Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจทุกไลค์ทุกเม้นต์นะครับ~ เรื่องที่2 พี่ล่ามโซ่น้องนับดาว

ล่ามโซ่ถูกทิ้ง : Ep.32 - ตรวจเช็คคำผิดแล้ว

ชื่อตอน : ล่ามโซ่ถูกทิ้ง : Ep.32 - ตรวจเช็คคำผิดแล้ว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 743

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 08 เม.ย. 2563 21:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ล่ามโซ่ถูกทิ้ง : Ep.32 - ตรวจเช็คคำผิดแล้ว
แบบอักษร

คำเตือน!

ตอนนี้มีเนื้อหารุนแรงและไม่สมควรทำตามอย่างยิ่งไม่ว่าจะในกรณีใดๆก็ตาม โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านด้วยนะคะ

 

 

สายป่าน talk's

 

"อื้อออ~" ค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมาเพราะแสงจากด้านนอกกำลังสาดส่องเข้ามา

 

@ห้องนอนของฉัน เวลา10:20น.

 

"สิบโมงกว่าแล้วหรอ?" ฉันพูดออกมาหลังจากดูนาฬิกา

"อิสายไหม!! อิน้องทรพี!!" เมื่อคิดได้ว่า...เมื่อคืนนี้ไม่ใช่ความฝันฉันก็เดินดุ่มๆออกไปที่ด้านนอกห้องนอนของตัวเองทันที

 

ปั้ง!! และปิดประตูห้องด้วยความหงุดหงิดโมโหเสียงดัง

 

"คุณหนูคะ อ่ะ...." ไม่รู้หรอกนะว่าจะพูดอะไร

 

หมับ!! แต่...ฉันก็จิกหัวอิคนรับใช้คนนี้ไปและแหงนหน้ามันมองหน้าฉันทันที

 

"อิเด็กด*กสายไหมอยู่ไหน!!?" ฉันถามมันไปเสียงดังหงุดหงิด

"อ๊ะ!! เอ่อ...คุณหนูส่ะ...." อินี่! กูเรียกมันว่าไง

"ไม่ต้องเรียกมันว่าคุณหนู!!! ให้เรียกมันว่าอิสายไหม!!! ใครถามบอกมันไปว่า...กูสั่ง!!!" ฉันบอกมันไป

"ค่ะๆ เธออยู่ที่สระว่ายน้ำค่ะแต่ว่า..."

"แต่อะไร!!?"

"คุณผู้ชายบอกว่า...ไม่ให้เข้าไปรบกวนค่ะ" เธอตอบมา

"....." ฉันเงียบก่อนที่จะหน้าควับไปที่สระว่ายน้ำทันที

 

ผลัก! และฉันก็ผลักหัวอิคนรับใช้คนนั้นออกไป

 

@สระว่ายน้ำของบ้าน

 

หึ! กูว่ากูเกลียดอินับดาวแล้วนะ

 

"อ๊ะะ! อ๊ะะ~ อ๊ายย! พ่ะ..พ่อใหญ่ขา~ ส่ะ..สายไหมเสียว...อ๊าา~"

 

แต่มึง...ทำให้กูเกลียดได้มากกว่ามันอีกอิสายไหม ดีใจได้เลย...เพราะกูจะทำให้มึงตายตามไอ้สายธารไปแน่นอน

 

เวลาต่อมา เวลา12:20น.

 

เอากันจนตายคาสระว่ายน้ำแล้วมั้ง

แล้วนี่...คุณแม่ไปไหนเนี้ย...ผัวตัวเองกำลังเอาลูกของตัวเองอยู่ นี่...ไม่ได้รู้อะไรบ้างเลยใช่ไหม หรือว่า...รู้แล้วแต่ปล่อยว๊ะ!? ถ้าเป็นอย่างงั้นคนในบ้านนี้ก็อัปรีย์จังไรเกินไปแล้ว

 

@ห้องรับประทานอาหาร

 

"อ่ะลูกไหม...กินเยอะๆเลยนะลูก จะได้...เอาไปเลี้ยงลูกในท้องจะได้แข็งแรง" ทันทีที่คุณพ่อพูดจบ

"!!!" ดวงตาฉันก็เบิกกว้างด้วยความตกใจในทันที

 

อ่ะ..อิสายไหมกำลังท้องหรอ? นรกส่งแค่มึงมาเกิดไม่พอยังส่ง...อิเด็กผีมาเกิดเป็นลูกมึงอีกหรอ? ฮึ! ดีนี่...จะได้ตายไปพร้อมๆกันทั้งแม่ทั้งลูกเลย เอ๋...หรือว่า...จะทำให้อิสายไหมตายทั้งเป็นเลยดีนะ

 

@ห้องนอนของฉัน เวลา12:45น.

 

"....." ถ้าอยากให้เรื่องนี้แนบเนียน ต้องทำให้มันไม่กล้าพูดเรื่องที่เกิดขึ้นกับใครอีก เหมือนอินับดาว...

 

บรื้นนนนน... เอ๊!? เสียงรถคุณแม่มาแล้ว

 

@หน้าประตูบ้าน เวลา13:00น.

 

หึ! เมื่อกลางวันยังเอากับผัวเค้าอยู่เลย...แต่...ตอนนี้กลับมาต้อนรับเค้าอยู่อีกนะ สุดยอดเลยอิน้องเลว...

 

"คุณม่ะ...." เสียงอิสายไหมขาดหายไปในทันทีที่...

"คุณแม่ขา~" เสียงของฉันดังขึ้น

"สายป่านลูก..." คุณแม่เรียกฉันมาด้วยน้ำเสียงเนือยๆพร้อมกับอ้าแขนรับกอดจากฉันค่ะ

 

สวบ...! และฉันก็สวมกอดคุณแม่ไป

 

"คุณแม่ หิวข้าวหรือเปล่าคะ?" ฉันถามท่านไปด้วยน้ำเสียงสดใส คุณแม่ส่ายหัว

"อื้อๆ  แม่ง่วงหน่ะลูก..." และท่านก็ตอบมา

"ค่ะ...งั้นคุณแม่ก็ขึ้นไปนอนนะคะ มาค่ะ เดี๋ยวสายป่านช่วยถือของขึ้นไปให้" ฉันบอกคุณแม่ไปค่ะ

"จ้าๆ" คุณแม่ตอบฉันมา และฉันก็พาคุณแม่ขึ้นห้องของท่านไปค่ะ

 

เหอะ! คงเพิ่งจะเสร็จจากงานศพของไอ้สายธารไอ้ผีเฮี้ยนที่เสือกโง่ฆ่าตัวตายกลายเป็นผีเฝ้าบ้านนี้สินะ

หึ! เฝ้าต่อไปเถอะ...ยังไงๆพอกูทำลายชีวิตที่พี่สาวมึงฝันไว้เสร็จ กูก็ไม่อยู่หรอกบ้านหลังนี้อ่ะ

 

@ห้องนั่งเล่น เวลา15:00น.

 

"เฮ้อ~" ถอนหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยใจในทันที นี่มันจะไม่มีห่าไรดูเลยใช่ไหมว๊ะ!?

 

ใช่ค่ะ ตอนนี้ฉันกำลังกดรีโมทเปลี่ยนช่องหาอะไรดูอยู่หน่ะนะ นอนอยู่แต่บนห้องมันก็น่าเบื่อนะ

 

"อ่า...พี่สายป่านคะ" เสียงอิสายไหม ฉันจึงหันหางตาไปดู

"มีอะไร!?" ฉันถามมันออกไปด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

"ทำไมพี่สายป่านถึงพูดกับสายไหมแบบนั้นหล่ะคะ?"

"มึงก็ลองมาเห็นพ่อมึงกับกูกำลังเอากันดิ่!" เออ มึงลองมาเป็นกูดูดิ่

"หึ! คงจะไม่มีวันนั้นหรอกนะคะ เพราะพ่อสายไหม...." เสียงอิสายไหมขาดหายไปในทันทีที่ในจอทีวีมีเสียงนี้ดังออกมา

 

"เอาหล่ะครับกลับมาที่ข่าวที่กำลังเป็นกระแสในตอนนี้ข่าวเรื่องบ้านเด็กกำพร้าแสงดาว"

"ใช่ค่ะ ตอนนี้กำลังเป็นที่ถกเถียงกันใหญ่เลยนะคะว่า...สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าแบบที่รับเฉพาะเด็กที่พ่อแม่ไม่พร้อมจะดูแลตลอดชีวิตแบบนี้ควรมีอยู่ต่อไปหรือไม่"

"น่าคิดนะครับ เพราะว่า...ทางสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าเหล่านั้นก็ไม่มีอะไรมารับประกันว่า...พอเด็กโตไปจะมีอนาคตที่ดีจริงไหมครับ?"

"จริงค่ะ เพราะงั้นถ้าคุณพ่อคุณแม่ยังไม่พร้อมจะมีบุตรก็...ควรจะป้องกันไว้ดีกว่านะคะ ดีกว่า...ให้เค้าเกิดมาและก็ทิ้งๆขว้างๆเค้า"

"งั้น...เราไปดูประเด็นนี้กันเลยจะดีกว่านะครับ"

"ค่ะ"

 

ก่อนที่หน้าจอจะเปลี่ยนไปเป็นที่ที่หนึ่งที่ดูเหมือนจะเป็นประเทศอื่นและขึ้นหน้าของเด็กผู้หญิงสามคนแต่เซ็นเซอร์หน้าไว้

 

"ฮึ่กๆ แม่...ฮืออ~ แม่บอกว่ามีคนรับพวกหนูไปเป็นลูกบุญธรรมค่ะ ฮือออ~ ฮึ่กๆๆ~ พวกหนูก็เลยมาค่ะ"

"น่ะ..น่ากลัวค่ะ เค้ากระชากแขนเพื่อนหนูขึ้นไปแล้วก็ลวนลามค่ะ"

"ฮึ่กๆ หน่ะ..หนูกลัวค่ะ ฮืออ~ อยากกลับบ้าน..."

 

และภาพก็ขึ้นเป็นภาพของบ้านเลี้ยงเด็กกำพร้าแสงดาวสองที่คือที่ของประเทศนี้ทั้งสองที่

 

"พวกหนูมาจากเมืองหลวงของประเทศนั้นค่ะ"

"หนูอายุสิบสี่ค่ะส่วนสองคนนี้อายุสิบสามค่ะ"

"ฮึ่กๆ หน่ะ..หนูอยากให้ปิด ฮึ่ก! บ้านเลี้ยงเด็กกำพร้าแสงดาวค่ะ ฮือออ~"

"ฮึ่กๆ หนูก็อยากให้ ฮืออๆ~ ปิดค่ะ"

 

ก่อนที่จะขึ้นเป็นภาพจากกล้องวงจรปิดของห้องๆหนึ่งที่เป็นหลักฐานมัดตัวผู้กระทำความผิดในครั้งนี้ได้เป็นอย่างดีและขึ้นเป็นคำอ่านตัวโตๆว่า "ควรปิดหรือเปิดต่อไป?" และภาพก็กลับมาที่สำนักข่าวที่เดิม

 

"แบบนี้ควรถูกปิดไปเลยดีกว่านะคะ"

"ใจเย็นๆครับ มาที่ประเด็นข่าวต่อไปกันเลยดีกว่านะครับ"

 

"ม่ะ..ไม่จริง!" เสียงของคุณแม่

"ค่ะ..คุณแม่!" ฉันหันหน้าไปเรียกคุณแม่

"ไม่จริง!! ไม่จริ๊งงงง!!!" คุณแม่ตะโกนออกมาหน้าดำหน้าแดง

"ใจเย็นๆสิคะ!!! คุณแม่!!!" ฉันบอกท่านไป

"อ๋า...สายไหมขึ้นห้องดีกว่านะคะ ไม่อยากฟังเสียงคุณแม่กรี๊ดเดี๋ยวลูกสายไหมจะตกใจเอา"

"มึงจะไปไหนก็ไป!!" ฉันจึงพูดไล่มันไป

 

@บนห้องนอนของคุณแม่ เวลา15:45น.

 

"คุณแม่...นอนนะคะ" ฉันบอกคุณแม่ไปเมื่อฉันพยุงท่านมานั่งที่เตียงได้

"น่ะ..นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับบ้านเรากันลูกสายป่าน...? มันเกิดอะไรขึ้น?" คุณแม่ถามฉันมา

"คุณแม่คะ? คุณแม่เชื่อเรื่องตัวกาลกินีไหมคะ?" ฉันถามท่านกลับไปบ้าง

"เอ๊!? อินับดาว...!? ใช่! ต้องเป็นเพราะมันแน่นอน!" คุณแม่พูดขึ้นมาพร้อมกับเตรียมตัวจะลุกขึ้นแต่...

 

หมับ! ฉันจับไหล่ท่านไว้ก่อนและค่อยๆกดท่านนั่งลงที่เดิม

 

"อื้อๆ พี่นับดาวหน่ะออกจากบ้านเราไปตั้งนานแล้วนะคะคุณแม่..." ฉันส่ายหัว ก่อนที่จะบอกท่านไปประโยคยาวเหยียด

"ก็จริงนะ แล้ว...คนที่ลูกหมายถึงคือใครกันหล่ะ?" คุณแม่ถามฉันขึ้นมา

"ก็ลูกของสายไหมไงคะ" ฉันตอบท่านไป

"เอ๊!? ลูกหมายความว่ายังไง?"

"ก็...คุณแม่ลองคิดดูสิคะว่า...ตั้งแต่สายไหมท้องก็เกิดเรื่องอะไรต่อมิอะไรกับครอบครัวเรามากมายและส่วนมากจะเป็นแต่...เรื่องไม่ดี จริงไหมคะ?" ฉันพูดตอบท่านไปในประโยคแรกและถามท่านไป

"อื้ม ก็จริงนะแต่...จะให้แม่ทำอะไรหล่ะ?" หึ!

"คุณแม่...ไม่ต้องทำอะไรหรอกค่ะ เพราะสายป่านจะทำเองทุกอย่าง แค่...คุณแม่คอยซัพพอร์ทสายป่านก็พอ" ฉันบอกท่านไป ท่านพยักหน้ารับก่อนที่จะกอดฉัน

"สายป่าน...เป็นลูกรักของแม่จริงๆ" คุณแม่พูดมา ฉันก็กอดท่านตอบ

"คุณแม่ก็เป็น...ผู้หญิงที่สายป่านรักที่สุดเหมือนกันค่ะ" และฉันก็พูดกับท่านไป

 

หลังจากจบกับอิสายไหม ฉันก็จะจัดการกับอินับดาวเหมือนกัน จะไม่ให้มันได้ดีเกินฉันเป็นอันขาด

 

เวลาต่อมา เวลา18:00น.

 

อ่า...ในที่สุดเวลาอาหารเย็นก็มาถึง และตอนนี้ฉันก็กำลังแอบอิสายไหมอยู่ที่ซอกบรรไดค่ะเพราะคุณพ่อลงไปแล้วกับคุณแม่ส่วนพ่อของอิสายไหม...ตายห่าตามลูกมันไปแล้วมั้งตั้งแต่...กลับมากูยังไม่เห็นหน้าเลย ในบ้านหลังใหญ่ตอนนี้ก็คือ...เหลือแค่คุณแม่ฉันคุณพ่อและก็อิสายไหม อ้อ! วิญญาณไอ้สายธารอีกตัวนึง

 

"ฮึ๊มฮึ๋มฮึ่มฮึ้ม ฮึ๋มฮึ้มฮึม~" อารมณ์ดีเหมือนกำลังจะได้ผัวเลยนะ มาดูกันหน่อยว่า...มึงกับอินับดาวจะใจแข็งเหมือนกันหรือเปล่า

 

ผลัก!!! เมื่อมันกำลังจะก้าวลงจากบรรไดนั้นฉันก็เข้าไปผลักมันทันที

 

"อ๊าย!" มันกรี๊ดได้เพียงแค่นั้นท้องมันก็ไปกระแทรกกับราวบรรไดและมันก็ล้มลงกลิ้งลงไป

 

หึ! เตรียมตัวร่วงลงจากสวรรค์และกลับไปอยู่ใต้ขุมนรกที่ของมึงซ๊ะไป๊อิสายไหม

ตุ่บ ตุ่บ ตุ่บ ตุ่บ ตุ่บ ตุ่บ ตุ่บ ตุ่บ ตุ่บ ตุ่บ ตุ่บ ตุ่บ บรรไดที่บ้านฉันก็มีไม่ต่ำกว่าสิบยี่สิบขั้นอ่ะนะ

ตุ่บ~ ตุ่บ~ ตุ่บ~ ตุ่บ~ ตุ่บ~ ตุ่บ~ ฉันเดินลงบรรไดตามมันลงไปช้าๆ เมื่อลงมาถึงก็เห็นมันนอนกุมท้องอยู่

 

"ฮึ!" เมื่อมันเงยหน้ามามองหน้าฉันแล้วฉันก็ยิ้มร้ายส่งไปให้มัน

"อ่ะ..อิ ส่ะ..สาย ป่ะ..ป่าน" มันมองหน้าฉันด้วยสายตาอาฆาตแค้น

"ไม่ต้องห่วง...สายไหม เพราะกูจะไม่ทำให้มึงตาย..." ฉันเห็นเลือดออกมาตามหว่างขามัน

"อ๊ะ..โอ๊ย" มันเริ่มร้องเจ็บออกมา

"กรี๊ดดด! น่ะ..น้องสายไหม!! น้องสายไหมมีเลือดไหลค่ะ!!! อ๊ายยยย!!!" ฉันกรี๊ดให้คนอื่นได้ยินลั่นบ้าน และคุณพ่อกับคุณแม่ก็เดินออกมาดูอิสายไหมทันที

 

@P hospital ห้องฉุกเฉิน เวลา21:35น.

 

ฉันเดินไปเดินมาอยู่ที่หน้าห้องฉุกเฉิน เอาได้แต่ภาวนาในใจว่า...ขอให้อิเด็กผีตาย ขอให้อิเด็กผีตาย นั่นแหละ

 

แอ๊ดดดดด~ เสียงเปิดประตูห้องฉุกเฉินดังขึ้น

 

"ค่ะ..คุณหมอคะ? ลูกสาวฉันเป็นยังไงบ้างคะ?" คุณแม่รีบวิ่งไปหาคุณหมอทันที

"ตอนนี้หลานของญาติผู้ป่วยไม่อยู่แล้วนะครับ ทำใจด้วยนะครับ" หืม? หน้าตาก็ล้อหล่อพูดจาตรงแต่สุภาพดี...ชอบจัง

"แล้ว...ลูกสาวผมเป็นยังไงบ้างครับ?" เสียงของพ่ออิสายไหมพูดขึ้นมา

"เอ๊!?" ฉันหันไปมองทันที หึ! นุ่งขาวห่มขาวขนาดนี้...มึงไม่บวชไปเลยหล่ะ

"ตอนนี้...สภาพร่างกายไม่มีอะไรน่าห่วงแล้วนะครับที่เหลือก็แค่...สภาพจิตใจเดี๋ยวจะมีผู้เชี่ยวชาญทางด้านจิตเวชเข้าไปดูอาการเมื่อคนไข้ฟื้นแล้วนะครับ" คุณหมอพูดมาเพียงแค่นั้นก็ขอตัวไป

"ถ้าลูกผมฟื้นเมื่อไหร่ผมจะพาลูกกลับบ้านผม" พ่อของอิสายไหมพูดขึ้นมา

"ไม่ได้! สายไหมก็ลูกของฉันเหมือนกัน!" คุณแม่พูดคัดค้านขึ้นมาทันควัน

"แล้วคุณ...ดูแลลูกได้หรอผัวคุณหน่ะมันข่มขืนลูกผมนะ!!" พ่อของมันพูดมา เอ๊!? หมายความว่า...คุณแม่ก็รู้สินะ อัปรีย์จังไรจริงๆคนที่บ้านนี้

"อ้าวๆ โทษผมก็ไม่ได้นะคุณลูกสาวคุณก็ร่านสมยอมผมเอง" คุณพ่อฉันพูดไป

"งั้นถ้าผมข่มขืนสายป่านลูกของคุณบ้างหล่ะ? ผมจะบอกว่า...ลูกของคุณร่านบ้างได้ไหม?" เอ้า!? มาถึงกูได้ไงว๊ะ!?

"อย่ามารามปรามลูกผมนะ!" คุณพ่อพูดขึ้นมาพร้อมกับชี้หน้าพ่ออิสายไหม

"คุณเองก็...อย่ามายุ่งกับลูกผมเหมือนกัน!" พ่ออิสายไหมก็พูดขึ้นมาพร้อมกับปัดมือพ่อของฉันที่กำลังชี้หน้ามันอยู่ออก

 

เช้าวันต่อมา

@คฤหาสน์สงค์ไพศาลโรจ ห้องนอนของคุณแม่ เวลา10:30น.

 

เห้อ~ อยู่ดีๆก็เรียกมาคุยด้วยมีเรื่องอะไรนะ

 

"สายป่านลูก...ทำน้องหรอ?" คุณแม่ถามฉันมา

"คะ? สายป่านไม่ได้ทำนะคะ เพราะถ้า...สายป่านทำหล่ะก็..." ฉันพูดทิ้งท้ายไว้เพียงแค่นั้น

"สายป่าน! แต่นั่นน้องนะ!" คุณแม่เริ่มขึ้นเสียง

"หึ! ก็แค่น้องขนาดพี่อย่างพี่นับดาวสายป่านยังเคยทำเลยนี่คะ คุณแม่...ก็รู้ไม่ใช่หรอคะว่า...สายป่านกับน้องๆทำอะไรไว้กับพี่เค้าบ้าง?" เลิกคิ้วมองหน้าท่านไป

 

ฉันรู้ค่ะถึงท่านจะไม่พูดแต่ฉันก็รู้ว่าท่านรู้ว่า...พวกฉันก็เคยทำแบบที่ฉันได้ทำอิสายป่านไว้กับอินับดาว

 

"แบบนี้เรียกว่ากรรมได้ไหมนะคะ? คุณแม่..." ฉันถามท่านไปและเรียกท่านไปในประโยคหลังยาวๆ

"สายป่าน! แม่ไม่เคยสอนให้ลูกเกลียดน้อง!"

