ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Maid 5 - รูเล็กๆ เจ้าปัญหา

ชื่อตอน : Maid 5 - รูเล็กๆ เจ้าปัญหา

คำค้น : yaoi,sex,ncทุกตอน,nc,18+,3p,4p,เคะมั่ว,เคะยั่ว,เมด

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 28.9k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ม.ค. 2563 00:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Maid 5 - รูเล็กๆ เจ้าปัญหา
แบบอักษร

 

Maid 5 - รูเล็กๆ เจ้าปัญหา 

 

 

ผมมองภาพตรงตนเองที่กำลังยืนหันหลังอยู่ในกระจก รูเล็กๆที่อยู่ระหว่างบั้นท้ายกลมกลึงสองข้างตอนนี้มันขึ้นสีแดงนิดๆเพราะเพิ่งโดนคุณปันใส่เข้ามา

           “อ๊ะ...อื้อ” ผมแตะลงเบาๆแต่ด้วยความสงสัยทำให้เผลอกดนิ้วเข้าไปแล้วก็ต้องร้องลั่น ภาพเหตุการณ์เมื่อกี้ยังย้อนกลับเข้ามาในหัว

 

 

           ภาพที่ผมโดนคุณปันจับโก่งก้นแล้วกระแทกส่วนนั้นเข้ามา นี่ผมเสียครั้งแรกของผมให้เจ้านายของผมแล้วจริงหรอเนี่ย

 

 

“เฮ้อ” ผมถอนหายใจให้กับโชคชะตาของตนเอง

มันก็ไม่ได้แย่หรอกนะตอนโดนทำแบบนั้นน่ะ แล้วผมก็ไม่ได้รังเกียจคุณปันด้วย แต่มันออกจะแปลกๆไปนิดนะ กับการโดนเจ้านายทำแบบนั้น แล้วผมยังเป็นผู้ชายแบบนี้อีก

ต่อไปจะมองหน้ากันติดมั๊ยเนี่ย

ผมอาบน้ำซักพักก็เสร็จเรียบร้อย จริงๆคุณปันบอกจะอาบให้ จะได้ช่วยเช็ดคราบที่ตัวเองทำไว้ตรงหลังผม แต่คุณชายที่เหลือไม่ยอม เพราะบอกว่าคุณปันจะต้องทำผมซ้ำแน่ๆ แล้วก็แย่งกันจะอาบน้ำให้ผม จนสุดท้ายผมเลยตัดบทด้วยการมาอาบเองซะเลย

ตอนนี้ผมเริ่มสงสัยแล้วแหละว่าใครเจ้านาย ใครเมดกันแน่ ทำไมถึงเหมือนเค้าแย่งกันดูแลผม มากกว่าให้ผมดูแลพวกเค้ากันล่ะเนี่ย

ผมเหนื่อยจากงานในวันนี้บวกกับเหนื่อยกับการใช้แรงในการช่วยถูหลังคุณปันไปเมื่อกี้จนตาเริ่มปรือๆใกล้หลับ ตอนนี้ก็เที่ยงคืนกว่า คุณชายทั้งหลายคงหลับกันแล้ว หรืออาจจะเหลือคนที่กำลังเรียนอยู่อย่างคุณปอนและคุณปืนที่อาจจะกำลังอ่านหนังสือ

นึกแล้วผมก็ควรนอนบ้างได้แล้ว

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูของผมดังขึ้นเบาๆ ราวกับว่ากลัวใครได้ยินนอกจากผม ก่อนที่ประตูจะเปิดออก ปรากฏร่างของคุณปูน พี่ใหญ่ของบ้าน

           “ขอเข้าไปนะ”

 

 

           “ครับ”

 

 

           คุณปูนเดินมานั่งลงบนเตียงของผม ผมงงเล็กน้อยว่าคุณชายใหญ่มาทำอะไร แต่หน้าตาของคุณชายดูเครียดมากๆ หรือจะมีเรื่องอะไรรึเปล่านะ

 

 

           “ขอโทษแทนปันด้วยนะ” แล้วคุณปูนก็เอ่ยออกมา เรื่องนี้เองหรอ ผมตกใจหมดเลย คิดว่าเรื่องอะไร

 

 

           “ขอโทษทำไมครับ”

 

 

           “ก็น้องพี่มันขืนใจบัวนี่” น้ำเสียงคุณปูนดูรู้สึกผิดกับสิ่งที่น้องชายทำมากๆ แต่จะว่ายังไงดีล่ะ ไม่เห็นต้องรู้สึกผิดขนาดนั้นเลย ก็ในเมื่อ ผมยอมคุณปันด้วยนิดนึงเองนี่นา

 

 

           “เอ่อคือ...”

 

 

           ผมไม่รู้จะพูดยังไง จะบอกว่าคุณปันไม่ได้ขืนใจก็ไม่ใช่ เพราะคุณปันก็ทำแบบนั้นตอนผมไม่ทันตั้งตัว และผมก็ไม่ได้ยอมจริงๆ แต่มันก็ไม่ได้ถึงขั้นบังคับ เพราะพอเข้ามาแล้ว ร่างกายผมมันก็ยังตอบสนองคุณปันอยู่เลย แถมตอนนั้นผมยังรู้สึกชอบด้วยซ้ำ

 

 

           “ทำไม มันรุนแรงกับเราหรอ”

 

 

“ป่าวครับ”

           “แล้วทำไมบัว บอกมา ถ้าปันทำอะไรไม่ดีบอกพี่เลย พี่จะได้จัดการน้องพี่ได้”

 

 

           “คือจริงๆก็ไม่เชิงขืนใจ...คือว่า...เอ่อ...จริงๆบัวก็ยอมคุณปันด้วยนิดหน่อย แค่นิดหน่อยนะครับ”

 

 

           ผมรีบเสร็จคำว่าแค่นิดหน่อยนะครับ แต่คุณปูนดูช็อกไปเรียบร้อยที่ผมพูดแบบนั้น ง่ะ ก็ผมไม่อยากให้คุณปูนผิดใจกับน้องนี่ อีกอย่างมันก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ

 

 

           “นี่ปันมันพูดจริงหรอเนี่ย ที่บอกว่าบัวชอบมากๆ แถมยังตอดรับของมันใหญ่เลย”

 

 

           “ไม่ใช่นะครับ บัวไม่ได้ทำแบบนั้นซักหน่อย” ผมรีบแก้ตัว แต่ไม่รู้คุณปูนจะเชื่อมั๊ย ก็ขนาดสบตา ผมยังทำไม่ได้เลย ก็ผมอายนี่ ทำไมคุณปันไปพูดแบบนั้นล่ะ ผมไม่ได้ตอดแรงขนาดนั้นซักหน่อย

 

 

           “จริงหรอ”

 

 

           “จริงสิครับ”

 

 

           “แล้วที่ปันมันบอกว่าบัวครางว่าชอบมากๆ แถมบอกให้มันทำแรงขึ้นล่ะ”

 

 

           “บัว....” คุณปันบ้า นี่เล่าหมดเลยหรอเนี่ย        

 

 

“ตกลงยังไงบัว” คุณปูนเข้ามาใกล้ๆเหมือนลุ้นกับคำตอบ ผมเองก็เริ่มคิดหนักหาคำตอบให้ตัวเอง

 

 

           “บัวจำไม่ได้แล้วครับ”

 

 

           เอาอย่างนี้แล้วกัน อย่างน้อยมันก็คงดีกว่ายอมรับไปว่าเผลอพูดออกไปแบบนั้นจริงๆล่ะนะ ถ้าเป็นแบบนั้นคุณปูนต้องรู้หมดแน่เลยว่าผมเป็นคนลามก ที่ดันไปมีความสุขกับการโดนคุณปันทำแบบนั้นน่ะ

 

 

           “อื้ม เข้าใจแล้ว” คุณปูนพยักหน้าเข้าใจ ซึ่งผมก็ไม่รู้เหมือนกัน ว่าเข้าใจของคุณปูนมันเข้าใจแบบไหนกัน

 

 

           “แล้วเป็นไงบ้าง ยังเจ็บอยู่มั๊ย”

 

 

           “หมายถึง?”

 

 

           “ตรงนั้นไง”

 

 

           คุณปูนพูด ไม่พูดอย่างเดียว ยังผลักผมนอนลงบนเตียงแล้วขยับตัวขึ้นคร่อม ผมตกใจกับการกระทำของคุณปูนมากๆ ยิ่งไปกว่านั้นคุณปูนยังพยายามถอดกางเกงชุดนอนของผมออกอีก

 

 

           “อ๊ะ คุณปูนจะทำอะไรครับ”

 

 

           “ขอดูหน่อยสิ ว่ายังเจ็บอยู่มั๊ย”

 

 

           “ไม่ต้องดูก็...อ๊ะ” คุณปูนทำสำเร็จ เค้าถอดกางเกงผมได้ แถมยังจับผมชันขาเป็นรูปตัวเอ็มแล้วอ้าขาออกกว้างจนเห็นจนถึงไหนต่อไหน          

“ขอดูหน่อยนะ ว่ามันเป็นยังไงบ้าง” คุณปูนขยับหน้าเข้าใกล้ส่วนนั้นของผม ดูเป็นการกระทำที่ลามกมากๆ แต่พอเห็นหน้าตาเป็นห่วงของคุณปูนผมก็ไม่กล้าขัดขืนมาก

เอาน่า เจ้านายจะได้สบายใจไง

 

 

           “รูของบัวมันแดงมากๆเลยล่ะ คงโดนหนักล่ะสิ งั้นขอแตะดูด้วยนะ”

 

 

           “แตะไม่...อื้ออ” คุณปูนแตะนิ้วลงบนรอยจีบแล้วลูบมันเบาๆ แต่ถึงเบาแค่ไหนผมก็รู้สึกเสียววูบอยู่ดี จนต้องหันหนีภาพตรงหน้า มันน่าอายจะตายที่จะต้องมาเปิดก้นให้เจ้านายดูแบบนี้น่ะ

 

 

           “เจ็บมั๊ย”

 

 

           “ไม่เจ็บแล้วครับ มันแค่แดงน่ะ”

 

 

           คุณปูนยังลูบตรงรูของผมอยู่อีกซักพัก ผมไม่รู้ว่าคุณปูนคิดอะไรอยู่ เค้าคงเป็นห่วงกลัวผมเจ็บ แต่ว่า ทำไมเป็นห่วงแล้วต้องเลียริมฝีปากแบบนั้นด้วยนะ

 

 

           “มันเล็กแค่นี้ ตอนเข้าไปคงเสียวมากๆ”

 

 

           “อะไรนะครับ”

 

 

           “ป่าวๆ พี่บ่นไปเรื่อย”

 

 

           คุณปูนเอาหมอนมารองสะโพกผมไว้แล้วยกมันให้สูงขึ้น ใบหน้าหล่อก้มลงไปใกล้ มองมันอยู่แบบนั้นก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองผมแล้วเอ่ยออกมา

 

 

           “ขอแตะดูนะ”

“ก็แตะอยู่แล้วไง...อ๊า” ผมกำลังงว่าทำไมคุณปูนของขออีก ในเมื่อตัวเองก็กำลังลูบรูผมอยู่แล้ว จนผมมาได้คำตอบเมื่อของแตะที่ว่ามันไม่ใช่การใช้นิ้วแตะ แต่เป็นการใช้ลิ้นแตะแทน

 

 

           “อ๊ะ..อื้อ...คุณปูน” คุณปูนตวัดลิ้นขึ้นลงรอบๆรูจีบสีแดงๆของผม เค้าทำมันอย่างช้าๆ อ่อนโยน แต่สัมผัสจากเกลียวลิ้นก็ทำเอาคนรู้สึกแปลกๆขึ้นมาเหมือนกัน

 

 

           คุณปูนทำอยู่อย่างนั้น ในขณะที่ผมก็ได้แต่นอนบิดตัวไปมา จนเหมือนว่าคุณปูนจะเริ่มพอใจกับมัน จึงยอมละใบหน้าจากส่วนนั้นของผม

 

 

           “คุณปูน”

 

 

           “รีบหายนะ พี่อยากแล้วล่ะ”

 

 

           คุณปูนพูดทิ้งท้ายไว้ก่อนจะเดินออกจากห้องไป ผมมองตามอย่างงงๆ อยากที่ว่าคืออยากอะไร แล้วเกี่ยวอะไรกับตรงนั้นของผมมันจะหายหรือไม่หายเนี่ย

 

 

 

 

 

 

           ก๊อก ก๊อก ก๊อก

 

 

           เวลาผ่านไปซักพัก เสียงเคาะประตูของผมก็ดังขึ้นอีก ผมคิดว่าอาจจะเป็นคุณปูนที่ลืมอะไรรึเปล่า แต่พอหันไปมองแล้วพบว่ารอบนี้คนที่เข้ามาไม่ใช่คุณปูน หากแต่เป็นน้องเล็กของบ้านอย่างคุณปอนแทน

 

 

           “มีอะไรครับ...อ๊ะ” มาถึงคุณปอนก็กระโจนขึ้นมาคร่อมร่างผมไว้ ใบหน้าของคุณปอนดูหงุดหงิด เค้าจ้องหน้าผม ก่อนจะระดมหอมแก้มผมซ้ำๆ

 

 

           “คุณปอน อะไรกันครับเนี่ย”

 

 

           “ทำไมพี่ปันได้เข้าก่อน ไม่ยุติธรรมเลย ทำไมไม่เสียสละให้น้อง” คุณปอนบ่นขณะที่ซุกหน้าของเค้ากับซอกคอของผม ผมไม่เข้าใจแต่ก็สัมผัสได้ว่าเสียงของคุณปอนดูน้อยใจน่าดู คงจะเอาแต่ใจตามประสาน้องคนเล็ก แต่ว่านะ ทำไมต้องมาลงกับซอกคอผมแบบนั้นละเนี่ย

 

 

           “คุณปอนครับเดี๋ยวก่อน..อื้อ..คุยกันก่อนสิ”

 

 

           “พี่บัวก็ใจร้าย ทำไมให้พี่ปันเข้าก่อน” คุณชายเล็กยอมอยู่นิ่งๆแต่ยังคร่อมทับผมไว้ ริมฝีปากไร้รูปคว่ำลงแสดงความไม่พอใจ ถึงผมจะไม่รู้ว่าคุณปอนโกรธอะไร แต่ผมก็เลือกที่จะใจเย็น และพยายามทำให้คุณปอนใจเย็นตาม

 

 

           มือผมลูบไปตามข้างแก้มของคุณปอน หวังให้คุณปอนใจเย็นลง ก่อนจะเอ่ยปลอมคุณชายคนเล็กของบ้าน

 

 

           “โมโหอะไรครับ บอกพี่บัวหน่อยสิ” คุณปอนดูท่าทางอึ้งๆกับสิ่งที่ผมทำ แววตาของคนตรงหน้าดูอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด คุณปอนทิ้งตัวนอนทับแล้วกอดผมไว้

 

 

           “ผมอยากเข้าคนแรก” คุณปอนพูดเสียงงุ้งงิ้งชิดหน้าอกผม ถึงจะงอนแต่ก็ยังไม่วายส่งนิ้วมาเขี่ยปลายยอดของผมเบาๆแบบที่ชอบทำ

 

 

           “ไม่เป็นไรนะครับ คนที่เท่าไหร่ก็ได้เข้าอยู่ดี” ผมลูบหัวปลอบคุณชายคนเล็ก แม้จะไม่รู้ว่าไอ้เข้าที่ว่านี่เข้าอะไร

 

 

           และไม่รู้ว่าผมเผลอพูดอะไรผิดไป เพราะคุณปอนที่ได้ยินแบบนั้นก็เด้งตัวขึ้นมามองผมด้วยสายตาแพรวพราว ดูอารมณ์ดีต่างจากตอนแรกอย่างเห็นได้ชัด อะไรเนี่ย ผมงงไปหมดแล้วนะ

 

 

           “งั้นเข้าเลยได้มั๊ยพี่บัว ผมอยากเข้าแล้ว”

 

 

           “เอ่อ เข้าอะไรครับ”

 

 

           ผมถามเพราะงงจริงๆว่าเข้าอะไร คุณปอนยกยิ้มไม่ยอมตอบ แต่ลุกขึ้นนั่งแล้วจับขาผมตั้งขึ้น ดึงกางเกงที่ผมเพิ่งใส่เพราะโดนคุณปูนถอดออกอีกครั้ง ทำไมพี่น้องบ้านนี้ต้องผลัดกันมาดึงกางเกงผมแบบนี้นะ

 

 

           คุณปอนมองรูแดงๆของผมด้วยสายตาแพรวพราว ผมหันไปมองทางอื่นเพราะทนต่อสวยตาที่ดูเหมือนหลงใหลมันเหลือเกินไม่ไหว ทำไมทุกคนต้องมองมันเหมือนมากขนาดนี้ด้วยนะ แต่แล้วความเขินของผมก็หายไป เมื่อได้ยินคำพูดต่อมาที่คุณปอนพูด

 

 

           “ผมอยากเข้าไปในนี้ ขอผมเข้าไปนะ ผมอยากทำพี่บัวบ้าง”

 

 

           “ห้ะ...อะ..อะไรนะครับ”

 

 

           “พี่บัว ผมขอกระแทกพี่บัวแบบพี่ปันบ้างนะครับ”

 

 

           “คุณปอนไม่เอา...อ๊ะ” พูดจบคุณปอนก็ยัดนิ้วเข้ามาในช่องทางของผมที่เพิ่งผ่านศึกหนักจากคุณปอน และผ่านการปลอมประโลมเล็กๆจากคุณปูน มืออีกข้างของคุณปอนดึงกางเกงตัวเองลงบ้าง เผลอให้เห็นส่วนนั้นที่ใหญ่เกินวัยของเด็กอายุสิบแปด มันชี้หน้าแล้วขยับเข้ามาหาช่องทางสีแดงๆของผมมากขึ้นเรื่อยๆ ก่อนจะ

 

 

           ปัง!!

 

 

           “ไอ้น้องเวร ว่าแล้วทำไมไม่อยู่ห้อง หนอยยยเห็นพี่เอาแล้วอิจฉาบุกมาปล้ำบัวบ้างหรอ กลับห้องเดี๋ยวนี้เลยนะ”

 

 

           “พี่ปัน!!! ตัวเองได้แล้วก็ขอบ้างดิวะ”

 

 

           “ไม่ใช่วันนี้!!”

 

 

           ผมมองสองพี่น้องเถียงกันอย่างอึ้งๆ ก่อนเหตุการณ์ทุกอย่างจะสงบลงเพราะคุณปอนถูกลากกลับห้องไป

 

 

           ผมมองข้างล่างที่เปลือยเปล่าของตนเอง ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ วันนี้คงไม่มีใครมายุ่งกับรูของผมแล้วใช่มั๊ย ผมจะได้ปังมันจริงๆซักที

 

 

           เฮ้อ

 

 

 

----------------------------------------------- 

ตกลงใครดูแลใครละเนี่ย 

ความคิดเห็น