หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

เมื่ออำนาจถูกส่งมอบให้ถูกคน หนทางแห่งการแก้แค้นก็ดูเหมือนจะมิได้ยากเย็นถึงเพียงนั้น!

ชื่อตอน : ตอนที่ 15 งูดำ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.1k

ความคิดเห็น : 13

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ก.พ. 2563 10:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 15 งูดำ
แบบอักษร

 

“ตามใจนางแล้วกัน ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใด พวกนางไม่มา ข้ากลับรู้สึกยินดีมีอิสระเสียอีก” หนิงอวี้โบกมืออย่างอ่อนแรงแม้จะโมโห แล้วพลิกกายมุดเข้าในผ้าห่มแพร “อยู่ด้วยกันอย่างสันติก็พอแล้ว แต่ถ้าใครคิดจะมาท้าทายหาเรื่อง พวกเราก็จะไม่ยอมโดนรังแกอย่างเด็ดขาด” 

หงหลิงพยักหน้ารับคำ ในตอนแรกคิดว่าคุณหนูคงไม่อินังขังขอบปล่อยให้คนอื่นมารังแก คาดไม่ถึงแม้แต่นิดว่าคุณหนูจะคิดการเผื่อไว้แต่แรกแล้ว หงหลิงลุกขึ้นรินน้ำชามาหนึ่งจอก วางไว้ที่เก้าอี้ข้างเตียง 

นางมองผมที่กระเซอะกระเซิงของหนิงอวี้ และใบหน้าที่ซุกอยู่ในผ้าห่มแพรเช่นนั้นก็อดรู้สึกขบขันเสียมิได้  เมื่อครู่คุณหนูอยู่ข้างนอกยังวางท่าสง่าน่าเกรงขาม แม้ไม่แสดงความโกรธก็ยังทำให้ผู้คนยำเกรงได้ แต่ตอนนี้ที่เห็นกลับเป็นเพียงเด็กไม่รู้จักโตเสียนี่ 

หงหลิงเปิดกล่องสี่เหลี่ยมออก ความหอมกรุ่นของดอกกุ้ยฮวา[1]โชยมาให้ได้กลิ่น ในกล่องสี่เหลี่ยมนั้นมีขนมกุ้ยฮวาซู[2]จัดเรียงอยู่เป็นชั้น ไอร้อนยังโชยกรุ่นออกมา สองสามวันมานี้คุณหนูยังงอแงอยากกินอยู่เลย ได้ยินว่าท่านอ๋องรับสั่งให้เตรียมไว้ หงหลิงหมุนตัวกลับพร้อมพูดขึ้น “พระชายาเพคะ ว้าย!” 

นางเห็นพระชายานอนกอดผ้าห่มแพร บนตัวมีงูดำตัวหนึ่งกำลังเลื้อยอยู่ งูดำนั้นมีเกล็ดดำละเอียดเล็กๆ เป็นเงาแวววาวไปทั้งตัว ได้ยินเสียงหงหลิงกรีดร้อง มันจึงค่อยๆ เหลียวมามองที่นาง ดวงตาเรียวยาวสีเหลืองทองของมัน ดูเย็นชาน่าขนลุก 

หงหลิงขาอ่อนแรง ทรุดลงไปกับพื้น ประตูถูกกระแทกเปิด สาวใช้สองสามคนรีบถลันเข้ามา “เกิดอะไรขึ้นหรือ”  

“นี่...นี่มันงูดำที่ท่านอ๋องเลี้ยงไว้นี่ ทำไมมาอยู่ตรงนี้ได้” 

หงหลิงค่อยๆ ลุกขึ้นยืน เห็นใบหน้าหนิงอวี้กำลังหลับอยู่เช่นนั้นได้แต่ขบฟันแน่นพลางยื่นมือทั้งคู่ออกไปยังงูดำ มันยังคงขดตัวอยู่ที่เดิม ครึ่งท่อนบนชูตรงตระหง่าน คายลิ้นสองแฉกออกมา 

“พี่หงหลิงหยุดเดี๋ยวนี้นะ งูตัวนี้ดุร้ายหาที่เปรียบมิได้ ซ้ำยังมีพิษร้ายแรง”  

“ข้าจะไปตามพ่อบ้านมา” สาวใช้คนหนึ่งวิ่งออกนอกห้องไปอย่างร้อนรน จนสะดุดล้มกองกับพื้นดังโครม นางค้ำธรณีประตูพยุงตัวเองลุกแล้ววิ่งถลาออกไปโดยพลัน 

การเลื้อยขดไปมาของงูทำให้หนิงอวี้ตื่นขึ้นในที่สุด นางพลิกตัว ค่อยๆ ลืมตาขึ้น เห็นงูดำตัวหนึ่งยืดตัวชูชันอยู่ข้างมือ หงหลิงยืนอยู่ข้างหน้าต่างสั่นเทาไปทั้งสองขา เหงื่อกาฬผุดพรายไม่หยุด ยืนจ้องประสานตากับงูตัวนั้น 

นางตาสว่างตื่นจากความง่วงงุนทันที นี่มัน...ท่าเตรียมฉกของงูนี่ หนิงอวี้พูดขึ้นเสียงเบา “หงหลิงอย่าขยับ ถอยออกไป” หงหลิงหดมือกลับ ถอยออกอย่างร้อนรน ไม่ทันระวังจึงสะดุดเข้ากับมุมโต๊ะล้มคว่ำลงกับพื้น 

ผ่านไปชั่วขณะ งูดำตัวนั้นก็บิดตัวกลับ หลังของหนิงอวี้ชุมโชกไปด้วยเหงื่อ งูตัวนั้นก้มลงเลื้อยมายังนาง พันแขนนางไว้ ก่อนจะเลื้อยขึ้นมาจนถึงบริเวณคอของนาง 

หนิงอวี้ตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก นางควรกันมันไว้ไม่ให้เลื้อยเข้าใกล้ตั้งแต่แรก แต่ไม่รู้ว่าทำไมกลับรู้สึกว่างูตัวนี้คงจะไม่ทำร้ายนาง งูดำพันขึ้นไปบนลำคอ หนิงอวี้เหลือบสายตาลงมอง เห็นท่อนบนของงูชูตระหง่านขึ้นใกล้กับใบหน้าตน 

งูดำเข้ามาใกล้ชิดติดใบหน้า หงหลิงใช้สองมืออุดปากกรีดร้องอย่างน่าเวทนา หนิงอวี้มุ่นหัวคิ้วหลับตาสนิท ไม่มีใครคาดคิด ความเย็นยะเยือกจากงูดำสัมผัสเข้าที่ริมฝีปาก สาวใช้ที่ยืนอีกข้างสีหน้าเริ่มเปลี่ยน ทำได้เพียงมองงูตัวนั้นใช้ปากแตะสองสามทีที่ริมปากพระชายาอย่างสนิทสนม 

หนิงอวี้ลืมตาขึ้น ขนตากระตุกเบาๆ ก่อนที่งูดำจะค่อยๆ เลื้อยลงไปพันอยู่กับแขนนาง หนิงอวี้เห็นหงหลิงใช้มือทั้งสองปิดบังใบหน้าที่มีน้ำตาไหลออกมาตามซอกนิ้ว จึงเอ่ยปลอบเสียงเบา “หงหลิง เจ้าอย่าร้องไห้เลยนะ” 

หงหลิงคลายมือที่ยังสั่นเทาทั้งสองออก ไม่คิดจริงๆ ว่าคุณหนูจะรอดพ้นจากปากอสรพิษมาได้ หนิงอวี้ลุกขึ้นอย่างลำบาก ตั้งใจจะช่วยเช็ดน้ำตาให้หงหลิง แต่บนมือกลับมีงูดำขดตัวนอนหลับอยู่ จึงได้แต่เอ่ยขึ้นเบาๆ “จะร้องทำไมกัน ข้ายังปลอดภัยดีอยู่ไม่ใช่หรือ” 

หงหลิงเห็นงูตัวนั้นค่อยๆ ขยับเข้าใกล้ก็ถอยหนีอย่างเร็ว “ข้าไม่เข้าไปก็ได้ ไม่เข้าไปแล้ว” หนิงอวี้ยั้งฝีเท้า “พวกเจ้าพาหงหลิงกลับไปพักที่ห้องก่อนเถิด” 

สาวใช้ประคองหงหลิงออกไป ภายในห้องเหลือเพียงความเงียบ หนิงอวี้เอนกายลงบนเตียงหลับตาลงพักสายตา ในมือยังคงอุ้มงูที่นอนขดอยู่ตัวนั้นไว้ 

 

----

[1] ดอกกุ้ยฮวา ดอกหอมหมื่นลี้

[2] ขนมกุ้ยฮวาซู เป็นขนมที่ทำมาจากน้ำเชื่อมดอกหอมหมื่นลี้

ความคิดเห็น