หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ทุกสิ่งที่นางมอบให้คนทรยศผู้นั้นไป นางย่อมต้องทวงคืนกลับมาด้วยมือตนเอง!

ตอนที่ 18 สกปรกมือข้า

ชื่อตอน : ตอนที่ 18 สกปรกมือข้า

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.8k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ก.พ. 2563 15:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 18 สกปรกมือข้า
แบบอักษร

 

พวกคนบัดซบเสิ่นฉางชิงกับเจียงโม่อวี้ ไม่เจอกันนานเลยจริงๆ  

ซูหลีพลันยกยิ้มหยัน  

“ขอโทษที!” ขณะที่ไป๋ฉินลงจากรถม้าไม่ทันได้ระวัง ชนเข้ากับสาวใช้นางนี้ แม้นแต่คำขอโทษนางก็กล่าวกับอีกฝ่ายอย่างสงบเสงี่ยม  

“ขอโทษแค่ประโยคเดียวก็จบรึ วันนี้ข้าใส่รองเท้าใหม่มา เจ้าจะรับผิดชอบเยี่ยงไร” ​สาวใช้นางนั้นกล่าวเสียงดัง จนดึงดูดความสนใจจากผู้คนรอบด้านเป็นจำนวนมาก  

“ข้า…ข้าจะชดใช้ให้เจ้าก็แล้วกัน...” ​ไป๋ฉินถูกคนมุงดูมากขนาดนี้ ก็พลันนึกกลัวขึ้นมา จนหัวหด  

“เกิดอะไรขึ้นกัน” เสียงอบอุ่นพลันดังแทรกเข้ามา ไป๋ฉินหันหน้ากลับไป ก็เห็นเสิ่นฉางชิงเดินประคองเจียงโม่อวี้ที่ท้องโตเดินเข้ามา  

ไป๋ฉินพลันหน้าเปลี่ยนสี ทุกวันนี้เสิ่นฉางชิงถือเป็นคนมีชื่อเสียงในเมืองหลวง น้อยคนนักที่จะจำเขาไม่ได้ 

“ท่านโหว!” สาวใช้นางนั้นมองเห็นเจ้านายตน ก็ยิ่งลำพองตน นางเชิดหน้าขึ้น พลางกล่าวว่า “ช่างเถอะ เจ้าจ่ายมายี่สิบตำลึง ก็ถือว่าเรื่องนี้เป็นอันจบ” 

ยี่สิบตำลึง! 

ไป๋ฉินตกใจจนพูดไม่ออก 

นางเป็นสาวใช้ชั้นหนึ่งข้างกายซูหลี เดือนหนึ่งยังได้เงินแค่สองตำลึง ทว่าหญิงสาวนางนี้เอ่ยปากคราหนึ่ง ก็เรียกเงินตั้งยี่สิบตำลึง! 

“น้องเสิ่นมาถึงแล้วรึ!” อีกด้านหนึ่ง มีเสียงหนึ่งดังขึ้นอีกครา ซูเนี่ยนเอ๋อร์เงยหน้ามองไป ก็เห็นเงาร่างของไหวอ๋อง บนหน้านางพลันแสดงสีหน้าท่าทางว่า นางละอยากจะเห็นนักว่าซูหลีจะเสแสร้งต่ออย่างไร! 

“ท่านอ๋อง” เสิ่นฉางชิงปล่อยมือจากเอวเจียงโม่อวี้ ก่อนจะหันไปทำความเคารพผู้มาใหม่ 

ทว่าขณะนั้นเอง... 

เพี๊ยะ! 

“ว้าย!” เสียงหวีดร้องบาดแก้วหูดังขึ้น ดึงดูดความสนใจของผู้คนรอบด้าน 

เสิ่นฉางชิงเพิ่งเดินมาถึงข้างกายไหวอ๋อง ก็อดมองไปทางต้นเสียงไม่ได้ 

เมื่อทอดมองไป ก็เห็นบนใบหน้าสาวใช้ที่มาท่าทางลำพองใจเมื่อครู่ มีรอยฝ่ามือแดงก่ำประทับอยู่ 

ซูหลียืนอยู่หน้าไป๋ฉิน ใบหน้าคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม 

“จะ…เจ้า” สาวใช้นางนั้นถูกตบจนโง่งม นางเงยหน้าขึ้นคิดจะด่าอีกฝ่ายด้วยความโกรธ ทว่าเมื่อเงยหน้ามองไป เห็นการแต่งกายของซูหลีก็ไม่กล้าเอ่ยปาก 

คนที่แต่งกายเช่นนี้ จะต้องเป็นเจ้านายสักคนแน่ สาวใช้นางนี้รู้แจ้งแก่ใจดี 

“ยี่สิบตำลังรึ!” ซูหลีเห็นนางโกรธแต่ไม่กล้าพูดอันใด ก็หัวเราะเบาๆ ก่อนจะยื่นมือไปตรงหน้าสาวใช้นางนั้น 

“อะไรกัน” สาวใช้นางนั้นตกใจจนโง่งมไปแล้ว นางไม่เข้าใจว่าซูหลีหมายความว่าอันใดกันแน่ 

มิใช่แค่นาง แม้แต่ผู้คนที่มุงดูอยู่รอบด้านเองก็ยังไม่เข้าใจเช่นกัน 

“ท่านพี่หลี ท่านจะทำอันใด” เวลานี้ซูเนี่ยนเอ๋อร์เดินไปยังข้างกายซูหลี ด้วยท่าทางคล้ายกับจะห้ามปรามซูหลี  

เสียงเรียกท่านพี่หลีของนาง พลันไปกระตุ้นความทรงจำของคนเหล่านี้ 

โดยเฉพาะ...ไหวอ๋อง  

คนที่ยืนอยู่ข้างซูเนี่ยนเอ๋อร์ ทั้งยังชอบสวมชุดขาว นอกจากซูหลีแล้ว ไม่มีทางเป็นคนอื่นไปได้ 

เพียงแต่ซูหลีผู้นั้น ไฉนจึงเปลี่ยนมามีรูปโฉมเช่นนี้เล่า 

ใบหน้านั่น...  

“สาวใช้ของข้าเหยียบเท้าเจ้า เจ้าก็เรียกเงินยี่สิบตำลึงเชียวรึ ตอนนี้เจ้าทำมือข้าสกปรกหมดแล้ว ข้าขอเรียกเงินสองร้อยตำลึง คงไม่เกินไปกระมัง” ซูหลียกมือขวาของตนเองที่เพิ่งตบหน้าสาวใช้นางนั้นขึ้นมอง พลางกล่าวเสียงค่อย  

รอบด้านพลันเต็มไปด้วยเสียงสูดลมหายใจเข้าลึก  

ตบหน้าคนแล้วยังจะให้ผู้อื่นชดใช้ เพิ่งจะเคยเห็นเป็นครั้งแรกจริงๆ!  

“คนผู้นี้เป็นใครกัน”  

“นั่นมิใช่คุณหนูรองสกุลซูหรอกหรือ นางเรียกเขาว่าท่านพี่หลี หรือว่าจะเป็นซูหลีจอมอัปลักษณ์นั่น”  

“ซูหลีรึ!? คนผู้นี้คือซูหลีรึ!?”  

…… 

คนที่มาเยือนหอสุยอวิ๋นได้ ล้วนแต่เป็นเหล่าผู้ลากมากดี 

คนที่รู้จักซูหลี นับว่ามีไม่น้อย 

ความคิดเห็น