facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

แม้อุปสรรคที่พานพบจะเป็นโชคชะตาขีดลิขิตไว้ ทว่าหากมีองค์ชายอย่างเขาคอยเคียงข้าง นางก็หวังเพียงว่าจะฝ่าฟันมันไปได้...

ตอนที่ 1 ฟื้นชีพในร่างใหม่

ชื่อตอน : ตอนที่ 1 ฟื้นชีพในร่างใหม่

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 13.3k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 31 ม.ค. 2563 09:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 1 ฟื้นชีพในร่างใหม่
แบบอักษร

 

เสียงน้ำหยดในถ้ำดังกังวาน ลมเย็นพัดโชย 

บนพื้นเย็นยะเยือกมีร่างเด็กสาวคนหนึ่งเนื้อตัวเต็มไปด้วยคราบเลือดนอนแน่นิ่งอยู่ ใบหน้าสะสวยนั้นนิ่งสงบราวกับกำลังฝันดี 

“เสี่ยวเหยา ลดแอร์หน่อย” 

เพราะรู้สึกหนาวไปทั้งตัว ทำให้เหออันโหรวอดขดตัวไม่ได้ เธอยังคงหลับตาส่งเสียงพึมพำ เธอพลิกตัวเตรียมจะดึงผ้าห่มมาคลุม  

แต่ขณะที่กำลังจะพลิกตัว หูกลับกระทบถูกของแหลมอย่างหนึ่ง 

“อูย...” 

เหออันโหรวเจ็บจนครางออกมา พอยื่นมือไปสัมผัสที่ข้างหู กลับรู้สึกถึงความหนาวเย็น 

“คงไม่เป็นอะไรแล้ว” 

เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นที่ข้างตัว เหออันโหรวสะดุ้งตื่นทันที เธอลืมตาขึ้น จึงรู้ว่าสถานที่ที่ตนอยู่ไม่ใช่เตียงอันอบอุ่น  

มีเสียงน้ำไหลดังอยู่ข้างหู เหนือขึ้นไปเป็นหน้าผามีตะไคร่น้ำเกาะ และใบหน้าหล่อเหลาลอยอยู่เบื้องหน้า  

“ว๊าย! ไอ้โรคจิต! เข้ามาในห้องคนอื่นตามใจชอบได้ยังไง!” พอพูดออกมา จู่ๆ ก็รู้สึกว่าไม่ใช่แล้ว เธอหวนนึกถึงภาพที่เห็นเมื่อกี้ทำให้ตกใจจนหน้าซีด อดไม่ได้ที่จะเขม้นมองอีกที เป็นหน้าผามีตะไคร่น้ำ เป็นภูเขาสูงมีน้ำไหลอย่างที่คิด แต่ที่นี่ไม่ใช่หอพักนักศึกษามหาวิทยาลัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี 

เธอรีบเอามือปิดหน้าอกไว้แล้วกระถดตัวถอย แต่เธอกลับรู้สึกเจ็บตัว เลือดสดๆ ไหลไปตามนิ้วมือ เธอตกใจจนหน้าซีดทันใด 

“คุณช่วยฉันเหรอ” เหออันโหรวกลืนน้ำลาย มองดูชายหนุ่มสีหน้าเย็นชาเบื้องหน้า “ที่นี่ที่ไหน ทำไมฉันถึงมาอยู่ที่นี่”  

ผู้ชายคนนั้นไม่พูดไม่จา แต่ยื่นมือมาจับคอเสื้อของเหออันโหรวแล้วแหวกออก เนินอกขาวผ่องปรากฏสู่สายตาของเขาทันที เหออันโหรวขมวดคิ้วเล็กน้อย ยกมือขึ้นตบหน้าชายคนนั้น เขาเอนหลังเล็กน้อย หลบการจู่โจมของเหออันโหรว มุมปากเผยรอยยิ้มที่ดูแทบไม่ออก “ความจริงเจ้าพอจะฝึกได้ แต่ร่างกายภายในบาดเจ็บ” 

ฝึกอะไร เหออันโหรวสับสนขึ้นมาทันที หรือว่าฉันข้ามภพ เหออันโหรวมองดูเสื้อผ้าที่ตนใส่ และเสื้อผ้าที่เขาคนนั้นใส่ มันไม่ใช่ชุดของคนยุคปัจจุบันใส่ เธอถอนหายใจ ฉับพลันสมองผุดภาพต่างๆ นับไม่ถ้วน ข้อมูลมหาศาลก็หลั่งไหลเข้ามาภายในพริบตา ทำให้เหออันโหรวเข้าใจทันที ความจริงแล้วที่นี่ก็คือแคว้นเหลียงอันเกรียงไกรเป็นหนึ่งในอาณาจักรอันแข็งแกร่งรุ่งเรืองที่สุดในแผ่นดินใหญ่เสวียนเซิง ทั่วแผ่นดินกำลังฝึกพลัง และผู้ฝึกพลังแบ่งระดับการฝึกเป็น ชาวฟ้า อัศวฟ้า ครุฟ้า มหาครุฟ้า องค์ฟ้า ราชันย์ฟ้า ปราชญ์ฟ้า ปรมาจารย์ฟ้า และเทวฟ้า แต่ตนเองเป็นถึงบุตรสาวของฮูหยินเอกแห่งจวนแม่ทัพเหอแห่งแคว้นเหลียงอันยิ่งใหญ่ แต่กลับไม่สามารถฝึกได้  

เหออันโหรวทอดถอนใจ ในที่สุดก็คิดออกแล้วว่าก่อนหน้านี้เกิดอะไรขึ้นบ้าง จู่ๆ แม่ทัพก็ได้รับรายงานจากผู้ใต้บังคับ จากนั้นก็ส่งเหออันโหรวออกไปอย่างลับๆ ระหว่างทางเหออันโหรวถูกคนชุดดำลอบสังหารก่อนสลบไป ชายที่อยู่ข้างหน้านี้ก็เข้ามาช่วย 

“เจ้าคิดอะไรอยู่” เสียงของเขาราบเรียบราวกับว่าคนที่จะถอดเสื้อของเหออันโหรวเมื่อครู่ไม่ใช่เขา มือของเขายังคงขยับต่อ แต่เหออันโหรวกลับพบว่าเธอไม่สามารถขยับตัวได้ พอนึกถึงว่าพรหมจรรย์ที่รักษามาตลอดชีวิตกำลังจะถูกชายคนนี้ทำลาย ขอบตาของเหออันโหรวก็แดงก่ำและโกรธจัด 

“อย่าดิ้น เจ้าได้รับบาดเจ็บ” เสียงเขาช่างไพเราะจริงๆ นิ้วมือของเขาหยุดอยู่ที่หน้าอกของเหออันโหรว นางรู้สึกเจ็บตรงหน้าอก นางกลับเห็นลำแสงจางๆ ที่ปลายนิ้วของคนคนนั้น ค่อยๆ ซึมซ่านเข้าไปในปากแผลบนหน้าอกของเหออันโหรว 

ความรู้สึกเจ็บแปลบอย่างรุนแรง ทำให้นางกัดฟันแน่น เหงื่อเย็นไหลโชก  

เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย ราวกับพบอุปสรรคบางอย่าง ริมฝีปากบางของเขาเม้มแน่น นิ้วมือหยุดนิ่งอยู่ที่หน้าอกของเหออันโหรวไม่ขยับเขยื้อน  

สีหน้าของเหออันโหรวซีดเซียวจ้องชายคนนั้นเขม็ง “เจ้าจะทำอะไรกันแน่” 

“ข้าห้ามเลือดให้เจ้าชั่วคราวก่อน” เขาคลายการสกัดจุดให้เหออันโหรวแล้วลุกขึ้นจากพื้น “แต่อาการบาดเจ็บของเจ้า ถ้าไม่ระวังอาจจะเป็นอันตรายถึงชีวิต” 

“ไม่ต้องมายุ่งกับข้า เจ้าคนเลว!” เหออันโหรวนึกถึงตอนที่ผู้ชายคนนี้เอานิ้วมาแตะร่างของตนเมื่อครู่ ก็รู้สึกทั้งอายทั้งโกรธขึ้นมาทันที จนไม่ได้สนใจว่าคนคนนี้ช่วยชีวิตตนไว้ นางรีบเอามือป้องหน้าอก หันหลังวิ่งออกไป เรื่องเร่งด่วนที่สุดในเวลานี้คือไปดูว่าจวนของสกุลนางเป็นอย่างไร ท่านพ่อกับท่านแม่เป็นอย่างไร 

“เจ้ารู้ไหมเหตุใดครอบครัวเจ้าจึงถูกล่าสังหาร” จู่ๆ ผู้ชายคนนั้นก็ตะโกนขึ้น “เจ้ารู้ชาติกำเนิดของเจ้าหรือไม่” 

เหออันโหรวไม่ทันสนใจ เพราะรู้สึกว่าเหตุการณ์รุนแรงมาก 

บาดแผลนางเจ็บแปลบขึ้นมาอีก นางกัดฟันหันไปเห็นมีม้าตัวหนึ่งยืนอยู่ข้างหน้า นางก็ตาลุกวาวทันทีแล้วรีบวิ่งเข้าไปหา 

เดิมทีคิดว่าตนไม่เคยขี่ม้าคงขึ้นม้าไม่ได้ นึกไม่ถึงว่านางสามารถกระโดดขึ้นคร่อมได้อย่างง่ายดาย จากนั้นจึงควบม้าออกไป 

ในใจของเหออันโหรวนึกถึงท่านพ่อท่านแม่ที่จวน ความเศร้าที่ยากจะบรรยายผุดขึ้นมาจากส่วนลึกของหัวใจ นางมองดูถนนมืดมิดเงียบสงัดเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกหลากหลาย 

แสงอาทิตย์ยามเช้ากำลังจะเคลื่อนมายังขอบฟ้าอย่างช้าๆ แสงอรุณสีชมพูระบายฟากฟ้าครึ่งหนึ่งจนเป็นสีแดง 

ตามหลักแล้วการที่จวนแม่ทัพประสบเหตุอย่างกะทันหัน ทั่วเมืองหลวงไม่น่าจะสงบเช่นนี้ แต่เวลานี้ดูแล้วข่าวไม่ได้แพร่ออกไป ราวกับว่ามีใครบางคนปิดกั้นไว้  

ม้าหยุดอยู่หน้าประตูจวนแม่ทัพ นางเข้าไปดูทหารรักษาการณ์หน้าประตู พวกเขาไม่ใช่คนของแม่ทัพเหออีกต่อไปแล้ว  

“เจ้าเป็นใคร ที่นี่ไม่ใช่ใครก็เข้ามาได้” ทหารรักษาการณ์ที่นอกประตู พอเห็นเหออันโหรวเดินขึ้น 

บันไดด้วยความรีบร้อนก็ยื่นมือไปขวางนางไว้  

ใจของเหออันโหรวร้อนรน นางเขย่งเท้ามองซ้ายมองขวา คนเดินขวักไขว่กันในจวนแม่ทัพ แต่นางกลับไม่เจอคนคุ้นเคยเลยสักคน “พวกเจ้าเป็นใคร เข้ามาดูแลที่นี่ตั้งแต่เมื่อไร” เหออันโหรวรีบวิ่งเข้าไปจับแขนของทหารรักษาการณ์คนหนึ่งไว้ด้วยน้ำเสียงปวดร้าว 

“ขออภัย ไม่อาจบอกได้” ทหารรักษาการณ์มองไปข้างหน้าด้วยสีหน้าเย็นชา ไม่มีทีท่าว่าจะใส่ใจเหออันโหรวเลยสักนิด 

นางก้มหน้าคิดยกมือขึ้นลูบตามตัว พบว่าตนเองไม่มีเงินติดตัวเลย จึงได้แต่ถอนหายใจอย่างห่อเหี่ยวแล้วหันหลังจากไป 

จู่ๆ ข้างหน้าก็มีผู้ชายคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้น เงาร่างสูงใหญ่บดบังแสงอาทิตย์ทิศตะวันออกจนมิด เหลือเงามืดเป็นแนวพาดทับเหออันโหรว  

“อะ...องค์ชายสาม!” ทหารรักษาการณ์พวกนั้นพอเห็นผู้ชายคนนี้ ก็ตกใจหน้าซีดขึ้นมาทันควัน พวกเขารีบค้อมคารวะ  

องค์ชายสามลู่ซิงหัวหรือ เหออันโหรวกังวลใจไม่หยุด เหตุใดลู่ซิงหัวจึงมาที่นี่ 

เหออันโหรวอดใจไม่ไหวเงยหน้าขึ้นมองด้วยความอยากรู้ แล้วสีหน้าของนางก็เปลี่ยนไปทันที ผู้ชายตรงหน้า ไม่ใช่คนที่จี้หน้าอกนางหรอกหรือ 

ทันใดนั้นเหออันโหรวสีหน้าบูดบึ้ง นางกำหมัดแน่นขณะกำลังจะพูด จู่ๆ นิ้วเรียวยาวของลู่ซิงหัวก็สะกิดไหล่นางเบาๆ  

จากนั้นลู่ซิงหัวก็เปิดปากพูด “ข้าจะพานางเข้าไปข้างใน เฝ้าประตูใหญ่ให้ดี” 

ทหารรักษาการณ์ไม่พูดต่อ พวกเขาค้อมคารวะพลางขานรับ 

ความคิดเห็น