หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

เมื่ออำนาจถูกส่งมอบให้ถูกคน หนทางแห่งการแก้แค้นก็ดูเหมือนจะมิได้ยากเย็นถึงเพียงนั้น!

ตอนที่ 23 ปลอมตัวเป็นชาย

ชื่อตอน : ตอนที่ 23 ปลอมตัวเป็นชาย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.4k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ก.พ. 2563 11:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 23 ปลอมตัวเป็นชาย
แบบอักษร

 

“ช่างงามเสียจริง” หนิงอวี้ประสานสองมือไว้หลังศีรษะ เอนกายลงบนกระเบื้องหลับตาถอนใจ เมื่อสายตาทอดออกไปสิ่งที่เห็นก็ไม่ใช่กำแพงสีแดงทึบตันอีกแล้ว แต่เป็นท้องฟ้าสีครามสะอาดใสกว้างไกลนับหมื่นลี้ 

มิใช่เพียงได้เข้าใกล้ท้องฟ้าอันกว้างไกลเท่านั้น นางยังได้สัมผัสถึงรสชาติของอิสรภาพ ในตำหนักอ๋องเต็มไปด้วยบรรยากาศอันแสนกดดัน ยากที่จะแยกแยะสิ่งต่างๆ อยู่ตรงนี้ไม่ต้องกังวล ไม่ต้องกลัดกลุ้มเรื่องใด 

“พี่หงหลิง เจ้าทำอะไรอยู่หรือ”  

“เอ่อ...ข้า...ข้ารอคนอยู่” เสียงดังมาจากเบื้องล่าง หนิงอวี้ได้ยินพลันยกยิ้มมุมปาก ยกขาขึ้นไขว่ห้าง ช่างสุขใจเสียจริงๆ 

เสียงฝีเท้ากรอบแกรบห่างไปออกไกล หงหลิงจงใจลดเสียงต่ำลงเอ่ยขึ้นว่า “พวกเรากลับไปกันเถิดเพคะ เดี๋ยวใครมาเห็นเข้าจะแย่”  

“ไม่เห็นหรอก หรือว่าจะมีใครที่ดวงตางอกกลางหัวแล้วชี้ขึ้นบนฟ้าอย่างนั้นหรือ” 

“สองสามวันก่อนท่านพูดถึงตา ตาเป็นอย่างไรหรือ”  

“ไม่มีอะไร” หนิงอวี้ลังเลครู่หนึ่ง ตนคงมองผิดไปกระมัง พระชายารองตำหนักอ๋องจะเป็นมือสังหารได้อย่างไรกัน แต่จุดที่ได้รับบาดเจ็บนั้นดูจะบังเอิญไปสักหน่อย หนิงอวี้ส่ายหน้าสะบัดความคิดนี้ทิ้งไป ไม่ต้องคิดแล้ว ไม่ว่าจะอะไรสุดท้ายก็ต้องเผยความจริงออกมาสักวัน รอให้ถึงเวลานั้นค่อยว่ากันแล้วกัน 

หงหลิงได้แต่อาศัยเตะก้อนหินไปมาแก้เบื่อ นางจึงหลบเข้าไปในตรอกเล็กระหว่างบ้านสองหลังเสียเพื่อไม่ให้ถูกใครซักถามอะไรมาก 

เสียงฝีเท้าค่อยๆ ใกล้เข้ามา “รู้หรือยังว่า หลิงอ๋องขอพระราชโองการพิธีแต่งงานแล้ว”  

“หา คุณหนูบ้านไหนกันหรือ”  

“ได้ยินว่าเป็นลูกภรรยาเอกจวนท่านอัครเสนาบดี มู่หรงหวั่น” 

“พูดถึงหลิงอ๋อง พระชายากับเขามีความสัมพันธ์ลึกซึ้งต่อกันไม่น้อยเลยใช่ไหม ตอนแรกหลิงอ๋องขอพระราชโองการสู่ขอ...”  

“ไม่ต้องพูดแล้ว เดี๋ยวใครได้ยินเข้าละก็ ข้าบอกไม่ถูกเลยว่าเจ้าจะโดนลงโทษอย่างไร!” 

