หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

เมื่ออำนาจถูกส่งมอบให้ถูกคน หนทางแห่งการแก้แค้นก็ดูเหมือนจะมิได้ยากเย็นถึงเพียงนั้น!

ตอนที่ 20 เยี่ยมไข้

ชื่อตอน : ตอนที่ 20 เยี่ยมไข้

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 6k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ก.พ. 2563 15:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 20 เยี่ยมไข้
แบบอักษร

 

เมื่อเปิดประตูเข้าไป กลิ่นยาจีนเข้มข้นคลุ้งโชยมาแตะปลายจมูก กลิ่นยาจีนนั้นปนด้วยกลิ่นคาวเลือด หนิงอวี้ขมวดคิ้ว ผู้คนในห้องต่างพากันคุกเข่าลงเรียงกันเป็นแถบ หญิงสาวนางหนึ่งเดิมทีนั่งอยู่บนเตียงให้หมอตรวจชีพจร ครั้นเห็นนางมาจึงรีบลุกขึ้น 

“ทั้งหมดลุกขึ้นเถิด ซีเย่ว์เจ้าสุขภาพไม่ดี ไม่ต้องคำนับหรอก” 

หญิงสาวรับคำ ใช้มือข้างหนึ่งดึงผ้าห่มขึ้นห่มบนตัว ซีเย่ว์ผู้นี้หน้าตาพอใช้ได้ หากเทียบกับไฉ่เตี๋ยนับว่าด้อยกว่านัก พอจะฝืนใจเรียกว่าหญิงงามจากครอบครัวชนชั้นล่างได้ หนิงอวี้มองหน้านิ่วไปยังนาง รู้สึกคุ้นตาพิกล 

หงหลิงที่อยู่ด้านหลังกระตุกแขนเสื้อหนิงอวี้สองสามที หนิงอวี้ได้สติก็ยกยิ้มมุมปาก พูดขึ้น “ได้ยินว่าเจ้าสุขภาพไม่ดี จึงได้ตั้งใจมาถามไถ่ปลอบขวัญสักหน่อย” 

“ขอบพระทัยพระชายา แค่บาดเจ็บเล็กน้อยเท่านั้น ไม่สามารถไปคารวะได้ ขอประทานอภัยให้กับซีเย่ว์ที่เสียมารยาทนะเพคะ” 

หนิงอวี้นั่งอยู่ที่เก้าอี้จิบชาไปพลาง มันไม่ควรเป็นเช่นนี้นี่ แค่สั่งสอนไฉ่เตี๋ยครั้งเดียว ชื่อเสียงความโหดร้ายของนางก็ลือกันไปไกลขนาดนี้เชียวหรือ ตามหลักการแล้วนางสั่งสอนไฉ่เตี๋ยไป ซีเย่ว์ยิ่งควรต้องเข้าหาผูกมิตรกับนางให้มาก แต่เมื่อสักครู่ตอนที่นางเดินเข้ามาในห้อง เห็นได้ชัดว่านัยน์ตาของซีเย่ว์ฉายแววตื่นตระหนก ตอนที่นางเข้าไปใกล้ ซีเย่ว์กลับใช้มืออีกข้างหนึ่งดึงผ้าห่มมาคลุมตัวไว้โดยสัญชาตญาณทันที 

“ฟื้นตัวดีขึ้นมาก คาดว่าอีกห้าหกวันก็คงแกะผ้าขาวออกได้” หมอละมือออกแล้วเก็บผ้าที่ใช้ตรวจไข้ “ทายาไว้สักครึ่งเค่อ[1]ค่อยพันผ้าให้แน่นนะขอรับ”  

หนิงอวี้วางชาลง ลุกขึ้นสังเกตบาดแผล บนแขนมีรอยแผลบวมแดงยาวเป็นแนวตั้ง แป้งยาสีเขียวปิดคลุมบาดแผลนั้นไว้ ดูน่ากลัวพอดู 

“แผลลึกขนาดนี้เชียวหรือ” หนิงอวี้แสร้งเป็นร้องด้วยความตกใจ “หรือซีเย่ว์ก็ชอบรำกระบี่ด้วย” รอยแผลแดงยาวมีเนื้อแตกปริอยู่รอบข้าง เลือดเนื้อที่อยู่ด้านข้างรอยแผลแดงนั้นทำให้เห็นได้ชัดว่าระดับการสมานของแผลไม่เท่ากัน  

“พูดแล้วช่างน่าละอายนัก...วันนั้นหม่อมฉันไปชมดอกไม้ในสวน เท้าสะดุดกับหินจนล้ม แขนถูกบาดจนเป็นแผล” 

หนิงอวี้ไม่ได้เชื่อคำพูดนั้น แต่ยังคงยิ้มแล้วตอบกลับ “เช่นนั้นหรอกหรือ เลือดลมโดนกระทบ สองสามวันนี้ดื่มยาเยอะหน่อยนะ ดูแลสุขภาพให้ดี ช่วงนี้ไม่จำเป็นต้องมาคารวะก็ได้” 

“เพคะ ขอบพระทัยพระชายา” 

—— 

บนทางเดินเล็กในสวน เบื้องล่างฝ่าเท้าคือแผ่นหินขัดเรียบ ในซอกหลืบยังมีตะไคร่น้ำขึ้นเขียวชอุ่ม หนิงอวี้เดินไปพลาง พยายามนึกย้อนไปพลาง “เจ้าเคยพบซีเย่ว์ไหม”  

หงหลิงนิ่งอึ้ง ตอบไปว่า “อา...ไม่เคยเพคะ” 

หนิงอวี้ขมวดคิ้ว ในเมื่อหงหลิงไม่เคยพบ เช่นนั้นแล้วคงมีแค่นางคนเดียวที่เคยพบซีเย่ว์ ทำไมรู้สึกว่าซีเย่ว์ผู้นี้ดูคุ้นตาเหลือเกิน เหมือนกับว่า ตา! ดวงตาคู่นั้นนั่นเอง! 

“เหมือนข้าจะจำได้แล้ว!” หนิงอวี้ตบมือทั้งคู่เข้าหากันหนึ่งที “ไม่กี่วันก่อนข้า...” 

“พระชายา ดูพวกพ่อบ้านสิเพคะ!” หงหลิงพูดแทรก พลางกระตุกแขนเสื้อนางสองสามที เห็นคนกลุ่มหนึ่งกำลังค้นหาอะไรสักอย่างอยู่ที่ภูเขาจำลองไม่ไกลจากที่นั่น 

พ่อบ้านอยู่ใต้ภูเขาจำลองปากขยับเหมือนกำลังพูดอะไรบางอย่าง มือไม้ก็โบกไปมา มีคนสองสามคนกำลังปีนขึ้นไปบนภูเขาจำลองลูกนั้น ทั้งคู่รีบเดินเข้าไป พ่อบ้านเห็นพวกนางเข้าก็รีบร้อนคำนับพร้อมกล่าวขึ้น “คารวะพระชายา” 

“พวกเจ้าทำอะไรกันอยู่หรือ” 

“ทูลพระชายา ชิงซงกำลังตามหางูดำ อาการป่วยที่ขาท่านอ๋องกำเริบ ต้องรีบใช้พิษงูตัวนั้นเป็นตัวนำยาเป็นการด่วน นึกไม่ถึงว่างูดำจะหายไปอย่างไร้ร่องรอย” ชิงซงพูดพลางยกมือขึ้นกุมคำนับอีกครั้ง แล้วพาคนห้าหกคนจากไปอย่างรีบร้อน 

หงหลิงลอบสังเกตสีหน้าของหนิงอวี้ จึงได้เข้าใจสถานการณ์ดีและไม่พูดอะไร หนิงอวี้หน้านิ่ว เร่งฝีเท้าเร็วขึ้น 

เมื่อกลับถึงห้องนอน ก็เห็นงูดำตัวหนึ่งโผล่พรวดขึ้นมาบนเตียง แม้ก่อนหน้านี้จะเคยเกิดเหตุการณ์เช่นนี้แล้ว แต่หงหลิงก็ยังคงกลัวจนแข้งขาอ่อนแรงจนขยับตัวไม่ได้ หนิงอวี้ค่อยๆ สาวเท้าไปข้างหน้า ยื่นมือออกไป งูดำตัวนั้นเลื้อยขึ้นมาตามเรียวแขนก่อนจะมาหยุดอยู่บนบ่าของนาง 

“ไปบอกพ่อบ้าน บอกว่าเจองูแล้ว” หงหลิงรีบวิ่งทันควัน หนิงอวี้หัวเราะเบาๆ เด็กสาวผู้นี้ช่างขี้ขลาดอะไรเช่นนี้ งูเงี้ยวเขี้ยวขอก็กลัวไปเสียหมด 

 

------ 

[1] เค่อ คือ หน่วยนับเวลาจีนในสมัยโบราณ โดยหนึ่งวันจะมี 100 เค่อ ใน 1 เค่อ คิดเป็นเวลาปัจจุบัน 14 นาที 24 วินาทีโดยประมาณ 

ความคิดเห็น