี้มันหรอก ไอ้เนี้ยเฮียถามมันตั้งแต่ยังเป็นเด็กมอปลายหัดแอบเข้าร้านเหล้ามันก็บอกยังไม่ถึงเวลามาตลอดเลย” เฮียก็พูดซะผมดูเป็นเด็กเวร

“แล้ววันนี้ไม่มีเรียนหรอวะ แต่งตัวมาซะดีมีเรียนบ่ายหรือไง”

“โดดว่ะ สอนแต่เรื่องที่กูเข้าใจอยู่แล้วเลยเบื่อไม่อยากเข้า”

“โห เข้าขั้นแล้วนะมึงเนี้ยทั้งแอบเข้าร้านเหล้าแถมโดดเรียนอีก” มึงจะด่ากูโดยอ้อมแหละกูรู้ดี

“พอๆไม่ต้องสนใจกู มึงเข้าไปสักเลยกูอยากเห็นว่ามึงจะสักรูปอะไร”

“มึงจะเฝ้ากู?”

“เออ”

“งั้นรอแปบ เสร็จเดี๋ยวกูมาอวด” พูดจบมันก็วางกระเป๋าเดินเข้าห้องวีไอพีไปกับเฮียป่าน ผมเดินมานั่งรอที่โซฟาจับหนังสือลายสักต่างๆของร้านเฮียป่านรอมันสักเสร็จ

ความคิดเห็น