รอคนอื่นไปไกลแล้ว หนิงอวี้จึงลุกขึ้นยืนเดินไปบนแผ่นกระเบื้องเบาๆ อย่างคล่องแคล่ว กระโดดพรึบลงมา ชุดสีฟ้าอ่อนสยายพลิ้วคล้ายผีเสื้อโบยบิน อาศัยเหยียบส่วนที่ยื่นพ้นกำแพงออกมาแล้วกระโดดขึ้นไป เมื่อปลายเท้าสัมผัสกับพื้นก็ถึงตรอกทางเดินที่ทั้งเล็กและมืดสลัว 

“ไปกันเถิด” หงหลิงก้าวสั้นๆ เดินตาม ยื่นมือจัดระเบียบผมที่ยุ่งเหยิงให้นาง  

“หรือว่า...เรียกพวกนางมาลงโทษสักทีดีไหมเพคะ” 

“ไม่ต้องหรอก” 

หนิงอวี้หยุดฝีเท้าลง มุมปากเหยียดยิ้มเป็นแนวโค้ง นางเอ่ยขึ้นว่า “หงหลิง เจ้าว่าหากข้าปลอมตัวเป็นชายจะหล่อไหม” 

หงหลิงนิ่งอึ้งอยู่กับที่ คิดอยู่ชั่วครู่ก็เข้าใจว่าพระชายาคงอยากออกไปก่อเรื่องข้างนอกอีกแล้ว กำลังคิดจะโน้มน้าวให้นางหยุด พลันสังเกตเห็นคนเดินมาไกลๆ จึงรีบก้าวสั้นๆ ตามหนิงอวี้ไปให้ทัน 

—— 

เบื้องหน้าคันฉ่องคือชายหนุ่มรูปงามสง่าหน้าตาหล่อเหลา บนหน้ามีรอยแผลยาวเป็นทางดูมุทะลุผ่าเผย มุมปากยกยิ้มดูเจ้าชู้ขี้เล่น หนิงอวี้โบกพัดกระดาษในมือเบาๆ ดูราวกับชายเจ้าสำราญผู้ปราดเปรื่องเชิงวรรณศิลป์โดยแท้ 

หงหลิงช่วยหนิงอวี้จัดการเสื้อผ้าหน้าผม ในระหว่างนั้นก็พูดขึ้นอย่างกังวล “พระชายาเพคะ จะออกไปทำอะไรหรือเพคะ ที่นี่จะเปรียบกับจวนขุนพลไม่ได้นะ เกิดถูกคนจับได้จะทำอย่างไร” 

หนิงอวี้หุบพัดเก็บ แล้วใช้พัดนั้นช้อนคางหงหลิงขึ้นมาเบาๆ ก่อนจะถามกลับโดยไม่ตอบคำถาม “หล่อไหม” หงหลิงแดงไปทั้งหน้า ผ่านไปครู่หนึ่งจึงก้มหน้าลง พูดขึ้นอย่างอ้ำอึ้งว่า “หล่ะ...หล่อเพคะ” 

หนิงอวี้หัวเราะเบาๆ รู้สึกหงหลิงช่างน่ารักเสียจริง นางวางพัดลง หยิบตลับสี่เหลี่ยมใบหนึ่งขึ้นมา แล้วเอายาสีเนื้อในนั้นทาบนลงหน้า จนรอยแผลถูกปกปิดไว้ในที่สุด 

แล้วหยิบตั๋วเงินซ่อนไว้สองสามใบ มือข้างหนึ่งกำพัดกระดาษ อีกข้างจูงหงหลิงที่กำลังหน้าแดงเถือกไว้แล้วเดินออกประตูด้านข้างตำหนักไป เดินหลบสายตาผู้คนจนถึงด้านหน้ากำแพงสีแดงฝั่งหนึ่ง 

นางโอบหงหลิงไว้ในอ้อมกอด ปลายเท้าจิกลงพื้น แล้วก็กระโดดข้ามกำแพง ตกลงไปด้านนอกอย่างมั่นคง หงหลิงในอ้อมกอดนางนั้นกำลังนิ่งตะลึง หนิงอวี้หัวเราะพลางพูดขึ้นเบาๆ ว่า “อะไรกัน รูปร่างหน้าตาสง่างามของคุณชายเช่นข้าทำให้เจ้าถึงกับอึ้งเลยหรือ” 

หงหลิงครั้นได้สติกลับคืนก็รีบผละออกพลันพูดขึ้น “อย่าได้ล้อหงหลิงเล่นเลยเพคะ พวกเราออกมาทำอะไรกันแน่ คุยกันให้รู้เรื่องก่อนเพคะ ถ้าจะไปหอนางโลมเห็นจะไม่ได้นะเพคะ” 

“ไม่ไป” หนิงอวี้จูงนางเดินไปยังร้านขายเสื้อแห่งหนึ่ง เถ้าแก่เห็นนางท่าทีต่างจากคนธรรมดา ดูจากเครื่องแต่งกายล้ำค่าที่สวมใส่ ก็รีบออกมาก้มหัวคำนับโดยพลัน 

“เอาชุดผู้ชายให้นางเปลี่ยน เกล้าผมขึ้นไปด้วย”  

“ตกลงขอรับ” หงหลิงถูกคนดึงเข้าไปด้วยสีหน้าทั้งโกรธและตกใจ  

“พระชา...คุณชาย ท่าน...” 

ความคิดเห็น