"ก็คุณแม่นั่นแหละค่ะ! สอนให้สายป่านเป็นคนแบบนี้!!!" ฉันจึงตะคอกท่านกลับไปบ้าง ท่านมองหน้าฉันด้วยสายตาอึ้งๆ

"อ้อ...ใช่ค่ะที่สายป่านพูดทิ้งท้ายไว้ป่ะกี๊นี้ เพราะว่า...ถ้าสายป่านทำสายป่านจะทำให้มันตายทั้งแม่ทั้งลูกแต่ว่า..." ฉันพูดทิ้งท้ายไว้เหมือนเดิม คราวนี้ท่านไม่ถามอะไรแต่ส่งสายตาสงสัยมาให้แทน

"ฮึ! พอมาลองคิดๆดูแล้ว...ถ้าเป็นอิสายป่านลูกสาวของแม่แสงดาวหล่ะก็...คงจะให้มันมีชีวิตอยู่อย่างตายทั้งเป็นดีกว่า...เหมือนกับ..."

"เหมือนกับ? เหมือนกับอะไรสายป่าน?" คราวนี้ถามมาตรงประเด็นดี

"พวกเด็กๆที่คุณแม่ส่งไปขายให้กับพ่อบุญธรรมปลอมๆไงคะ ไม่ใช่หรอ? เอ๋...? หรือว่าจะเหมือนพี่นับดาวดีนะ เอ๋...มีเรื่องอะไรอีกหรือเปล่านะ? เหอะ! จำไม่ได้แล้วอ่ะสงสัยเยอะเกินค่ะ"

"ที่แม่ท่ะ...." คุณแม่ยังพูดไม่ทันจบ ถ้าเดาไม่ผิดก็คงจะพูดว่า "ที่แม่ทำไปก็เพื่อให้ลูกๆอยู่กันอย่างสบาย" สินะ

"หยุดพูด!! ว่าทำเพื่อให้พวกหนูอยู่สบายนะ ถ้าแม่พอกับไอ้โรงงานห่าเหวอะไรนั่นของคุณแม่หน่ะ! สมบัติที่หนูได้มาจากพวกคนรวยที่เป็นผัวหนูก็น่าจะทำให้บ้านหลังนี้อยู่กันอย่างสบายๆไปทั้งชาติได้แล้ว! แต่คุณแม่ก็ดันทุรังจนมันเละเทะไม่เป็นท่า!!" ฉันพูดไป คุณแม่มองหน้าฉันอึ้งๆ

"เหอะ! แล้วก็ไปโทษอินับดาวว่ามันเป็นตัวกาลกินีแต่...คนที่เป็นตัวกาลกินีจริงๆคือใครนะ? ถ้าคุณแม่พอจะมีสมองที่คิดได้ก็...คงจะรู้นะคะว่า...ใครคือตัวกาลกินีกันแน่!" ฉันพูดไป

"ส่ะ..สายป่าน..." คุณแม่เรียกฉันมาเสียงสั่นๆ

"โอ๊ะ! ใช่ค่ะวันนี้ต้องไปดูอาการน้องสายไหมนี่หน่า...ขอสายป่านไปดู...ให้แน่ใจก่อนนะคะว่า...มันเป็นบ้าไปแล้ว!" ฉันพูดไปเพียงแค่นั้นก็หันหลังเดินออกมาทันที

 

ปั้ง!! และปิดประตูห้องของคุณแม่ไปด้วยอารมณ์หงุดหงิดและเดินลงไปข้างล่างพร้อมออกไปข้างนอกเพื่อไปโรงพยาบาลทันที

 

@P hospital ห้องอิสายไหม เวลา11:00น.

 

อ่า...ยังหลับอยู่เลยหรอว๊ะ!? มึงนี่นอนแดกบ้านแดกเมืองจริงๆนะอิน้องเลว มองดูที่แขนที่ขาของมันที่ถูกมัดอยู่กับเตียง

 

"....." และตามด้วย...มองใบหน้านิ่งไร้สติไปด้วยความรู้สึกเกียจชัง

 

ผลัก!! ก่อนที่ฉันจะผลักหัวมันไป

 

"ตื่นมาได้แล้วนะ...อิสายไหม..." ฉันกระซิบข้างหูมันไป

 

ครื้ดดดดด~ เสียงเปิดประตูห้องดังขึ้นมีคุณหมอเดินเข้ามาสองคน

 

"อ้าว!? ญาติคนไข้มาเยี่ยมคนไข้แล้วหรอครับ?" อ่า...คุณหมอสุดหล่อคนนี้อีกแล้ว

"อ่า...ค่ะ น้องสาวคนเดียวนี่คะ..." ฉันบอกเค้าไปด้วยน้ำเสียงเศร้าๆ

"แล้ว...คุณพ่อคุณแม่ของคนไข้หล่ะคะ? ยังไม่มาหรอคะ?" อิคุณหมออีกคนนึงถามขึ้นมา

"เอ่อ...มีเรื่องอะไรร้ายแรงหรือเปล่าคะ พอดีว่าตอนนี้...คุณพ่อกำลังไปปฏิบัติธรรมอยู่หน่ะค่ะ ส่วนคุณแม่ก็...ไม่น่าจะมาหน่ะค่ะ"

"บอกเลยดีหรือเปล่าครับคุณพิมพ์?" อ่า...อิหมอคนนี้ชื่อพิมพ์นี่เอง

"ก็คุณวูฟล์เป็นเจ้าของเคสไม่ใช่หรอคะ? แล้วแต่...จะตัดสินใจสิคะ" หืม? ชื่อวูฟล์หรอ?

"เกิดอะไรขึ้นกับน้องของสายป่านหรอคะ?" ฉันจึงถามคุณหมอไปด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก

"ญาติคนไข้ทำใจดีๆนะครับ"

"....." เอามือขึ้นมาปิดปากตัวเองทันที

"คนไข้มีอาการทางจิตนะครับ พอดีว่า...คนไข้ตื่นมารอบนึงแล้วหน่ะครับ และมีคุณหมอเฉพาะทางมาตรวจคนไข้แล้วและผลตรวจของเธอก็...มีอาการทางจิตอย่างรุนแรงถึงขั้นเป็นอันตรายกับผู้อื่นครับ ทางเราจึงต้องฉีดยาสลบให้เธอครับเพราะเธอมีอาการคลุ้มคลั่งด้วยครับ" คุณหมอพูดมา

"ม่ะ..ไม่จริง ฮึ่กๆ! สายไหม...อย่าเป็นอะไรไปสิ! ฮืออ~ ตื่นมาเป็นปกติเถอะนะ! สายไหม! ฮึ่ก" น้ำตาของฉันไหลออกมาต่อหน้าคุณหมอและฉันก็หันหน้าไปหาอิสายไหมและฟุ๊บหน้าลงกับเตียงนอนของมัน

 

ครื้ดดดดด~ และเสียงปิดประตูห้องก็ดังขึ้น

 

"ฮึ่กๆ! ฮึๆๆ! เป็นบ้าเลยหรอว๊ะ? ฮึๆ น่าสงสาร..." ฉันพูดพร้อมกับลูบหัวมันไปด้วยก่อนที่จะ...

 

หมับ!! เปลี่ยนจากจับเป็นจิกและกระชากหัวมันขึ้นจากหมอน

 

"งั้นคงต้อง...ส่งมึงไปอยู่โรงพยาบาลบ้าแล้วสินะ...แย่จัง...ฮึๆๆๆ"

 

ตุ่บ! และฉันก็ปล่อยหัวมันลงหมอนไปค่ะ

อ่า...ที่เหลืออยู่เป็นหนามยอกอกของกูตอนนี้ก็เหลืออยู่แค่สองคนคือพี่ชายสุดที่รักไอ้น่านน้ำแต่ก็ดีที่...มันเลือกขัดคำสั่งของแม่ไปเอาอิเด็กกำพร้าจนๆนั่นชีวิตนี้มันคงจะไม่ได้ดีหรอกว่ะ...งั้นก็ตัดมันออกไป

แต่...สำหรับมึงอิพี่สาวแสนรักของกูอินับดาว กูจะสนองความอยากได้ผัวรวยๆของมึงให้เต็มที่เลย แต่...อาจจะได้เป็นผัวกุ๋ยข้างถนนและ...ก็อาจจะได้หลายคนอ่ะนะ...มึงรอรับโชคได้เลยอินับดาว เพราะมึงคือรายต่อไป

.

.

.

นับดาว talk's

3เดือนต่อมา เดือนตุลาคม

@P university คณะวิศวกรรมศาสตร์ ห้องเรียน เวลา10:35น.

 

เยส! ในที่สุดฉันก็ทำโปรเจคจบเสร็จแล้ว อย่างที่เคยบอกไปนั่นแหละค่ะว่า...โปรเจคจบที่ฉันเลือกมาทำก็คือน้ำท่วมอาคารพานิช คือ...หนึ่งเลยเราต้องสร้างโมเดลอาคารพานิชขึ้นมาและก็ลองมาทดลอง ซึ่งผลสรุปที่ฉันนำเสนองานหน้าชั้นเรียนก็คือ

 

"ยินดีด้วยนะ นภัสสร เธอผ่าน" อาจารย์ของฉันพูดขึ้นมา

"โห่แม่อ่ะ ทำไมต้องทำให้นับดาวเกร็งด้วยอ่ะ?" ฉันถามอาจารย์ของฉันนั่นแหละค่ะ ที่เรียกแม่เพราะแกดุแต่มีเหตุผลคือ...

เหมือนแม่ของพวกฉันจริงๆอ่ะ พวกฉันในที่นี้หมายถึงคณะของฉันปีของฉันอ่ะนะ

"อะไรย๊ะ!? ใครจะไปทำลูกสาวสุดที่รักได้ลง!" อาจารย์แม่พูดมาพร้อมกับอ้าแขนให้ฉันเข้าไปกอด

 

สวบ! มีหรอคะอินับดาวคนที่ขาดความอบอุ่นจากแม่จะไม่กอดท่านตอบทำให้...

 

"โห่!" เสียงโห่ของเพื่อนๆที่มาในวันนี้ดังขึ้นแบบขำๆ

"ก่อนกลับบ้านไปรออาจารย์ที่ห้องพักครูก่อนนะ" อาจารย์แม่พูดมาขนาดนี้

"ค่ะ" ฉันก็ต้องตอบตกลงไปอยู่แล้วไหม?

 

@หน้าห้องพักครู เวลา11:45น.

 

"เข้ามาสิ" เสียงของอาจารย์แม่ดังขึ้นมา

"ค่ะ" ตอบท่านไปพร้อมกับเดินเข้าไปในห้องพักครูทันที

 

อ่า...ห้องนี้ก็เหมือนกับห้องพักของครูทั่วๆไปนั่นแหละค่ะ เพราะที่นี่...ก็ไม่ได้มีแค่โต๊ะของอาจารย์แม่แค่คนเดียว

 

"ไงจ๊ะ ดาวมหาลัยรุ่น9จะมาร่วมงานรับปริญญาใช่ไหม?" เมื่อเข้ามานั่งปุ๊บคำถามชวนอึดอัดใจของอาจารย์แม่ก็ดังขึ้นมาในทันที

 

อ่า...ดาวมหาลัย ใช่ค่ะ ฉันเคยประกวดและก็ชนะด้วยเพราะปีนั้นอิเพื่อนของฉันทั้งสองคนก็ไม่ได้ลงประกวดด้วยไง ฉันเลยชนะอ่ะนะ ก็...คนมันสวยอ่ะ

 

"เอ่อ...แม่คะ ถ้านับดาวจะไม่มาร่วมงานรับปริญญาได้ไหมคะ?" ฉันถามท่านไป

"ไอได้อ่ะมันก็ได้นะแต่ว่า...มันก็น่าเสียดายนะถ้านับดาวจะไม่มาร่วมงาน" อาจารย์แม่ตอบมา

"เอ่อ...แต่ว่านับดาวคงจะ...มาร่วมงานไม่ได้หน่ะค่ะ" ฉันบอกท่านไป

"เหตุผลส่วนตัวสินะ?" ท่านถามมา

"....." ฉันไม่ได้ตอบแต่พยักหน้าไปให้ท่านแทน

"งั้นเอางี้ดีกว่าไหมนับดาว ลองไปคิดดูดีๆนะยังไงวันนั้นกว่าจะมาถึงก็ตั้งปีหน้า" พูดงี้อีกแล้วชอบกดดันทุกทีเลยอ่ะ

"เห้อ~ ค่ะ" ฉันถอนหายใจออกมาเฮือกนึงและก็ตอบตกลงว่าจะคิดดูอีกทีนึง

"อื้ม อาจารย์แค่อยากเห็นศิษย์ทุกคนมากันพร้อมหน้าพร้อมตาหน่ะ"

"ค่ะ จารย์แม่! นับดาวจะไปคิดดูอีกทีนะคะ" ฉันบอกท่านไปพร้อมรอยยิ้มก่อนที่จะขอตัวกลับบ้าน

 

ที่ไหนหล่ะ คอนโดเค้านั่นแหละที่ฉันจะต้องกลับไป

 

End ep.32

.

.

.

.

.

{To be continue}

 

"พวกนั้นก็...ทำได้แค่มองแต่...คนที่จะสัมผัสได้ก็คือ...พี่โซ่คนเดียวค่ะ"

 

Talk

 

บอกแล้วไงคะว่าผู้หญิงที่ชื่อสายป่านเป็นตัวดำเนินเรื่องสำคัญอีกคนนึงของไรท์ เพื่อให้นิยายของไรท์นั้นสมบูรณ์แบบตามแบบของไรท์หน่ะนะ

.....

 

นับดาวนางมีดีกรีเป็นถึงดาวมหาลัยเลยนะคะ มิน่าหล่ะถึงมั่นหน้าเก่ง 55555

ตอนนี้ก็ไม่มีอะไรที่จะพูดมากแล้วนะคะนอกจากโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านกันด้วยนะคะ

.....

 

คืนนี้ฝันดีคร้าบ~

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว