ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่5

คำค้น : สองนางชิง...บุรุษ 🌅🌅

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 122

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 07 มี.ค. 2563 22:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่5
แบบอักษร

ตอนที่5 

#สองนางชิงบุรุษ# 

 

"องค์ชายไม่เดินหลงบ้างหรือ" 

"ตำหนักชั่งใหญ่ยิงนัก" 

เหม่ยฮวาชินพูดออกมาตามหลังขององค์ชายกู่หลานด้วยความสงสัย..... 

"ทำไมข้าจะต้องหลงด้วยข้าเกิดมาที่ตำหนักนี้และโตที่ตำหนักนี้ข้ารู้ทุกซอกและมุมของตำหนักแห่งนี้" 

" ข้าฉลาดไม่ได้โง่เหมือนใครบางคน" 

องค์ชายกู่หลานพูดออกมาเสียงดังพร้อมกับหัวเราะไปด้วย.... 

" ข้าก็เพิ่งจะเห็นว่ามีคนชมตัวเองก็เป็นด้วย" 

" ไม่ฉลาดจริงๆก็คงทำไม่ได้นะ คำพูดแบบนี้หลุดออกมาจากปากของคนพวกนี้" 

"ทำอะไรไม่เป็นจริงๆ" 

" เหมือนพวกฝันวันๆไม่ต้องทำอะไร คิดแต่ว่าตัวเองเก่งแล้วตัวเองมีพร้อมทุกอย่างองค์ชายคิดว่าอย่างไรเพคะคนพวกนี้" 

เหม่ยฮวาชินตอบกลับองค์ชายกู่หลานอย่างไม่ยอม.... 

" ข้าถามเจ้าจริงๆเถอะ " 

"ปากของเจ้านี่ช่างร้ายกาจยิ่งนัก" 

"เจ้าจะหาใครมาแต่งงานได้ข้าคิดว่าชาตินี้คงจะไม่มีใครแต่งงานกับเจ้าเป็นแน่แท้" 

" อย่าไปโทษใบหน้าของเจ้านักต้องโทษที่ของเจ้านี้แหละที่ร้ายกาจที่สุดจะทำให้เจ้านั้น กลายเป็นหญิงแก่ที่ไม่มีชายใดเอา" 

"ตุบ!! 

"โป๊ะ!!! 

"โอ๊ย!!!! 

"นี้เจ้ากล้าดียังไงมาปาก้อนหินใส่หัวของข้า" 

องค์ชายกู่หลานพูดออกมาโวยวายขึ้นมาเสียงดังและโกรธจัดเลยตอนนี้.... 

"อุ๊ย!!!!!... 

"ตายแล้ว!!! 

"ข้าน้อยขออภัยด้วยเพคะองค์ชาย" 

"พอดีว่ามีแมลงตัวร้ายบินรอบๆศรีษะขององค์ชายข้าก็เลยจะกำจัดมันให้องค์ชายเพคะ" 

"ขออภัยด้วยเพคะที่ทำให้องค์ชายเจ็บ" 

เหม่ยฮวาชินพูดออกมาตีหน้าใสชื่อแสดงสีหน้าท่าทางแบบไม่ได้ตั้งใจทำจริงๆๆๆๆ.... 

"เจ้านี้!! 

"เจ้าตั้งใจทำ" 

"เจ้ามันเป็นผู้หญิงที่ร้ายกาจที่สุด" 

องค์ชายกู่หลานไม่รู้ว่าจะพูดอะไรออกมาอีกแล้วเมื่อเห็นความร้ายกาจของเหม่นฮวาชินที่นางตั้งใจปาก้อนหินนั้นในหัวเขาจริงๆอย่างแรงและเขาก็เจ็บๆมากๆด้วย.......... 

"องค์ชายรีบไปประคบศรีษะดีกว่านะเพคะ" 

"ดูเหมือนมันจะ ปูดขึ้นมาแล้วนะเพคะ" 

" ถ้าไม่ไปมันจะบวมขึ่นมาอีกนะเพคะและจะทำให้หายเจ็บมากกว่าเดิม" 

เหม่ยฮวาชินพูดออกมาแบบกั้นขำสุดๆเอาไว้เมื่อเห็นสีหน้าท่าทางขององค์ชายกู่หลานที่เจ็บใจที่สุดตอนนี้... 

"อยากจะปากหมาเอง" 

"ก็ต้องโดนเอาคืนบ้าง" 

เหม่ยฮวาชินคิดในใจอย่างสนุกที่ได้จัดการองค์ชายกู่หลานเอาไว้ได้...... 

"เอ้า...พี่ใหญ่ฮวาชินทำไมถึงมาอยู่ตรงนี้กันเล่า" 

เสียงขององค์หญิงกู่หมิงพูดออกมาเมื่อนางเดินมาเห็นทั้งสองคน .... 

"พี่ใหญ่ทำไมถึงจับที่ด้านหลังศรีษะแบบนั้นเล่า" 

"หรือศีรษะของพี่ใหญ่เป็นอะไรไป" 

องค์หญิงกู่หมิง พูดออกมาแล้วรีบไปดูที่ มือของพี่ชายของนางกุมเอาไว้ทันที.... 

" โอ้โห!!!พี่ใหญ่!! 

" นี่มันบวมขึ้นมาเลยนะ พี่ใหญ่ไปทำอะไรมานี่"" 

"ไปที่ตำหนักของน้องดีกว่าแล้วน้องจะใส่ยาให้พี่ใหญ่" 

องค์หญิงกู่หมิงพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ตกใจแล้วพาพี่ชายของนางกลับไปที่ตำหนักของนางแล้วใส่ยาให้ทันที........ 

ทั้งองค์ชายกู่หลานและเหม่ยฮวาชินต่างไม่ได้พูดอะไรออกมาว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นมา ในละหว่างที่เดินมาที่ตำหนักขององค์หญิงกู่หมิงจนมาถึงการใส่ยาและประคบที่บวมขึ้นมาที่ศรีษะด้านหลังขององค์ชายกู่หลาน... 

"พี่ใหญ่ท่านจะไม่บอกน้องจริงๆหรือว่าเกิดอะไรขึ้นกันกับหัวของท่าน" 

" ปกติพี่ใหญ่เป็นคนที่ระวังตัวมากที่สุดจะได้รับบาดเจ็บแบบนี้ได้อย่างไรน้องไม่เข้าใจจริงๆเลย" 

องค์หญิงกู่หมิงพูดบ่นออกมาตลอดเวลาที่ ประคบหัวให้พี่ชายของนาง....... 

สายตาขององค์ชายกู่หลานมองไปที่เหม่ยฮวาชินอย่างคาดโทษเอาไว้.... 

"พอดีมีมือดีที่กล้ามากที่มาทำร้ายพี่" 

"ครั้งหน้าพี่จะไม่ให้หนีไปได้เลย" 

องค์ชายกู่หลานพูดออกมาเสียงเข้มก่อนที่จะมองจ้องเหม่ยฮวาชินไม่กระพริบตาเลยสักนิด.... 

"คนๆนั้นเป็นใครกันกล้าดียังไงมาทำร้ายพี่ชายของข้า" 

"พี่ใหญ่บอกข้ามาข้าจะไปจัดการมันเอง" 

"ข้าจะสั่งสอนคนที่ทำร้ายพี่ใหญ่เอง" 

องค์หญิงกู่หมิงพูดออกมาอย่างโกรธแทนพี่ชายของนางอีกคน........ 

"ไม่ต้องถึงมือเจ้าหรอกกู่หมิง" 

"ครั้งหน้าพี่จะจัดการสั่งสอนเองสักหน่อย" 

"ให้จดจำว่าอย่าได้คิกที่จะมาทำร้ายพี่" 

องค์ชายกู่หลานพูดออกมาเสียงเข้มๆ......... 

 

"ฮวาชินเจ้าเดินมาพร้อมกับพี่ชายของข้า" 

"เจ้าได้เห็นคนร้ายที่ทำร้ายพี่ชายของข้าหรือไม่" 

องค์หญิงกู่หมิงหันมาถามเหม่ยฮวาชินด้วยความสงสัย ..... 

"ข้าน้อยไม่เห็นเพคะองค์หญิง" 

"แต่ข้าน้อยคิดว่าคนที่ทำร้ายองค์ชายกู่หลานนั่นคงจะไม่พอใจองค์ชายกู่หลานมากๆแน่เพคะ" 

"ถึงลงมือได้แม่นยำถึงเพียงนี้" 

"และดูเหมือนจะใช่เต็มแรงเลยนะเพคะ" 

"มีคำคำหนึ่งพูดว่า" 

"วาจาดีไม่มีภัย" 

"อันนี้ถ้าจะจริงนะเพคะองค์หญิง" 

เหม่ยฮวาชินพูดออกมาเสียงดังคือแบบสื่อความหมายถึงองค์ชายกู่หลานเต็มๆเลย 

คนที่ได้ฟังอย่างองค์หญิงกู่หมิงนั้นกลับไม่เข้าใจแต่องค์ชายกู่หลานนั้นเข้าใจเต็มอกว่าเหม่ยฮวาชินกำลังหมายถึงอะไรอยู่...... 

"ฮวาชินเจ้าพูดอะไรข้าไม่เข้าใจ" 

"ชั่งเถอะพี่ใหญ่ก็ระวังตัวเองก็แล้วกัน" 

"พี่ใหญ่จะพักที่ตำหนักของข้าก่อนก็ได้" 

"ข้ามีเรื่องจะพูดคุยกับฮวาชิน" 

"ข้าไปก่อนนะพี่ใหญ่" 

"ฮวาชินไปกัน" 

องค์หญิงกู่หมิงพูดออกมาแล้วจับที่แขนของเหม่ยฮวาชินดึงออกไปจากห้องนี้ตรงไปที่สวนในตำหนักทันที... 

ก่อนที่จะไปฮวาชินหันมาส่งยิ้มให้องค์ชายกู่หลานอย่างท้าทาย..... 

"ข้าจะไม่ปล่อยเจ้าแน่เหม่ยฮวาชิน" 

"เหม่ยฮวาชิน"ชื่อนี้ข้าจะจำเอาไว้" 

องค์ชายกู่หลานพูดออกมาเสียงที่เคืองใจมากๆ..... 

ผู้หญิงคนนี้เขารับมือได้อยากมากจริงๆผู้หญิงคนนี้นั้นทั้งเจ้าเล่ห์เพทุบายมากมายเหลือเกินทำให้องค์ชายกู่หลานไม่พอใจสุดเข้าขั้นถึงเกลียดเลยตั้งแต่ที่เขาเกิดมายังไม่เคยเกลียดผู้หญิงคนใดเลยสักคน เหม่ยฮวาชินคนนี้คนเดียวที่ทำให้เขาเกลียดนางจริงๆ 

นี้คือความคิดขององค์ชายกู่หลานในเวลานี้ที่จะต้องเอาคืนเหม่ยฮวาชินให้ได้................. 

ฝากติดตามด้วยนะคะ........... 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว