email-icon

เรื่องคนธรรพ์หนุ่มขี้อ่อยกับบุตรสาวพญานาครักสนุก เขาต้องพาเธอกลับบ้าน เธอต้องการเที่ยวเล่นไปเรื่อยๆ ใครจะเสร็จใครมาลุ้นกันค่ะ

ชื่อตอน : 31 - งูคืนร่าง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 815

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ก.พ. 2563 23:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
31 - งูคืนร่าง
แบบอักษร

ผณินวารีเดินก้าวเยื้องย่างลงจากเตียงยับยุ่งทั้งๆ ที่ยังเปลือยกาย เตรียมจะเดินไปห้องน้ำแล้วก็ชะงักหันกลับมามองคนธรรพ์จำแลงคู่รักของเธอ .. 

คีตเทพกรรณกำลังลุกขึ้นเก็บผ้าห่มหมอนปูที่นอนใหม่ ...  

ดวงตากลมโตของหญิงสาวอ่อนโยนลง ริมฝีปากอิ่มยิ้มกริ่ม “คีตา ไม่ต้องทำก็ได้มั้ง?”  

แต่หนุ่มผิวขาวผมยุ่ง ยิ้ม “ไม่ทำเดี๋ยวคนที่นี่เขาก็รู้ว่า วารีมีผู้ชายมานอนด้วยสิครับ” ดวงตาสีน้ำตาลทองของเขาหวานเชื่อม “ผมไม่อยากให้วารีมีปัญหา”  

ผณินวารียิ้มตอบก่อนเปลี่ยนไปทำสีหน้าขึงขัง “วารีไม่คิดอยู่ที่นี่ต่อหรอก” เธอเดินไปหาแล้วกอดเขา จุมพิตเบาๆ ดวงตากลมโตเป็นประกาย “เราหนีกันเถอะ วารีอยู่ที่นี่เพียงเพราะกลัวคีตาโดนสุกณทำร้าย แต่ในเมื่อคีตาไม่เป็นอะไร วารีก็ไม่ต้องกลัวอะไร” น้ำเสียงเธอออดอ้อน “เราหนีไปด้วยกันนะ นะ” 

กึก กึก กึก..  

คีตเทพกรรณกับผณินวารีหันขวับพร้อมกัน ! เสียงฝีเท้านอกประตูห้องนอนมาจากคนกลุ่มหนึ่งที่มุ่งหน้ามาแน่นอน !  

คนธรรพ์จำแลงอ้าปากค้าง ! "วารี ! ต้องเป็นสุกณแน่ๆ เราต้องหนีเดี๋ยวนี้ !" 

แต่ผณินวารีกลับถลาไปเปิดตู้หยิบเสื้อผ้าขึ้นมาใส่แล้วก็โยนกางเกงให้คีตเทพกรรณ ดวงตาของเธอเป็นประกายวาว "ไม่หนี ! วารีไม่อยากหนีอีกแล้ว" เธอเชิดหน้า "วารีเคยหนีเพราะไม่อยากมีเรื่อง แต่หนนี้ สุกณเขาคิดจะฆ่าคีตาได้จริงๆ วารียอมไม่ได้ !" เธอสั่งคีตเทพกรรณ "ไป ! ไปหลบในห้องน้ำซะ ! วารีจัดการคนพวกนี้เอง !" 

คีตเทพกรรณ อ้าปากค้าง ! "ไม่ ! ผมไม่ทิ้งวารี !"  

ประตูห้องนอนดังกึกๆ เหมือนใครพยายามไข !  

ผณินวารีหันขวับ ตาวาวโรจน์ "ไม่มีเวลาแล้ว ! เธอผลักเขาเต็มแรงเข้าไปในห้องน้ำ ! ตุบ ! ร่างชายหนุ่มถลาไปล้มก้นกระแทกในห้อง แล้วหญิงสาวก็ถลามาปิดประตูแล้วบิดจนลูกบิดหักคามือเพื่อไม่ให้มีใครเปิดเข้าไปได้อีก ! 

แล้วเธอก็ยืนนิ่งสงบรอ... 

"เปิดประตูเดี๋ยวนี้ ! วารีนิตย์ ! เปิด !" เสียงของสุกณคำรามดังลั่นเล็ดลอดเข้ามา !  

ผลัวะ ! ในที่สุดประตูก็ถูกดีดออก เพราะมีใครสักคนเอาค้อนมาทำลายกลอนประตูจนพัง !  

ผ่าง ! ประตูห้องนอนเปิดกว้าง.. สุกณยืนอยู่ตรงกลาง ล้อมรอบด้วยลูกน้องห้าคน ! ทุกคนจ้องไปที่หญิงสาวที่ยืนนิ่งสงบรอพวกเขาตรงปลายเตียงราวกับไม่สะทกสะท้านใดๆ  

ชายวัยห้าสิบเจ้าพ่อมาเฟียหน้าตาดุดันเดินย่างสามขุมเข้ามาหาหญิงสาว ! "มึงเอาชู้ไปซ่อนไว้ที่ไหน? ไอ้นักดนตรีกระจอกของมึง ? บอกมา !" ยิ่งสุกณเห็นเตียงนอนที่ยับเยินทำไม่เสร็จดีเขายิ่งแค้น ! เธอพยายามกลบเกลื่อนหลักฐานหรือ ! มือกำหมัดจนปูดจึงยื่นออกมาหมายจะบีบคอหญิงสาว ! 

แต่ไม่ทันได้ทำเช่นนั้น.. 

เพราะผณินวารีสะแหยะยิ้ม "ฉันไม่ใช่อีหนูของแกอีกแล้ว ! พอกันที ! ถ้าไม่หยุดและถอยไปเดี๋ยวนี้ อย่าหาว่าฉันไม่เตือน !" 

สุกณชะงัก ! แต่ยิ่งโกรธเดือดดาล "มึงกล้าหรือ ? มึงกล้ากับกูหรือ ?" เขาพุ่งเข้ามาเต็มแรง ! สองมือกางออกเตรียมบีบคอระหงให้แหลกคามือ ! 

วูบ ! สุกณคว้าได้แต่อากาศธาตุ ! เพราะหญิงสาวก้มตัวหลบและสไลด์ตัวหนีเข้าไปซ่อนใต้เตียงอย่างว่องไว ! 

สุกณคำราม "มึงหนีกูไม่พ้นหรอก ! ออกมา !"  

แต่สิ่งที่ออกมาจากใต้เตียงใหญ่ยับยุ่งไม่ใช่หญิงสาว แต่เป็นควันไอประหลาดที่ปกคลุมห้องนอน... 

ตามด้วยเสียงแกรก กราก ประหลาดราวเกล็ดกระทบพื้น... 

สุกณขมวดคิ้ว .. อะไรบางอย่างมันไม่ชอบมาพากล.. เขาจึงส่งสัญญาณให้ลูกน้องเข้าไปก้มดู.. 

ฟึ่บ ! ลูกน้องของเขาโดนลากด้วยเชือกที่ตวัดมารัดขาแล้วรวบ ! ตุบ ! หงายหลังหัวคะมำ โดนลากไปใต้เตียงด้วยแรงมหาศาลทั้งที่ดิ้นรนสุดชีวิต ! "เฮ๊ย อะไรวะ อะไร ! ปล่อยสิวะ ปล่อยกู คร่อก คร่อก "  

กรอบ แกรบบบ กรอบบบ แกรบบ .. 

เสียงเหมือนอะไรสักอย่างหักป่นอยู่ใต้เตียง..  

ลูกน้องของสุกณมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ! สุกณยิ่งโกรธ ! แต่ประสบการณ์แก่สังเวียนนักเลงทำให้เขาใจเย็นรีบบอก "ปิดไฟ มันเล่นอะไรกับเราไม่รู้ แต่สงสัยอะไรแปลกๆ ยิงทิ้ง ! กูไม่เลี้ยงอีดอกทองนี่แล้ว ! " 

ลูกน้องสุกณที่เหลือเริ่มล้อมเข้าไปใกล้เตียงนอนขนาดใหญ่ มือกระชับอาวุธปืน.. สายตาระแวดระวัง.. 

ฟู่วววว ! ควันสีเขียวอ่อน พ่นออกมาจากใต้เตียง ! ละอองของมันกระจายเข้าหน้าคนของสุกณไปสองคน ! 

"โอ๊ยๆๆๆ แสบๆๆๆ " ลูกน้องของเขาเอามือปิดหน้าราวแสบร้อน แล้วก็ลงไปนอนดิ้นกับพื้น ! ทุรนทุราย ! แต่ไม่นานก็สิ้นใจ ใบหน้าเหมือนถูกกัดด้วยกรด เหวอะหวะเละเทะ หมองคล้ำ ราวโดนพิษของนาค.. 

สุกณกับลูกน้องที่เหลืออีกสามคนจึงยิ่งระวัง สุกณเอ่ย "ออกมา ! กูไม่รู้มึงให้ใครช่วย แต่มึงกับชู้ไม่ตายดีแน่ ถ้ากูต้องออกแรงลากมึงออกมา !" 

เงียบไม่มีเสียงตอบ ... 

สุกณส่งสัญญาณสั่งลูกน้องอีกคนให้อ้อมไปด้านข้างเตียง แล้วจ่อปืนยิงไปใต้เตียง เขาแสร้งทำเสียงใจดี "มึงออกมาคุยกับกูดีๆ แล้วกูจะไว้ชีวิตมึง มาเร็วๆ "  

เงียบสนิทราวป่าช้า... 

สุกณทนไม่ไหวจึงให้สัญญาณให้ลูกน้องยิงไปใต้เตียงที่วารีนิตย์ไปซ่อน !  

ปัง ปัง ปัง ปัง ! เสียงปืนรัวๆ ดังเข้าไป !  

แต่แล้ว... 

ฟุ่บ ! คนยิงทั้งสองคนกลับล้มลงเหมือนโดนขัดขา ! คนนึงโดนจับเหวี่ยงไปโดยมือที่มองไม่เห็นจนร่างกระแทกผนังห้องนอน โครม ! แล้วร่วงรูดกรูดลงมา !  

ครีดดดด ! อีกคนโดนลากไปใต้เตียงก่อนเหวี่ยงออกมา ! ร่างกายเละเทะเนื้อตัวฉีกขาดเป็นริ้วๆ ราวโดนของมีคมเช่นใบเลื่อย ! 

สุกณอ้าปากค้าง ! หน้าซีด ! สภาพศพลูกน้องของเขาน่าสยดสยองมาก ! แต่เขาไม่ได้เพิ่งหัดเป็นมาเฟียเมื่อวาน เขาจึงทำหน้านิ่ง สั่งลูกน้อง "ไปดูห้องน้ำ ถ้าชู้มันอยู่จับมันออกมาทรมาน เดี๋ยวมันก็ออกมา !" ในเมื่อวารีนิตย์จะหลบซ่อนตัวได้และดูเหมือนจะมีคนช่วยจนเล่นงานลูกน้องเขาได้ เขาก็ต้องหาทางทำให้เธอยอมจำนน ถึงเขาจะประหลาดใจพอควรว่าผู้หญิงคนเดียวซ่อนอยู่ใต้เตียงทำไมพิษสงเยอะอย่างนี้ ? มันมีแก๊ซประหลาดพ่นใส่ลูกน้องเขา มีมีดคมๆ อะไรพอจะทำร้ายลูกน้องเขาจนเละเทะแบบนี้ได้หรือ ? อะไรบางอย่างบอก สุกณว่า มันผิดปกติมาก แต่เขาไม่ใช่คนจะแสดงท่าว่าอ่อนแอให้ลูกน้องเห็น และอะไรก็ตามที่ฆ่าลูกน้องเขามันยังอยู่ ดังนั้น เขาต้องฆ่ามันเท่านั้น ถ้าไม่อยากให้มันฆ่าเขา  

เจ้าพ่อมาเฟียขาโหดจึงกัดฟันไม่ให้สั่นกระทบกันด้วยความหวาดหวั่นที่เริ่มสะสมขึ้นในตัว มือเขาสั่นนิดๆ แต่ยังกำปืนแน่น.. เขาสั่ง "พังประตูห้องน้ำ ลากชู้มันออกมาทรมาน !" 

ลูกน้องของสุกณที่เหลือยื้อประตูห้องน้ำอยู่สักพักก็ทำท่าจะเปิดออกได้ "สำเร็จแล้วครับนาย..."  

ซ่าาาา ! แครก แครก แครก ! เสียงเกล็ดอะไรบางอย่างครูดพื้นดังรัวๆ เร็วๆ ตามด้วยไอหมอกคละคลุ้ง.. 

สุกณกับลูกน้องรู้สึกว่าถูกมองจึงหันไปช้าๆ.. 

แล้วก็เผชิญหน้ากับงูยักษ์สีเขียวอ่อนชูคอสูงตะหง่านท่วมหัวเขา ดวงตาสีทองวาวเหมือนมีคบเพลิงจุดอยู่ข้างใน เขี้ยวของมันยาวโง้งพ้นจากริมฝีปาก มันคลายหางที่ขดออกแล้วเหวี่ยงร่างของลูกน้องสุกณที่โดนบีบจนกระดูกป่นเลือดอาบออกมากลิ้งหลุนๆ ไปบนพื้น ! 

สุกณกับลูกน้องที่เหลืออ้าปากค้าง ตาเหลือก ! "งะ งู งูผี !" 

นางงูเขียวอ่อนสะแหยะยิ้ม เผยเขี้ยวยาวขาว มันตวัดหางทีเดียวฟาดลูกน้องของสุกณจนกระเด็นตกหน้าต่างห้องนอนไปหนึ่งคน กับดันอีกคนจนร่างแหลกชิดผนังห้อง ! มันอ้าปากใส่สุกณแล้วก็กัดลงบนหัวฝังเขี้ยวลงไป.. ฉีดพิษร้ายแรงเหมือนกรด.. ก่อนถอนเขี้ยวแล้วชูคอผงาดมองอย่างสง่างาม  

สุกณล้มลงดิ้นกับพื้น พยายามหายใจแต่ทำได้ยากเย็น พิษที่ซึมเข้าร่างกายแผ่ไปอย่างรวดเร็วและทำให้เขาเจ็บปวดทรมานจนในที่สุดก็หมดลมหายใจ.. 

งูเขียวอ่อนมองไปรอบๆ เมื่อแน่ใจว่าทุกอย่างเรียบร้อยก็เกี่ยวเปิดประตูห้องน้ำ เลื้อยเข้าไป.. 

หาอ่างน้ำแช่พักฟื้นร่างกาย.. 

พร้อมกับหาคนรักที่ยังอยู่ปลอดภัยดี.. 

ตอนนี้ นางงูต้องการพักกายพักใจ เพราะการฆ่าคนแบบนี้ อาจทำให้เธอถูกเพ่งเล็งจากสวรรค์ชั้นบนมากกว่าเดิมอีก แต่ช่างมันเถอะ ผณินวารีผู้อยู่เพื่อวันนี้ไม่ต้องการคิดถึงอนาคตไกลเกินไป 

----------------- 

หลังแช่น้ำ ผณินวารีก็คืนร่างและหลับไปคาอ่างน้ำด้วยความเหนื่อยอ่อน คีตเทพกรรณจึงรีบแต่งตัวแล้วอุ้มเธอออกมาจากห้องน้ำ ถึงเขาจะช็อกที่เห็นศพของสุกณและลูกน้องเกลื่อนกลาด แต่เขาก็ไม่รั้งรอ รีบหนีโดยมีเจ้าเต่าตนุช่วยใช้เวทย์มนตร์หลอกล่ออำพรางให้ทั้งคู่ออกไปโดยไม่มีใครสังเกตเห็น 

คีตเทพกรรณที่ขโมยกุญแจรถยนต์ของลูกน้องสุกณ ขับรถออกไปเรื่อยๆ โดยมีเจ้าเต่าตนุแนะนำเส้นทาง.. แต่พอสักพ้นเขตอิทธิพลของสุกณแล้ว เจ้าเต่าตนุก็เอ่ยปาก 

"ผณินวารีและตัวเจ้ายังไม่ปลอดภัย เพราะสุกณมีเครือข่ายอิทธิพลเยอะ น่าจะมีลูกน้องที่จงรักภักดีสืบว่าใครฆ่าเขา และอาจจะตามหาผณินวารีและเจ้า เจ้าต้องไปซ่อนในที่ๆ พวกมันจะหาไม่เจอ" เจ้าเต่าเอ่ยเสียงเครียด 

"แต่ผณินวารีจัดการพวกมันได้ ทำไมต้องกลัว ?" คีตเทพกรรณถาม 

เจ้าเต่ากลอกตา "อมนุษย์มีฤทธิ์ไม่ได้มีสิทธิฆ่าแกงมนุษย์ได้โดยไม่ต้องใช้กรรมนะ ผณินวารีก็รู้นางถึงไม่เคยฆ่าแกงใคร อย่างมากก็แกล้งลบความจำ หรือทำให้เจ็บให้พิการ แต่หนนี้นางฆ่าสุกณและลูกน้อง แม้จะเพื่อป้องกันตัว แต่ก็เป็นกรรมหนัก สวรรค์อยู่เฉยไม่ได้หรอก" 

คีตเทพกรรณหันขวับ "หมายความว่าอะไร ?" 

เจ้าเต่าถอนหายใจ "ครุฑ ครุฑจะต้องถูกส่งมาจัดการนาง.."  

 

ความคิดเห็น