ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รับน้อง ขอโทษ เปิดใจ 1

ชื่อตอน : รับน้อง ขอโทษ เปิดใจ 1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 12.4k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 21 มี.ค. 2563 22:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รับน้อง ขอโทษ เปิดใจ 1
แบบอักษร

“อือน่ากลัวชะมัด”ตอนนี้คงพูดได้คำเดียวเลยว่าพวกเพื่อนของฉันมันน่ากลัวมากก็จะอะไรอีกแหละก็ตอนนี้พวกมันทั้ง3คนกำลังมองฉันด้วยสายตายอาฆาตฉันมากๆ ฉันไม่รู้ว่าพวกมันจะมารอฉันที่นี่ แต่ว่าพวกมันรู้ได้ไงว่าฉันกับมาถึงเวลานี้นะ 

“พวกแกมาได้ไงเนี้ยฉันว่าฉันไม่ได้บอกพวกแกนะว่ากลับมาถึงเวลานี้” 

“แม่โทรมาบอก” ดีจริงๆแม่จะรู้ตัวไม่นะว่าตอนนี้แม่ได้ทำการฆ่าลูกทางอ้อมไปแล้วเป็นที่เรียบร้อย 

“อ๋อแบบนี้นี่เองแฮ่ๆๆคือว่านี้ของฝากที่แม่ฝากมาให้น่ะ” อันนี้ของโย อันนี้ของเบียร์ อันนี้ของไอซ์ 

“คิดว่าของฝากพวกนี้จากแม่ จะทำให้แกลอดจากการโดนโกรธของพวกฉันได้ใช่ไหมยัยเกรซ” แงงโยแกจะน่ากลัวเกินเบอร์ไปแล้วนะ 

“ทำหน้าแบบนี้หมายความว่าไม่สำนึกสินะว่าเรื่องนี้แกผิดมากแค่ไหน” นี้แกก็เอากับเขาหรอเบียร์เพื่อนรักตอนนี้ความหวังเดียวของฉันคือไอซ์มันต้องไม่บ่นฉันแน่ๆ 

“อย่าคิดว่าจะลอดฉันจะทบทวนให้ว่าแกผิดเรื่องอะไรบ้าง 1โกหก 2หนีพวกฉัน 3มีเรื่องไม่บอกพวกฉัน” คนที่คิดว่ามันต้องเข้าข้างฉันก็บ่นฉันด้วย นี่ฉันต้องโดนพวกมันบ่นจนหูชาแน่ๆ  

@ณ คอนโดห้องเกรซ 

“นี้พวกแกจะไม่คุยกับฉันจริงๆหรอ โย เบียร์ ไอซ์ ฉันขอโทษโอเคไหมแล้วก็สัญญาว่าจะไม่ทำแบบนี้อีกถ้ามีเรื่องจะบอกพวกแกคนแรกเลยอ่ะแล้วก็จะไม่โกหกอีกไม่หนีแล้วด้วยถ้าจะหนีจริงๆจะบอกพวกแกก่อนโอเคไหม” 

ฉันได้แต่ทำหน้าเศร้าเค้าน้ำตาให้พวกมันสงสารฉันที่สุดก็นะเรื่องนี้ฉันก็ผิดจริงๆนั้นแหละโทษใครก็ไม่ได้เพราะพี่เป็นเอกคนเดียวเลยทำให้พวกมันโกรธฉันเนี้ยเห้อ 

“เกรซแกรู้ไหมว่าพวกฉันเป็นห่วงแกขนาดไหนที่แกทำแบบนี้เหมือนแกไม่คิดว่าพวกฉันเป็นเพื่อนแกเลยนะเกรซ” 

“ใช่แกรู้ไหมว่าพอพวกฉันเห็นคลิปที่แกโดนตบพวกฉันโมโหแค่ไหน” 

“ที่สำคัญพวกฉันติดต่อแกไม่ได้” ตอนนี้พวกมันทั้ง 3คนทั้งบ่นทั้งว่าฉัน เป็นอย่างที่ฉันคิดไว้เลยฉันรู้ว่าพวกมันเป็นห่วงแต่ฉันว่าเรื่องนี้ฉันก็ไม่ยอมใครเหมือนกันเห็นแบบนี้ฉันสู้คนนะย่ะ 

“เออฉันรู้แล้วว่าฉันผิดขอโทษนะ ขอโทษจริงที่ไม่คิดถึงใจพวกแก” 

“นี่จะเป็นครั้งสุดท้ายเกรซที่แกจะเห็นพวกฉันเป็นคนอื่นต่อไปนี้ต้องบอกพวกฉันทุกเรื่องโอเคไหม” ฉันได้แต่พยักหน้าให้โยและคนอื่นๆเป็นเชิงว่าฉันเข้าใจ(แต่ไม่รู้ว่าจะทำได้ไหมอันนี้ฉันพูดต่อในใจถ้าพูดไปมีหวังพวกมันโกรธฉันยาวแน่) 

“แล้วนี้แกรู้ไหมว่าไอคนที่ตบแกนี้มันตบแกเรื่องอะไร ตอนดูคลิปฉันไม่ค่อยได้ยินเสียงที่พวกแกคุยกันเลย แล้วก็นะอีนั้นมันชื่ออะไรอยู่ปีไหนฉันจะไปเอาคืนให้แกเองแกรู้ไหม” 

“รู้คนที่ตบฉันชื่ออิงฟ้ากับโบว์เห็นว่าอยู่คณะนิเทศปี2นะแล้วก็ที่มันตบฉันก็เพราะพี่เป็นเอกสุดหล่อของแกนั้นละยัยเบียร์”ฉันหันไปมองทางมัน 

“เออดีจริงๆ เพื่อนฉันไม่ต้องมาพาลฉันเลยนะเกรซ” 

“แล้วจะเอาไงต่อ” 

“ก็ไม่เอาไงหรอกไอซ์ดีมาดีกับตบมาฉันก็ตบกับและเพราะเรื่องนี้มันเกิดจากพี่เป็นเอกฉันก็จะไม่เจอไม่คุยกับพี่เขาอีกจะได้ไม่มีเรื่องแบบนี้อีกไม่อยากเจ็บตัว” 

“แกคิดว่าแกหลบได้จริง” 

“ได้ดิไอซ์ทำไมจะไม่ได้ก่อนหน้านี้ฉันยังเคยหนีเขาได้เลย สบม. จ้า” 

“แกลืมอีกแล้วใช่ไหม” 

“โอ๊ยครั้งนี้ฉันลืมอะไรอีกไอซ์ไม่มีแล้วมั้งแก” 

“มันลืมจริงๆด้วยวะโย” 

“เออมันลืมจริงคนบ้าอะไรว่าลืมได้ลืมดี” 

“ลืมอะไรพวกแกก็บอกฉันสิจะเก็บเงียบเพื่อ” 

“ก็ลืมว่าวันศุกร์ที่จะถึงนี้พวกเราต้องไปรับน้องที่เสม็ดไง” 

“แงจริงด้วยไอซ์ฉันลืมเลยว่ายังมีเรื่องรับน้องอีกฉันต้องทำยังไงดีอ่ะพวกแก” 

“ไม่รู้/คิดเอง/ไม่ช่วย” เออดี3เสียงที่พวกคุณได้ยินก็จะใครละเพื่อนฉันเองมันไม่คิดจะช่วยฉันเลย 

และแล้ววันศุกร์ก็มาถึงเร็วเหมือนนิยายก็นิยายนี้เนอะ5555แต่กว่าจะถึงวันนี้ฉันก็แทบบ้าก็พี่เป็นเอกเล่นตามฉันทั้งเช้าทั้งเย็นแม้แต่ที่โต๊ะทานข้าวตอนเช้าของพวกฉันเขาก็ไปทุกวัน นี่ขนาดฉันไม่ได้นั่งอยู่ด้วยนะ แล้วก็อย่าคิดว่าพี่เขาจะตามฉันแค่ที่มหาลัย แม้แต่ที่คอดโดเขาก็มารออยู่ที่หน้าห้องทุกวัน จนฉันต้องย้ายมาอยู่ที่คอนโดยัยเบียร์นี่ไง  

“แกคิดว่าจะหลบพี่เขาได้อีกนานแค่ไหนฉันเหนื่อยที่จะตอบพี่เขาแล้วนะว่าแกอยู่ไหน” 

“ไม่รู้แต่เดี๋ยวเขาเบื่อเขาก็เลิกตามไปเองนั้นแหละเบียร์” 

“ฉันว่าอยากวะก็เพื่อนเราอีก2คนก็โดนพี่ใต้ฝุ่นกับพี่แทนไทจีบอยู่นี่” 

“ห่ะ! นี่ฉันตกข่าวอะไรในกลุ่มฉันไปบ้างเนี้ย” 

เป็นเอก Part 

ตั้งแต่วันที่น้องหนีผมไปเชียงใหม่จนถึงตอนนี้ น้องหลบผมมาตลอดพอเจอกันก็ไม่ยอมมองยอมพูดอะไรกับผมเลย แล้วผมจะจีบน้องติดได้ไงวะ 

“พวกมึงกูจะทำไงดีว่ะน้องแม่งหลบกูเก่งหายตัวเร็วยิ่งกว่าผีอีก” 

“ทำใจวะ55555 เสือกทำน้องเขาโดนตบไม่พอยังจะตะคอกใส่เขาอีก” ไอแทนมันจะไม่กวนตีนผมสักวันได้ไหม 

