ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอน 1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.4k

ความคิดเห็น : 23

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ก.พ. 2563 20:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอน 1
แบบอักษร

ช่างหัวพยากรณ์อากาศมันเถอะ

หน้าร้อนปีนี้เขาว่าจะแล้ง น้ำจะเหือดหายไปทุกห้วยระแหง ทว่ายังไม่ทันที่เธอจะลงจากป้ายรถเมล์ ท้องฟ้าก็ส่งเสียงคำรามขึ้นมาทันที พอเท้าเหยียบลงที่ข้างฟุตปาธฝนก็เทลงมา...

"ดีนะที่พกลมมาด้วย" หญิงสาวบ่นอุบอิบ

ก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างทุลักทุเล มือหนึ่งถือร่ม อีกมือหอบหิ้วถุงแกง ดันกรอบแว่นที่สวมหล่นลงมาเกาะที่ปลายจมูกขึ้นไป คืนวันศุกร์ที่ควรจะได้พักผ่อนนอนเล่นอยู่บ้านแต่หัววัน

แต่เธอต้องดันทำโอทีนรก แทนที่จะเลิกงานหกโมงเย็น นักศึกษาจบใหม่ในออฟฟิศอย่างเธอจึงต้องอยู่โยงจนถึงสามทุ่มฝนเทกระหน่ำลงมาไม่ลืมหูลืมตา บนถนนเปลี่ยนร้างไร้ซึ่งผู้คน ร่างเล็กเร่งฝีเท้าเร็วขึ้นอีกนิด แม้จะย้ายมาอยู่ในละแวกนี้ได้หลายเดือนแล้ว ทว่าเธอก็ยังไม่คุ้นชิน กลางคืนในวันที่ฝนตกบรรยากาศอึมครึมอยู่สักหน่อย

"บ้าจัง"

ลมพัดพรูแรงเข้ามองเห็นยอดไม้ส่ายไหวๆ ชายกระโปรงบานพลิ้วที่สวมก็พลิกตลบขึ้น หญิงสาวไม่รู้จะคว้าอะไรก่อนดีระหว่างร่มในมือ หรือชายกระโปรง

เควี้ยก...

นั่นมันเสียงพิลึกอะไรกัน ขนอ่อนๆ พลันลุกชัน 

ปกติแล้ว พราวเดือน ดาราพราย ไม่ใช่มนุษย์ขวัญอ่อน

เธอไม่เคยไหว้พระก่อนเข้านอนเพื่อปัดเป่าฝันร้าย ทว่าบรรยากาศในวันนี้ชวนให้ขนลุกอย่างไรชอบกลสิ่งที่เธอกลัวก็คือคนไม่ใช่ผี ฝนทวีความรุนแรงเพิ่มขึ้น หัวใจหญิงสาวเต้นแรงขึ้นมาด้วยไม่มีเหตุผล ท่ามกลางเสียงลมหวีดหวิว คล้ายได้ยินเสียงฝีเท้าแว่วมา หันกลับไปมองมีเพียงถนนว่างเปล่า

ต้องข้ามของระบายน้ำอีกสามคลองก็จะถึงซอยบ้าน

เหลืออีกเพียงแค่หนึ่งสะพานเท่านั้นสองเท้าก็ชะงัก เมื่อเห็นบางสิ่งบนถนน พวมกมันคือกลุ่มสัตว์เลื่้อยคลาน มีสี่ขา เนื้อหนังไปด้วย

"เหี้ย..." หญิงสาวพึมพำโดยไม่รู้ตัว

ตัวเงินตัวทองพ่อแม่พี่น้องและผองเพื่อนมาชุมนุมกันบนถนน คืนนี้เป็นคืนชุมนุมสหภาพแรงงานเหี้ยหรือไร ที่ีนี่ไม่ใช่สวนลุมฯ เหตุใดถึงมารวมกลุ่มกันพร้อมหน้า พราวเดือนยืนจังงังอ้าปากค้าง

หนีไป หนีไป 

สัญชาตญาณกระซิบบอก สองเท้าก้าวถอยโดยอัตโนมัติ ยังไม่ทันออกตัว...

ขวับ!

เหี้ยอวบล่ำที่ท้ายแถวพลันหันกลับมา พริบตาก็ดีดตัวลุกขึ้นยืนสองขา ลิ้นสองแฉกของมันแลบออกมาอย่างคุกคาม

"บ้าเอ๊ย"

เหี้ยสปีชีส์ไหนยืนสองขา เรียนชีววิทยามาไม่เคยมีบอกแบบนี้ หางที่ฟาดฟวั่บๆ แลดูคมปลาบน่ากลัว ทั้งกรงเล็บและคมเขี้ยวแหลมเปี้ยว ทำเอาเธอเสียวสันหลังวาบ

เควี้ยก...

คล้ายมันส่งสัญญาณบอกเพื่อนๆ เหี้ยสอง สาม สี่ ห้า จึงเหลียวมองมาตามมา 

พวกมันปากอ้ากว้าง แยกเขี้ยว เสี้ยววินาทีที่สายตามองมาสื่อความนัย

นั่นไงมื้อค่ำพวกกู 

เห็นดังนั้นเรื่องอะไรจะอยู่ต่อ พราวเดือนโยนร่มในมือทิ้ง กลับหลังหันได้ยินเสียง ฟวั่บๆ ของหางที่ฟาดไปกับพื้น ได้ยินเสียงเควี้ยกๆ ไล่ตามมา ร่างเล็กวิ่งหน้าตื่นกลับไปทางเดิมแหกปากร้องลั่น

"ช่วยด้วย ช่วยด้วย!"

แต่ถนนกลับไม่มีคนสัญจรผ่าน ผู้คนหลบฝนอยู่ในรั้วบ้าน ไม่สำเหนียกเลยว่ามีหญิงสาววัยเยาว์ที่กำลังจ้ำอ้าวหนีฝูงเหี้ยที่ไหล่กวดตามมา 

ฟวับ!

ต้องถูกกรงเล็บมันกระซวกไส้เธอออกมาแน่แล้ว...

"อร๊าย" พราวเดือนยกมือกุมหัว กรีดร้อง นั่งยองลงกับพื้นที่กลางสะพาน ตัวเงินตัวทองที่ดีดตัวขึ้นกลางอากาศ หมายตะปบเหยื่อ กลับหงายท้องไปด้านหลัง 

เควียก...มันร้องแหลมยาวด้วยความเจ็บปวด

หญิงสาวโงหัวขึ้น มองกลับไป เหี้ยนับสิบตัวอ้าปาก แลบลิ้นสองแฉกขู่ฟ่อ แต่ไม่กล้าขยับเข้ามา เกิดอะไรขึ้นกัน พวกมันทำไมถึงหยุด ร่างเล็กค่อยๆ ลุกขึ้นยืน พริบตาต่อมาบางสิ่งทะยานขึ้นมาจากคลองน้ำเน่า

แล้วพุ่งลงมายังกลางสะพาน...

บางสิ่งที่ใหญ่โตและมีสองขา แสงฟ้าฟาดลงมา ฝูงเหี้ยร้องแหลมแตกตื่นตกใจ พวกมันบ่ายหน้าหนีไปข้างหลัง ทว่าไม่ทันเสียแล้ว ไอ้ตัวใหม่ พุ่งปรี่เข้าไปคว้าเหี้ย 'จ่าฝูง' ขึ้นมาเด็ดหัวออกไปมันออกไป เลือดสดๆ สาดกระเซ็นออกมา ไม่กี่อึดใจก็ซากน้ำเงินตัวท้องเต็มท้องถนน แว่นตาของเธอหล่นหายไปตอนไหนไม่รู้

ภาพรอบด้านกลายเป็นเส้นสายฉวัดเฉวียนพร่ามัว ความกลัวทำให้ร่างเล็กยืนตัวแข็งก้าวขาไม่ออก ได้ยินแต่เสียงร้องแหลมของบรรดาฝูงเหี้ยผู้อาภัพ

ฟวับ...

ร่างใหญ่หนาสูงกว่าเจ็ดฟุตพลันกลับปรากฏอยู่ตรงหน้า พร้อมกลิ่นคาวคลุ้งของเลือด

"อ๊า..." หญิงสาวอุทานออกมาด้วยความพรั่นพรึง

แหงนหน้ามองเงามืดทะมึนที่ขยับเข้ามาประชิด

มันคือ...ผู้ชายคนหนึ่ง

ร่างสูงใหญ่กำยำนุ่งแค่ผ้าเตี่ยวผืนเดียวมีเขี้ยวงอกมาที่มุมปาก ริมฝีปากแดงสดแสยะยิ้ม คมเขี้ยวยิ่งเห็นชัด นัยน์ตาแดงก่ำดุจสีเลือดสะท้อนแสงฟ้าที่ฟาดเปรี้ยงลงมาเป็นประกายวาวจ้า

"ผะ...ผีดิบ" พราวเดือนกรีดร้องจนสุดเสียง ก่อนที่ร่างไร้สติจะเอียงล้มลงไปกับพื้น 'ผีดิบ' ก็คว้าตัวเธอเอาไว้ มันจับร่างเปียกปอนของหญิงสาวพาดบ่า ประดุจว่าเนื้อตัวเธอเป็นเพียงตุ๊กตาไร้น้ำหนัก

ท่ามกลางเสียงฟ้าคำราม ได้ยินเสียงแหบพร่าพูดพึมพำ

"ขวัญอ่อนเสียจริง...เมียกู"

To be continued...

เป็นชั้น ชั้นก็เป็นลมจ้า ทูนหัวว่าไง คนนี้ดุมากนะไหวมะ >///<  

#อยู่ดีๆ ก็มีผัว #พระเอกไม่ใช่เหี้ย

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว