ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 10 รอยแผล

ชื่อตอน : ตอนที่ 10 รอยแผล

คำค้น : มาเฟีย 18+ รักโรเมนติก ดราม่า

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.3k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ก.พ. 2563 09:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 10 รอยแผล
แบบอักษร

ตอนที่ 10 รอยแผล 

 

 

เสี่ยวเฟิงแต่งตัวเสร็จก็เข้ามารอเสี่ยวไป๋ในห้องนอน เขาพาร่างของตัวเองมานั่งที่เก้าอีกอย่างเลื่อนลอยราวกับสติไม่ได้อยู่กับตัว รอยแผลเป็นที่หลังรู้สึกร้อนขึ้นมาจนถึงใบหน้า ความรู้สึกตอนที่หลี่จิ้งประทับริมฝีปากลงมายังคงอยู่เช่นเดิม เขาเอื้อมมือไปสัมผัสรอยแผลที่หายเจ็บไปนานแล้วแต่กลับยังเหลือร่องรอยเอาไว้ชัดเจน

"คนที่ทำให้ข้าต้องเป็นเช่นนี้ก็คือเจ้านั่นแหละ เจ้ามารไร้ความรับผิดชอบ" เขายังจำเรื่องในวันนั้นได้ดี วันที่ทุกคนรู้ความจริงว่าเสี่ยวไป๋เป็นใคร........

 

 

ในวันแต่งตั้งรัชทายาทมังกรขององค์ชายเฟยหลง คือวันที่เขาได้เจอกับหัวหน้าเผ่าจิ้งจอกหิมะ เสี่ยวลู่เหวินซึ่งก็คือพ่อแท้ๆ ของเขาเอง เมื่อรู้ว่าเขามีลูกกับใครก็ไม่รู้ ตอนแรกบิดาของเขาโกรธมากแต่ก็ทำอะไรไม่ได้แล้ว จึงได้สั่งให้เขาพาเสี่ยวไป๋ไปเข้าพิธีสังเวยโลหิตเพื่อคัดเลือกหัวหน้าเผ่าตามกฎของเผ่าจิ้งจอกหิมะที่สายเลือดหัวหน้าเผ่าทุกคนต้องทำ

ในตอนนั้นเสี่ยวเฟิงไม่มีทางเลือกจึงต้องทำตามคำสั่งของบิดาเพราะเป็นกฎของตระกูล แต่สุดท้ายแล้วเขาก็เลือกที่จะพาเสี่ยวไป๋หนีไปก่อนที่จะเข้าพิธีสังเวยโลหิตเพราะทุกคนจะรู้ความลับที่เขาปิดบังเอาไว้

"ท่านแม่ เราจะไปไหนกันหรือขอรับ"

"เราจะกลับไปหานายน้อย รีบไปกันเถอะ" แต่โชคกลับไม่เข้าข้าง พวกเขาถูกจับได้

"รีบร้อนจะไปไหนกันหรือ น้องชาย" เสี่ยวซีหลิวพี่ชายต่างมารดาของเสี่ยวเฟิงเป็นคนบงการเรื่องทั้งหมด เสี่ยวซีหลิวเกลียดเขามาตั้งแต่เด็ก ไม่เคยนับญาติกับเสี่ยวเฟิงอยู่แล้วจึงคิดใช้เรื่องนี้กำจัดเขากับลูก

"เจ้าคิดจะทำอะไร" เสี่ยวเฟิงหันหน้าไปตามเสียงที่ได้ยิน ใจของเขาแทบร่วงหล่นไปอยู่บนพื้นดิน คนที่กำลังเดินออกมาจากที่ซ่อนนั่นคือ เสี่ยวลู่เหวิน พ่อของเขาเอง

"ท่านพ่อ" เสี่ยวเฟิงไม่เคยรู้สึกหวาดกลัวมากเท่านี้มาก่อนในชีวิต เขาไม่ได้กลัวที่ตัวเองจะต้องตายแต่กลัวว่าเขาจะไม่สามารถปกป้องลูกของตัวเองเอาไว้ได้

"เหตุใดเจ้าจะต้องหนีด้วย" หัวหน้าเผ่าจิ้งจอกหิมะถามลูกชายด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ทว่ากลับกดดันให้เสี่ยวเฟิงนั้นตื่นกลัวจนเหงื่อซึมไปทั่วใบหน้า เขาไม่อาจตอบคำถามของเสี่ยวลู่เหวินได้

"นั่นนะสิ พิธีสังเวยโลหิตทายาททุกคนของตระกูลต้องเข้าร่วม เจ้าเองก็เคยผ่านมาแล้วจะกลัวอะไร ถ้าไม่ใช่ว่า ลูกชายของเจ้ามีความลับอะไรปิดบังไว้ อย่างเช่น พ่อของเขาอาจจะไม่ใช่สัตว์เทพ" เสี่ยวเฟิงตาเบิกกว้างขึ้น เขาไม่คิดว่าเสี่ยวซีหลิวจะรู้เรื่องนี้ได้ สถานการณ์แย่ลงกว่าเดิมมากเมื่อทุกคนได้ฟังในสิ่งที่คุณชายใหญ่พูดออกมา

"ว่าอย่างไร เสี่ยวเฟิง จริงอย่างที่พี่ชายของเจ้าพูดหรือไม่"เสี่ยวเฟิงรู้สึกว่าตัวของเขาชาจนแทบขยับไม่ได้ ความลับที่ปิดมาตลอดนั้นกำลังจะถูกเปิดเผยวันนี้อย่างนั้นหรือ

"......." เสี่ยวเฟิงคิดหาคำตอบอยู่นานแต่ดูเหมือนจะไม่ทันใจเสี่ยวลู่เหวิน เขากำลังโกรธจัดเมื่อลูกชายคนเล็กไม่ยอมตอบคำถาม

"เจ้าคงจะลำบากใจมาก เช่นนั้นข้าจะเล่าให้ทุกคนฟังเอง" เสี่ยวซีหลินยิ้มเย้ยหยันให้กับเสี่ยวเฟิง วันนี้เขาจะกำจัดน้องชายนอกคอกพร้อมกับหลานชายที่เกิดมากับความอัปมงคลให้สิ้นซากไปพร้อมกันทั้งแม่ทั้งลูก

 

"ตั้งแต่สมัยก่อนจนตอนนี้ผ่านมาหลายพันปี เผ่าจิ้งจอกหิมะของเรามีความเชื่อเรื่องหนึ่ง ขาวกับดำนั้นมิหลอมรวม สีขาวคือแสงสว่าง สีดำคือความมืด เผ่าจิ้งจอกหิมะของเราคลอดลูกมากี่รุ่นต่อกี่รุ่นก็มีขนสีขาว แต่ลูกชายของเจ้าไฉนถึงเกิดมาเป็นจิ้งจอกดำได้" เมื่อเสี่ยวซีหลิวพูดจบจิ้งจอกหิมะทุกตัวก็ฮือฮาขึ้น เรื่องเช่นนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน จิ้งจอกดำคือความอัปมงคลของเผ่าจิ้งจอกหิมะ เด็กที่เกิดมาจะต้องถูกกำจัดทิ้งเท่านั้น

"แล้วเจ้ารู้ได้อย่างไรซีหลิว" เสี่ยวลู่เหวินถามลูกชายคนโต

ก่อนหน้านี้เสี่ยวเฟิงสั่งให้เสี่ยวไป๋เก็บหูเอาไว้จึงยังไม่มีใครรู้ว่าเจ้าจิ้งจอกน้อยมีขนเป็นสีดำ แต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่เป็นความลับอีกต่อไปแล้ว

"ข้าบังเอิญได้ยินที่เสี่ยวเฟิงคุยกับข้ารับใช้น่ะขอรับ" เสี่ยวซีหลิวตอบบิดา

"เสี่ยวเฟิง ข้าให้โอกาสเจ้าพูด" เสี่ยวลู่เหวินถามลูกชายคนเล็ก

"ท่านพ่อได้โปรดปล่อยเสี่ยวไป๋ไปเถอะขอรับ" เสี่ยวเฟิงทิ้งตัวลงคุกเข่าขอร้องต่อหน้าบิดา เขามองไม่เห็นทางอื่นที่เสี่ยวไป๋จะมีชีวิตรอดได้เลย แต่เขาก็ยังหวังว่าเสี่ยวลู่เหวินจะเห็นแก่สายเลือดของตัวเอง อย่างน้อยเสี่ยวไป๋ก็เป็นหลานแท้ๆ ของเขา

"เจ้าทำให้ข้าผิดหวังจริงๆ " เสี่ยวลู่เหวินไม่ฟังคำขอร้องของเสี่ยวเฟิง การที่เสี่ยงเฟิงยอมคุกเข่าเช่นนี้ก็ถือเป็นการยอมรับแล้วว่าสิ่งที่เสี่ยวซีหลิวพูดนั้นเป็นความจริง

 

"ท่านพ่อ ในเมื่อวันนี้เป็นวันจัดพิธีสังเวยโลหิต ก่อนจะตัดสินโทษเช่นนั้นทำไมเราไม่พิสูจน์ความบริสุทธิ์ของเสี่ยวไป๋ล่ะขอรับ หากเป็นเรื่องบังเอิญที่เขาเพียงแค่เกิดมาสีขนผิดแปลกจากพวกเราเท่านั้น เสี่ยวไป๋ก็จะรอดชีวิตนะขอรับ" สิ่งที่เสี่ยวซีหลิวพูดเหมือนจะเป็นการหวังดี แต่เสี่ยวเฟิงรู้ว่าความจริงนั้นพี่ชายต่างมารดาเข้าต้องการจะกำจัดพวกเขาทั้งหมด ด้วยการพิสูจน์สายเลือดของเสี่ยวไป๋

"ไม่นะขอรับท่านพ่อ ข้าขอร้อง ข้าจะออกจากเผ่าจะไม่กลับมาอีก ท่านพ่อได้โปรดเมตตาพวกเราเถอะนะขอรับ" เขาจะยอมให้เสี่ยวไป๋ทำพิธีสังเวยโลหิตไม่ได้ ไม่ได้อย่างเด็ดขาด

"เอาตัวมา" สิ้นคำสั่งของหัวหน้าเผ่า จิ้งจอกหิมะหลายคนก็เข้ามาเพื่อเอาตัวเสี่ยวไป๋ไป เสี่ยวซีหลิวบีบให้เสี่ยวเฟิงไม่มีทางเลือก เขาต่อสู้กับคนของหัวหน้าเผ่าสุดกำลัง ไม่ว่ายังไงเขาจะต้องปกป้องเจ้าจิ้งจอกน้อยเอาไว้ให้ได้ แต่น้ำน้อยย่อมแพ้ไฟ ด้วยจำนวนคนที่มากกว่าเสี่ยวเฟิงจึงถูกจับกุมตัวไว้ได้

 

"ท่านแม่!! " เสียงลูกน้อยเรียกเขาด้วยความตื่นกลัวนั้นทำให้เสี่ยวเฟิงพยายามดิ้นรนเขาไปหาลูกชาย แต่ก็ไร้ประโยชน์เขาถูกกดลงกับพื้นไม่ให้ขยับไปไหนได้ แม้อยากจะเข้าไปกอดปลอบลูกจนแทบขาดใจก็ตาม

"เสี่ยวไป๋! ท่านพ่อปล่อยเขาไปเถอะเขาไม่ผิดอะไร" เสี่ยวเฟิงหันกลับมาขอร้องเสี่ยวลู่เหวินอีกครั้ง

"ซีหลิว เจ้าอยู่ที่นี่" หัวหน้าเผ่าจิ้งจอกพาเสี่ยวไป๋จากไปอย่างไม่ไยดีต่อคำขอร้องของลูกชายคนเล็ก

ในตอนนั้นเสี่ยวเฟิงได้ข้ารับใช้นานว่าลู่ลู่ช่วยถ่วงเวลาเอาไว้ เขาจึงสามารถหนีจากการถูกคุมตัวมาได้ จากนั้นจึงได้รีบไปช่วยเสี่ยวไป๋โดยเร็วที่สุด ถึงแม้พิธีสังเวยโลหิตจะหยุดไม่ได้แล้วแต่เขาก็ขอแลกด้วยชีวิตเพื่อช่วยลูกชายของเขาไว้ให้ได้

เมื่อไปถึงภาพที่เขาเห็นคือเจ้าจิ้งจอกน้อยถูกไล่จนมุม คมดาบกำลังจะฟันลงบนร่างลูกชายของเขา ด้วยความเป็นแม่ร่างกายของเขาไวกว่าความคิด คมดาบเย็นกรีดลงที่แผ่นหลัง เสี่ยวเฟิงใช้ร่างรับคมดาบแทนเสี่ยวไป๋ที่กำลังสั่นกลัวอยู่ในอ้อมกอดของเขา

"ฮือออ ท่านแม่!! " เสี่ยวไป๋ร้องไห้จ้า เด็กน้อยกอดมารดาเอาไว้สิ่งที่เกิดขึ้นทำให้เจ้าจิ้งจอกน้อยตกใจมาก

" อึก! แม่อยู่นี่ ไม่เป็นอะไรแล้วนะ" เสี่ยวเฟิงกอดปลอบลูกชาย แม้ตอนนี้เขาจะเจ็บแผลมากแต่ก็ยังยิ้มให้กับลูกชาย ความเจ็บปวดของแม่ไม่มีอะไรเจ็บไปกว่าการเห็นลูกชายต้องตายไปต่อหน้าต่อตา

50%

"เจ้าเข้ามาได้อย่างไร" เสี่ยวเฟิงค่อยๆ หันไปมองหน้าบิดาของเขาด้วยน้ำตา นัยน์ตาของเขาสะท้อนความเจ็บปวดและผิดหวัง ตลอดชีวิตที่ผ่านมาเขาเคยคิดว่าเพราะเขาเป็นสาเหตุให้ท่านแม่ต้องตาย ท่านพ่อจึงเย็นชาต่อเขา แต่ความจริงนั้นเลวร้าย ที่แท้หัวหน้าเผ่าจิ้งจอกไม่เคยรักลูกชายอย่างเขามาตั้งแต่แรก

"ท่านพ่อ" เสี่ยวซีหลิวเพิ่งวิ่งตามเสี่ยวเฟิงมาถึง

"เรื่องแค่นี้ยังทำพลาด เช่นนี้ข้าจะไว้ใจให้เจ้าปกครองเผ่าจิ้งจอกหิมะได้อย่างไร" เสี่ยวลู่เหวินตำหนิลูกชาย ก่อนจะหันมาสนใจเสี่ยวเฟิงอีกครั้ง

 

"ปล่อยเด็กนั่นแล้วออกมาซะ" เสี่ยวลู่เหวินสั่งเสี่ยวเฟิงด้วยน้ำเสียงกดดัน

"ท่านเข้าใจความรักของพ่อแม่หรือไม่ขอรับ ข้าจะปล่อยให้ท่านฆ่าลูกของข้าได้อย่างไร" เสี่ยวเฟิงเอ่ยกับบิดาด้วยน้ำตานองหน้า เขากอดลูกชายไว้แน่นกว่าเดิม แม้ว่าแขนทั้งสองข้างของเขาจะเริ่มหมดแรงแล้วก็ตาม

"ดื้อด้านนัก ไปเอาตัวเสี่ยวเฟิงออกมา" แต่ก่อนจะถึงตัวของเสี่ยวเฟิง กระบี่เงินก็เฉียดร่างของเสี่ยวซีหลิวแล้วปักลงตรงหน้าเขาเสียก่อน

 

"ฝ่าบาท" กระบี่เงินนั้นเป็นของราชาชินหลง ทุกคนต่างก้มลงกับพื้นด้วยความตกใจ คาดไม่ถึงว่าราชามังกรจะมาปรากฏตัวที่เผ่าจิ้งจอกหิมะในเวลานี้ได้

"เสี่ยวเฟิง! " ไม่เพียงแค่ราชามังกรแต่พระชายากับองค์รัชทายาทก็อยู่ที่นี่ด้วย

"พระชายา" ไป่เหอรีบเข้าไปดูเสี่ยวเฟิงกับเสี่ยวไป๋แผลที่หลังเจ้าจิ้งจอกน้อยนั้นยาวไปถึงเอวแต่ยังดีที่ไม่ลึกมาก ส่วนเสี่ยวไป๋นั้นได้เฟยหลงร้องไห้เป็นเพื่อนแล้ว

"ใครกล้าทำเสี่ยวไป๋ร้องไห้! " รัชทายาทมังกรตะโกนลั่น ภายในถ้ำเงียบกริบ ได้ยินเพียงเสียงสะอื้นของเสี่ยวไป๋เท่านั้น เด็กน้อยยังกอดแม่เอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย

"ฝ่าบาท เหตุใดพวกท่านถึงมาอยู่ที่นี่ได้" เป็นเสี่ยวลู่หลิวที่เพิ่งได้สติหลับมาเอ่ยถามราชามังกร

"พระชายาต้องการพาคนของเขากลับ" ราชามังกรไม่ได้ตอบคำถามของหัวหน้าเผ่าจิ้งจอกหิมะ แต่กลับบอกจุดประสงค์ที่พวกเขามาที่นี่แทน

"แต่ฝ่าบาท เด็กคนนี้เป็นจิ้งจอกมาร เขาอาจจะเป็นภัยต่อพิภพสัตว์เทพได้นะพ่ะย่ะค่ะ" เสี่ยวซีหลิวเข้ามาเสริมบิดาอีกแรง

 

"ถ้าเช่นนั้น ต่อไปนี้เสี่ยวเฟิงเป็นคนของข้า หากเกิดเรื่องอะไรขึ้นข้าจะเป็นคนรับผิดชอบเอง พวกเขาสองคนจะไม่เกี่ยวข้องอะไรกับเผ่าจิ้งจอกหิมะอีก แบบนี้ท่านหัวหน้าเผ่าคงจะไม่มีปัญหาอะไรแล้วใช่หรือไม่" ชายามังกรประกาศก้อง

"ถ้าฝ่าบาททรงเห็นด้วยกับเรื่องนี้" เสี่ยวลู่เหวินยอมถอยให้ไป่เหออย่างมีชั้นเชิง

"ให้เป็นไปตามความต้องการของพระชายา" ราชามังกรเอ่ยขึ้น

เหตุการณ์ในครั้งนั้นหากไม่ได้พระชายาไป่เหอเสี่ยวเฟิงก็ไม่รู้ว่าเขากับลูกจะมีชีวิตรอดได้อย่างไร แต่มาตอนนี้หัวใจของเขากลับเต้นแรงเพราะถูกเจ้าตัวต้นเหตุปลอบประโลมอย่างนั้นหรือ เจ็บแล้วต้องรู้จักจำจะไขว้เขวไม่ได้!

 

 

หลังจากแช่น้ำเสร็จ หลี่จิ้งก็พาเจ้าจิ้งจอกน้อยไปแต่งตัวให้เรียบร้อย ยังเหลือเวลาอีกมากกว่าถึงเวลาเข้านอน รัชทายาทมารนั่งลงข้างข้างๆ ลูกชายเขาไม่ได้เร่งรัดให้เด็กน้อยเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นนัก หลี่จิ้งมองเห็นแววตาที่เคยสุกใสของเสี่ยวไป๋หม่นลงทันทีที่เริ่มเอ่ยถึงเรื่องรอยแผลบนหลังของเสี่ยวเฟิง

"ท่านพ่อ มารเป็นคนไม่ดีหรือขอรับ ทำไมท่านตาถึงได้เกลียดข้า" เจ้าจิ้งจอกน้อยถามทั้งน้ำตาคลอ

"ไม่ว่ามารหรือสัตว์เทพก็มีดีมีชั่วด้วยกันทั้งนั้น จำเอาไว้ว่าต่อให้ใครจะกล่าวหาเราอย่างไร หากเราไม่ได้เป็นเช่นที่ถูกกล่าวหาก็ไม่จำเป็นต้องเก็บมาใส่ใจ เข้าใจหรือไม่" หลี่จิ้งเช็ดน้ำตาจากตากลมๆ ของเจ้าจิ้งจอกน้อย ภายนอกนั้นดูเหมือนเยือกเย็นแต่ใครจะรู้เล่าว่าภายในใจรัชทายาทมารนั้นกริ้วโกรธเพียงใด

 

กล้าทำร้ายลูกเมียข้าช่างน่าตายนัก หากว่านั่นไม่ใช่ครอบครัวของเสี่ยวเฟิงละก็เข้าจะส่งกองทัพมารไปถล่มเผ่าจิ้งจอกหิมะไม่ให้เหลือซาก! แต่หากเสี่ยวเฟิงไม่รู้.....ก็อีกเรื่อง

"เข้าใจขอรับ แล้วก็......"

"ท่านพ่ออย่าบอกท่านแม่นะขอรับว่าข้าเล่าให้ฟัง ข้ากลัวท่านแม่จะโกรธ" เด็กน้อยขอร้องแป๋ว

"พ่อสัญญา จะไม่บอกเรื่องนี้กับแม่ของเจ้าเด็ดขาด ตอนนี้ดึกมากแล้วพวกเราไปนอนกันเถอะ ถ้าไปช้าแม่เจ้าคงได้โกรธพวกเราจริงๆ แน่" รัชทายาทมารอุ้มลูกชายเข้าไปในห้องนอนก็เห็นว่าเสี่ยวเฟิงฟุบหลับอยู่บนโต๊ะ

 

สายตาที่หลี่จิ้งมองเสี่ยวเฟินนั้นเปลี่ยนไปมาก ตลอดเวลาที่ผ่านมาต้องทนเจ็บปวดเพราะเขาเป็นสาเหตุมามากมาย จึงไม่แปลกที่เจ้าจิ้งจอกน้อยที่แสนน่ารักในตอนนั้นจะกลายเป็นแม่จิ้งจอกที่คิดจะฆ่าเขาได้ทุกวันอย่างที่เป็นอยู่ในตอนนี้

"ท่านแม่..."

"ชูววว " เสี่ยวไป๋กำลังจะปลุกมารดาแต่ถูกหลี่จิ้งห้ามเอาไว้ก่อน นี่เป็นโอกาสที่เขาจะได้นอนกับลูกกับเมียถ้าหากเสี่ยวเฟิงตื่นขึ้นมาคงไม่มีทางยอมให้เขานอนด้วยอย่างแน่นอน

"เจ้าไปรอที่เตียงก่อนพ่อจะอุ้มแม่เจ้าไปนอนเอง"

"ขอรับ" เสี่ยวไป๋ตอบรับอย่างว่าง่าย เด็กน้อยไปนั่งรอบนเตียงพร้อมกับจัดที่นอนให้อีกด้วย

"แผลงฤทธิ์จนหมดแรงเสียแล้วหรือเจ้าจิ้งจอกดื้อ" นัยน์ตาของมารหนุ่มสะท้อนเงาของร่างบางที่กำลังหลับสนิท ใบหน้าที่แสร้งทำเป็นเข้มแข็งนั้นแท้จริงแล้วอ่อนไหวถึงเพียงใดเขาอยากเห็นมันนัก แต่คงไม่ใช่เรื่องง่ายที่เสี่ยวเฟิงจะยอมเปิดใจ คงต้องโทษตัวเขาเองที่ครั้งนั้นห้ามใจไม่ให้จับเจ้าจิ้งจอกน้อยกลืนลงท้องไว้ไม่อยู่ สุดท้ายก็เผลอกลืนลงไปทั้งตัวจนได้

 

"เมื่อไหร่เจ้าจะยอมคุยกับข้าดีๆ เสียทีนะ" นิ้วเรียวของรัชทายาทมารปัดผมสีเงินที่ปิดบังใบหน้าอ่อนเยาว์ของเสี่ยวเฟิงออกอย่างเบามือ ใบหน้านี้มีรอยยิ้มให้เขาครั้งสุดท้ายเมื่อนานมาแล้ว จนตอนนี้เขาก็ยังไม่ได้เห็นมันอีก

"ท่านพ่อ" หลี่จิ้งหันไปตามเสียงที่พยายามเรียกเบาๆ ของลูกชายก็เห็นว่าเสี่ยวไป๋เตรียมที่นอนไว้รอแล้ว

"ยังมีเวลาอีกทั้งชีวิตข้าจะรอจนถึงตอนนั้นก็แล้วกัน" หลี่จิ้งก้มลงกระซิบที่ข้างหูของคนหลับเบาๆ ก่อนจะช้อนร่างบางเข้าสู้อ้อมแขนแล้วพาไปนอนที่เตียง ก่อนจะตามขึ้นไปนอนด้วยกัน

เด็กน้อยจัดแจงมือของบิดากับมือของตัวเองให้กอดเสี่ยวเฟิงเอาไว้ ก่อนจะเอ่ยออกมาอย่างพอตามประสาเด็ก

"ให้ท่านแม่นอนตรงกลางมีข้าแล้วก็ท่านพ่อกอดเอาไว้แบบนี้ เราสองคนจะปกป้องท่านแม่ทั้งคืนเลย"

"หึหึ นอนได้แล้วเจ้าจิ้งจอกน้อย" หลี่จิ้งลูบหัวลูกชายก่อนที่เจ้าตัวเล็กจะเข้าสู่ห้วงนิทราตามมารดาในที่สุด

 

หลี่จิ้งยันร่างของตัวเองขึ้นมองสองแม่ลูกที่กำลังกลับสนิท ใบหน้ายามหลับใหลของเจ้าจิ้งจอกดื้อนั้นมองเท่าไหร่ก็ไม่รู้สึกเบื่อ กว่าจะรู้ตัวจมูกของเขาก็ก้มลงหอมแก้มเนียนไปแล้ว

"ในเมื่อข้าเป็นคนทำให้เจ้าต้องมีรอยแผลบนร่าง เช่นนั้นข้าก็จะเป็นคนลบมันเอง รวมถึงรอยแผลในใจของเจ้าด้วยเสี่ยวเฟิง"

ความคิดเห็น