Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจทุกไลค์ทุกเม้นต์นะครับ~ เรื่องที่2 พี่ล่ามโซ่น้องนับดาว

ล่ามโซ่ถูกทิ้ง : Ep.31 ตรวจเช็คคำผิดแล้ว

ชื่อตอน : ล่ามโซ่ถูกทิ้ง : Ep.31 ตรวจเช็คคำผิดแล้ว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 770

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ก.พ. 2564 21:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ล่ามโซ่ถูกทิ้ง : Ep.31 ตรวจเช็คคำผิดแล้ว
แบบอักษร

 

 

นับดาว talk's

@ร้านขายวัสดุก่อสร้าง เวลา21:05น.

 

"ทั้งหมดเท่าไหร่คะ?" ฉันถามกับพี่คนขายไปเมื่อซื้อของเสร็จ

"แปดร้อยสามสิบบาทครับ" พี่คนขายตอบมา

"นี่ค่ะ" ฉันหยิบเงินไปให้พี่คนขายหนึ่งพันบาทและรอเงินทอน

"อ่ะครับเงินทอน พี่ลดให้นะครับเอาแปดร้อยพอเห็นเป็นนักศึกษา" พี่คนขายพูดมาแค่นั้น

"ขอบคุณค่ะ" ฉันพูดพร้อมกับก้มหัวให้พี่คนขายไปนิดหน่อย ก่อนที่จะรับเงินทอนมาและเก็บใส่กระเป๋าเสร็จฉันก็ยกของออกไปด้วยความชิว

"มาครับพี่ช่วย" พี่โซ่ที่ยืนเต๊ะท่าพิงรถของตัวเองอยู่หน้าร้านเดินเข้ามาช่วยฉัน

"ค่ะ" และฉันก็ส่งของไปให้พี่โซ่ช่วยถือ และพี่โซ่ก็เปิดประตูรถที่นั่งผู้โดยสารข้างหลังและก็ใส่ของเข้าไป

 

ปั้ง~ เสียงปิดประตูรถด้านหลังโดยฝีมือของพี่โซ่ดังขึ้น ปั้ง~ ปั้ง~ ตามด้วยเสียงปิดประตูรถของฉันและของเค้าดังขึ้นมา

 

"นับดาว...จะทำโปรเจคอะไรหรอครับ?" เค้าถามมา

"อ๋อ...นับดาวจะทำอาคารพานิชที่ถูกน้ำท่วมหน่ะค่ะ" ฉันตอบเค้าไป

"หืม? นับดาวเรียนสาขาโครงสร้างหรอครับ?"

"ค่ะ"

"ทำไมถึงไม่เรียนอุตสาหกรรมหล่ะครับ?" เอ๊!?

"ก็...นับดาวชอบสาขานี้นี่คะ ชอบ...ไม่ได้หรอ?" ฉันพูดพร้อมกับใช้ข้อศอกวางกับช่องเก็บของที่กั้นกลางระหว่างคนขับกับผู้โดยสารและเท้าคางมองหน้าเค้า

"หืม? ที่ว่าชอบเนี้ยชอบพี่หรอครับ?" หึ~

.

.

.

ล่ามโซ่ talk's

 

ทันทีที่ผมถามคำถามนั้นออกไป คนที่เท้าคางมองหน้าผมอยู่ก็...ยิ้มแบบมีเรศนัยออกมาทันที

 

"อื้อๆ ไม่ชอบค่ะ" นับดาวส่ายหัวเสร็จก็ตอบผมมา

"หืม? ไม่ชอบพี่หรอครับ?" ผมถามไป นับดาวพยักหน้าก่อนที่เธอจะ...

"อื้มๆ ไม่ชอบ" ตอบผมมา

"อ่า..."  และนับดาวก็เข้ามากอดแขนผมในเวลาต่อมาก่อนที่จะ...

"แต่...รักเลยต่างหาก" พูดออกมา อ่า...ที่แท้จะเล่นมุกนี้นี่เอง

"หึหึ~ หยอดเก่ง" ผมหัวเราะในลำคอออกมาและก็พูดไป

"รักที่สุด รักมากๆ รักมากมาย รักโค....อ๊ะ! อื้อ~"

 

จุ๊บ~ ผมผลักแขนตัวเองออกไปและก็หันหน้าไปจุ๊บริมฝีปากบางที่ขยับไปมาด้วยคำพูดพร่ำว่ารักผม แค่นี้ก็พอแล้วครับเมียหัวใจผัวเต้นแรงมากมันไม่ดี

 

"แค่คำเดียวก็รู้เรื่องแล้วครับ พี่ก็รักนับดาวมากๆๆๆเหมือนกันครับ" ผมบอกเธอไป นับดาวไม่พูดอะไรออกมาแต่ยิ้มหวานมาให้ผมแทน

.

.

.

สายป่าน talk's

@ต้น•กล้า•พาเพลิน เวลา21:15น.

 

กว่าจะจบงานศพของไอ้สายธารก็ปาไปตั้งสิบวัน ฉันก็เลยไม่ได้คุยกับกล้าเลยตั้งแต่ที่ฉันได้เข้าไปที่ห้องของกล้าในวันนั้น โทรไปก็ไม่รับไม่รู้ว่าเป็นอะไรหรือเปล่า...โกรธอะไรฉันหรือเปล่า? แต่...ก็เอาเถอะวันนี้ฉันก็มาถึงที่นี่และจะถามให้เคลียร์ไปเลย

 

"อ๊ะ!? กล้านี่..." ฉันจึงเดินเข้าไปหากล้าค่ะ

"ก่ะ....อ๊ะ! นี่...!" แต่...ระหว่างที่ฉันเดินไปนั้นก็มีอิเด็กเสริฟที่นี่แหละมาเหยียบเท้าฉัน

"เอ่อ...ขอโทษทีนะคะ" ห๋า...แค่ขอโทษมันจะไปพออะไร

"เดี๋ยว!" ฉันเรียกอิเด็กนั่นไว้พร้อมจิกหัวมันไปด้วย

"อ๊ะ! เจ็บนะคะ...พี่คะปล่อยหนูค่ะ" 

"เช็ดรองเท้าให้ฉันเดี๋ยวนี้!" ฉันตะโกนแข่งกับเสียงเพลงของร้านนั่งชิลนี้ไป

"คะ?" เธอทำหน้าสงสัย

"รองเท้าของฉันคู่ละเป็นหมื่นแกมีปัญญาซื้อคืนหรอ?!" ฉันถามอิเด็กผู้หญิงหน้าตาคุ้นๆนี่ไปเหมือนกับเคยเห็นที่ไหนเลยว๊ะ!?

"ฮึ่กๆ ไม่...ไม่ค่ะ หนูไม่มี" อิเด็กนี่ร้องไห้บอกฉันมา

"ไม่มีก็เช็ด!" ฉันสั่งพร้อมกับกดหัวยัยเด็กนี่ลงไปให้มันเช็ด

 

อิเด็กนั่นจึงหยิบผ้าเช็ดหน้าของมันเองออกมาเตรียมจะเช็ดให้ฉันแต่แล้ว...

 

"อ๊ะ!" แขนของอิเด็กนั่นก็ถูกกระชากขึ้นไป

"....." ได้แต่มองหน้าผู้ชายตรงหน้าด้วยสายตาอึ้งๆ หล่อ...หล่อมากเลยอ่ะ

"พ่ะ..พี่ไทเกอร์" อิเด็กนั่นเรียกชื่อผู้ชายลุคแบดบอยตรงหน้าฉันที่กำลังมองหน้าฉันอยู่ด้วยสายตาอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อ

"....." จนทำให้ฉันต้องเสตามองไปทางอื่น

"จะทำอะไรคะ? หนูเอื้องฟ้า" ผู้ชายคนนั้นถามอิเด็กนั่นไป เอ๊!? หนูเอื้องฟ้า? เอื้องฟ้าหรอ? ชื่อ...นี้มัน 

"หน่ะ..หนูเอื้องจะ ฮึ๊บๆ ช่ะ...." อิเด็กปากพร่อย

"อ๋อ...พอดีว่า เธอทำผ้าเช็ดหน้าต่ะ...." ฉันยังพูดไม่ทันจบประโยคที่จะพูดว่า "เธอทำผ้าเช็ดหน้าตกหน่ะค่ะ" เลยค่ะ สายตาคมดุเหมือนเสือของเค้าก็หันมามองหน้าฉันซ๊ะก่อน

"ฉันถามเอื้องฟ้าไม่ได้ชื่อเอื้องฟ้าก็อย่าเสือก!" ผู้ชายปากร้ายฉันไม่ค่อยชอบเลยแฮะ

"ว่าไงคะ? หนูเอื้องพี่ถามว่าจะทำอะไร?" ทำไมตอนพูดกับมันถึงได้...อ่อนโยนจัง

"หนูเอื้องจะ...หยิบผ้าเช็ดหน้าหน่ะค่ะ" อิเด็กนั่นตอบไป

"....." ....เงียบค่ะ ฉันเงียบ

"งั้น...ไปกันดีกว่าค่ะ" เค้าพูดกับอิเด็กนั่นและจับมือมันเดินผ่านฉันไป

 

อิเอื้องฟ้าคนที่โทรหากล้าหล่ะสินะ หึ! สับรางเก่งดีแต่...ผู้ชายที่ชื่อไทเกอร์นั่นหน่ะ หน้าตาก็...คุ้นๆเหมือนเคยเห็นที่ไหนเลยนะ ชั่งเถอะ...หล่อก็หล่อดีแต่...ปากร้าย ไม่ใช่สเปคฉันเลย

 

"เอ่อ..." เสียงผู้หญิงที่ไหนอีกเนี้ย 

"หืม?" ฉันจึงหันหลังกลับไปมองหน้าเธอ ตั้งแต่หัวจรดเท้าเด็กเสริฟอีกและ 

"เห้อ~ มีอะไร?!" ถอนหายใจรำคาณออกมาหนึ่งทีและถามเธอไปด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

"มีโต๊ะว่างแล้วค่ะ เชิญค่ะ" เธอพูดมาพร้อมกับรอยยิ้ม

"อื้อ! นำไปสิ!" ฉันบอกเธอไปด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด กล้านะกล้า หายไปไหนแล้วเนี้ย...!

 

@โต๊ะของฉัน เวลา21:25น.

 

"ต้องการอะไรเรียกใช้ฉันได้นะคะ" เด็กเสริฟคนนั้นบอกมาเพียงแค่นั้นและเธอก็เดินออกไป 

"....." ไปได้ก็ดีเกะกะลูกตา

 

คุณเคย...รู้สึกไม่ถูกชะตากับใครไหมคะถึงแม้ว่าเธอจะไม่เคยทำอะไรให้คุณเจ็บเลยไม่เคยแม้แต่จะเจอหน้ากันด้วยซ้ำแต่...ว่าไม่ถูกชะตา ก็คือ...ไม่ชอบหน่ะค่ะเคยไหม?

 

"อึ่กๆๆๆๆ!" ฉันกระดกเหล้าเข้าปากหมดไปเกือบครึ่งแก้ว

"อ่า..." บาดคอชิบ...

"!!!" และดวงตาของฉันก็ต้องเบิกโพลงกว้างด้วยความตกใจในทันที

 

ก็...อิผู้หญิงที่ฉันรู้สึกไม่ถูกชะตาด้วยป่ะกี๊นี้หน่ะสิคะ อินั่น...มันกำลังถูกกล้ากอดจากด้านหลังอยู่ที่เคาท์เตอร์บาร์และความเป็นมารยาหญิงของอินั่นที่ถูกผู้ชายกอดก็ต้องสะบัดสะบิ้งเป็นธรรมดา

หมับ!! ไม่รู้ว่า...ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ฉันเดินเข้ามาถึงตัวของสองคนนั้นและมาจับเข้าที่ข้อมือของอินั่น

เพี๊ยะะ! และหันตัวมันมาตบหน้า

 

"อ๊ะ!!" หน้ามันหันตามแรงตบและก็อุทานออกมาด้วยความเจ็บปวด

"พี่สายป่าน!! ทำอะไร!!?" กล้าถามฉันมาด้วยเสียงดังหงุดหงิด

"เจ็บไหม...จิ๋ว?" กล้าถามมันไปด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

"กล้าต่างหากทำอะไร!!? กล้าไม่เห็นพี่หรอไง!!? ถึงทำแบบนี้!!?" ฉันตะโกนถามไปด้วยน้ำเสียงไม่ต่างกัน

"เออ! ไม่เห็นถึงเห็นก็จะทำแบบเดิมอยู่ดี!!!" กล้าตะโกนลั่นร้าน

"ไอ้กล้า! เกิดอะไรขึ้น!?" เสียงของอิผู้หญิงที่ไหนอีกก็ไม่รู้

"ผู้หญิงคนนี้! ตบเมียผม!" กล้าพูดมา เหมือนกับบอกว่าฉันเป็นคนอื่นและอินี่เป็นเมียมัน

 

อ่า...เจ็บจัง

 

"กรี๊ดดดดด!!! ไม่จริง!! อินี่หน่ะหรอเมียนาย!!! อ๊ายยย!!!" และฉันก็เข้าไปกระชากหัวอิคนนั้นพร้อมกับเงื้อมือเตรียมจะตบแต่ว่า...

 

หมับ!!! ยังไม่ทันที่จะได้ตบเลยค่ะฉันก็ถูกรวบมือไว้พร้อมกับถูกใครบางคนอุ้มจนตัวลอยพาออกไปด้านนอก

 

@ข้างๆร้าน

 

ตุ่บ!!! ก้นของฉันกระแทรกลงพื้นด้วยฝีมือของ...

 

"น่ะ..นาย!?" ไอ้ผู้ชายแบดบอยคนนั้นไง

"ตอนอุ้มเธอออกมาหน่ะรองเท้าฉันเปื้อนรอยรองเท้าของเธอเลยว่ะ เช็ดดิ๊"

"หยาบคาย ชั้นต่ำ อ๊ะ! นี่...อย่าถ่ายนะ" เพื่อนของมันเดินออกมาพร้อมกับโทรศัพท์ในมือที่ดูก็รู้ว่ากำลังถ่ายรูปอยู่

"เช็ดดิ๊! รองเท้าของฉันคู่ละเป็นแสนเลยนะเว้ย! เธอ...มีเงินซื้อใช้หรอ?"

"อินั่นมันบอกนายใช่ไหม? และนายก็เสือกเชื่อมันสินะ เห็นหน้าซื่อๆแบบนั้นอ่ะตอแหลใช้ได้! อ๊ะ!!" ไอ้ผู้ชายคนนั้นเงื้อมือจะตบหน้าฉัน

"เหี้ยเกอร์!!" เสียงของเพื่อนมันนั่นแหละ

"....หึ! ลืมไปพ่อสอนไว้ว่าอย่าโกรธคนบ้าอย่าว่าคนเมาอย่าเอาคนโรคจิตเห็นคนวิปริตก็อย่าใช้กำลัง!"

"นายสิบ้า!!! ถูกอินั่นหลอกใช้ยังไม่รู้ตัวอีก อินั่นอ่ะมันตอแหลจะตาย! ยังไม่รู้สันดานอีกหรอ!?"

"อย่าเอาสันดานส่วนตัวของตัวเองมายัดเยียดให้คนอื่นสิครับ พี่สายป่าน..." เสียงกล้าพูดขึ้นมา

"กล้า!" ฉันเรียกกล้าเพียงแค่นั้นก็วิ่งเข้าไป

 

สวบ!! สวมกอดกล้าทันที

 

"กล้า...พี่ขอโทษ พี่ขอโทษนะที่...ขึ้นเสียงกับนายนะ" ฉันพูดไปด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิด

"ไม่เป็นอะไรครับ" กล้าพูดมา ฉันจึงผละตัวออกจากร่างสูงและมองหน้ากล้าแทน หน้ายิ้มแต่...ตากลับไม่ยิ้มตามหน้าเลย

"กล้า เป็นอะไรหรือเปล่า? ทำไมพี่โทรหาแล้วไม่รับเลยหล่ะหรือว่า...งอนอะไรพี่หรือเปล่า?" ฉันถามไป

"เหอะ!" กล้าเผลอเค้นหัวเราะเยาะเย้ยใครบางคนออกมา

"???" ฉันไม่เอ่ยถามแต่ส่งสายตาสงสัยไปถามกล้าแทน

"คำว่างอนเค้าเอาไว้ใช้กับคนที่เป็นคู่รักกันไม่ใช่หรอครับ? พี่สายป่านแต่ว่า..." กล้าพูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้น

"แต่ว่า...? แต่ว่าอะไรหรอ?" 

"ผมกับพี่ไม่ได้เป็นอะไรกัน" กล้าต่อประโยคที่เหลืออยู่

"งั้นเราเป็นแฟนกันนะกล้านะ พี่รักนาย รักตั้งแต่แรกเห็นแล้วนะ นะ นะ นะ"

"และผมก็...ไม่เคยคิดอะไรกับพี่เกินคำว่าลูกค้าเลยครับ" กล้าพูดมาด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง

"ใคร!!? อิเด็กเสริฟกระจอกนั่นใช่ไหม!!? ที่ทำให้กล้าเปลี่ยนใจ!!?" 

"ถึงไม่มีจิ๋วผมก็ไม่มีวันรักพี่อยู่แล้วพี่สายป่านแต่...นี่มีจิ๋วเข้ามาด้วยอย่าว่าแต่จะไม่มีวันรักพี่เลยแค่ตัวของพี่ผมก็ไม่อยากมองให้เสียลูกตา!" ก่ะ..กล้า!? 

"แต่พี่รักนายนะ!! รักนายมากๆ!! พี่มีเงินนะกล้า!! กล้าอยากได้อะไรบอกพี่สิ!! เดี๋ยวพี่ซื้อให้!!" 

"โทษทีว่ะ พอดีผมไม่ได้มีปัญหาเรื่องเงิน และประเด็นหลักเลยคือ...ผมไม่ได้รักพี่เลย! ผมมีเมียแล้วและรักเมียมากด้วย!!" กล้าพูดมา

"ฮึ่กๆ ไม่! ไม่กล้า!! ฮือออ~ พี่รักนาย! รักนายจริงๆ!!" ฉันพูดพร้อมน้ำตาและก็กอดเอวกล้าไว้ กล้าแกะมือของฉันออกจนมันหลุดออก

"สิ่งที่พี่ทำอ่ะ...แม่งยิ่งกว่าโรคจิตอีกว่ะ!" เอ๊!? พูดอย่างงี้หมายความว่าไง? หรือว่าเค้ารู้...หรอ? กล้าพูดจบก็ผลักฉันออก

 

ตุ่บ!! จนฉันล้มก้นจ้ำเบ้ากับพื้นปูนตรงข้างๆร้าน

 

"กลุ่มเมียเก่ามึงแม่ง...โรคจิตว่ะ" เสียงใครคนนึงพูดขึ้นมา

"เมียเก่าห่าไร!?...." เสียงของผู้ชายคนนั้นหายไป คงจะไปแล้วสินะ

"โรคจิตกันทั้งกลุ่ม..." และคนสุดท้ายก็เดินเข้าไปในร้านนั่น

"ทำไมหล่ะ!!!? ฮึ่กๆ ทำไมฉันถึง...ฮี่ก ไม่เคยสมหวัง!!? ฮือออๆ~ ฉันไปทำอะไร ฮืออๆ~ ให้ใครไว้!!!? อึ่ก!" ฉันร้องไห้ถามฟ้าถามดินออกมาแต่ก็...ไม่ได้คำตอบห่าไรเลย

 

ทำไม!? ครั้งนี้ไม่ใช่เพราะอินับดาวควรจะเจ็บน้อยที่สุดแต่...ฉันกลับเจ็บมากที่สุด ทำไมหล่ะ!? ทำไม!!!?

.

.

.

นับดาว talk's

@R condo สาขา6 ห้องของพี่โซ่ โซนห้องนั่งเล่น เวลา21:55น.

 

เกิดเป็นบ้าอะไรขึ้นมาก็ไม่รู้ค่ะ อยู่ๆก็ชวนมานั่งกินข้าวกับพื้นหน้าทีวีเฉยเลยอ่ะ

 

"ฮ่าๆ เออ! มันต้องอย่างงี้สิว๊ะฉุดเข้าห้องไปเลย!" อ่ะ..อะไรของเค้าว๊ะ อินขนาดนั้นเลย?

"เลวอ่ะ! ผู้หญิงไม่เต็มใจเอะอะๆก็ฉุดเข้าห้องแล้วหลังจากนั้นก็ท้องและก็ขอคืนดีและก็แฮปปี้ สูตรสำเร็จหนังประเทศนี้หรอไงว๊ะ" ฉันก็เลยแกล้งอินๆไปด้วย

"เรื่องของเราจะไม่เป็นแบบนั้นแน่นอนครับ" เค้าพูดมา

"ทำไมหล่ะคะ?" ฉันจึงถามเค้าไป

"เพราะว่า...พี่จะไม่มีวันข่มขืนนับดาวและพี่จะรอจนกว่านับดาวจะพร้อมมีลูกกับพี่และถ้านับดาวโกรธพี่..." เค้าหยุดพูดไป ทำไมหล่ะ? หรือว่า...

"จะไม่ตามง้อขอคืนดีหรอคะ?" ฉันจึงถามเค้าไป

"หึหึ~ ใครจะไม่ตามง้อเมียสุดที่รักเพียงคนเดียวหล่ะครับ? เพียงแต่ว่า..." ทำไมชอบพูดทิ้งท้ายไว้ให้ฉันสงสัยว๊ะ!?

"???" ขี้เกียจเอ่ยปากถามเค้าไปเลยส่งสายตาสงสัยไปถามเค้าแทน

"พี่จะไม่ทำให้นับดาวโกรธหรือโมโหเด็ดขาดเลยครับ เคยได้ยินประโยคนี้ไหมครับ?" เค้าพูดตอบฉันมาในประโยคแรกและถามฉันมาในประโยคสอง

"ประโยคนี้...? ประโยคอะไรหรอคะ?" 

"เป็นเมียพี่แถมฟรี...โปรอารมณ์ดีตลอดชีวิตหน่ะครับ" 

"หึหึ! ฮ่าๆๆ! อ๊ะ! พ่ะ..พี่โซ่...?" หัวเราะอยู่ดีๆก็ต้องอุทานออกมาด้วยความตกใจในทันทีที่อยู่ดีๆพี่โซ่ก็ผลักฉันนอนราบไปกับพื้นปูนและก็ขึ้นมาคร่อมร่างฉันไว้ในทันที

"อย่าทำตัวน่ารักมากนักสิครับ" อีกแล้ว...นี่มันข้ออ้างของคนอยากเยหรือเปล่าว๊ะ?

"อื้อออ~ อ๊ะ! น่ะ..นับดาวจักจี้นะ วันนี้ก็ได้ไปแล้วไง!" ฉันบอกเค้าไป

"ก็อยากได้อีกนี่ครับ" น่ะ..นี่เค้า

"อ๊ะ! พ่ะ..พี่โซ่ถ้าพี่โซ่ทำเท่ากับพี่โซข่มขืนนับดาวนะ เพราะน่ะ..นับดาวไม่เต็มจ่ะ...." ยังไม่ทันที่ฉันจะได้พูดจบประโยคที่ว่า "เพราะนับดาวไม่เต็มใจ" เลยค่ะ เสียงในโทรทัศน์ก็ทำให้ทั้งฉันและพี่โซ่หันไปสนใจทันที

 

"มาพูดถึงเรื่องบ้านเด็กกำพร้าแสงดาวกันบ้างดีกว่านะครับ" ผู้สื่อข่าวพูดขึ้นมา

"ตอนนี้ความคืบหน้าเป็นยังไงบ้างเดี๋ยวเราไปชมกันสดๆกับคุณสมอรกันนะครับ" 

"ค่ะ สวัสดีค่ะท่านผู้ชมทุกท่านตอนนี้เราอยู่ที่ประเทศจีนกันนะคะ จากการล่อซื้อประเวณีเด็กสาวของพลเมืองดีทำให้ทางเราเข้าไปช่วยเด็กได้ทันนะคะ เด็กๆดูเสียขวัญกันมากค่ะ คาดว่า...พรุ่งนี้น่าจะได้ข่าวที่ครบถ้วนนะคะ ก่อนจะจากกันไปในวันนี้มีคำพูดของเจ้าของR group corparation มาพูดเตือนใจให้ท่านผู้ชมได้ฟังกันนะคะ ว่า...บางที่ที่ไม่เหมือนบ้านอาจเป็นบ้าน บางที่ที่เหมือนบ้านอาจไม่ใช่บ้านกลับกลายเป็นนรกบนดินด้วยซ้ำ พวกคุณแน่ใจแล้วหรอว่า...จะเอาลูกของพวกคุณมาทิ้งไว้กับคนแปลกหน้าที่ไม่ใช่พวกคุณ ฝากไว้ให้คิดค่ะ ขอจบการรายงานสดเพียงเท่านี้ค่ะ" และภาพก็ตัดมาที่สำนักข่าวที่เดิม

"เป็นคำพูดที่ดีจริงๆนะครับ พรุ่งนี้ก็มาติดตามข่าวนี้ด้วยนะครับ ข่าวต่อไป..."

 

"เสร็จแล้ว...หรอคะ?" ฉันหันหน้าไปมองหน้าเค้าอย่างสงสัย

"ครับ! จบแล้วเรื่องบ้านเด็กกำพร้าแสงดาว...กำลังจะจบลงแล้วครับ" เค้าตอบฉันมาพร้อมกับรอยยิ้มอบอุ่น

"ดีใจจังเลยค่ะ เรื่องทุกอย่างใกล้จะจบลงแล้ว" ใกล้แล้ว...สินะ

"ครับ!"

"ฮิ๊ม~" ฉันจึงยิ้มหวานส่งไปให้เค้าค่ะ

.

.

.

สายป่าน talk's

@คฤหาสสงค์ไพศาลโรจน์ เวลา23:00น.

 

หลังจากที่ไปนั่งร้องไห้ปรับทุกข์กับเพื่อนๆมาแล้วฉันก็ขอตัวกลับมาบ้านบ้าง สองอาทิตย์ได้แล้วมั้งที่ไม่ได้กลับมาเหยียบที่บ้านหลังนี้เลย ฉันไปงานศพไอ้สายธารที่วัดหน่ะค่ะไม่ได้แวะเข้ามาที่บ้านหรอกนะ กลัวเชื้อโรคจะติดหน่ะค่ะ

 

"อ๊ะ! อื้อออ! อ๊ะะ! อ๊าาา~" เสียงครางนี้มัน...ดังมาจากห้องของอิสายไหมหรอ

 

แอ๊ดดดด~ ฉันจึงค่อยๆแง้มประตูดู

 

"อ๊ายย~ พ่ะ..พ่อใหญ่ขา... อ๊าา~ อ๊ะะ~" อิสายไหมกำลังขย่มอยู่บนตัวของ

"คุณพ่อ? อิสายไหม!!!" ฉันเรียกมันเสียงดังลั่นบ้าน

"อ๊ะ!! พ่ะ..พี่สายป่าน... อ๊ายยย!!" ขนาดมันเห็นฉันแล้วมันยังขย่มตัวพ่อกูอยู่เลยหรอ ฉันจึงเข้าไปจิกหัวมันและก็ลากมันลงมาจากตัวของคุณพ่อ

"สายป่านลูก!!!" ฉันหันไปมองค้อนคุณพ่อทันที

"แรดนักหรอมึงอ่ะ!!!? อยากมากทำไมไม่ไปเอากับคนขับรถหล่ะ!!! นี่พ่อกูผัวแม่มึงนะ!!! อิสายไหม!!! อิกระ*รี่!!!" ฉันด่ามันเสร็จก็

 

เพี๊ยะะ!! เพี๊ยะะ!! เพี๊ยะะ!! เพี๊ยะะ!! ตบหน้ามันไปซ้ายขวาซ้ายขวาทันที

 

"พ่ะ..พี่ป่าน...ไหม...ไหมขอโทษ!!" แค่คำขอโทษมันจะไปพออะไรว๊ะ

"ขอโทษหรอ!!? มันง่ายไปมั้ง!!! มึงแต่งงานไปดิ่!!!"

"ฮึ่กๆ~ ไม่ ฮือออ~ ไม่สายไหมไม่แต่ง!! ฮึ่ก! ฮืออๆ~ ไหมไม่แต่งกับคนที่ไหมไม่ได้รัก ฮืออๆ~ อึ่ก!" ว่าไงนะ!?

"มึงจะบอกว่ามึงรักผัวแม่ตัวเองหรอ!!? อิเด็กทรพี!!! อิเด็กนรกส่งมาเกิด!!!" ฉันผลักหัวมันให้ล้มลงไป ก่อนที่จะจิกหัวมันขึ้นมาแต่...

"มึงอย่าทำพี่กู!" ภาพที่ฉันเห็นเป็นภาพของไอ้สายธาร

"กรี๊ดดดด!!!! อ๊ายยยย!!!!" และภาพตรงหน้าของฉันก็ดับวูบไป

 

End ep.32

.

.

.

.

.

{To be continue}

 

"เอ่อ...จารย์แม่คะ ถ้านับดาวจะไม่มาร่วมงานรับปริญญาได้ไหมคะ?"

 

Talk

 

หายแล้วค่ะ อยากจะบอกว่าเนี้ยแหละค่ะสุดๆของไรท์ ปวดหัวสุดๆแค่2-3วัน เอาจริงไข้หายตั้งแต่เมื่อวานก่อนแล้วค่ะ แต่เหลือแค่ปวดหัวไงคะก็เลยจับโทรศัพท์ไม่ไหวเนอะ แต่ว่าถ้าเป็นไข้หวัดแบบสายพันธุ์นี่ก็อีกเรื่องนึงนะ55555

.....

 

ตอนนี้กรี๊ดเฮียเกอร์มากค่ะ ส่วนเฮียเมฆาก็กรี๊ดเหมือนกันนะ อิพี่โซ่ก็คือต้องชิดซ้ายไปเลยจริงๆมีดีแค่เรื่องหื่นใส่เมียเนี้ยแหละ

ตอนนี้ในที่สุดก็มีพาร์ทของสายป่านและอิไรท์ได้ใส่เรื่องผีๆไปนิดหน่อยด้วย

บอกเลยค่ะ ตอนหน้านิยามของคำว่าคนน่ากลัวกว่าผีมีแน่นอน

.....

 

ส่วนภาพแรกเริ่มไรท์ไม่รู้ว่าจะเอาภาพไหนมานะคะเลยเอาประเด็นรักสามเศร้ามาแทนเลยเนอะ

.....

 

ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจค่ะ

ผิดพลาดประการใดขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยค่ะ

คอมเม้นต์เป็นกำลังใจหรือติชมไรท์ได้นะคะ

โปรดติดตามอ่านตอนต่อไปกันด้วยนะคะ

คืนนี้ฝันดีนะคะ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว