email-icon

เรื่องคนธรรพ์หนุ่มขี้อ่อยกับบุตรสาวพญานาครักสนุก เขาต้องพาเธอกลับบ้าน เธอต้องการเที่ยวเล่นไปเรื่อยๆ ใครจะเสร็จใครมาลุ้นกันค่ะ

28 - ช่างไม่รู้เลย

ชื่อตอน : 28 - ช่างไม่รู้เลย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 684

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ก.พ. 2563 23:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
28 - ช่างไม่รู้เลย
แบบอักษร

ผณินวารีขึ้นจากน้ำมาแล้วก็ต้องตาโต !  

คีตา !  

เขายังนั่งเล่นกีตาร์โปร่งอย่างมีความสุขอยู่ เสมือนกับว่า เขาพอใจที่จะได้เล่น และได้มองเธอว่ายน้ำไปพร้อมกันไม่ว่าจะผ่านไปกี่ชั่วโมง ! 

ดวงตากลมโตของหญิงสาวมองใบหน้าหล่อจนสวยของอีกฝ่ายอย่างไม่ไว้ใจ.. คนบ้าอะไรไม่รู้จักเหนื่อย ? นิ้วไม่ด้านเลยหรือ ? มือไม่เมื่อย? เล่นกีตาร์ไม่หยุดตลอดเวลาที่เธอว่ายน้ำ.. จนตอนนี้แดดเริ่มจะคล้อยแล้ว.. ? เป็นคนหรือเปล่าเนี่ย ?  

หญิงสาวสบตากับเขา แล้วก็ยิ่งมึนงง  

ดวงตาสีน้ำตาลอมทองของคีตามองเธออย่างหวานเชื่อมเหมือนไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง... 

เหมือนเธอยังเป็นสาวชื่อเวรี่ อยู่ริมทะเล ขับเรือเลี้ยงชีพ สนุกร่าเริงไปวันๆ ไม่ใช่วารีนิตย์ แฟนเก็บของมาเฟียโหดอย่างสุกณ.. 

แววตาเขาช่างออดอ้อนมีผลต่อหัวใจ... 

หญิงสาวเชิดหน้า ไม่ ! อยากจะมองก็มองไป เธอเป็นนาคินีแปลงอยู่บนโลกมนุษย์มานานพอที่จะทนทำใจแข็งได้สิ ! 

ร่างเพรียวเซ็กซี่สวยงามที่เปียกน้ำแล้วยิ่งเร่าร้อนเดินนวยนาดช้าๆ ไปที่เก้าอี้อาบแดดไกลจากคีตา.. 

"หนีผม เพราะกลัวผมหรือครับ ?" เสียงนุ่มทุ้มของคนที่เล่นดนตรีไม่ร้องเอ่ยทัก.. 

กึก ! 

เรียวขาของหญิงสาวหยุดชะงักทันที.. นางนาคีจำแลงรีบข่มใจให้นิ่ง.. จะทำตัวห่างๆ ยังรู้ทันอีก ! หญิงสาวขัดเคืองใจ แต่เธอต้องการแสดงว่าไม่แคร์เขาแล้ว ผณินวารีจึงยอมเดินไปนั่งข้างเขา  

หญิงสาวผมสั้นบ๊อบที่ผมเลียบลู่ไปกับหัว ทำให้เครื่องหน้ายิ่งสวยเด่น ตีสีหน้าเรียบเฉยและเบือนหน้ามามองทันทีที่นั่งลง "ฉันนะไม่กลัวหรอก แต่ไม่อยากให้เครื่องมือหากินของนาย โดนน้ำเปียกกระเด็นไปโดน เดี๋ยวจะไม่มีอะไรไปใช้หลอกผู้หญิง.." 

ดวงตาสีน้ำตาลอมทองของคีตาเบิกกว้าง หน้าปูเลี่ยน ! จุก ! โอย ! เล่นแรงจริงแม่คุณ..  

แต่ชายหนุ่มหน้าสวยก็ยิ้มทำไม่รู้ไม่ชี้ เขาสูดลมหายใจเข้าปอด เอาวะ ถ้าเธอจะพูดจาเกเรยียวนใส่แบบนี้ ...  

ชายหนุ่มที่มือยังเล่นกีตาร์คลอ ยิ้มโชว์ฟันเรียบขาว แล้วตอบเสียงหวาน.. "ผมจริงใจเสมอครับ เพียงแต่เธอที่ผมรักอาจไม่เข้าใจ"  

เขาจ้องดวงตากลมโตของเธอ และมองกวาดตาไปทั่วเรือนร่างสวยน่าหลงใหล.. "ผมทนได้ทุกอย่างเพื่อเธอ ผมขอแค่อยู่ใกล้ๆ เท่านั้น เธอก็ใจแข็งมาก ผมเลยต้องทุ่มทุนซื้อกีตาร์มาเล่นเอาใจเธอ"  

ผณินวารียังคงนิ่ง หญิงสาวนั่งลงบนเก้าอี้อาบแดดที่ติดกับเขา หยิบผ้าเช็ดตัวมาซับผม และเช็ดตามร่างกาย มือเรียวเคลื่อนไหวช้าๆ น่ามอง ยั่วยวนโดยไม่ได้แสดงว่าจงใจยั่วยวน 

คีตเทพกรรณใจเต้นแรง แต่เขาจะไม่ยอมให้เธอยั่วเขาเล่นฝ่ายเดียวหรอก ชายหนุ่มที่มือยังคงกอดประคองเล่นดนตรี ยิ้มหวาน ส่งแววตากวนๆ ไปให้เธอ "เธอให้ผมเป็นเพื่อนใหม่ ผมก็ยอม เป็นเพื่อนเก่า ผมก็รับได้ เป็นแค่คนที่แอบเฝ้ารอ ผมก็พร้อมทำใจ แต่ผมจะไม่ไปไหน ไม่ไปถ้าไม่มีเธอ.. เพราะผมรักเธอ ผมไม่ควรรักเธอ แต่ผมห้ามตัวเองไม่ได้ ผมเป็นคนที่รักใครผมก็อยากบอกเขา อยากดูแลเขา ผมไม่เคยปิดบังสิ่งที่ผมรู้สึก ไม่ว่าผมจะบอกได้ไหมว่าผมเป็นใคร ผมไม่สนใจด้วยว่าเธอตัวจริงจะเป็นใคร มาจากไหน ขอแค่ได้รักเธอ ผมก็พอใจ" 

ฮึก ! เสียงของผณินวารีเหมือนสะอึก ! เธอรีบเบือนหน้าหนี โหนกแก้มเป็นสีชมพูระเรื่อ.. 

คนธรรพ์จำแลงยิ้มอ่อนโยน เขาอยาก อยากบอกเธอใจจะขาดว่า เขาเป็นคนธรรพ์จำแลง เธออย่าระแวงเขาไปเลย เขาไม่ได้หวังร้ายกับเธอเลยแม้แต่นิดเดียว แต่เขาทำไม่ได้.. ไม่ว่าหัวใจเขาร่ำร้องเพียงใดอยากสารภาพว่าตัวจริงเขาเป็นใคร..  

แต่ยัง เขาทำอย่างนัั้นไม่ได้.. 

นิ้วของเขาที่ประคองกีตาร์จึงเล่นดนตรีที่ตรงกับใจไปโดยไม่รู้ตัว ริมฝีปากสีชมพูของเขาก็เริ่มเอื้อนเอ่ยออกมาเป็นเพลง... 

ระบายความคับข้องใจของเขา.. 

ในแววตาทั้งคู่ ไม่รับรู้อะไร เธอคงยัง ไม่เข้าใจ ว่าฉันไม่ใช่คนเก่า 

เราคงยังเหมือนเพื่อน หยอกล้อเหมือนวันวาน แต่ฉันคือคนใจสั่น แต่ฉันคือคนหวั่นไหว 

.ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย ในความคุ้นเคยกันอยู่ มันแฝงอะไรบางอย่าง ที่มากกว่านั้น 

ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย ว่าเพื่อนคนหนึ่ง มันแอบมันคิดอะไรไปไกล กว่าเป็นเพื่อนกัน 

 

ผณินวารีหันขวับมาทันที ! ดวงตากลมโตของเธอเบิกกว้าง ขุ่นเคือง ! โหนกแก้มเป็นสีระเรื่อ.. แต่ดวงหน้าสวยยังเชิด .. 

คีตเทพกรรณไม่ย่อท้อ.. เขายังจ้องเธอด้วยดวงตาคมกริบ เธอไม่หันมาสบตาเขาก็ไม่เป็นไร .. แค่เห็นหน้าข้างๆ แก้มนวลฉ่ำชื้นน้ำเปลี่ยนสีเขาก็คิดว่าเขายังมีความหวัง.. 

เขาจึงไม่หยุด ริมฝีปากเขาร้องเหมือนเขาอยากบอกรัก.. 

 

กลายเป็นคนฝันใฝ่ อยู่ใกล้ๆเธอ กลายเป็นคนที่รอเก้อ เหมือนหนังสือที่เธอไม่อ่าน 

ตาคอยมองจ้องอยู่ อยากให้รู้ใจกัน แต่แล้วเธอยังมองผ่าน และฉันก็ยังหวั่นไหว 

.ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย ในความคุ้นเคยกันอยู่ มันแฝงอะไรบางอย่าง ที่มากกว่านั้น 

ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย ว่าเพื่อนคนหนึ่ง มันแอบมันคิดอะไรไปไกล กว่าเป็นเพื่อนกัน 

(ช่างไม่รู้เลย - ขับร้องต้นฉบับ ตั้มสงประสงค์ ขับร้องฉบับล่าสุด - บอย พีซเมกเกอร์)  

 

"พอแล้ว !" เสียงของผณินวารีดังขึ้น ! 

เธอหันขวับ ดวงตากลมโตวาวโกรธ ! เธอลุกพรวดยืนขึ้น ! ก้มหน้าจ้องเขา ! คำรามเสียงต่ำลอดไรฟัน ! เธอขู่ฟ่อราวกับงูขู่ก่อนฉก ! 

"อย่ามาล้อเล่นกับความรู้สึกของคนอื่น ! นายอาจจะรับจ้างป๋ามาลองใจฉัน แต่รู้ไว้ซะ ! ว่าป๋านะฟังฉัน ! ถ้าฉันฟ้องคำเดียวว่านายเล่นเพลงจีบฉันตลอดเวลาตั้งแต่นายมาถึง นายได้ไปเกิดใหม่แน่นอน !"  

หญิงสาวจ้องเขา น้ำเสียงเบาและต่ำน่ากลัว "ไปให้พ้นจากที่นี่ก่อนที่ป๋าจะกลับมา ไม่อย่างนั้น ฉันไม่เอานายไว้แน่ๆ ! ฉันอุตส่าห์เป็นห่วงนาย กลัวนายตาย ถึงยอมมากับป๋า นายกลับทำตัวอย่างนี้ !" ดวงตากลมโตของหญิงสาวมีน้ำตาคลอด้วยความเจ็บใจ "ฉันไม่รู้ว่านายทำไมยังจำได้ว่า ่เราเคยรู้จักกัน แต่ฉันจะถือว่าเราไม่เคยแล้วกัน !" 

ดวงตากลมวาวของเธอเริ่มเปลี่ยนเป็นสีทองตามธรรมชาติที่แท้จริง.. เหมือนสีของหินเถ้าภูเขาไฟที่ร้อนไหม้ลบความทรงจำของคนที่กล้ามองนานๆ 

มือที่ดีดกีตาร์ของคีตเทพกรรณชะงักค้างเหมือนแช่แข็ง.. ตัวโน๊ตสุดท้ายหลุดหายไปราวกับความจำของเขาเกี่ยวกับเธอที่เพิ่งปลิดปลิวไป.. 

ผณินวารีปาดน้ำตาที่เอ่อ มองซ้ายมองขวาเห็นว่าไม่มีใคร เธอจึงขยิบตาให้เขา 

"กลับบ้านไปซะ" 

ริมฝีปากอิ่มนุ่มนิ่มของเธอเอ่ยราวกระซิบสั่ง  

แล้วก็ลุกขึ้นใส่เสื้อคลุมอาบน้ำเดินจากไป โดยไม่หันมามอง... 

-------------- 

คืนนั้น ผณินวารีนอนกระสับกระส่ายในห้องนอนใหญ่โตของตัวเอง.. สุกณไม่กลับ เพราะเขาบอกว่า งานหนัก ติดดูแลลูกค้านักพนันกระเป๋าหนัก นางนาคียิ้มให้ตัวเอง สุกณไม่ได้ ดูแล ลูกค้าจนหนักหนาอะไรหรอก แค่พาสาวๆ ถนัดเรื่องบนเตียงมาให้ลูกค้าสนุกด้วย และตัวเองก็สนุกด้วยนั่นแหละ ไม่นับเหล้าทุกชนิด แล้วก็ลามปามบางทีถึงการเล่นแบบผู้ชายๆ เช่น ตีกอล์ฟ ซ้อมยิงปืน ขี่ม้า ขับรถสปอร์ตแข่งกัน 

หญิงสาวพลิกไปมาบนเตียง นึกรำคาญชุดนอนไม่ได้นอนที่สุกณจัดให้ มันก็เซ็กซี่สวยดีหรอก แต่มันไม่สบายตัว ผณินวารีถอนหายใจ ในเมื่อสุกณคงไม่กลับมาง่ายๆ เพราะเขามักจะหายไปแบบนี้หนละสองคืนเป็นอย่างต่ำ เธอก็ไม่ต้องรอเอาใจเขาแล้ว..

หญิงสาวจึงบรรจงถอดชุดนอนลูกไม้บางเบาออกจากเรือนร่างเซ็กซี่ จนเหลือแต่กายเปล่าๆ ที่สมบูรณ์แบบไร้ที่ติ

อืม ค่อยสบายขึ้นหน่อย...

เธอนอนคว่ำหน้ามองพระจันทร์จากหน้าต่างบานใหญ่ข้างเตียงนอน ที่เปิดออกไปเห็นทะเล..

เสียงไวโอลินอ่อนหวานดังขึ้นแผ่วๆ อีกแล้ว..

ผณินวารีที่กำลังจะหลับตาพริ้ม ถึงกับขมวดคิ้ว ! คีตา ? เอาอีกแล้วหรือ ? เธอผุดลุกขึ้นนั่งฟัง.. นางนาคีสาวเริ่มเอะใจ..

ทำไมคีตายังไม่กลับบ้านหรือหายตัวไป ? ผู้ชายที่เธอจัดการลบความจำทุกคนจะทำตามที่เธอสั่งทั้งนั้น ! จะมีก็แค่สุกณที่ดื้อดึงหัวรั้นทำให้เธอลบความจำไม่สำเร็จ

แต่คีตาเป็นคนหัวอ่อน สุภาพ เรียบร้อย แม้จะแอบหื่นพอสมควร.. เขาไม่น่าจะจำได้ ?

เอ๊ะ หรือว่าเธอลบความจำของเขาเกี่ยวกับตัวเธอได้ แต่ลบความจำเรื่องดนตรีของเขาไม่ได้ ?

หรือ หรือ เธอลบความจำของคีตาไม่ได้ ?

หญิงสาวหลับตา.. พยายามข่มใจให้นอน..

แต่แล้ว ก็มีเสียงเคาะเบาๆ ที่ประตูห้องนอนของเธอ ...

เป็นเสียงนุ่มทุ้มของคนที่เธอเพิ่งคิดถึง

"วารี นอนหรือยัง ผมอยากคุยด้วย"

ความคิดเห็น