ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันนะ

ชื่อตอน : High School DxD II

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.4k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 11 พ.ย. 2563 22:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
High School DxD II
แบบอักษร

-วันต่อมา

 

 

"ที่นี่คือสวนน้ำพุที่อิซเซคุงตายงั้นสินะแล้วนั้นก็คือริอัส เกรโมรี่"

 

อายาโตะแอบมองไปยังสวนสาธารณะที่ตอนนี้อิซเซนอนตายอยู่กำลังโดนชุบชีวิตให้เป็นปีศาจของตระกูล เกรโมรี่

 

"ใครน่ะ!!"

 

ริอัสที่คืนชีพให้กับอิซเซเสร็จแล้วหันกลับมามองตรงจุดที่อายาโตะดูแอบอยู่ อายาโตะที่ยังไม่อยากเปิดเผยพลังของตนแล้วก็ไม่อยากทำร้ายใครจึงได้แต่ต้องยอมเดินออกมา

 

"ขะ ขอโทษนะครับ ผะ ผมไม่รู้ไม่เห็นอะไรจริงๆอย่าฆ่าผมนะครับ!!"

 

อายาโตะแสดงตัวออกมาด้วยท่าทางสั่นกลัว

 

"ชุดนั้น นายเป็นนักเรียนของโรงเรียนคุโอหรอ"

 

ริอัสที่เห็นชุดของของคนตรงหน้าเอ่ยถาม อายาโตะที่คิดว่าคงหลอกสำเร็จแล้ว

 

"ค ครับ!"

 

"งันเธอน่ะจงมาเป็นข้ารับใช้ของฉันซะ นี่คือข้อแลกเปลี่ยนที่ฉันจะไม่ฆ่า เธอไม่มีตัวเลือกมากหรอกนะ"

 

"ครับ??"

 

อายาโตะตอบกลับไปแบบงงๆกับข้อเสนอของอีกฝ่าย

 

"เอาล่ะเสียเวลามามากพอแล้วไว้เจอกันที่โรงเรียนละกัน จะว่าไปเธอชื่ออะไรล่ะ"

 

ริอัสหันมาถามอายาโตะก่อนจะเดินจากไป

 

"ท ทาคุยะ อายาโตะ"

 

"หรอ ฉัน ริอัสเกรโมรี่ อย่างที่เห็นฉันเป็นปีศาจ"

 

ฟุบ

 

 

ริอัสกางปีกให้ดูพร้อมกับบินออกไปโดยหิ้วอิซเซบินตามไปด้วย ทิ้งอายาโตะที่งงกับคำตอบเมื่อกี้ทั้งที่คิดว่าถ้าโดนลบความทรงจำอะไรแบบนั้นถึงจะทำไม่ได้

แต่ก็พอกลบเกลื่อนว่าถูกลบได้แต่บอกให้เป็นข้ารับใช้แบบนี้ทำเอาอายาโตะตัวก็ไปไม่ถูกเหมือนกัน

 

.

.

.

.

 

-หลังเลิกเรียนในวันถัดมาจากเหตุการณ์นั้น

 

กรี๊ด!!!

 

เสียงร้องโวยวายของเหล่าสาวๆทั้งภายในห้องกับนอกห้องดังขึ้นมา

 

""ท่าน คิบะ""

 

มีเสียงโวยวายดังมาจากหน้าและในห้องอายาโตะที่กำลังหลับสบายจึงตื่นขึ้นมามอง ปรากฏร่างของชายหนุ่มผมทองเดินเข้ามาชายคนนั้นก็คือ คิบะ ยูโตะ

 

"มาหาเจ้าอิซเซสินะ ช่างเถอะนอนต่อดีกว่า"

 

อายาโตะเลิกสนใจเสียงโวยวายแล้วกลับไปฟุบนอนต่อแต่หลังจากเจ้าหัวทองนั้นบอกให้อิซเซไปพบกับประธาน

 

"นายด้วยนะ ทาคุยะคุง ประธานเรียกน่ะ"

 

"หะ??"

