Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจทุกไลค์ทุกเม้นต์นะครับ~ เรื่องที่2 พี่ล่ามโซ่น้องนับดาว

ล่ามโซ่ถูกทิ้ง : Ep.34 - ตรวจเช็คคำผิดแล้ว

ชื่อตอน : ล่ามโซ่ถูกทิ้ง : Ep.34 - ตรวจเช็คคำผิดแล้ว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 717

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 11 เม.ย. 2563 23:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ล่ามโซ่ถูกทิ้ง : Ep.34 - ตรวจเช็คคำผิดแล้ว
แบบอักษร

 

 

นับดาว talk's

@tomorrow night Pub เวลา20:30น.

 

อ่า...ฉันนั่งอยู่กับเพื่อนๆหน่ะค่ะ ข้างล่างมี ไอ้จีน ไอ้กัสโซ่ และก็ไอ้อาวุธ ส่วนเค้าหน่ะหรอคะ? โน่น...ชั้นสองนั่นแหละ

หลังจากจิบเหล้าพอให้ร่างกายมีแอลกอร์ฮอร์ผสมในเลือดเพื่อสร้างอะดีนารีนแล้วฉันก็...

 

"ไอ้กัสไปเต้นกัน!" ฉันพูดชวนไอ้กัสโซ่ไปค่ะ

"ไม่ไปเว้ย! เฮียกูมองอยู่โน้นอ่ะ!" มันพูดพร้อมกับยื่นหน้าขึ้นไปด้านบน ฉันจึงมองตามมันไป

 

เนี้ยแหละคือเหตุผลที่ผู้หญิงส่วนใหญ่ไม่อยากให้ผัวมาเที่ยวกลางคืนด้วย

 

"เออ! ไม่ไปก็ไม่ไป"

"มึงก็กลัวถูกกระทืบหรอ?" ไอ้กัสโซ่ถามมา

 

ลองดูดิ่ ลองมาทำกูดูดิ่กูจะทำให้แม่งไม่มีไอ้เหี้ยไปเสียบใครได้อีกเลยอ่ะ ที่กูไม่ไปเพราะกูกลัว...

 

"เปล่าอ่ะ กลัวถูกจับกดลงเตียงมากกว่า ฮ่าๆ" ฉันพูดไปขำๆเล่นๆ แต่...เชื่อเถอะค่ะว่า ถ้าอิพี่โซ่เห็นหล่ะก็...มันต้องทำอย่างงั้นจริงๆแน่

 

Rrrrr Rrrrr Rrrrr [สายป่าน] เห้อ~ เชื่ออิเด็กดอกนี่เลยว่ะ นี่สรุปมันจะขัดขวางความสุขของกูให้ได้เลยใช่ป้ะ?

Rrrrr Rrrrr ฉันจึงกดรับสายไปค่ะ

 

"มีห่าร่ะ...." ฉันหยุดพูดทันทีที่เสียงที่เอ่ยออกมาเป็นเสียงของผู้ชาย

(อ่า...โครตฟิตเลยว่ะ เชี่ย! แบบนี้ดิ่เอามัน!) ห๊ะ!?

"อ่ะ..อิสายป่าน...?" ฉันเรียกมันไปก่อนที่จะเอามือขึ้นมาปิดหูอีกข้างหนึ่งเพื่อให้ได้ยินเสียงจากฝั่งโน้นชัดๆ

(นี่กูอุตส่าห์เบิกทางไว้ให้มึงแล้วนะเว้ย! แหกเลยหน่ะ! ไม่ซิงแต่เสือกมีเลือดไหล!)

"อิสายป่าน"

(พี่ขอยัดเข้าไปทั้งด้ามเลยนะจ๊ะ! น้องสาว!!)

(ไม่...ไม่เอา กรี๊ดดดดด!)

"สายป่าน!!!" ฉันลุกขึ้นเรียกมันเสียงดังทันที

"เชี่ยดาว! เป็นห่าไรว๊ะ!?" ไอ้กัสโซ่ลุกขึ้นถามฉันน้ำเสียงตกใจ

"มึง! ช่วยกู! ช่วยอิสายป่านที!" ฉันพูดบอกมันไป ไม่รู้ว่าอะไรดลใจฉันให้พูดขอร้องมันออกไปแบบนั้น

"ห๊ะ!?" มันอุทานออกมาด้วยความตกใจในทันที

"มึง! ไปตามหา...มันกับกูทีนะ!" ฉันพูดพร้อมจับแขนไอ้กัสโซ่เขย่าไป แต่สิ่งที่ได้จากมันคือ...สายตาเรียบนิ่งและมันก็นั่งลง

.

.

.

ล่ามโซ่ talk's

@ชั้น2 โต๊ะ6 เวลา20:30น.

 

อ่า...ตอนนี้ผมกำลังนั่งมองคนร่างบางนั่งจิบเหล้าเข้าปากอยู่ครับ

พอมาคิดๆดูแล้วนับดาวจะรักพ่อของเธอมากก็ไม่แปลกเพราะดูจากลักษณะของพ่อนับดาวในวันนั้นแล้วท่านคงจะรักนับดาวมากเหมือนกัน ไม่รู้สิครับ ผมคิดอย่างงั้นอ่ะนะ

บางทีอาจจะถึงเวลาแล้วก็ได้ที่นับดาวจะต้องรู้เหตุผลของผมที่ผมยอมปิดปากมาตลอดหลายปีอ่ะนะ

 

"หืม?" ผมครางออกมาอย่างแปลกใจ

 

เมื่อจู่ๆนับดาวก็ลุกขึ้นยืนด้วยความตกใจและเหมือนกับจะพูดอะไรกับไอ้กัสโซ่สักอย่างและเธอก็เขย่าแขนไอ้กัสโซ่ผมจึงลุกขึ้นยืนและเดินลงไปข้างล่างทันที

 

"นะมึงนะ ช่วยกูทีกูเป็นห่วงมัน" นับดาวพูดกับไอ้กัสโซ่ไป แต่...พวกมันก็ยังคงใจดำนั่งแดกเหล้ากันอยู่นั่นแหละ

"มีอะไรหรอครับ? นับดาว" ผมถามเธอไป เธอหันหน้ามามองหน้าผมทันที

"พี่โซ่คะ ช่วยนับดาวที อิสายป่านอ่ะมันโทรมาแต่...เป็นเสียงของผู้ชายพูดป่านนี้มันจะเป็นยังไงบ้างแล้วก็ไม่รู้" นับดาวบอกผมมาพร้อมกับเปลี่ยนมาเขย่าแขนผมแทนทันที

"หึ! เด็กโรคจิตแบบยัยนั่นอ่ะ โดนรุมโทรมจนตายก็ดี!" น้ำเสียงเลือดเย็นออกมาจากปากของไอ้กัสโซ่

"พวกมึง! แม่ง! ใจดำ!" นับดาวด่าพวกมันไป

 

เอาจริง...ผมก็คิดแบบพวกมันนะเสือกทำเมียกูไว้เยอะซ๊ะด้วยสิ

 

"มึงอ่ะดิ่ ใจดีเกินไป มึงมีแผลกลับมากี่ครั้งต่อกี่ครั้งถึงมึงจะจำไม่ได้หรือไม่อยากจำแต่...พวกกูที่เป็นเพื่อนมึงอ่ะไม่ลืม!" ไอ้กัสโซ่ยืนขึ้นและพูดมา

"มึงเจ็บ พวกกูเจ็บ อิพวกนั้นก็ต้องเจ็บมากกว่า ไอ้ขิงก็เคยพูดคำนี้ไม่ใช่หรอ?" อ่า...ขิงเนี้ยเมียไอ้ทิศเหนือแน่นอน

"ได้! ถ้าพวกมึงไม่ช่วยกู กูไปตามหามันเองก็ได้!" นับดาวพูดแค่นั้นก็เดินออกไปจากร้านในทันที

"นับดาวครับ! เมีย! รอพี่ด้วย...!" และสุดท้ายกูก็ต้องตามเมียกูไปอยู่ดี

 

ถึงแม้ใจจริงจะไม่อยากไปก็เถอะแต่...จะยังไงผมก็ต้องไปอยู่ดี เมียไปไหนผัวก็ต้องไปด้วยอ่ะเคยได้ยินป้ะ?

นับดาวเดินออกไปที่ถนนใหญ่และเหมือนกำลังจะเรียกรถแต่ผม...

หมับ! เดินเข้าไปจับมือเธอและพาเดินเข้ามาด้านในก่อน

 

"น่ะ..นี่! พี่โซ่! ปล่อยนับดาวนะ!" นับดาวพูดสั่งผมมาด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

"นับดาว...ใจเย็นๆก่อนสิครับ" เมื่อเมียเป็นไฟผมก็ต้องเป็นน้ำสิจริงไหมครับ?

"แต่...อิสายป่านมันเป็นน้องสาวของนับดาวนะพี่โซ่!" นับดาวก็ยังคงพูดมาด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดเหมือนเดิม

"รู้ครับ เดี๋ยวพี่ไปช่วยหา" ผมพูดไป ก่อนที่จะจับมือของนับดาวและพาเดินไปที่รถของผม

 

ปิ๊บๆ เมื่อรถของผมถูกเปิดออกแล้วผมก็เปิดประตูรถให้นับดาวครับ

 

"ไม่ต้องค่ะ นับดาวปิดเองได้ไปฝั่งพี่เถอะ" นับดาวบอกผมมา

"....." ผมไม่ตอบแต่พยักหน้าและวิ่งไปที่อีกฝั่งฝั่งคนขับ

 

ปั้ง~ และนับดาวกับผมก็ขึ้นมานั่งบนรถพร้อมกัน

 

"เริ่มหาตรงไหนดีครับ?" ผมถามนับดาวไป

"เอ่อ...ลองพานับดาวไปที่ตึกร้างหลังเอกชนPได้ไหมคะ?" นับดาวพูดถามผมมา

"ได้ครับ" ผมตอบเธอไปและพยักหน้าหนึ่งทีไปให้เธอ

 

เอาจริงนะ! ตอนนี้ระยะทางระหว่างที่นี่กับเอกชนP หรือ P school คือ...ไกลมากเลยครับ แต่...เมื่อเมียขอผัวก็ให้ได้ครับ

 

"หึ~ นับดาวก็ยังคงเป็นดวงดาวที่อ่อนโยนของพี่เสมอ" ผมพูดไป เมื่อเห็นคนร่างบางที่นั่งข้างกายตัวเองนั้นชูคอมองตามข้างทางอยู่นั่นแหละ

"คะ? ยังไงหรอ?" เธอหันหน้าเข้ามาถามผมแต่ก็แค่แป๊บเดียวและก็หันไปมองข้างนอกต่อ

"ก็เป็นคนที่ อ่อนโยน ใจอ่อน และก็ น่ารัก แบบนี้ไงครับ" ผมบอกเธอไป ก่อนที่จะเอื้อมมือไปจับมือเล็กๆของนับดาวแต่...

"!!!" ดวงตาของผมก็ต้องเบิกกว้างออกมาทันทีที่สัมผัสโดนมืออันเย็นเฉียบของนับดาว

"เอ๊!? มือ...พี่โซ่อุ่นจังเลยค่ะ" นับดาวพูดมา ใช่ที่ไหนหล่ะครับ

"มือนับดาวต่างหากที่เย็นเฉียบ" ผมพูดไป ก่อนที่จะจับมือเล็กๆนั่นมาและก็ใช้ลมที่จมูกเป่าให้เธอ

"พี่โซ่คะ..." นับดาวเรียกผมมาน้ำเสียงแผ่วเบา

"....." ผมไม่ตอบแต่เสตาไปมองเธอนิดหน่อย เพราะผมขับรถอยู่ไงครับ

"พี่โซ่รักนับดาวมากเลยหรอคะ?" ถามอะไรครับ

"ครับ รักมากครับ" ผมพูดตอบเธอไปน้ำเสียงไม่ดังเกินไปไม่เบาเกินไปแต่...คงไปด้วยความหนักแน่น

"พี่โซ่คะแต่ว่า...พี่โซ่ไม่ควรรักใครมากเกินไปนะคะ" หืม? วันนี้มาแปลกปกติจะพูดมาว่า "แต่ว่านับดาวรักพี่โซ่มากกว่านะคะ" ไม่ใช่หรอ?

"หึ~ พี่รักนับดาวไปหมดทั้งหัวใจแล้วครับ ไม่เหลือเผื่อไว้แล้วครับ" ผมพูดบอกเธอไป

"แล้วถ้าเกิดว่า...." นับดาวจะพูดอะไรก็ไม่รู้ครับ

 

Rrrrr Rrrrr Rrrrr โทรศัพท์ของนับดาวก็ดังขึ้นมาก่อน และแน่นอนว่าเธอกดรับในทันที

 

"มีเหี้ยอะไร!? พวกเพื่อนเลว!" อ่า...คิดว่าใครครับ ผมว่าไอ้เหี้ยกัสโซ่ครับ

(.....)

"ห๊ะ!? กูไม่ตลก"

(.....)

"จริงหรอว๊ะ!? ฮึ่กๆ" และน้ำตาของนับดาวก็ไหลออกมา

(.....)

"ฮึ่ก! เออ! พามันไปส่งโรงพยาบาลเลย! ฮืออ~ ข่ะ..อึ่ก ขอบใจพวกมึงมากนะ!"

(.....)

"เออ แค่นี้" นับดาวพูดแค่นั้นก็ยกโทรศัพท์ออกจากหู

 

"พี่โซ่คะไปP hospitalค่ะ" นับดาวหันมาสั่งผมพร้อมเช็ดน้ำตาออกจากตา

"แหม~ สั่งเหมือนพี่เป็นคนขับรถเลยนะครับ" ผมพูดไป

"แท็กซี่ค่ะ" ค่อยยังชั่ว นึกว่าจะไม่เก็ทมุขซ๊ะอีก

"ฮ่าๆ โอเคครับ ไปP hospitalนะครับ" ผมพูดไป ก่อนที่จะขับรถต่อไป

 

@P hospital โถงหน้าห้องฉุกเฉิน เวลา21:25น.

 

บอกแล้วไงครับว่าย่านการศึกษากับใจกลางกรุงมันไกลต่อกันมากระหว่างทางมาคนร่างบางก็บ่นตลอดทางเลยครับว่า...ข้างหน้ามีคนตายไงว๊ะ เดี๋ยวก็ด่าบ้างแหละ เดี๋ยวก็แช่งรถคันข้างหน้าบ้างแหละที่ขับช้า ป่านนี้คงจามตายห่าแล้วหล่ะครับ

 

"มึง! อิสายป่านอ่ะ!?" พอมาถึงในห้องฉุกเฉินแล้วนับดาวก็เอ่ยถามพวกไอ้กัสโซ่ที่อยู่หน้าห้องทันที พวกมันไม่ตอบแต่ว่า...ก็พยักหน้าเข้าไปในห้องฉุกเฉินห้องที่หนึ่ง

 

แอ๊ดดดด~ เสียงเปิดประตูดังขึ้นมา คนที่ออกมาคือ...

 

"พี่พิมพ์คะ คนข้างใน...เป็นยังไงบ้างหรอคะ?!" ....พิมพ์ครับ พิมพ์เดินออกมา

"อ่า...ตอนนี้คนไข้มีอาการผวาและกลัวมากเลยนะ นับดาวรู้จักเธอหรอคะ?" พิมพ์ตอบนับดาวมาและก็ถามนับดาวมาในประโยคหลัง

"คะ? ค่ะ นับดาวเป็นพี่สาวของเธอค่ะ" นับดาวตอบพิมพ์ไป พิมพ์มองหน้านับดาวอย่างไม่เข้าใจก่อนที่จะพยักหน้าเป็นอันเข้าใจ

"พิมพ์เป็นเจ้าของเคสหรอ?" ผมถามเธอไป พิมพ์ส่ายหน้าตอบมาให้ก่อนที่เธอจะ

"อื้อๆ เปล่าหรอก พอดีอาจารย์หมอให้ออกมาบอกญาติคนไข้หน่ะว่า...คนไข้อาจจะมีอาการทางจิตนะ" พิมพ์พูดมา

"ห๊ะ!? ร่ะ..ร้ายแรงไหมคะ!?" นับดาวถามพิมพ์ไปน้ำเสียงสั่นเทา

"ใจเย็นๆครับ..." ผมพูดบอกนับดาวไปพร้อมกับกอดไหล่เธอไปด้วย

"ขั้นรุนแรงค่ะ เป็นอันตรายต่อตัวเองและคนอื่น...อาจารย์หมอเลยฉีดยาสลบและรักษาอาการทางกายเบื้องต้นก่อนหน่ะค่ะ ถ้าฟื้นมาต้องดูอีกทีว่าป่วยทางจิตหรือเปล่าเพราะถ้าป่วยจริงๆคนไข้ก็...ไม่สามารถรับการรักษาที่นี่ได้นะคะ" พิมพ์ตอบมา อ่า...พูดจาไม่รักษาน้ำใจญาติคนไข้เลยนะ หมอทุกคนแม่งเป็นงี้หมดเลยหรอว๊ะ!?

"ล่ะ..แล้วจะรักษาที่ไหนหล่ะคะ?"

"คงจะต้องส่งไปที่โรงพยาบาลผู้ป่วยทางจิตเวชหน่ะค่ะ"

"โรงพยาบาลบ้าหน่ะหรอคะ?"

"ค่ะ!" พิมพ์ตอบมาเพียงแค่นั้นและก็เดินเข้ามาหานับดาว

 

ตุ่บ~ พร้อมเอามือวางบนไหล่เป็นการปลอบประโลม

 

"พี่...เสียใจด้วยนะคะ นับดาว...น้องสาวคนเล็กของนับดาวก็มีอาการแบบเดียวกันและตอนนี้ถูกส่งไปแล้วค่ะ คุณแม่ของนับดาวทางโรงพยาบาลติดต่อไปให้แล้วนะคะ สบายใจเถอะค่ะ! ไม่มีอะไรที่นับดาวต้องห่วงแล้วค่ะ" พิมพ์พูดแค่นั้นและก็ยิ้มหวานส่งมาให้นับดาวนิดหน่อย

 

ตุ่บ! ตุ่บ! ไอ้กัสโซ่กับไอ้จีนก็ตกเก้าอี้ทันที เอาจริง ดาเมจยิ้มหวานของพิมพ์ก็ร้ายแรงจริงๆนะ

 

"เมียเฮียเขื่อน" ไอ้อาวุธพูดเพียงแค่นั้นมันทั้งสองตัวก็...

 

พรึ่บ! พรึ่บ! ลุกขึ้นยืนทันที

 

"น้องสาวคนเล็ก? หรอคะ?" นับดาวถามไปด้วยความแปลกใจ

"ค่ะ คุณสรใจไงคะ" พิมพ์พูดมาเพียงแค่นั้น

"คุณหมอคะ!! ลูกของฉัน!!!?" เสียงของใครคนนึงก็ดังขึ้นมา ถ้าให้เดาคงจะเป็นแม่ของนับดาว และพิมพ์ก็เดินไปคุยกับคุณแม่ของนับดาวครับ

"นับดาวครับ นั่งก่อนนะ" ผมพูดกับเธอไป

 

ตุ่บ~ พร้อมพาคนร่างบางที่เข่าอ่อนจนไม่มีแรงจะยืนอยู่แล้วคือ...ถ้าผมไม่พยุงไว้ก็อาจจะล้มไปตั้งนานแล้วอ่ะครับ มานั่งที่เก้าอี้รอผู้ป่วย

 

"พี่โซ่คะ...มันไม่จริง ใช่มั้ยคะ? เรื่องนี้นับดาวกำลังฝันอยู่ใช่ไหมคะ? พอแล้ว...ถ้าฝันอยู่นับดาวพอใจกับมันแล้วค่ะ! พี่โซ่...ช่วยทำให้นับดาวตื่นทีสิคะ..." นับดาวพูดมา เมื่อพิมพ์อธิบายให้แม่ของนับดาวฟังเสร็จเธอก็เดินเข้าไปในห้องฉุกเฉินต่อ

"ไม่!!! ไม่จริง!!!" และเสียงของแม่นับดาวก็ดังขึ้นมาจนนับดาวสดุ้ง ก่อนที่ท่านจะหันสายตามามองนับดาวและก็เดินดุ่มๆเข้ามา

"เพราะแก!!! อิตัวกาลกินี!!!"

 

หมับ!!! ท่านด่าไม่พอยังจิกหัวนับดาวไปอีกด้วย

 

"เฮ้ย!!!" พวกผมทั้งสี่คนเนี้ยแหละครับ ผมดึงตัวนับดาวไว้ส่วนไอ้สามคนนั้นพยายามจะดึงมือของแม่นับดาวออก

"ฮึ่กๆ! น่ะ..นับดาวทำอะไรผิดนักหนาหรอคะ!!? คุณแม่!!!" นับดาวถามแม่เธอออกไปพร้อมน้ำตาไหลออกมาอีกระลอกหนึ่ง

"ผิดสิ!!! แกหน่ะมันผิดตั้งแต่เสียงร้องแรกแกออกมาแล้ว!!! อิเด็กเลว!!! แกหลอกน้องไปใช่ไหม!!? แกรังเกียจอะไรน้องนักหนา!!? ห๊ะ!!?"

"เฮ้! คุณ! อย่าหาว่าผมยุ่งวุ่นวายเลยนะ!! ผมอยู่กับนับดาวตลอดมีแต่ลูกสาวคุณนั่นแหละ!! ที่อยากล่อลวงเมียผมไป!!!" ผมพูดใส่หน้าท่านไป

"เมีย!!? เหอะ! สุดท้ายแกก็ไปได้กับไอ้เด็กกุ๊ยข้างถนนนี่เอง!!!"

"เด็กกุ๊ยข้างถนนหรอครับป้า!? มันก็ยังดีกว่า...ผู้ใหญ่ที่มีกริยาเป็นกุ๊ยทั้งๆที่ก็อยู่ในตระกูลที่ดีมาตลอดนะครับ! ป้า!" ไอ้กัสโซ่พูดขึ้น

"กรี๊ดดดดด!!! เพื่อนก็กุ๊ยผัวแกก็กุ๊ย! ฉันอุตส่าห์จะให้แกแต่งงานกับผู้ชายที่ดีๆแล้ว!!! แต่แกก็ยังคงไฝ่ต่ำ!!! ไปคบกับพวกกุ๊ย!!! พวกนี้อยู่ได้!!!" อ่า...ตะคอกหน้าดำหน้าแดงเลยว่ะ

.

.

.

นับดาว talk's

 

"ฮึ่กๆ อ๊ะ!!" ร้องอุทานออกมาด้วยความเจ็บปวดทันที

 

หมับ!!! ผลัก!!! ผลัก!!! ผลัก!!! ที่คุณแม่กระชากหัวฉันและผลักพวกไอ้อาวุธออกไป นี่สินะ ที่มาของคำว่า...อย่าทำให้ผู้หญิงโกรธอ่ะ

เพี๊ยะะะะ!!! เพี๊ยะะะะ!!! เพี๊ยะะะะ!!! และตามด้วยตบหน้าของฉัน

"นี่คุณ!!!"

"อ๊ะ!" อุทานออกมาด้วยความตกใจทันที

 

เปรี๊ยะะ!! เพี๊ยะะ!!! เปรี๊ยะะ!! เพี๊ยะะ!!! เปรี๊ยะะ!! เพี๊ยะะ!!! ที่พี่โซ่กระชากตัวฉันออกมาและเอาตัวเองมาบังฉันไว้แทน ถึงแม้จะมีเสื้อผ้าปิดกายอยู่แต่...ก็ใช่ว่า...มันจะไม่เจ็บน้ำหนักมือแม่ของฉันฉันรู้ดี

 

"ฮึ่กๆ พ่ะ..พี่โซ่คะ! ไม่เป็นไรค่ะนับดาวไม่เจ็บ!!" ฉันบอกเค้าไป เค้าไม่ตอบอะไรมาแต่กลับยิ้มตอบมาให้

"จับเธอเลยครับ! พี่ยาม!! คนบ้าครับ!!!" เสียงไอ้กัสโซ่ดังขึ้นมา

"ฮึ๋ยยๆๆๆๆ!!! กรี๊ดดดดดด!!! ปล่อยฉันนะ!! อิลูกทรพี!!! บ้านฉันต้องล่มจม!! ก็เพราะแก!!! ปล่อย!! อ๊ายยยย!!!" และเสียงของแม่ฉันก็หายไป

 

ตุ่บ!!! ตามด้วยเสียงล้มลงดังตุ่บของพี่โซ่

อ่า...คงจุกหล่ะสินะ

 

"อึ่ก! พ่ะ..พี่โซ่คะ! เจ็บมากไหมคะ?" ฉันถามเค้าไป

"หึๆ แค่นี้จิ๊บๆครับก็แค่จุกนิดหน่อย..." เค้าตอบมาด้วยใบหน้าเหยเกและน้ำเสียงจุกๆ

"ฮึ่กๆ คนบ้า...ก็บอกแล้วไงว่า...ฮือออ! มือของคุณแม่อ่ะ! ฮึ่ก! ฮืออออ! น้บดาวไม่เจ็บ!" ฉันพูดไปพร้อมกับร้องไห้ไปด้วย

"หึ! จะไม่เจ็บได้ยังไงครับ...ขนาดพี่ยังจุกเลย" เค้าพูดมา

"ฮึ่กๆ ฮืออออ~ อึ่ก! ฮึ่ก! ฮืออๆ~" ฉันจึงปล่อยโฮออกมารอบใหญ่

 

ทำไม? ทำไมต้องทำเหมือนรักกันมากขนาดนี้หล่ะแบบนี้...สำหรับฉันมันทำใจยากนะ

 

"โอ๋ๆ ไม่ร้องนะครับดวงดาวของพี่ เดี๋ยวไม่สวยนะครับ..." เค้าบอกมาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ก่อนที่เค้าจะใช้นิ้วโป้งเกี่ยน้ำตาออกไปจากตาของฉัน

"ฮึ่กๆ! ฮึ๊บๆ!" ฉันจึงต้องกลั้นน้ำตาเอาไว้

"หึๆ น่ารักมากครับ" เค้าเอ่ยคำชมฉันออกมา ก่อนที่เค้าจะลุกขึ้นยืนตามด้วยส่งมือมาให้ฉัน

"....." มองมือของเค้าก่อนที่ฉันจะจับมือของเค้าลุกขึ้นยืนตามไปด้วย

"กลับคอนโดกันนะครับทางนี้ไม่ต้องไปสนใจแล้ว" พี่โซ่เอ่ยปากชวนฉันกลับคอนโดของเค้า

"อื้มๆ" ฉันครางในลำคอพร้อมกับพยักหน้าขึ้นลงเป็นการตอบรับคำชวนของเค้าไปและก็...เป็นการตอบตกลงว่าจะไม่สนใจเรื่องของทางนี้อีก

.

.

.

ล่ามโซ่ talk's

1 อาทิตย์ต่อมา

@ประเทศสหรัฐอเมริกา รัฐฟลอริดา ไมอามี่ บ้านพักตากอากาศ เวลา16:50น.

 

อ่า...ตอนนี้ผมมาอยู่ที่อเมริกากับนับดาวได้หนึ่งอาทิตย์แล้วครับถ้านับตั้งแต่วันที่มาถึงวันนี้ก็วันที่เจ็ดครับหลังจากเกิดเรื่องวันนั้นวันต่อมาผมก็มาเลย

ก็...ไม่มีไรมากอ่ะแค่เลื่อนไฟต์บินเร็วขึ้นแค่นั้นเอง

และใช่ครับรัฐที่ผมมาคือ...รัฐฟลอริดาเมืองไมอามี่ส่วนบ้านพักนี้ผมขอเช่าของไอ้เขื่อนเอาหน่ะครับ เป็นชายหาดส่วนตัวดีกว่าเออต้องเรียกงี้แหละ เพราะที่นี่ไม่มีคนอยู่เลยครับ จะมีก็แค่ผมกับนับดาวนี่แหละ

 

"นับดาวครับ" ผมเรียกคนร่างบางที่นั่งเปตาข่ายเหม่อมองทะเลอยู่ครับ และแน่นอนว่า...นับดาวไม่ได้ยินเหมือนกับใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวตลอดเลยอ่ะ

"นับดาวครับ..." ผมเดินไปข้างหน้าเพื่อเรียกนับดาว

"คะ?" นับดาวถึงเห็นผมอยู่ในสายตา

"ไปเดินเล่นกันไหมครับ?" ผมถามเธอไป เธอไม่ตอบแต่ก็พยักหน้าขึ้นลงเป็นการตอบผมมาแทน ก่อนที่เธอจะลุกขึ้นยืน

"ป่ะครับ!" ผมพูดพร้อมกับเอามือไปจับมือของนับดาว

 

ถึงเวลาแล้วหล่ะว่ะ ที่ผมจะได้เคลียร์ใจกับนับดาวแบบหมดเปลือก

 

"นับดาวครับ" ผมเอ่ยเรียกชื่อผู้หญิงที่ผมเดินจับมือเธออยู่ไป

"คะ?" นับดาวเอ่ยถามผมมาทันที

"นับดาวมีอะไรอยากถามพี่ พี่พร้อมเคลียร์ใจหมดทุกอย่างเลยครับ" ผมพูดไปเป็นข้อเสนอ

"จริงหรอคะ?" นับดาวถามมา

"....." ผมไม่ตอบแต่...พยักหน้าขึ้นลงเป็นคำตอบส่งไปให้นับดาวแทน

"ทุกๆเรื่อง...เลยจริงๆหรอคะ?"

"ครับ ทุกๆเรื่อง"

"งั้นเมื่อแปดปีก่อน...ทำไมพี่โซ่ถึงทำกับนับดาวแบบนั้นหล่ะคะ?"

"เรื่องนั้น..." ผมเล่าให้นับดาวฟังพร้อมๆกับนึกไปด้วยครับ

 

@ย้อนกลับไปเมื่อ8ปีก่อน

 

"นายคือล่ามโซ่หรอ?" ผู้ชายคนนั้นถามมา

"ครับ" ตอบกลับไป

 

ผู้ชายคนนั้นมองผมด้วยสายตาธรรมดาๆเหมือนกับมองคนอื่นๆทั่วไป

 

"ไปกินข้าวกับฉันสักมื้อสิ ได้มั้ย?"

"เอ่อ...แล้วคุณเป็นใครหล่ะครับ?" แทนที่จะตอบผมกลับถามผู้ชายคนนั้นกลับไป

"ไม่ใช่...คนไม่ดีหรอกนะ" ผู้ชายคนนั้นตอบมา เหอะ! ก็เห็นพวกคนเลวก็ชอบตอบแบบนี้อ่ะ

"แล้วผมจะเชื่อได้ยังไงหล่ะครับ?"

"ฉันเป็นพ่อของน่านน้ำกับนับดาว" ทันทีที่ท่านพูดจบ

"!!!" ดวงตาของผมก็เบิกโพลงกว้างขึ้นมาทันที พ่ะ..พ่อของนับดาวหรอ?

"ตกลงจะไปทานข้าวกับฉันสักมื้อไหม?" ท่านยังคงถามมา

"อ่า...เอาไงก็ได้ครับ"

 

เย็นวันนั้น

@ร้านอาหารในโรงแรม

 

"เอ่อ...สั่งอาหารมาซ๊ะเยอะแยะเลยนะครับ" ผมพูดไปเมื่อเห็นอาหารตรงหน้าวางเยอะแยะเหมือนเอามาเลี้ยงคนทั้งบ้านผมงั้นแหละ

"ทานสิ ฉันสั่งมาเพื่อนายโดยเฉพาะ" ท่านพูดมา

"ไม่เป็นอะไรครับ ผมยังไม่หิว" ผมพูดไป

 

โกหกครับ อย่าลืมสิครับว่า...ผมเพิ่งซ้อมเสร็จ แต่ว่า...จะให้ผมมากินอาหารดีๆแบบนี้...ทั้งๆที่น้องชายผมกับเพื่อนและน้องสาวมันกินไข่เจียวอยู่ที่บ้านหน่ะหรอครับ กินไม่ลงหรอกครับ

 

"งั้น...ห่อกลับบ้านไปฝากใครไหม?" ท่านถามมา เอ๊!? ท่านพูดเหมือนรู้เลย

"เอ่อ...ไม่เป็นอะไรครับ พ่อน่านน้ำมีอะไรจะคุยกับผมหรือเปล่าครับ?" ผมเริ่มเปิดประเด็นถามไป

"งั้นก็...ขอเข้าเรื่องเลยแล้วกันนะ" ท่านพูดมา

"ครับ" ผมตอบท่านไป

"....นายช่วยเลิกยุ่งกับนับดาวได้ไหม?" ท่านก้มหน้าเงียบไปสักพักหนึ่งก่อนที่ท่านจะเงยหน้ามาพูดประโยคที่ผมเตรียมใจไว้แล้วว่าจะต้องได้ยินแน่...

 

แต่ถึงแม้ว่า...จะเตรียมใจไว้แล้วแต่...พอเอาเข้าจริงมันกลับทำให้ผมพูดไม่ออก ปฏิเสษไปดิ่ว๊ะ พอกำลังจะรู้ว่า...ตัวเองกำลังจะถูกพรากคนสำคัญไปมันกลับเจ็บจนจุกจนผมพูดไม่ออก

 

"....." ....ผมเงียบครับ พูดอะไรไม่ออกทั้งๆที่ในใจอยากปฏิเสษไปใจแทบขาด

"นับดาวยังมีอนาคตอีกไกลอย่าให้ลูกสาวฉันต้องมาจบอนาคตกับผู้ชายอย่างนายเลยนะ"

"....." เอาจริงๆพูดให้ถูกก็คือผมจน

"นายยังโตได้อีกเยอะและก็ยังต้องเจอคนอีกเยอะรวมถึงนับดาวลูกของฉันด้วย"

"....." จะพูดจริงๆก็คือ...นับดาวยังสามารถเจอคนที่ดีกว่าผมได้สินะ

"เพราะงั้นถ้านายรักนับดาวจริงๆก็ปล่อยนับดาวให้ไปเจอคนที่ดีกว่านายจะดีกว่านะ" นั่นคือ...การพิสูจธ์ความรักหรอครับ?

"ขอถาม...อะไรอีกสักหน่อยได้ไหมครับ?" ผมถามท่านไป

"อืม ได้สิ" ท่านตอบมา

"เป็นเพราะว่า...ผมจนด้วยหรือเปล่าครับ? คุณถึงไม่ชอบที่ผมไปยุ่งกับลูกสาวคุณ"

 

เหอะ! ถามคำถามที่ตัวมึงก็รู้อยู่แล้วว่าใช่แต่คนรวยอย่างท่านหน่ะหรอจะตอบว่า...ใช่ พวกคนรวยเก่งเรื่องสรรหาคำพูดสวยหรูมาพูดกับพวกคนจนอยู่แล้ว จะมีสักกี่คนว๊ะที่จะพูดความจริง

 

"ถ้าจะให้ตอบตามความจริงก็ ใช่นะ เพราะนายไม่คู่ควรกับนับดาวเลย" แต่...คำตอบของพ่อไอ้น่านน้ำนี่มัน

"....." ....ตรงดีนะ

"ถ้านายรักนับดาวจริงก็ถีบตัวเองจากเศษดินขึ้นไปเป็นท้องฟ้าที่ประดับดวงดาวให้ได้สิ" ทันทีที่ท่านพูดจบ

"!!!" ดวงตาของผมก็เบิกโพลงกว้างด้วยความตกใจอีกครั้งนึง

 

ค่ะ..คำพูดของท่านป่ะกี๊นี้มัน...ไม่ได้ให้ผมตัดใจหรอแต่...ให้ผมถีบตัวเองขึ้นไปเป็นท้องฟ้าสินะ เป็นคำพูดให้กำลังใจ

 

"ถ้านายเป็นได้...ฉันจะรับไว้พิจารณา" ท่านพูดจบก็ลุกขึ้นยืนและกำลังจะเดินออกไป

"ถ้าผมปฏิเสษหล่ะครับ!? ถ้าผมจะไม่หยุดยุ่งกับนับดาวหล่ะครับ? จะเกิดอะไรขึ้น?" ผมถามท่านไปก่อนท่านจึงหยุดชะงัก

"นายจะ...ไม่มีวันได้เจอกับนับดาวอีกเลย" ท่านตอบมา

 

@กลับมาที่เวลาปัจจุบัน

 

"....เรื่องทั้งหมดก็เป็นอย่างที่พี่เล่าเนี้ยแหละครับ" ผมบอกเธอไปเมื่อผมเล่าเรื่องทุกอย่างจบ

"เป็นงั้น...จริงๆหรอคะ?" นับดาวถามผมกลับมา

"ไม่เชื่อ...พี่หรอครับ?" ผมจึงถามนับดาวกลับไป

"ค่ะ จะผิดไหมคะ? ถ้านับดาวจะบอกว่าไม่เชื่อ"

"....?" ไม่เอ่ยถามแต่มองเธอไปด้วยสายตาสงสัยปนหงุดหงิดทันทีที่นับดาวถามจบ

.

.

.

นับดาว talk's

 

คุณพ่อหรอคะ? ทำไมคุณพ่อต้องทำอย่างงั้นด้วยหล่ะ? ก็คุณพ่อเป็นคนสอนฉันเองหนิว่า...ความรักเป็นสิ่งที่สวยงาม การมีความรักเป็นเรื่องที่มหัศจรรย์

ถ้าพี่โซ่บอกว่าเป็นเธอคนนั้น ฉันจะไม่ว่าอะไรเลยแถมยังอาจจะเชื่อสนิทใจเลยด้วยแต่...นี่เค้าบอกว่าเป็นคุณพ่อของฉัน ใครจะไปเชื่อหล่ะคะ? คือ...ถึงจะบอกว่าพ่อของฉันพูดให้กำลังใจก็เถอะแต่ว่า...ก็เชื่อยากอยู่ดีอ่ะ

 

"ก็...คุณพ่อเป็นคนสอนนับดาวนี่คะว่า...ความรักเป็นสิ่งที่สวยงาม แล้วคุณพ่อจะทำอย่างงั้นทำไมหล่ะคะ?" ฉันพูดตอบคำถามทางสายตาของเค้าและก็ถามเค้าไป

"สรุป...นับดาวไม่เชื่อพี่ใช่ไหมครับ?" เค้าถามมาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ก่อนที่เค้าจะค่อยๆปล่อยมือออกจากการจับมือของฉัน

"ค่ะ" ฉันตอบเค้าไป

"โอเคครับ กลับบ้านกันเถอะ...พี่ปวดหัว" เค้าพูดมาเสียงเรียบซึ่งมันเรียบนิ่งจนผิดปกติ

"พี่โซ่คะ รอนับดาวด้วยสิ!" ฉันพูดบอกเค้าไป ก็เค้าหน่ะสิเดินจ้ำอ้าวไปทันที

 

เป็นบ้าอะไรขึ้นมาอีกเนี้ย...! เหอะ! คงจะไม่ต้องง้อด้วยร่างกายอีกใช่มั้ยว๊ะ!? เอาจริงฉันควรจะให้รางวัลเค้าหน่อยไม่ใช่หรอ!? ก็...เค้าหน่ะดีกับฉันมากจริงๆ

 

End ep.34

.

.

.

.

.

{To be continue}

 

"ยัง! นี่คือผลของการยั่ว...ถ้ายั่วพี่ผลลัพธ์มันจะเป็นแบบนี้"

 

Talk

 

เย้! ในที่สุดไรท์ก็เก็บอีกตัวละครนึงใส่กล่องได้สำเร็จแบบสวยๆ สำหรับไรท์ อดีตของอิพี่โซ่มันก็มีแค่นี้หล่ะค่ะไม่มีอะไรเป็นพิเศษเลย

.....

 

ไรท์เชื่อว่ามาถึงตอนนี้ทุกคนน่าจะอ่านทางของนับดาวกับอิพี่โซ่ออกแล้วใช่ไหมคะ? 55555

.....

 

อิพี่โซ่ก็รักครอบครัวมากนะเออ ส่วนน้องนับดาวก็รักพ่อของนางมากค่ะ

.....

 

ตอนหน้า Nc นะคะ

.....

 

ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจค่ะ

คืนนี้ฝันดีราตรีสวัสดิ์

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว