หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ทุกสิ่งที่นางมอบให้คนทรยศผู้นั้นไป นางย่อมต้องทวงคืนกลับมาด้วยมือตนเอง!

ตอนที่ 12 ลูกเป็นทุกข์ยิ่งนัก!

ชื่อตอน : ตอนที่ 12 ลูกเป็นทุกข์ยิ่งนัก!

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.6k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ม.ค. 2563 15:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 12 ลูกเป็นทุกข์ยิ่งนัก!
แบบอักษร

 

“กินข้าว” ซูหลีมองนางปราดหนึ่ง ก่อนจะชี้ไปทางอาหารบนโต๊ะ 

บนโต๊ะมีโจ๊กวางอยู่สองถ้วย กับผักดองอีกสองสามชาม ยังมีขนมวัววัวโถว[1]แห้งอีกสองชิ้น ซึ่งไม่มีน้ำมันแม้แต่น้อย 

สาวใช้อย่างไป๋ฉินยังกินไม่ลง ไป๋ฉินคิดไม่ออกเลยว่าซูหลีที่ใช้ชีวิตสุขสบายมาตลอดกินลงได้อย่างไร 

“นายน้อย ท่านต้องลำบากแล้ว!” บนใบหน้าไป๋ฉินเต็มไปด้วยความเจ็บปวด 

ซูหลีเลิกคิ้ว อันที่จริงสำหรับนางแล้วอาหารเหล่านี้ก็ใช่ว่าจะกินไม่ได้ ตอนที่นางยังเป็นหลี่จื่อจิน นางทำได้เพียงกินโจ๊กเปล่ากับผักดอกเล็กน้อยเท่านั้น อาหารที่มีรสชาติเข้มข้น นางล้วนไม่อาจกินได้ 

แม้นเป็นเช่นนั้นก็ไม่เห็นว่าจะรู้สึกขมขื่นแต่อย่างใด... 

ซูหลีกำลังคิดว่าจะพูดอะไรสักอย่าง นางเงยหน้าขึ้น ก็เห็นเงาคนสองสามคน คำพูดที่กำลังจะเอ่ยออกมาก็จำต้องกลืนลงท้องไป 

“กินเถอะ” ซูหลีคีบผักให้ไป๋ฉิน ไป๋ฉินเงยหน้ามองนาง กลับเห็นเพียงความข่มขื่นบนใบหน้าซูหลี 

“จะกินได้กินไม่ได้ ก็ต้องมีชีวิตอยู่ต่อไป!” ซูหลีเอ่ยจบ ก็คีบผักเข้าปากตนเอง ราวกับกินยาขม ก่อนจะกลืนผักในปากลงท้อง 

“นาย…” 

“นี่มันอะไรกัน” ไป๋ฉินยังไม่ทันเอ่ยคำว่านายน้อยจบ ก็ได้ยินเสียงทรงอำนาจดังขึ้น 

นางเงยหน้าขึ้นมอง ก็พลันเห็นนายท่านซูไท่ ด้านหลังตามมาด้วยชุยมามา ซึ่งกำลังพากันเดินเข้ามา 

บนใบหน้าชุยมามายังคงเจือด้วยความกังวล ไม่กล้ามองไปทางซูไท่ 

“มิใช่บอกว่าเจ้าลูกเวรนี่ถูกพิษ อยู่ได้อีกไม่นานหรอกรึ” ใบหน้าซูไท่อึมครึมถึงขีดสุด เขาสะบัดแขนเสื้อ หมุนตัวกลับไปชี้หน้าชุยมามา 

“บะ…บ่าว…” ชุยมามาเอ่ยปาก แต่ไม่รู้ว่าจะแก้ตัวอย่างไร 

“ข้าว่าเจ้าลูกเวรนี่ก็ยังมีชีวิตอยู่ดีมิใช่หรือ! ยังกล้ามาหลอกข้าอีก พวกเจ้าสองคนไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วใช่ไหม!” ซูไท่โกรธจริงๆ ในยามปกติเขาไม่มีทางเอ่ยคำพูดเช่นนี้ออกมาง่ายๆ แน่ 

ทว่าเขาคิดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะบอกให้เขารีบเร่งรุดมาที่นี่ เพื่อให้เขามาเห็นภาพเช่นนี้! 

“ท่านพ่อ!” ขณะที่อีกฝ่ายกำลังเดือดดาล ซูหลีก็ลุกขึ้น ก้าวเดินไปตรงหน้าซูไท่ ก่อนจะคุกเข่าลง 

การกระทำของนาง พลันทำให้ซูไท่ตะลึงงัน 

แต่ต่อมาหัวคิ้วของเขาก็ยิ่งขมวดมุ่น ซูไท่มีสีหน้าเย็นชายิ่งนัก เขาปรายตามองนาง พลางกล่าวว่า “เจ้าคิดจะทำอันใดอีกหา เจ้าเห็นพ่อมีชีวิตอยู่นานเกินไป หน้าที่การงานราบรื่นเกินไปรึ คิดว่าตนเองยังก่อหายนะไม่พอหรือไร!” 

“ท่านพ่อ ลูกเกือบจะมิได้พบหน้าท่านแล้ว!” ซูหลีมิได้ตอบคำถามของซูไท่สักประโยค แต่กลับโถมตัวเข้ากอดขาซูไท่ แล้วร้องไห้อย่างเศร้าโศกเหลือแสน 

ไป๋ฉินมองนายน้อยตน ที่ก่อนหน้านี้ยังนั่งกินข้าวอยู่ที่โต๊ะดีๆ ทว่าเสี้ยวนาทีต่อมาก็ร้องห่มร้องไห้น้ำหูน้ำตาไหล ช่างน่าตกใจนัก 

“ท่านพ่อ หากลูกตายไป ท่านพ่อต้องจำไว้ให้ดี ว่าจะต้องฝังศพลูกไว้ข้างท่านแม่!” ซูหลีร้องไห้อย่างน่าเวทนา จนทำให้ซูไท่น้ำตาซึม 

นางยังอยู่ดีเช่นนี้ จู่ๆ จะตายได้อย่างไร 

“เจ้าไปเรียนเรื่องเหล่านี้มาจากที่ใดกันหา! ยังอยู่ดีแท้ๆ ตายเตยอะไรกันฮึ” เพลิงโทสะของซูไท่เริ่มทุเลาลง แต่ใบหน้ายังคงอึมครึมอยู่ 

“ท่านพ่อ หากมิใช่เพราะลูกดวงแข็ง เวลานี้ท่านก็คงไม่ได้เจอหน้าอาหลีแล้ว!” ซูหลีพูดไปพลางคลำหาบางอย่างในอกเสื้อ ก่อนจะหยิบจดหมายฉบับหนึ่งออกมา 

“ท่านพ่อท่านลองดูเองเถิด นี่เป็นจดหมายที่ท่านหมอผู้ช่วยชีวิตข้าทิ้งเอาไว้!”  

จดหมายฉบับนี้...ความจริงแล้วเป็นซูหลีเขียนเอง 

มิผิด นางเขียนจดหมายฉบับนี้ตามลายมือในหนังสือที่โจวอี้ทิ้งเอาไว้ 

ตอนที่นางยังเป็นหลี่จื่อจิน นางปลอมลายมือเก่งยิ่งนัก 

แม้บัดนี้นางจะกลายเป็นซูหลี ก็ไม่ทิ้งลายเดิม 

 

------ 

[1] ขนมวัววัวโถว คือ อาหารประเภทแป้งอีกอย่างหนึ่งของคนจีนทางเหนือ โดยทำจากแป้งข้าวโพดและถั่วเหลือง อุดมด้วยใยอาหาร ซึ่งในอดีตจะเป็นอาหารหลักของคนจน รสชาติจะแห้งกระด้างกว่าก้อนหมั่นโถว 

ความคิดเห็น