 

อายาโตะส่งเสียงไม่เข้าใจออกมาแต่ในเมื่อโดนเรียกก็คงมีแต่ต้องตามไป

 

-หลังเดินออกมาจากห้องเรียนมาถึงตึกอาคารเรียนเก่าแล้วอายาโตะจึงเอ่ยถามกับคิบะที่เดินนำหน้าอยู่

 

"นี่ ทำไมผมต้องมาด้วยล่ะจริงๆที่ต้องมาก็มีแค่หมอนี่ไม่ใช่หรอ"

 

อายาโตะชี้ไปทางอิซเซ คิบะที่ได้ยินจึงหันกลับไปบอกอายาโตะ

 

"นี่นายลืมสัญญากับประธาน ไปแล้วหรอ"

 

 

"สัญญา?? อ้อเมื่อตอนนั้น เห้ยเดี่ยว!!ฉันไม่ได้ตอบตกลงอะไรเลยนะ"

 

 

ทั้งสามคนเดินตรงไปทางห้องชมรมโดยมีอิซเซที่ทำหน้าหื่นคิดถึงหน้า(อก)ของริอัสอยู่คนเดียว

 

 

ก๊อก! ก๊อก!

 

 

"ขออนุญาติครับ ประธานผมพาทั้งสองคนมาแล้วครับ"

 

 

คิบะเคาะประตูแล้วเปิดเข้าไปเมื่อเจอกับริอัสก็กล่าวรายงาน

 

 

"อืม ขอบใจมากเลยยูโตะ แล้วก็ยินดีที่ได้รู้จักอย่างเป็นทางการอีกครั้งนึงนะ เฮียวโด อิซเซคุง ทาคุยะ อายาโตะคุง"

 

"ค ครับเรียกแค่อายาโตะก็พอ"

 

"ครับผม!! ยินดีที่ได้รู้จักครับ!!"

 

อายาโตะตอบกลับไปแบบประม่าส่วนอีกคนพอเห็นหน้าริอัสก็ทำหน้าตาหื่นหนักกว่าเดิมอีก

 

"งั้นก่อนอื่น อิซเซคุงช่วยไปคุยกับอาเคโนะที่รออยู่ตรงนั้นทีส่วนเธอ อายาโตะคุงมากับฉัน"

 

หลังแยกออกมาตอนนี้อายาโตะกำลังนั่งอยู่บนโซฟาตรงข้ามกับประธาน ริอัส เกรโมรี่

 

"เอาล่ะเธอเป็นใครกันแน่"

 

ริอัส ทำสีหน้าจริงจังมองไปที่อายาโตะตรงหน้าทั้งที่ดูแล้วก็เป็นมนุษย์ธรรมดาแต่กับรู้สึกประหลาดจะเทวดาก็ไม่ใช่ปิศาจก็ไม่เชิง อายาโตะที่โดนถามด้วยสีหน้าจริงจังก็ตีหน้าซื่อไม่รู้เรื่อง

 

 

"ม ไม่เห็นเข้าใจเลยครับ เดิมทีผมก็ไม่ได้มีส่วนอะไรอยู่แล้วผมเป็นมนุษย์นะครับ"

 

ตู้ม!!

 

 

ริอัสปล่อยเวทมนตร์ใส่อายาโตะทำให้เจ้าตัวต้องรีบกระโดดหลบออกทันที

 

 

"เห~~ฉันว่ามนุษย์ธรรมดาคงกระโดดหลบแบบนั้นไม่ได้หรอกนะ"

 

 

"คุณนี่ใช้วิธีรุนแรงจังนะครับ"

 

อายาโตะหลบพลังที่ปล่อยออกมาแล้วพูดขึ้น

 

"ก็ถ้ามัวแต่ถามเธอก็คงเฉไฉไม่ยอมตอบซักที เอาล่ะจะบอกได้หรือยังว่าเธอเป็นใครแล้วมาที่เมืองนี้ทำไม"

 

อายาโตะที่โดนเค้นคำตอบก็ตัดสินใจกางปีกปลอมๆของตนแล้วปล่อยแรงกดดันเล็กน้อย

 

 

"ครับ ก็แค่ปีศาจธรรมดาๆที่อยากมาเรียนเองนี่ครับผมคงไม่มีปัญญาจะไปทำอะไรปีศาจต้นตระกูลหรอกครับ"

 

 

"อึก!!"

 

 

อายาโตะที่เห็นริอัสขยับไม่ได้เพราะแรงกดดันของตนจึงยิ้มออกมาเล็กๆ

 

 

"งั้นเนื่องจากเป็นรางวัลที่ประทานรู้ตัวจริงของผม ผมจะให้รางวัลซักหน่อยก็แล้วกัน"

 

อายาโตะยิ้มออกมาแล้วเดินเข้าไปใกล้ริอัส

 

 

"ร รางวัล อ อะไร"

 

 

"คราบ!! ผมจะไปเป็นข้ารับใช้ของตระกูลเกรโมรี่ให้ไม่สิเอาเป็นผู้ติดตามก็แล้วกัน แต่มีเงื่อนไขก็คือผมจะไม่เข้าไปสู้แต่จะคอยช่วยเหลือเมื่อลำบากแบบนี้เป็นไง"

 

 

"ช่วยเหลือ? หมายความว่าไง"

 

 

"ก็อย่างเช่นจะช่วยฝึกฝนช่วยประมาณนั้นล่ะมั้งครับ อ้อแล้วก็ประธานช่วยทำให้ผมเหมือนข้ารับใช้ปกติด้วย ต่อหน้าคนอื่นผมจะทำตัวตามปกติแต่ถ้าประธานเอาเรื่องของผม"

 

อายาโตะทำสีหน้าจริงจังพร้อมกับบีบอัดพลังเข้าใส่ริอัส

 

 

"ไปบอกคุณจอมมารล่ะก็ผมก็ไม่รับประกันอะไรทั้งนั้นนะครับ"

 

 

อายาโตะเก็บปีกและลบพลังของตนออกทั้งหมดแล้วหันมายิ้มให้กับริอัส

 

 

"เอาล่ะพักเรื่องเครียดๆเอาไว้ก่อนดีกว่าไปกันเถอะครับจะว่าไปผมจะได้ตำแหน่งอะไรหรอครับในฐานะข้ารับใช้"

 

ริอัสที่ทำความเข้าใจกับสถานการณ์ได้แล้วคิดว่าถึงคนตรงหน้าจะแข็งแกร่งแค่ไหนแต่หากรับปากว่าจะไม่ทำอะไรก็คงไม่ต้องกังวลอะไรมาก

 

"นั้นสินะหมากที่เหลืออยู่ก็คงเป็น knight ล่ะมั้งตำแหน่งเดียวกับคิบะน่ะ"

 

ริอัสเหงื่อตกแล้วตอบไป

 

"ครับรับทราบ กระผมคนนี้คืออัศวินของ ริอัส เกรโมรี่ จากนี้ก็ขอฝสกตัวสักพักนะครับ อ้อแล้วก็อีกอย่างประธาน เจ้าเฮียวโด นั้นน่ะมีพลังของราชามังกรอยู่ด้วยนะจะใช้ยังไงก็คิดดีๆนะครับ"

 

 

"เอะ?? ราชา?"

 

 

"อะได้เวลาเรียนช่วงบ่ายแล้วด้วยผมไปก่อนนะครับ ประธานไว้เจอกัน"

 

 

อายาโตะไม่สนใจคำถามของริอัสแล้วเทเลพอตออกจากห้องที่มีเขตแดนกันเอาไว้อย่างง่ายดาย

 

 

"เป็นไงบ้างเรียส เด็กคนนั้น"

 

 

อาเคโนะเดินมาหาริอัสหลังจากบอกกับอิซเซเรื่องปีศาจแล้ว

 

 

"อาเคโนะหรอ เด็กนั้นน่ะสุดยอดไปเลยถึงตอนนี้จะเป็นข้ารับใช้ของฉันแต่คงจะควบคุมเค้าไม่ได้ง่ายๆเลยล่ะ"

 

"ช่างเถอะ แล้วทางเธอล่ะอาเคะโนะ"

 

"ไม่มีปัญหาคืนนี้ก็ให้อิซเซคุงทำทำหน้าที่ปีศาจได้เลยล่ะ"

 

"เข้าใจแล้ว ส่วนเรื่องของอายาโตะคุงคงต้องเก็บเอาไว้ก่อน"

.

.

.

วันต่อมา

 

อายาโตะออกมาเดินเล่นในช่วงเช้าเพื่อเปลี่ยนบรรยากาศเพราะตลอดเวลาที่เข้าเรียนพอมีเวลาปุ๊บก็จะมีแต่คนมาลุมล้อมจนรู้สึกอึดอัด

ในระหว่างที่กำลังคิดเรื่อยเปื่อยอยู่นั้น ก็มีคนเดินมาชนอายาโตะจนล้มลงไปเอง

 

"อะ ขอโทษนะครับเป็นอะไรมากหรือเปล่า"

 

คนที่ล้มลงไปใส่ชุดเหมือนซิสเตอร์ที่เคยเห็นในทีวีบ่อยๆ ยื่นมือมาจับมืออายาโตะเพื่อลุกขึ้น

 

"คะ ขอบคุณมากค่ะ"

 

"ครับ ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว..."

 

จู่ๆก็มีลมแรงพัดมาทำให้ผ้าที่คุมหัวของคนตรงหน้าลอยพริ้วออกเผยให้เห็นเส้นผมสีทองสวยงาม อายาโตะที่มองไปที่หน้าก็นึกออกทันทีว่าคนตรงหน้าก็คือ อาเชียนั้นเอง

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว