ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันนะ

ชื่อตอน : Arifureta Shokugyou

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.9k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ส.ค. 2563 14:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Arifureta Shokugyou
แบบอักษร

 

"เอาล่ะๆ จะไปที่ไหนต่อดีล่ะเนี่ย"

 

อายาโตะอยู่บนตึกสูงแห่งนึงในเมืองกำลังนั่งคิดว่าจะไปที่ไหนต่อดี

 

"ตอนนี้พลังของเราก็แข็งแกร่งพอดูแล้วด้วยสิ..ดีล่ะเอาเป็นที่นั้นก็แล้วกัน นี่โยรุกะ"

 

"[ค่ะ]"

 

"เธอสามารถเลียนแบบอาวุธได้ใช่ไหม"

 

"[ได้คะแต่ต้องได้สัมผัสหรือเห็นก่อนและวิเคราะห์โครงสร้างจึงสามารถสร้างเป็นออริจินอลของดิฉันได้คะ]"

 

"งั้นก็ไปหาหมอนั้นดีกว่าเจ้าแห่งการเล่นแร่แปรธาตุ world!! Arifureta Shokugyou de Sekai Saikyou ช่วงเวลาที่ นากุโม ฮาจิเมะ ตกลงไปในเขาวงกตแล้ว ส่วนประวัติก็เอาเป็นเพื่อนร่วมชั้นที่ถูกอัญเชิญไปด้วยกัน"

 

อายาโตะพูดเงื่อนไขเสร็จแล้วร่างก็ค่อยๆหายไปจากดาดฟ้าของตึกทันที

 

 

ปั่ง!!!

 

พออายาโตะปรากฏตัวออกมาปุ๊บก็มีเสียงปืนและกระสุนสีแดงผ่านเฉียดหน้าไปแบบฉิวเฉียดอายาโตะจึงมองไปที่ต้นทางสิ่งที่พุ่งออกมาก็เจอเข้ากับนากุโมะ ฮาจิเมะที่ตอนนี้เหลือแขนข้างเดียวและผมก็เป็นสีขาวไปแล้ว

 

"นี่ๆ อย่ามายิงใส่กันแบบนี้สิมันอันตรายนะ"

 

"แกเป็นใคร!!มอนเตอร์..ไม่สิคนหรอ"

 

ฮาจิเมะตะโกนลั่นพร้อมกับหันปากกระบอกปืนชี้ไปทางอายาโตะ

 

"อย่าหันของอันตรายแบบนั้นมาทางนิสิ นากุโมะคุง"

 

"หืมนายมัน ทาคุยะหรอไม่สิแกเป็นใครไม่มีทางที่จะมีใครลงมาที่นี่ได้หรอก"

 

"เฮ้อ ฟังกันหน่อยสิ ผมไงทาคุยะ อายาโตะ เพื่อนร่วมชั้นของนาย นากุโมะ ฮาจิเมะ ผมมาที่นี่เพราะจะมาช่วยนายไง"

 

อายาโตะพยายามอธิบายตามประวัติที่ตนสร้างเอาไว้แต่ถึงจะเป็นการสร้างขึ้นมามันก็เป็นความจริงในโลกนี้เหมือนกันแถมความทรงจำที่เข้ามาในหัวมันก็คือของจริง

 

"นายทาคุยะ....จริงๆสินะ"

 

"ครับๆเพราะงั้นเอาเจ้านั้นลงก่อนได้ไหมจ่อไว้แบบนั้นมันรู้สึกไม่ดีเท่าไหร่น่ะ"

 

ฮาจิเมะลดความระวังตัวลงนิดหน่อยเพราะตั้งแต่ตกลงมาในเขาวงกตออคุสนี่ก็เจอแต่มอนเตอร์เข้าโจมตีไม่หยุดทำให้ไม่ได้หลับได้นอนเลย

 

"แล้วที่บอกให้มาช่วยน่ะหมายความว่าไงนายสามารถพาฉันออกไปจากที่นี่ได้หรือไง"

 

"ก็ถ้าจะทำแบบนั้นผมก็ทำได้แต่ นากุโมะคุงคงจะรู้ตัวสินะว่าที่ตกลงมาที่นี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญน่ะ เพราะงั้นผมมีทางเลือกให้สองทาง"

 

อายาโตะชูสองนิ้วขึ้นมาฮาจิเมะไม่ได้พูดอะไรแต่พยักหน้าให้อายาโตะพูดต่อ

 

"ทางที่หนึ่งผมจะพาขึ้นไปข้างบนที่พวกเราตกลงมาให้หาทางออกไปจากที่นี่แต่ผมไม่รับประกันความปลอดภัยเพราะคนที่หมายเอาชีวิตของนายก็ยังอยู่ที่นั้น"

 

"แล้วข้อสองหละ"

 

"ทางที่สองผมกับนายจะตะลุยดันเจี้ยนนี้ไปให้ถึงชั้นล่างแน่นอนว่าอันตรายแบบสุดๆแต่ถ้าผ่านไปได้ก็ไม่มีอะไรต้องกังวนอีกแต่ผมขอแนะนำข้อนี้เพราะถ้านายเลือกข้อแรกนายก็จะอ่อนแอแล้วโดนกดขี่แบบเดิม"

 

"ฉันมีคำถาม ทำไมนายถึงต้องลงมาช่วยฉันไม่สินายมีเป้าหมายอื่นอยู่สินะ"

 

"ครับตามนั้น แต่ที่บอกว่าช่วยนี่ความจริงนะ คาโอริจังขอร้องมาน่ะส่วนเหตุผลอีกข้อไว้รอคำตอบจากนายก็แล้วกัน"

 

"เข้าใจแล้วงั้นฉันเลือกข้อที่สองฉันจะแข็งแกร่งขึ้นแล้วออกไปจากที่นี่"

 

"งั้นเอาตามนี้ผมขอบอกไว้เลยก็แล้วกันว่าในเขาวงกตชั้นสุดท้ายมีทางออกอยู่ถ้าถามว่ารู้ได้ยังไงก็คงเป็นอาชีพของผมล่ะมั้ง"

 

อาชีพของอายาโตะในสเตตัสแพทก็คือผู้พยากรและผู้ใช้มิติเป็นอาชีพขั้นสูงสุด ส่วนของฮาจิเมะก็คืออาชีพนักแปรธาตุซึ่งในโลกนี้ทุกคนต่างเรียกว่าอาชีพกระจอก

 

 

"งั้นเรารีบเดินทางกันเถอะ"

 

"อ่า"

 

อายาโตะและฮาจิเมะต่างช่วยกันต่อสู้เพื่อลงไปในเขาวงกตเรื่อยๆทั้งเจอกับมอนเตอร์ที่หายตัวได้แบบไม่สามารถจับสัมผัสได้เลย ทั้งมอนเตอร์ที่มีเวทย์มนแปลกๆทั้งสองคนช่วยกันจัดการฮาจิเมะก็แข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ อายาโตะก็ใช้ช่วงเวลาการบุกดันเจี้ยนนี้ลับประสาทสัมผัสให้ดียิ่งขึ้น

 

 

"เห้ย อายาโตะตั้งแต่แกมาด้วยเนี้ยไม่เห็นจะทำอะไรซักอย่างเลยเอาแต่หลบไปมาปล่อยให้ฉันสู้อยู่คนเดียวหมายความว่าไงหาา"

 

"น่าๆ ผมกำลังฝึกในแบบของผมน่ะแล้วก็ฮาจิเมะคุงผมขอยืมดอนเนอร์นั้นหน่อยได้หรือเปล่า"

 

 

"จะเอาไปทำอะไรบอกไว้ก่อนเลยว่าเจ้านี่ฉันใช้ได้แค่คนเดียวเท่านั้น"

 

 

"ผมแค่ขอดูเฉยๆเองน่าแล้วก็นี่ของตอบแทนที่ช่วยสู้ให้ระหว่างลงมาที่นี่"

 

 

อายาโตะโยนแร่พิเศษไปให้ฮาจิเมะมันเป็นแร่ที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกอายาโตะไปเจอมันเข้าตอนที่กำลังเร่งประสาทสัมผัสให้คมขึ้นเพื่อสำรวจดันเจี้ยน

 

 

ฮาจิเมะรับก้อนแร่นั้นมาแล้วใช้สกิลตรวจสอบดูแล้วโยนดอนเนอร์ให้อายาโตะเพื่อแลกเปลี่ยนถึงอีกฝ่ายจะทำได้แค่ดูก็เถอะอายาโตะรับมาอย่างยินดีแล้วเอาแหวนไปแตะที่ดอนเนอร์ของฮาจิเมะ

 

 

"เป็นไงบ้างโยรุกะ"

 

"[คะประมวลผลเรียบร้อยใช้แรงขับเครื่อนเป็นเวทย์มนต์แทนทำให้ไม่จำเป็นต้องมี กระสุนนายท่านสามารถยิงได้ต่อเนื่องจนกว่าพลังจะหมดได้คะ]"

 

"เยื่อม"

 

"บ่นอะไรของนายมาตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว"

 

ฮาจิเมะที่วิเคราะห์แร่เสร็จแล้วหันไปหาอายาโตะที่พึมพัมคนเดียว

 

"ไม่มีอะไรหรอก อะผมคืนให้แล้วแร่นั้นเป็นไงบ้าง"

 

"อ่าสุดยอดไปเลย แต่เลเวลของฉันของยังใช้เจ้านี่ไม่ได้"

 

"งั้นไปกันต่อไหมรอบนี้ผมจะเป็นคนจัดการเองนายจะได้ไม่ต้องมาบ่นผมอีก"

 

"เหอะ"

 

ทั้งสองคนเดินทางกันต่อโดยครั้งนี้อายาโตะเรียก โยรุกะออกมาให้กลายเป็นดาบแล้วไล่ฟันมอนเตอร์แบบไม่เลือกเลยมอนเตอร์ในเขาวงกตนี้ถึงจะเกราะแข็งแค่ไหนก็ไม่ระคายโยรุกะเลยซักนิด

 

"นี่แก เอาดาบนั้นออกมาจากไหน"

 

"ก็ผมเป็นผู้ใช้เวทย์มิตินี่น่า"

 

"แล้วดาบนั้นล่ะ"

 

"ความลับ"

 

"ชิ"

 

อายาโตะแถคำถามของฮาจิเมะแล้วรีบเดินทางกันต่อครั้งนี้ทั้งสองคนช่วยกันสู้ไปเรื่อยๆทำให้เลเวลของฮาจิเมะพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว

 

"นี่ๆ ฮาจิเมะคุงนายกินเนื้อของเจ้านั้นไปได้ไงเนี่ย"

 

อายาโตะกำลังทำหน้าเบ้เพราะเห็นฮาจิเมะนั่งแทะเนื้อมอนเตอร์ที่รูปร่างเหมือนหมีแต่ดันมีขาเป็นแมงมุมอยู่

 

"ช่วยไม่ได้นี่หว่าก็เราไม่มีของกินอะไรแล้วมีอะไรก็ต้องกินแถมฉันยังได้สกิลจากเจ้าพวกนี้อีกต่างหาก ว่าแต่แกเถอะไม่กินอะไรเลยรึไง"

 

ฮาจิเมะตอบอายาโตะกลับไปด้วยรอยยิ้มสุดสยองที่ทำเอาอายาโตะเรายังหน้าซีดเพราะได้เห็นความบ้าระห่ำจากคนตรงหน้าขนาดนี้

 

"ไม่ล่ะผมเกรงใจ"

 

อายาโตะปฎิเสธฮาจิเมะแล้วเดินออกมาสำรวจรอบๆอายาโตะไม่จำเป็นต้องกินอะไรมากมายแค่มีน้ำกับขนมปังเล็กน้อยก็พอเพราะอายาโตะแอบเอาออกมากินตอนฮาจิเมะเผลออยู่บ่อยๆ

 

"เอาเถอะอีกไม่กี่ชั้นก็จะถึงแล้วสินะห้องที่ผนึกเธอคนนั้นเอาไว้"

 

อายาโตะมองไปยังเส้นทางตรงหน้าที่เต็มไปด้วยความมืด

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว