หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ทุกสิ่งที่นางมอบให้คนทรยศผู้นั้นไป นางย่อมต้องทวงคืนกลับมาด้วยมือตนเอง!

ตอนที่ 19 ไม่ตลก

ชื่อตอน : ตอนที่ 19 ไม่ตลก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.9k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ก.พ. 2563 15:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 19 ไม่ตลก
แบบอักษร

 

เพียงแต่ไม่มีใครคิดว่า ซูหลีจะกลับกลายมามีรูปโฉมเช่นนี้ 

มุมปากยกยิ้ม ด้วยท่าทางสบายๆ ยังมีดวงตาดอกท้อที่ล่อลวงผู้คนคู่นั้นอีก 

นี่มันนางปีศาจชัดๆ! 

“สองร้อยตำลึง! คุณชาย ทะ…ท่านทำเยี่ยงนี้...” สาวใช้นางนั้นตกใจ จนไม่มีแก่ใจจะไปคิดเรื่องที่ถูกตบ กลัวก็แต่ซูหลีผู้นี้จะเรียกเงินสองร้อยตำลึงจากนางจริงๆ เช่นนั้นนางคง... 

“ไม่ยอมจ่ายรึ” ซูหลีไม่อยากเสวนากับนางให้มากความ นางเลิกคิ้วขึ้นปรายตามองสาวใช้นางนั้นปราดหนึ่ง ก่อนจะกล่าวว่า “เด็กๆ จับตัวนางไปส่งทางการ!” 

“ช้าก่อน!” เสิ่นฉางชิงเห็นคนผู้นี้ทำเกินไปขึ้นเรื่อยๆ ก็อดก้าวออกมาไม่ได้ 

สาวใช้นางนี้เป็นคนจวนโหว หากปล่อยให้เกิดเรื่องน่าอับอายต่อหน้าฝูงชนเช่นนี้ เสิ่นฉางชิงจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน 

ซูหลีได้ยินดังนั้น ก็เงยหน้าขึ้นสบตาเขา 

ดียิ่งนัก ไม่ว่าชาติก่อนหรือชาตินี้ สุดท้ายแล้วพวกเขาก็ต้องเป็นปฏิปักษ์กัน 

ชีวิตนี้ นางมิใช่ขยะไร้ประโยชน์ที่เดินเพียงก้าวเดินก็ไม่ไหวแล้ว บัดนี้นางมีร่างกายที่แข็งแรง และเขาก็ไม่มีนางคอยอยู่ข้างกายแล้ว เส้นทางขุนนางใหญ่ของเขา ยังจะเดินต่อไปได้สักกี่น้ำ 

นางละอยากรู้นัก ทั้งนางยังเตรียมการไว้แล้ว นางจะค่อยๆ ทวงทุกสิ่งทุกอย่างที่นางให้เขากลับมาให้หมด! 

“ท่านน่าจะเป็นคุณชายซูหลีกระมัง” เสิ่นฉางชิงรู้สึกว่าแววตาที่ซูหลีมองเขาออกจะแปลกประหลาดอยู่บ้าง เขาขมวดคิ้ว แต่มิได้คิดอะไรมากความ 

“อืม” ซูหลีตอบรับหนึ่งคำอย่างขี้เกียจ ด้วยท่าทางไม่ใคร่จะดีนัก 

“คุณชายซูทำเช่นนี้มิเป็นการบีบคั้นกันเกินไปหรือ สาวใช้นางนี้แค่หยอกล้อเล่นก็เท่านั้น...” การที่เหยียบเท้ากันก่อนหน้านี้ แล้วนางเรียกเงินยี่สิบตำลึง กลับถูกเสิ่นฉางชิงบอกว่าเป็นเรื่องล้อเล่น 

“เช่นนั้นรึ” ซูหลียกยิ้มเย็น ยามนางเหยียดยิ้ม ใบหน้ากลับดูร้ายกาจยิ่งนัก ทำให้ผู้คนไม่อาจละสายตาได้ 

แม้แต่ไหวอ๋องที่ยืนอยู่ด้านข้าง ก็ไม่กล้ายืนยันว่าคนผู้นี้คือซูหลีที่ตามพัวพันเขาเมื่อหลายเดือนก่อน 

“ในเมื่อท่านโหวพูดเช่นนี้ เช่นนั้นก็คงเป็นแค่เรื่องตลกกระมัง” ซูหลีพลันเก็บรอยยิ้มบนใบหน้าตนเอง 

“ท่านโหวคิดว่าน่าขันรึ” ในดวงตาของนางมีแววเย้ยหยันอยู่เล็กน้อย ยามที่เอ่ยประโยคนี้ สีหน้าก็ฉายแววเคร่งขรึม  

“อะแฮ่ม!” ไหวอ๋องที่ยืนอยู่ด้านข้างกระแอมไอขึ้นมา  

นางปราดตามองเขาปราดหนึ่ง  

ฉินโม่โจวหรือไหวอ๋อง เป็นท่านอ๋องเจ้าสำราญที่มีชื่อเสียงเลื่องลือในเมืองหลวง 

วันนี้ซูเนี่ยนเอ๋อร์คิดจะลากอีกฝ่ายออกมาจากจวน ก็เป็นเพราะเหตุนี้ 

ซูหลีหันหน้ามองไปทางซูเนี่ยนเอ๋อร์ปราดหนึ่ง  

หลังจากซูเนี่ยนเอ๋อร์สบตากับนางแล้ว ไม่รู้เพราะเหตุใด ถึงได้ตัวสั่นสะท้าน 

“คุณชายซูช่าง...” เสิ่นฉางชิงเริ่มดึงหน้าไม่อยู่ เขาเองก็เคยได้ยินเรื่องเกี่ยวกับซูหลีผู้นี้มาบ้าง 

ทว่าได้ยินเพียงว่าเขานั้นเหลวไหล ไม่เคยได้ยินว่าอีกฝ่ายจะรับมือยากปานนี้ 

เขาพลันไม่รู้ว่าจะพูดอย่างไรดี 

“ท่านโหวก็ดูแลข้ารับใช้ของตนเองให้ดีเถิด อย่าเอาแต่พูดว่าเป็นเรื่องตลกทุกครั้งที่ทำผิด เห็นชัดว่าท่านโหวเองก็รู้สึกไม่ตลก” ซูหลีไม่ไว้หน้าเขาแม้แต่น้อย  

เสิ่นฉางชิงเป็นบุรุษที่มีสติปัญญาธรรมดา ความรู้ความสามารถก็ปกติสามัญ พรสวรรค์ก็เดียรดาษทั่วไป  

ตอนที่บิดามารดานางต้องตาเขา รู้สึกว่าเขาเป็นคนซื่อสัตย์จริงใจ นางนั้นสุขภาพไม่ดี หากแต่งให้สกุลที่สูงส่งเกินไป เกรงว่าจะไม่ดีต่อนาง  

คิดไม่ถึงว่าบุรุษที่ดูซื่อสัตย์ไว้ใจได้ เนื้อในจะกลับกลอกเจ้าเล่ห์! 

“ยี่สิบตำลึงนี่ข้าให้เจ้า” ซูหลีควักเงินยี่สิบตำลึงออกมา โยนไปตรงหน้าสาวใช้นางนั้น ทว่าขณะที่นางโยนเงินออกไป สายตากลับจ้องมองเสิ่นฉางชิงอย่างเห็นได้ชัด 

ความคิดเห็น