“ใช่เรื่องนี้มึงผิดมึงก็หาทางง้อน้องเขาเอง จริงไหมคะน้องณดา” ไอ้นี่อีกคนไอ้ลูคัสแถมมันยังเอาแฟนมานั่งด้วยทุกวัน 

“คือว่าทำไมพี่เป็นเอกไม่ใช้เรื่องรับน้องให้เป็นประโยชน์ละคะวันศุกร์นี้แล้วด้วย” 

“ความคิดดีนี่ณดา” 

“เออจริงด้วยวะไอ้ฝุ่นวันนั้นยังไงน้องก็ต้องไปแต่เรื่องนี้กูทำคนเดียวไม่ได้พวกมึงต้องช่วยกู กูมีแผน” 

“นี่ขนาดมึงไม่รักน้องนะมึงยังตามน้องขนาดนี้ กูสะใจจริงๆเลยที่เห็นมึงเป็นแบบนี้ ได้ยิ่งกว่าหมาโดนทิ้ง อีกน้องเกรซของกูนี้เก่งจริงทำมึงเป็นได้ขนาดนี้ แล้วนี่พวกมึงรู้ยังว่าวันที่พวกเราสอบเก็บคะแนนวันนั้นที่น้องหนีไปไอ้เอกมันไม่มีสมาธิจนมันจะไม่ผ่านการสอบวันนั้นเลยนะมึง 55555น้องเกรซแม่งเก่งสุดยอด” ก็อย่างที่ไอแทนมันบอกผมไม่มีสมาธิจริงๆนั้นแหละ ก็นะน้องแม่งเล่นหนีผมไปตั้ง2วัน จะให้ผมทำไงได้นอกจากรอน้องกลับ แล้วนี้กลับมาก็ไม่ยอมคุยยอมพูดกับผม หลบก็เก่งขนาดไปรอเจอที่คอนโดน้องแม่งยังหนีผมไปนอนกับเพื่อนน้องเลย จะใจแข็งไปไหนวะเรื่องจีบน้องมันคงไม่ใช่เรื่องง่ายๆสำหรับผมแล้วสิ 

วันรับน้อง 

ตอนนี้ผมกับพวกเพื่อนผมก็มาถึงที่มหาลัยเป็นที่เรียบร้อยแล้ว พวกรุ่นพี่อย่างพวกผมต้องมาช่วยกันจัดอุปกรณ์ต่างในการทำกิจกรรมครั้งนี้ และแน่นอนไม่ใช่แค่คณะของพวกผมที่ไป ยังมีคณะนิเทศและคณะแพทย์ไปกับพวกผมด้วย นั้นรวมไปถึงอิงฟ้าและมีนาก็จะไปกับพวกผมด้วย เรื่องวันนั้นทำให้ผมทิ้งอิงฟ้าได้ง่ายๆเลยในเมือเธอล้ำเส้น ผมก็ไม่ควรจะเก็บเธอไว้ 

ตอนนี้พวกน้องปี1หน้าจะถึงลานเกียร์กันครบแล้ว ผมและพวกเพื่อนผมเลยต้องเดินไปที่ลานเพื่อแจ้งให้น้องทราบว่าวันนี้พวกผมจะให้น้องไปเฉลยพี่รหัสที่เกาะแทนที่จะมาเฉลยกันตอนนี้ 

“เอาแหละตอนนี้พวกน้องก็มากันครบแล้วงันเดี๋ยวขึ้นรถกันได้เลยนะครับ ยกเว้นน้องเกรซ น้องโย น้องเบียร์และน้องไอซ์ที่ต้องอยู่ที่นี่ก่อน 

“ทำไมมึงเรียกน้องไว้วะไอ้เอก”ไอ้ลูคัสมันคงสังสัยว่าทำไมผมเรียนน้องไว้ 

“ผมกูจะให้น้องนั่งไปกับพวกเรา” 

“ความคิดมึงดีก็จะได้นั่งกับน้องน้ำแข็งของกู” 

“น้องเขาชื่อไอซ์ไอ้สัสแทน” 

“กูรู้แต่กูจะเรียกแบบนี้มึงจะทำไมไอ้ฝุ่นหรือมึงจะให้กูนั่งกับน้องโยคนสวย” 

“ไม่มึงห้ามยุ่งนั้นคนของกู”เต็มปากเลยเพื่อนผม 

“คนของมึงเต็มปากเลยนะมึงไอ้ฝุ่น” 

“ก่อนมึงจะเสือกเรื่องกูเอาตัวมึงให้ลอดก่อนไหมไอ้เอกเดียวพวกกูก็ไม่ช่วยเลย” 

“พวกมึงก็ใจเย็นดิก็แค่ล้อเล่นเอง” ตอนนี้ผมให้พวกน้องไปรอผมที่ใต้อาคารของตึกแพทย์เพราะพวกผมต้องขนของขึ้นรถอีกคันก่อน และพวกผมก็จะนั่งรถตู้อีกคันไป ส่วยรถบัสที่พวกผมจ้างมาตอนนี้ก็ออกเดินทางไปก่อนแล้ว ตอนแรกพวกน้องๆก็ไม่ยอมหลอกบอกว่าจะไปพร้อมเพื่อนปี1 แต่ผมก็บอกแล้วว่ามันเต็มไม่มีที่ให้นั่ง พวกน้องต้องไปกับพวกผมเท่านั้นน้องถึงยอม 

“เกรซมานั่งนี้ผมดึงน้องมานั่งข้างผม” 

“นี่ปล่อยเกรซนะเกรซจะนั่งกับเพื่อน” 

“พี่ว่าเพื่อนเกรซมีคนนั่งด้วยครบหมดทุกคนแล้วนะ” 

“ไม่เป็นไรเดี๋ยวเกรซนั่งนี้ก็ได้” น้องชี้ไปที่ว่างข้างประตู้ ผมเลยบอกน้องว่าตรงนั้นพวกผมจะว่างของ และแน่นอนน้องก็ไม่ยอมแต่ผมก็ไม่ยอมเลยบอกไปว่าถ้าไม่นั่งกับผมก็ไม่ต้องไปกันทั้งหมดน้องเลยยอมนั่งกับผมโดยดี 

พอนั่งมาสักพักน้องก็หลับครับผมเองก็เหนื่อยเหมือนกันยังไงก็ขอผมนอนสักหน่อยแล้วกันคนอื่นๆก็หลับกันหมดแล้วนี้ 

ผมตื่นขึ้นเพราะรู้สึกว่ารถจอดตอนนี้พี่คนขับบอกว่าขอจอดพักรถสักครู่ให้พวกผมหาอะไรทานก่อนเลยอีก20นาทีถึงจะออกรถอีกครั้งผมหันไปมองน้องที่ตอนนี้นอนพิงไหล่ผมอยู่สบายแหละซิท่า 

“เกรซตื่นเกรซ”เออน้องแม่งขี้เซ้านี้ว่าผมเลยปลูกพวกเพื่อนผมก่อนปล่อยให้น้องนอนต่อ 

“ไอ้แทน ไอ้ฝุ่น ไอ้ลูคัส ตื่นถ้าพวกมึงตื่นแล้วก็ปลูกน้องๆด้วย”ก็อย่าที่เห็นพวกมันนั่งคู่ใครคู่มันเลยเว้นก็แต่ไอ้ลูคัสกับน้องเบียร์ ก็เล่นนั่งห่างกันขนาดนั้นไปโกรธกันตอนไหนวะไม่เห็นคุยกันตั้งแต่ขึ้นรถและ นี่ขนาดผมให้มันปลุกน้องมันยังไม่ทำเดินลงไปก่อนแล้วก็บอกให้ผมปลุกเอง 

“น้องเบียร์ตื่นครับ” พอน้องตื่นแล้วผมก็บอกว่าให้ไปหาอะไรทานก่อนเลยรถจะหยุดพัก 20นาทีแล้วน้องก็หันมามองเกรซที่หลับอยู่เหมือนน้องอยากให้เกรซไปด้วยแต่ผมก็ดักน้องไว้ทัน บอกน้องว่าเดี๋ยวผมปลุกเองไปก่อนเลยเดี๋ยวผมกับน้องจะตามไป ผมปลุกน้องอีกครั้ง 

“เกรซตื่นถ้าน้องไม่ตื่นพี่จะจูบน้องแล้วนะ” ผมก้มลงไปอยู่แถวปากของน้องพอน้องลืมตาขึ้นมาแล้วรีบผลักผมออกทันที”  

“โอ๊ยนี้น้องถึงกับผลักพี่เลยหรอพี่เจ็บนะ” 

“สมน้ำหน้าใครใช้ให้ปลุกกันแบบนี้ละชิ” 

“ไปลงรถไปหาอะไรกินกันเหอะ รถจอดพัก20นาทีน่ะ แล้วก็เพื่อนๆของน้องก็ไปรอน้องแล้วด้วยจะไปได้ยัง” ผมจับมือน้องลงมาจากรถแล้วก็เดินเข้าไปทางร้านอาหาร 

“เพื่อนเกรซอยู่ไหนเกรซจะนั่งกับเพื่อน” 

“เรื่องมากกินนี้แหละแล้วก็แทนตัวเองให้ถูกด้วยเกรซเวลาอยู่กับพี่” 

“ไม่เกรซว่าพี่เลิกยุ่งกับเกรซเหอะ เกรซไม่อยากมีปัญหาไปมากว่านี้” 

“ไม่พี่จะยังไม่คุยเรื่องนี้กินซะ” ผมเดินไปสั่งข้าวมาให้น้องกินน้องก็ยอมกินนะ แต่น้องกินไปน้อยมาก แล้วก็บอกว่าอิ่มผมก็ไม่ได้ว่าอะไร และก็แวะเข้าร้านซื้อขนมมาอีกนิดหน่อยเพื่อน้องหิวกลางทาง ก็น้องกินไปนิเดียวเองนี่ 

“ป่ะขึ้นรถกัน” ผมกำลังจะจับมือน้องอีกครั้งแต่น้องก็เล่นรีบเดินนำหน้าผมไปก่อนที่ผมจะจับมือน้องอีกเห้อ ใจแข็งชะมัด 

หลังจากที่พวกผมนั่งรถมาต่ออีกสักพักก็ถึงท่าเรือเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้ผมสังเกตเห็นสีหน้าของน้องไม่ค่อยดีเท่าไร ผมเลยเดินไปหาน้องแล้วถามน้องว่าเป็นอะไรหรือป่าวแต่คำตอบที่ได้มันทำให้ผมหน้าแหกกันเลยที่เดียว ก็น้องบอกว่าไม่ต้องมายุ่งน้องดูแลตัวเองได้ แล้วเพื่อนของผมแม่งก็หัวเรอะชอบใจกันใหญ่ 

“น้องเกรซสุดยอดเลย ไม่เคยมีใครปฏิเสธมันจนมันหน้าเสียได้ขนาดนี้เลยนะ” 

“เกรซก็พูดตามความจริงนี่คะพี่ใต้ฝุ่น” 

“พี่นับถือน้องวะเล่นเอามันเงียบพูดไม่ออกไปได้ 555” 

“เงียบไปเลยมึงไอ้แทนไอ้ฝุ่น” 

“ขึ้นเรือเหอะมานั้นละ” ไอ้ลูคัสพูดตัดบทให้พวกผมเลิกตีกัน 

ตอนนี้ผมให้ไอ้ฝุ่นมันขึ้นเรื่อไปก่อนเพื่อที่จะได้มันรับน้องลงเรื่ออีกที เพื่อความปลอดภัยด้วยหลังจากที่น้องๆขึ้นเรื่อกันหมดแล้วก็ตามด้วยผม ที่ขึ้นปิดท้ายแต่ตอนนี้น้องจับราวเหล็กของเรือแน่นเลยน้องน่าจะกลัวแต่น้องก็พยายามอดทนจนถึงเกาะ พอลงเรื่อมาผมและเพื่อนก็รีบเข้าไปที่ลานกิจกรรมของพวกเรา ที่ทางโรงแรมเตรียมไว้ให้พร้อมกันน้องๆตอนนี้น้องๆก็ไปนั่งที่แถวของน้องๆแล้ว พวกผมเลยทำการแจ้งรายละเอียดกิจกรรมของวันนี้ละวันพรุ่งนี้กับน้องปี1ทั้งหมด 

“เอาแหละ เราจะให้พวกคุณพักผ่อนกันตามสบาย แต่วันนี้เวลา2ทุ่มให้น้องๆมาเจอกับพวกผมที่ลานนี้อีกครั้ง เราจะทำการเฉยพี่รหัสของพวกคุณกัน และก็วันพรุ่งนี้เราจะมีเกมมาให้น้องเล่นโดยรายละเอียดพี่จะให้พี่ลูคัสมาแจ้งให้ทราบอีกทีในวันพรุ่งนี้ ทราบ!!!” 

“ทราบ!!!!!!” 

“เชิญแยกย้ายกันเข้าห้องพักได้” 

“เออคือพี่คะพวกเรายังไม่ได้กุญแจห้องพักเลยค่ะ” 

“ของพวกน้องอยู่กับพวกพี่มาเอาที่ล็อบบี้แล้วกัน” 

เกรซ Part 

ฉันก็ไม่ได้อยากทำแบบนี้หรอกนะ แต่ฉันไม่อยากมีปัญหาไปมากกว่านี้แล้ว ตอนที่ฉันขึ้นเรือฉันกลัวมากเลยแหละเพราะตอนเด็กฉันเคยจมน้ำนั้นมันเลยทำให้ฉันว่ายน้ำไม่เป็นจนถึงทุกวันนี้ พอฉันมาอยู่ในเรื่อที่มันอยู่กลาน้ำ ฉันก็ทำได้แค่อดทนจนกว่ามันจะถึงพอถึงเกาะแล้วก็ต้องรีบวิ่งไปที่ลานกิจกรรมอีก เหนื่อยชะมัดเลยแล้วนี้อะไรพวกฉันยังต้องเดินไปเอากุญแจกับพวกพี่เขาอีก 

“เกรซแกโอเคป่ะวะ” 

“อืมฉันยังไหวโยเดินต่อเหอะ” 

“ถ้าแกไม่ไหวนั่งรอตรงนี้เดี๋ยวพวกฉันเอากุญแจห้องแกให้” 

“ไม่เป็นไรเบียร์เดียวพี่เขาจะหาว่าฉันเรื่องมากได้” 

“ดื้อปล่อยมันให้มันเดินไป” 

“ฉันไม่ได้ดื้อสักหน่อยไอซ์ฉันไหวจริงๆรีบไปเหอะจะได้รีบเข้าห้องไปพัก” พวกฉันเดินมาจนถึงล็อบบี้แล้วซึ่งที่โรงแรมนี้จะเป็นแบบหลังและล็อบบี้ก็จะแยกออกมาจากที่พักเลย ทำให้พวกฉันเดินมาที่นี้และฉันก็เห็นแล้วว่าพวกพี่เขารอเอากุญแจให้พวกเราอยู่แต่พี่เป็นเอกไม่อยู่ด้วยนี้ 

“ไหนกุญแจห้องของพวกเราคะพี่”โยมันถามพี่ใต้ฝุ่นขึ้น 

“อ่ะนี้ของพวกน้องคนละห้องนะ” 

“ไปเหอะมลพิษเยอะ” ไม่รู้เบียร์มันเป็นอะไรตีกับพี่ลูคัสตลอดเลยตอนนี้ก็ด้วย 

“นี้น้องว่าใครแน่จริงก็พูดมาตรงๆดิ” 

“แล้วแต่ใครจะรับก็รับคะเบียร์แค่พูดตามที่เห็น” 

“พอเลยมึงไอ้ลูคัส อย่ามาตีกันตอนนี้พวกน้องก็ไปพักกันได้แล้ว” 

ตอนนี้ฉันก็ถึงห้องของฉันสักที เล่นเอาหน้ามืดเลย ก็มันทั้งร้อนแล้วก็เหนื่อยแถมฉันยังกลัวการขึ้นเรือที่จะต้องอยู่กลางน้ำ ที่ทั้งลึกทั้งน่ากลัว พอฉันคิดแบบนั้นมันเลยทำให้ฉันกินอะไรไม่ลง แต่ฉันก็ไม่ได้กลัวจนไม่ลงเล่นน้ำเลยนะฉันเล่นได้แค่จะไม่ไปเล่นตรงที่มันลึกก็เท่านั้น ตอนนี้ฉันก็เลยได้แต่ล้มตัวลงนอนอยู่ในห้องแต่ตอนนี้เพื่อนของฉันมันคงไม่อยากพัก ก็พวกมันเข้ามาชวนฉันออกไปเล่นน้ำน่ะสิ แต่ฉันก็บอกพวกมันไปแล้วว่าฉันไม่ไหวขอนอนอยู่ในห้องดีกว่า 

“แกอยู่คนเดียวได้แน่นะเกรซ” 

“อืมฉันอยู่ได้โยพวกแกไปเล่นน้ำเหอะเดี๋ยวพวกนั้นมันรอนะ” 

“เออถ้ามีอะไร หรือไม่ไหวโทรหาพวกฉันเลยนะ แล้วนี้จะกินอะไรป่ะเดี๋ยวสั่งมาให้” 

“ไม่อ่ะแกไม่ต้องเป็นห่วงนะ ถ้าฉันตื่นมาแล้วหิวเดี๋ยวฉันออกไปหาอะไรกินเอง” 

“เออดูแลตัวเองด้วย เดี๋ยวพวกฉันเล่นน้ำกันเสร็จแล้วจะมาหาแกอีกทีนะ ฉันไปแหละ” หลังจากที่โยและพวกเพื่อนฉันออกไปแล้วฉันก็ไม่ได้นอนหรอก ฉันเลือกที่จะไปนอนแช่น้ำสักพักให้ร่างกายมันสบายขึ้น แต่ไม่รู้สบายอีท่าไหนฉันดันหลับไป แถมนานจนเพื่อนฉันมันมาเคาะประตูเรียกฉันเลย 

“แกทำอะไรอยู่ทำไมไม่รีบมาเปิดประตูฉันเคาะตั้งนานนี่ก่ะว่าถ้าอีก2นาทีแกไม่เปิดประตูฉันจะไปเรียกพี่พนักงานให้มาเปิดแล้วนะ” 

“บ่นเก่งจังยัยเบียร์ก็ฉันอาบน้ำอยู่ เนี้ยเห็นไหมฉันใส่ชุดคุมมาเปิดประตูให้เนี้ย” 

“แล้วทำไมหน้าแดงๆอ่ะอย่าบอกนะว่าไม่สบาย” 

“ไหนมาดูดิ๊ “ โยมาเอามือมาเตะที่หน้าผากฉันแล้วก็บอกฉันว่าฉันตัวอุ่น ก็แน่แหละเล่นนอนแช่น้ำตั้งหลายชั่วโมงไม่หน้าเผลอหลับเลย แต่จะบอกพวกมันแบบนั้นไม่ได้ไม่งั้นมีหวังโดยบ่นไม่จบแน่ 

“ฉันกินยาแล้วไม่ต้องเป็นห่วงนะเดี๋ยวก็หายแล้ว” 

“เอองั้นแกไปแต่ตัว เราจะไปหาอะไรกินกันเห็นว่าที่นี่มีบุฟเฟ่ต์ทะเลให้พวกเราเลือกกินแบบไม่อั้นเลยนะ” 

“เออจริงเรารีบไปกันเหอะฉันหิวแล้วด้วย” 

“เกรซแกห้ามกินกุ้งนะแกจำได้ใช่ไหมว่าแกแพ้” 

“เออฉันจำได้น่าไอซ์ถึงแม้ว่าจะพึ่งแพ้ก็เหอะ” ใช่ฉันแพ้กุ้งแล้วก็พึ่งมาแพ้ด้วยเฮ้อ ของอร่อยแบบนี้ทำไมต้องแพ้ด้วยนะ อีกอย่างตอนที่แพ้ฉันกินกุ้งเข้าไปในจำนวนมากด้วย มันเลยทำให้ฉันหายใจไม่ออกจนเกียบตายเลยแหละ ดีนะที่พวกเพื่อนฉันส่งฉันไปโรงบาลทัน หลังจากนั้นฉันก็ลองกินอีกฉันอยากรู้ว่าจะแพ้มากขนาดไหน ฉันเลยลองกินกุ้งแห้ตัวเล็กไป1ตัวแต่ก็ไม่ถึง20นาที เอาอีกแล้วฉันเริ่มหายใจไม่ออกจนต้องทานยาแก้แพ้และฉันก็ได้รู้วันนั้นเลย ว่าฉันไม่สามารถกินกุ้งได้อีกแงงงงงงง 

ตอนนี้พวกเราถึงห้องอาหารแล้ว และก็สมกับที่พวกเพื่อนฉันพูดเพราะเขาจัดแทบจะยกทั้งทะเลมาเลยมั่ง พอกินกันอิ่มแล้วฉันก็เลยอยากเดินเล่น เลยช่วนพวกมันแต่พวกมันบอกของไปนอนเอาแรงสำหรับคืนนี้ แต่ฉันยังมีเรื่องอยากถามพวกมันอยู่ว่าพวกมันรู้หรือยังว่าพี่รหัสของพวกมันคือใคร 

“โย เบียร์ ไอซ์ พวกแกรู้ยังว่าใครเป็นพี่รหัสของพวกแก” และมันก็พร้อมใจกันตอบเลยว่ารู้แล้วแม้แต่ของฉันพวกมันก็รู้ ฉันเลยถามมันว่าใคร โยมันเลยหลุดมาว่าก็คนที่ฉันหนีอยู่ไง ฉันเลยได้แต่เซ็งไม่ใช่ว่าฉันไม่รู้ว่าเป็นใครแต่ฉันต้องการคนยืนยันอีกทีเซ็งชะมัดเลยยิ่งหนียิ่งเจอ 

“แล้วสรุปพวกแกจะไม่มีใครไปเดินเล่นกับฉันเลยหรอ” 

“ไม่อ่ะ” พวกมันตอบแถบจะพร้อมกันดีจริงเพื่อนฉัน  

“เจอกันอีกทีตอน 2ทุ่มเลยนะแกบายพวกฉันจะไปนอนพออิ่มแล้วหนังตามันก็พร้อมจะปิดได้ทุกเมื่อ” และนั้นคือคำตอบของพวกมันฉันเลยต้องมาเดินเล่นคนเดียวแบบนี้นี่ไง ที่นี่ตอนเย็นอากาศดีมาก ฉันชอบทะเลนะ มันสงบดีเวลาต้องใช้ความคิด หรือว่าอยากพักฉันก็จะมาที่ทะเลนี่แหละ แต่ระหว่างที่ฉันเดินอยู่อิงฟ้าก็เดินมา 

“ฉันขอเตือนแกเป็นครั้งสุดท้านนะ ว่าให้เลิกยุ่งกับเป็นเอก ถ้ายังไม่เชื่อฟังกันก็อย่าหาว่าฉันใจร้ายแล้วกัน” 

“ฉันว่าเธอไปบอกคนของเธอเถอะว่าให้เลิกยุ่งกับฉันสักที นี่ขนาดฉันหนีขนาดนี้เขายังตามฉันไม่หยุด” 

“ก็ถ้าแกไม่ไปอ่อยเขาจนเขาหลงเขาก็คงไม่ทิ้งฉันแบบนี้ ฉันจะไม่ยอมให้เป็นเอกเป็นของใครแน่ถ้าฉันไม่ได้ก็ไม่มีใครได้ทั้งนั้น” 

“อิงฟ้าเธอมันบ้า แค่ผู้ชายคนเดียวทำให้เธอเป็นได้ขนาดนี้เลยหรือไง เสียดายหน้าตาของเธอจริงๆ ฐานะทางบ้านของเธอก็ดี น่าจะมีผู้ชายดีๆเข้ามาหาเธอบ้างสิ” 

“แล้วไงก็ฉันรักเอก ฉันไม่สนหรอนะว่าจะมีใครเข้ามา ถึงจะดีขนาดไหนฉันก็ยังจะเลือกเอก เธอไม่ต้องมายุ่งเรื่องของฉัน แค่ทำตามที่ฉันบอกก็พอ ไม่งั้นเราคงได้เห็นดีกัน” หลังจากที่อิงฟ้าพูดจบเธอก็เดินจากไป แล้วก็มีผู้หญิงอีกคนเดินเข้ามาถ้าฉันจำไม่ผิดผู้หญิงคนนี้ชื่อมีนานะ เพราะเธอมากับคณะแพทย์น่าจะมาช่วยดูแลเรื่องพยบาลคนเจ็บหรือไม่สบายอะไรแบบนั้น 

“นี่เธอควรเชื่ออิงฟ้านะ เพราะฉันก็เคยโดนเหมือนกัน เตือนด้วยความหวังดีจากคนที่เคยเป็นของเล่นของพี่เป็นเอกมาก่อน” 

“ทำไมฉันต้องฟัง ในเมื่อฉันไม่ได้เป็นคนที่ตามจีบ หรือว่าอ่อยพี่เป็นเอกสักหน่อย น่าเบื่อมีแต่เรื่องให้ตายเหอะ” 

“ฉันจะพูดไงดี ฉันก็แค่อยากจะช่วยเธอ เพราะว่าที่อิงฟ้าพูดน่ะเขาพูดจริง แล้วก็ทำจริง อีกอย่าฉันขอบอกเธอด้วยความหวังดีนะ ว่าเธอไม่มีวันเป็นตัวจริงของพี่เป็นเอกได้หรอก เขามีคนของเขาในใจอยู่แล้ว และไม่มีวันที่ฉันเธอ หรืออิงฟ้าจะแทนเธอคนนั้นได้ พวกเราจะเป็นได้ก็แค่ของเล่นของเขาเท่านั้น เขาเบื่อเมื่อไรเขาก็จะทิ้งโดยไม่สนใจพวกเราอีกเลย เชื่อฉัน” 

“นี้ต้องให้ฉันพูดหรือบอกอีกกี่ครั้ง ว่าฉันไม่ได้รักหรือว่าชอบพี่เป็นเอก ไม่ฟังกันบ้างเลยให้ตายเหอะฉันเหนื่อยที่ต้องพูดแล้วนะ” 

“เธอแน่ใจหรอว่าเธอไม่คิดอะไร แต่ทุกครั้งที่เธอมองพี่เป็นเอกสายตาของเธอมันฟ้องนะว่าเธอชอบเขา แล้วก็วันนั้นด้วยวันที่เธอโดยอิงฟ้าทำร้าย เธอโดนพี่เขาตะคอกใส่เธอก็เดินหนีเขาออกมา ฉันเห็นนะว่าเธอร้องไห้ด้วย นี้หรอที่เธอบอกว่าเธอไม่คิกอะไร แล้วเธอจะร้องไห้ทำไมจริงไหมฉันขอพูดไว้แค่นี้แล้วกัน” หลักจากที่มีนาเดินออกไปฉันก็คิดตามที่มีนาบอกมันก็จริงอย่างที่มีนาพูดฉันน้อยใจพี่เป็นเอกที่ตะคอกใส่ฉันวันนั้น ฉันเสียใจเวลาที่คิดถึงจนต้องหนีกับบ้านแล้วหลังจากนั้นฉันก็เป็นฝ่ายหนีเขามาโดยตลอด นี่ฉันไปชอบพี่เขาตั้งแต่เมื่อไรนะเฮ้อฉันได้แต่ถอนหายใจออกมาแล้วฉันก็เดินกับไปที่รอรวมตัวกับเพื่อนของฉันที่ลานกิจกรรมที่พวกพี่เขานัดไว้ 

 

 

 

 

 

เดี๋ยววันนี้ไรน์จะมาลงให้ติดตามกันอีกติดๆเลยจร้า 

ถ้าอ่านแล้วคิดว่าดีไม่ดีช่วยคอมเม้นมาหน่อบน๊าไรน์จะได้ปรับปรุ่ง 

ความคิดเห็น