หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ทุกสิ่งที่นางมอบให้คนทรยศผู้นั้นไป นางย่อมต้องทวงคืนกลับมาด้วยมือตนเอง!

ตอนที่ 21 ที่ลับตาคน

ชื่อตอน : ตอนที่ 21 ที่ลับตาคน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.6k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ก.พ. 2563 11:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 21 ที่ลับตาคน
แบบอักษร

 

หากคำพูดเมื่อครู่ของซูหลียังนับว่าเกรงใจอยู่บ้าง 

เวลานี้ก็นับเป็นการตบหน้าเจียงโม่อวี้อย่างแท้จริง 

อนุภรรยา 

สีหน้าของเจียงโม่อวี้แทบจะกลายเป็นสีเขียวจัดโดยพลัน 

มิผิด หลี่จื่อจินนางหญิงสารเลวนั่นตายไปเกือบหนึ่งปีแล้ว นางก็ยังคงเป็นอนุภรรยาของเสิ่นฉางชิง มิใช่ฮูหยินท่านโหว  

“คุณชายซู!” เสิ่นฉางชิงขมวดคิ้ว มองไปยังซูหลี 

ตั้งแต่เมื่อครู่ เขาก็รู้สึกว่าซูหลีนั้นตั้งใจ ทว่าเขากับซูหลีไม่รู้จักกัน จึงไม่รู้ว่าอีกฝ่ายตั้งใจทำเช่นนี้เพราะเหตุใด 

แต่ซูหลีก็มิได้กล่าวผิดแต่อย่างใด เจียงโม่อวี้เป็นอนุภรรยาจริงๆ 

ทว่าวาจานี้ช่างไม่น่าฟังเสียจริง 

“ไม่เจอกันหลายเดือน คุณชายซูก็ยังเป็นเช่นนั้นอยู่ ไม่ทราบว่าบิดาของท่านได้สั่งสอนบ้างหรือไม่” ฉินโม่โจวที่นิ่งเงียบมาโดยตลอดพลันเอ่ยปากขึ้น  

ซูหลีนิ่งไปชั่วขณะ นางแทบจะลืมไปเลย ซูหลีตัวจริงกับไหวอ๋องยังมีกรณีต่อกันอยู่! 

“ท่านอ๋อง” ซูหลียกยิ้ม ตุ่มบนใบหน้านางจางลงมาก คาดไม่ถึงว่าจะเปลี่ยนมารูปงามปานนี้ 

ฉินโม่โจวมองนางด้วยสายตาลุ่มลึก ไม่เพียงแต่ผู้อื่น แม้แต่เขาก็ยังรู้สึกว่าคนที่อยู่ตรงหน้าผู้นี้ เหมือนเปลี่ยนไปเป็นคนละคน 

มิใช่ว่าซูหลีคนก่อนดีหนักหนา แต่ซูหลีผู้นั้นรักตัวกลัวตายเป็นที่สุด ย่อมไม่กล้าล่วงเกินคนอย่างเสิ่นฉางชิงง่ายๆ  

แม้จะมีชื่อเสียงในเมืองหลวงไม่ดี จนถูกผู้คนเรียกว่าคุณชายเจ้าสำราญ 

ทว่าในมุมมองของฉินโม่โจวแล้ว ซูหลีคนก่อนไม่นับว่าเจ้าสำราญแต่อย่างใด ก็แค่คนถ่อยกำเริบเสิบสานที่ชอบก่อความวุ่นวาย 

แต่ไม่พบกันหลายเดือน บุคคลที่ยืนอยู่ตรงหน้านี้ กลับดูเย่อหยิ่งจองหองขึ้นหลายเท่า 

จะไม่ให้ผู้อื่นสงสัยได้อย่างไร 

ซูเนี่ยนเอ๋อร์ที่อยู่ข้างกายซูหลี พลันอดหันไปมองซูหลีไม่ได้ 

น้อยมากที่ไหวอ๋องจะสนใจซูหลี ตั้งแต่นั้นมา คงกลัวว่าซูหลีจะได้ใจเกินไปกระมัง 

เมื่อคิดเช่นนี้ นางจึงมองไปทางซูหลี ก็เห็นบนใบหน้าอีกฝ่าย มีรอยยิ้มประดับอยู่จริงๆ 

ซูเนี่ยนเอ๋อร์อดแค่นเสียงเย็นไม่ได้ 

ทว่า... 

“ทำไม ไม่เจอกันหลายเดือน ท่านอ๋องคิดถึงข้าขนาดนี้เชียวหรือ” ซูหลีเอียงศีรษะ ขยิบตาให้ฉินโม่โจว 

การกระทำแปลกประหลาดเช่นนี้ เมื่ออยู่บนร่างบุรุษแล้ว ดูไม่เหมาะสมยิ่งนัก 

ทว่าสายตาของซูหลีเมื่อครู่ กลับเต็มไปด้วยเสน่ห์ 

อย่าว่าแต่ฉินโม่โจว แม้แต่ผู้คนที่มุงดูอยู่ข้างๆ ก็ยังมองเห็น 

บนใบหน้าของฉินโม่โจวฉายแววตกใจเล็กน้อย คิดไม่ถึงว่าซูหลีจะกล้ากระทำการเช่นนี้ท่ามกลางสายตาธารกำนัล  

ซ้ำยังคิดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะยังทำอีก 

ซูหลีขยับกายเข้าใกล้เขา ก่อนจะดึงหยกขาวที่แขวนอยู่บนเอวฉินโม่โจว 

“ท่านอ๋อง...” เหล่าข้ารับใช้ที่ฉินโม่โจวนำติดกายมาด้วย ต่างพากันร้องเสียงหลง สะดุ้งตกใจ 

“ถ้าหากท่านอ๋องคิดถึงข้า พวกเราไปหาที่ลับตาคน นั่งคุยกันดีหรือไม่!” ซูหลีเตี้ยกว่าฉินโม่โจวหนึ่งช่วง แต่เพราะการกระทำของนาง ทำให้ร่างฉินโม่โจวโน้มกายไปข้างหน้า ใบหน้าของนางจึงอยู่ตรงกับเขาพอดี  

“ท่านอ๋องเห็นเป็นอย่างไร” ซูหลีเห็นเขาไม่พูด ก็เป่าลมร้อนใส่จมูกเขา! 

“ซูหลี!” การกระทำของซูหลีทำให้ฉินโม่โจวขนลุกชัน เขาพลันหน้าเปลี่ยนสี จ้องมองซูหลีด้วยสายตาน่ากลัวถึงขีดสุด 

ถึงอย่างไรฉินโม่โจวก็เกิดในราชวงศ์ ตำแหน่งฐานะสูงส่ง บนร่างเปี่ยมกลิ่นอายทรงพลังโดยธรรมชาติ ทำให้ผู้คนรอบด้านพากันตกใจสะดุ้งโหยง 

แต่กลับไม่อาจทำอะไรเจ้าตัวการได้ 

เพี๊ยะ ซูหลีถอดเข็มขัด ฟาดฝ่ามือตนเอง 

ความคิดเห็น