email-icon

เรื่องคนธรรพ์หนุ่มขี้อ่อยกับบุตรสาวพญานาครักสนุก เขาต้องพาเธอกลับบ้าน เธอต้องการเที่ยวเล่นไปเรื่อยๆ ใครจะเสร็จใครมาลุ้นกันค่ะ

29 - ตัวจริงของเธอ

ชื่อตอน : 29 - ตัวจริงของเธอ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 733

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ก.พ. 2563 00:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
29 - ตัวจริงของเธอ
แบบอักษร

 

ผณินวารีเม้มริมฝีปาก ดวงตาวาวเคืองขุ่น เธอคว้าผ้าห่มพันกายเดินไปที่ประตูห้องนอน.แล้วก็ดุคนอีกฝั่งประตู "คีตา ใครใช้ให้นายมาหาฉันแบบนี้ ! กลับไปซะ ไปให้พ้น ถ้ายังรักชีวิตอยู่ ! ไปซิ ! ไล่แล้วไม่เข้าใจหรือไง !"

"ผมไม่ไป ผมรักวารี ขอผมเข้าไปหน่อย ผมมีเรื่องจะสารภาพ วารีไม่อยากรู้หรือว่าผมเป็นใคร" เสียงของคีตาดังออดอ้อนลอดประตูมา..

ผณินวารีกระชับผ้าห่มให้แน่นรอบกาย เริ่มลังเล.. เพราะลึกๆ ในใจแล้วเธอก็อยากรู้เหมือนกันว่าทำไมเธอลบความจำเขาแล้วสองครั้งสองครา เขาถึงยังจำเธอได้อีก ? มันผิดปกติไม่เหมือนมนุษย์ผู้ชายทั่วไปที่เธอเคยคบหา..

มือเรียวจึงยื่นไปปลดล็อกประตูห้องนอน แล้วคว้ากระชากแขนของชายหนุ่มหน้าขาวที่ยืนรออยู่เข้ามาแล้วปิดประตูตามหลังเขา !

ในแสงสลัวอบอุ่นโรแมนติกของห้องนอนใหญ่โตโอ่อ่า

คีตเทพกรรณมองสาวตรงหน้าแล้วก็ตาโต คอแห้งผาก กลืนน้ำลายแทบไม่ทัน !

ผณินวารียืนนุ่งผ้าห่มทำจากผ้าซาตินลื่นๆ สีชมพูหม่นๆ ความมันวาวของผ้ารับกับผิวนวลบ่มแดดที่ทอประกายสวย เรือนร่างที่โผล่พ้นผ้าห่ม ทั้งสองเต้าที่ผ้าบังไม่มิด เอวคอดโค้งที่มีแต่กล้ามเนื้อ ด้านในขาอ่อนนุ่มมือที่เขาเคยพรมจูบ ดวงหน้าสวยเผ็ดยั่วยวนบาดใจ

คีตเทพกรรณถึงกับมือสั่นที่เห็นภาพเธอยืนผมยุ่งรอเขาในสภาพแทบจะเปลือยพร้อมให้รัก เขาบรรจงวางไวโอลินที่หยิบติดมือมาลงแทบเท้า แล้วเดินไปหาเธอช้าๆ แววตาของเขาคมกริบ

ชายหนุ่มคุกเข่าลงตรงหน้า แหงนหน้าราวอ้อนวอนขอความเมตตา ใบหน้าหล่อเหลาใสสว่างแหงนมองนางนาคีจำแลงที่ขโมยหัวใจเขามากขึ้นทุกนาที เขาจับมือเธอมากุมไว้

"ผมมีเรื่องจะสารภาพครับวารี ผมไม่ใช่คนที่วารีคิด ผมเป็นคนที่ทางบ้านของวารีส่งมาเพื่อขอให้ช่วยพูดกับวารีให้กลับบ้าน"

ผณินวารีขมวดคิ้ว งงงวย "ใครกัน ที่บ้านของฉัน?" เธอสับสน บนโลกมนุษย์นี่ เธอไม่เคยสร้างเรื่องว่ามีครอบครัวเสียหน่อย จะมีก็แค่พี่ชายที่เป็นพญานาคสมุทรนาคินทร์ ที่มีนโยบายชัดเจนว่าต่างคนต่างอยู่กับเธอผู้เป็นน้องสาว..

คีตเทพกรรณยิ้มเศร้า ดวงตาสีน้ำตาลอมทองมองอย่างเปิดเปลือยหัวใจ เขาจับมือเธอให้แน่นขึ้น "ท่านท้าวพญานาควิรุณลักษณ์กัณหาโคตมะ กับพระชายา นางฉมาพรรณ ไงครับ"

ผณินวารีอ้าปากค้าง ! ตาเหลือก ! "นาย นะ นายเป็นใครกันแน่ !"

ดวงตากลมโตมองเขาอย่างตกใจ ! มือเรียวพยายามดึงออกจากการเกาะกุม..

ถ้าเขารู้ว่าเธอเป็นนาคีจำแลง..

เขาก็ต้องเป็นใครที่มาจากโลกเวทย์มนตร์ !

โอ๊ย ตายแล้ว ตายแล้ว แย่แล้ว !

ผณินวารีหน้าซีดเผือด !

ไม่นะ ไม่กลับ ไม่กลับบ้านเด็ดขาด !

เธอพยายามดิ้นปลดมือจากมือของเขา ดวงตากลมโตตัดพ้อคาดคั้น !

คีตเทพกรรณกอดขาของหญิงสาวไว้แน่น ก่อนเอ่ยเรียบๆ "ผมเป็นคนธรรพ์ ชื่อจริงว่า คีตเทพกรรณ องค์อินทร์ทรงมีบัญชาให้ผมมาหว่านล้อมคุณ ช่วยให้คุณใจอ่อนยอมกลับไปหาพ่อแม่ของคุณ พวกท่านคิดถึงคุณมากนะ ถึงจะรู้ว่าคุณปลอดภัยดีกับพี่ชายบนโลกมนุษย์"

น้ำเสียงเขาอ่อนโยน "ผมไม่ควรบอกความจริง แต่ผมไม่อยากให้วารีรังเกียจผมถ้ารู้ทีหลัง" น้ำเสียงเขาอ่อนโยน มือเขาเริ่มลูบไล้ผิวเนียนใต้ผ้าห่มซาตินลื่นมือ ดวงตาอ่อนโยนของเขาปรอยด้วยความหวังความเสน่หา..

แต่ผณินวารีโกรธไปแล้ว ! น้ำตาคลอตา "นาย ! นายเลวมากที่โกหกฉัน ! ฉัน ฉันไม่โง่ให้นายหลอกอีกแน่นอน !"

ผณินวารีโกรธเลือดเข้าตา ! ทั้งสับสนทั้งตกใจ ! องค์อินทร์ ? พ่อแม่ ? คีตาเป็นคนธรรพ์ ? นี่มันไปกันใหญ่แล้ว !

เธอดิ้นสุดแรงให้หลุดจากการเกาะกุมของเขา "ปล่อย !"

คีตเทพกรรณจนใจยอมปล่อย เพียงเพราะเขาไม่อยากให้เธอในร่างมนุษย์ออกแรงจนบอบช้ำใดๆ เพราะความรักท่วมท้นในใจของเขา ทำให้เขาอยากถนอมเธอแม้ยามเธอโกรธอยากฆ่าแกงเขา

ผณินวารีหายใจหอบ .. มองผู้ชายที่ยืนนิ่ง หน้าตาโกรธเกรี้ยว !

"นายโกหกฉัน ! ในเมื่อฉันให้โอกาสนายมีชีวิตรอด นายไม่เอา นายเลือกที่จะหลอกฉัน ? มาเย้ยฉันหรือว่ามาท้าทายฉัน หา ? มาหาฉันหน้าด้านๆ เพราะคิดว่าตัวเองเป็นคนธรรพ์ เทวดาเลอค่ามาจากชั้นฟ้า ทำไรก็ได้งั้นเหรอ ?! ก็ได้ ฉันจะหักกระดูกนายให้ป่นเป็นผงเลย ! นายไม่รู้จักฤทธิ์เดชของนาคหรือไง ? นอกจากครุฑแล้วไม่มีใครขวางได้หรอก !"

ไออุ่นกระจายไปรอบตัวของผณินวารีราวกลบร่างของเธอ... ดวงตาเธอเปลี่ยนสีวาวโรจน์จากข้างในเป็นสีทองเจิดจ้า..

คีตเทพกรรณช็อก ! ตาเหลือก ! เขารู้ทันทีว่าเธอเตรียมจะคืนร่างเป็นงูหรือพญานาค เพื่อเล่นงานเขา..!

เขาถอยหลังช้าๆ มือปัดป่ายหาอะไรมาช่วย !

ควันจางหายไป.. กลายเป็นเงาตะคุ่มๆ

ซ่า ซ่า ! เสียงเลื้อยของเกล็ดงูขู่แทรกความเงียบน่าสะพรึงกลัวจากกลุ่มก้อนควันตรงหน้า..

ฟ่อ ! เมื่อควันจาง .. งูเขียวอ่อนอวบอ้วนตัวใหญ่หนาก็ขดชูคออยู่แทนที่ของผณินวารี !

ดวงตาของมันจ้องคนธรรพ์จำแลงราวพร้อมจะจับกินให้สิ้นซาก ! มันอ้าปากเผยฟันและเขี้ยวขาวคมกริบ !

ชายหนุ่มนักดนตรีรูปงามจ้องหน้างูยักษ์ในความเงียบงัน

ฟันคมกริบของมันแค่ถากๆ โดนเขา เนื้อหนังของเขาคงขาดเป็นริ้วๆ ไม่มีใครรับซ่อมแซม..

แต่ แต่คีตเทพกรรณกลับไม่กลัว ในใจเขามีแต่ความสงบนิ่ง เขายืดอกพูดออกไป..

“วารี ผมรักวารี วารีก็รู้อยู่ อย่าโกรธสิ ผมหวังดีกับวารีนะ”

ฟ้าวววว ! ป๊าบบบบ ! หางงูสะบัดฟาดมาอย่างเร็วมากจนคีตเทพกรรณกระโดดหนีแทบไม่ทัน !

ปึง ! ครืดๆ ปาบ !!! หางฟาดมาอีกรอบอย่างว่องไว และกระตุกรวบเอวเขาเข้าไปหาอย่างคุกคามหมายจะเอาชีวิต !

พรึ่บ ! มือของคีตเทพกรรณคว้าไวโอลินออกมาในทันที ! และแม้เอวจะโดนรัดดึงให้เข้าไปสู่ความตาย.. แต่คนธรรพ์จำแลงมองตาเจ้างูยักษ์สีเขียวอ่อนแล้วก็เริ่มเล่น..

แค่โน๊ตตัวแรกที่ออกไป..

ฟ่อ ! งูอ้าปาก โชว์เขี้ยวแหลมพร้อมกัดกินคนธรรพ์จำแลง ! แต่มันไม่ลากถูเขาแล้ว..

คีตเทพกรรณชำเลืองมองด้วยตาคมกริบ ... เห็นว่านางนาคีสงบลงบ้าง จึงเล่นดนตรีต่ออย่างเทหัวใจออกมา

เสียงเพลงอ่อนหวานไหลออกจากไวโอลินของเขา ราวกับเป็นอ้อมกอดที่ยื่นออกไปหาเจ้างูยักษ์..

เพื่อบอกว่าเขารักและหวังดีกับเธอเสมอ..

คีตเทพกรรณสีไวโอลินใส่หัวใจลงไปราวต้องการใช้เสียงเพลงสะกดนางนาคี..

ในที่สุด ท่วงทำนองเอื้อนเอ่ยไปก็ทำให้หางของงูที่รัดเขาคลายออก

นางนาคีชูคอนิ่ง จ้องเขานิ่งๆ แววตามีความเศร้าความเจ็บช้ำ..

แล้วงูยักษ์ก็เบือนหน้ามองไปที่หน้าต่าง ตั้งท่าเตรียมจะเลื้อยไป..

คีตเทพกรรณวางไวโอลินแล้วพุ่งไปรัดตัวงูไว้ทันที !

"ไม่อย่า อย่าลงไป ไม่งั้นจะตายได้ มันสูงมาก" เขาลืมตัว ! ลืมกลัวผณินวารีในร่างที่แท้จริงของเธอจะปีนออกหน้าต่างห้องนอนที่ด้านล่างเป็นเหวและทะเลลึก จึงได้คิดจะไปเหนี่ยวรั้งเอาไว้..

"อย่าไป อยู่กับผม อยู่กับผม" เสียงของคนธรรพ์จำแลงอ้อนวอน.. "ได้โปรด..." น้ำเสียงเขาเปิดเปลือยความจริงใจออกมาจนหมดเปลือก..

และแล้วควันบางๆ ก็ฟุ้งขึ้นมาคลุมตัวนางงูในอ้อมกอดเขา.. กลายเป็นหญิงสาวร่างงดงามเปลือยกาย เธอมีน้ำตานองหน้า กับคำถามโกรธๆ

“ทำไม ? ฉันจะไปไหน ? จะเป็นยังไง ห้ามทำไม ?” น้ำตาเอ่อล้นดวงตากลมโตของเธอ “มันเกี่ยวอะไรกับนาย ?”

คีตเทพกรรณกระชับอ้อมกอด แล้ววางคางลงบนไหล่เธอ "ไม่ ไม่ใช่เรื่องของวารี เป็นเรื่องของผม เกี่ยวกับผม"

เขาจ้องตาเธอ " ผมคงไม่มีความสุขถ้าวารีจะไปไหนแล้วเจ็บตัวหรือไม่มีความสุข" เขากอดเธอแน่นขึ้น "ผม ผมจะไม่เร่งรัดวารีให้กลับบ้าน วารีสบายใจนะ นะ" เขาเอามือลูบหลังเธออย่างอ่อนโยน

หญิงสาวจึงปล่อยโฮออกมา ความสับสนอัดอั้นตันใจ ความเหงาที่ซ่อนเร้นในใจจากการอยู่ห่างไกลครอบครัว ต้องคอยระแวดระวังตัวไม่ไว้ใจใครทำให้เธออ่อนไหว และยิ่งคีตาเขาอ่อนโยนกับเธอแม้จะเห็นร่างที่แท้จริงของเธอแล้ว และรู้ว่าเธอเป็นใครทำอะไรได้..

ผู้ชายที่มาจากโลกแห่งเวทย์มนตร์เหมือนเธอ ไม่กลัวเธอ รักเธอจนกล้าเสี่ยงตายมารองรับอารมณ์โกรธของเธอ

ผณินวารีแหงนมองสบตาดวงตาคู่สวยของคนธรรพ์จำแลงที่โอบอุ้มเธอไว้ ..

คีตา.. เขาช่างบ้าห่ามเกินธรรมชาติเทวดาเหลือเกิน..

เธอยื่นมือไปสัมผัสริมฝีปากสีชมพูอ่อนของเขา

เขาร้ายนัก..

แต่ถามใจว่ารักเขาไหม ? ผู้ชายรูปหล่อจนสวย โรแมนติก อ่อนโยน เล่ห์เหลี่ยมเยอะ ขี้อ่อย หลอกลวงโกหกปั้นน้ำเป็นตัว..

ดวงตากลมโตของผณินวารีมองสำรวจชายหนุ่มทั้งน้ำตา

แล้วขนตาเปียกชุ่มกระพริบอย่างแง่งอน "ห้ามหลอกวารีอีกนะ แล้วห้ามพาวารีกลับบ้านโดยที่วารียังไม่พร้อมด้วย"

คีตเทพกรรณถอนหายใจเบาๆ อย่างโล่งอก จรดหน้าผากลงกับหน้าผากมนของเธอ

เขาพึมพำกับริมฝีปากอิ่มนุ่มนุ่มของเธอ

"ขอบคุณ ขอบคุณ ผมจะไม่ทำให้วารีผิดหวังอีกเลย ....

ผมสัญญา"

แม้จะรู้ลึกๆ ว่า คงจะทำได้ยากเหลือเกิน

แต่เมื่อความรักมาเยือน คนธรรพ์จำแลงก็พร้อมจะฮึดสู้ดูสักครั้ง..

แล้วมือเขาก็ลูบไล้เรือนร่างเปลือยงดงามหมดจดของนางนาคีจำแลงในอ้อมกอด...

อ้อนวอน ฝากรัก ขอกำลังใจ..

ก่อนวันพรุ่งนี้จะมาถึง..

ความคิดเห็น