email-icon Instagram-icon

ปีศาจในร่างเจ้าชายที่เเสนดีพร้อมที่จะขี่ม้าขาวเข้าไปช่วยเจ้าหญิงเเล้วครับ :) :x:กดไลค์เเละคอมเม้นต์เพื่อเป็นกำลังใจให้นักเขียนนะคะ:x:

หลอนครั้งที่ 1 น้องมันคุยกับใครวะ? [โต๋ x ทิวา]

ชื่อตอน : หลอนครั้งที่ 1 น้องมันคุยกับใครวะ? [โต๋ x ทิวา]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.8k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ม.ค. 2563 23:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
หลอนครั้งที่ 1 น้องมันคุยกับใครวะ? [โต๋ x ทิวา]
แบบอักษร

รัก l คลั่ง l หลอน 

หลอนครั้งที่ 1 น้องมันคุยกับใครวะ? 

[โต๋ x ทิวา] 

[ไอ้เหี้ยโต๋! นี่มึงหลอกให้กูมาโดนจารย์ใช้งานใช่มั้ย!] 

“คิกค้ากกก รู้ตัวสายไป กลับรถไม่ทันแล้วนะครับโผมมม” 

[เพื่อนเวร! เดี๋ยวกูต้องไปรับลิซอีกเนี่ย] ไอ้หมอกพูดเสียงหงุดหงิด 

“ฮ่าๆๆๆ นั่นก็ไม่ต้องห่วง~” 

[อะไร?] 

“เพราะตอนนี้เพื่อนโต๋กับเพื่อนว่านกำลังจะเดินไปหาน้องลิซสุดสวยที่ตึกเรียนของน้องค้าบบบ จะไปอยู่เล่นเป็นเพื่อนให้จนกว่าเพื่อนหมอกจะโดนใช้ เอ้ย ช่วยงานจารย์เสร็จเล้ยยย” 

[คxย] 

ติ๊ด! 

เมื่อกวนตีนเพื่อนสุดที่รักอย่างไอ้ไอหมอกเสร็จแล้ว กระผมนายโต๋สุดหล่อก็หัวเราะออกมาเสียงดังลั่นด้วยความสะใจ! 

หึๆๆๆ หวานกันมากนัก มันต้องเอาคืนแบบนี้แหละคับ อิอิ 

“เดี๋ยวหลังจากนี้มันได้ตามมาถีบมึงแน่โต๋ ฮ่าๆๆๆ” ไอ้ว่านที่ก็เดินหัวเราะอยู่ข้างๆผมเองก็พูดออกมาขำๆ ในระหว่างนั้นทั้งผมทั้งมันก็เดินตรงไปยังตึกเรียนของน้องลิซด้วย 

ระหว่างที่ผมกำลังเดินอารมณ์ดีกวาดตาส่องสาวไปทั่วนั้น สิ่งของบางอย่างชิ้นเล็กๆแต่กลับแวววาวก็ได้กลิ้งผ่านหน้าของผมไป ไอ้ด้วยความที่ผมมันก็มือไวเลยวิ่งเข้าไปคว้ามันหมับอย่างรวดเร็ว 

แหวน? 

“ของใครวะ?” ไอ้ว่านที่เดินตามมาชะโงกหน้าดูก็ช่วยกันสอดส่องมองไปรอบๆเพื่อจะมองหาเจ้าของแหวนวงนี้ 

“...” ผมเองก็มองไปทางที่คิดว่าน่าจะเป็นที่ๆแหวนวงนี้กลิ้งมาก็สะดุดตาเข้ากับผู้หญิงคนหนึ่ง 

สะดุดตาเพราะความสวยหรอ? 

เปล่าเลยครับ! สะดุดตาเพราะน้องแกกำลังทำท่าทางเหมือนคุยกับอากาศข้างกายอยู่ต่างหาก! 

“นี่พี่ทำอะไรเนี่ย แหวนไปไหน?” อยู่ๆเธอคนนั้นก็บ่นขึ้นมา ทำให้ผมก้มมองของในมือเล็กน้อยก่อนที่จะตัดสินใจคว้าคอเสื้อไอ้ว่านพร้อมเดินตรงเข้าไปหาน้องคนนั้น 

“น้องๆ” 

“...” 

“น้องได้ทำของอะไรหายรึเปล่า?” ผมถามลองเชิงโดยที่ยังไม่โชว์ของที่อยู่ในมือให้น้องหน้านิ่งเห็น 

น้องคนเดิมขมวดคิ้วเข้าหากัน ก่อนที่สายตาเรียบนิ่งในตอนแรกจะเปลี่ยนเป็นไม่พอใจแล้วพูดเสียงแข็งใส่ผมแทน “คืนแหวนมา” 

เชี่ยยย น้องมันรู้ได้ไงวะ 

“หืออ รู้ได้ไงวะ” 

เห็นมะ? ขนาดไอ้ว่านยังสงสัย 

“วงนี้ปะ” 

“คืนมา” 

“พี่จะแน่ใจได้ไงว่ามันเป็นของน้อง” 

“...” เธอคนเดิมละสายตาจากผมไปมองยังพื้นที่ว่างด้านข้างตัวเอง คิ้วเรียวยังคงขมวดมุ่นดังเดิมก่อนที่จะพูดอะไรบางอย่างออกมาเสียงเบา “พี่จะเล่นอะไร” 

“...คุยกับใครอะน้อง” 

“คืนมาได้แล้ว นั่นมันแหวนของพี่ฉัน” 

ผมรีบเอี้ยวตัวหลบเมื่อน้องคนตรงหน้าทำท่าจะเข้ามาคว้าของไปจากมือ “อ๊ะๆ ทำนิสัยไม่ดีเลยนะแบบนี้ แล้วนี่ดูท่าทางก็น่าจะเป็นน้องด้วย ทำไมไม่ลองพูดเพราะๆกับรุ่นพี่หน่อยล่ะ ฮึ?” 

ก็ไม่ได้ตั้งใจจะกวนตีนอะไรหรอกนะครับ แต่มันติดเป็นนิสัยไปแล้ว ฮ่าๆๆ 

“คืนม-...ตะวัน! ลงมา!” 

เฮือก! 

ผมสะดุ้งเฮือกเมื่ออยู่ๆเธอคนนั้นก็เปลี่ยนจากเสียงพูดธรรมดาเป็นเสียงดังขึ้นอย่างกะทันหันทำเอาตกใจ แถมคุณเธอยังมองสูงเหนือหัวผมขึ้นไปอีก 

ตะวัน? 

อะไรวะครับ คุยกับพระอาทิตย์หรอ? 

“คุยกับพระอาทิตย์หรอน้อง?” 

“ไม่เอาตะวัน อย่าทำแบบนั้น” 

“พี่ว่านะน้องอาจจะตากแดดนานเกินไปจนทำให้เป็นบ้า เพราะงั้นทีหลังก็อย่าไปตากแดดเยอะๆเนอะ” 

“ไม่เป็นไร พี่ไม่ได้โกรธ ไม่ต้องแกล้งเค้า” 

“น้องเว้ยยย...หรือว่าคุยกับพระอาทิตย์จริงๆวะนั่น” 

“เชี่ยโต๋ กูว่าน้องเขาแปลกๆ” ไอ้ว่านที่ยืนเงียบอยู่นานกระซิบกับผมเบาๆ ซึ่งผมเองก็พยักหน้ารับอย่างเห็นด้วย “คืนแหวนน้องไปเหอะ กูดูท่าทางแล้วน้องเขาไม่น่าจะโกหก แถมยังรู้ด้วยว่ามึงเอาแหวนมา” 

“เออๆ...เฮ้ย! น้อง” 

เสียงเรียกทำให้น้องผู้หญิงคนเดิมยอมลดสายตาที่มองสูงอยู่เหนือหัวผมลงมามองหน้าผมดังเดิม 

เอ้อออ ค่อยสบายใจขึ้นหน่อย 

“คืนได้รึยัง” 

“เออๆ ได้ก็ได้ พี่ไม่อยากเห็นน้องคุยกับพระอาทิตย์นานกว่านี้ เดี๋ยวแสบตาหมด” 

“...” เธอคนนั้นไม่พูดอะไรนอดจากแบมือมาตรงหน้าผม 

ผมเองก็เลยยอมยื่นแหวนไปให้แต่โดยดี...ซะที่ไหนล่ะครัช! 

พรึ่บ! 

“!!” 

ผมชักมือกลับในตอนที่ทำท่าว่าจะคืนแหวนให้อีกฝ่ายนั่นทำให้คนที่แบมือรออยู่เงยหน้ามองผมด้วยสายตาเอาเรื่อง 

งุ้ยยย มองพี่ด้วยสายตาดุๆแบบนั้นพริโต๋กลัวจนอ่อนระทวยปัยหมดดด 

“ฮ่าๆๆๆๆ คิดว่าพี่จะให้ง่ายๆหรอ~” 

“...” 

“อย่างน้อยเวลาจะเอาของคืนจากคนที่เก็บมาให้ก็ต้องทำยังไงก่อน?” ผมถามพร้อมทำหน้าตาท่าทางยียวนใส่ 

“ไอ้โต๋ ไอสัส เห็นมั้ยน้องเขาจะโกรธแล้วน่ะ” ว่านมันรีบมาเขย่าแขนผมยิกๆ “โทษทีนะน้อง พอดีเพื่อนพี่มันติดเล่นน่ะ” 

“ถ้าไม่อยากเจอดีก็คืนของมา” 

“ได้ไงกัน พูดเพราะๆกับพี่ก่อนสิครัช ^^” 

“...” 

“หืม ไม่พูดหรอ งั้นพี่คงให้ของชิ้นนี้น้องไม่ได้แล้วล่ะ~” 

“...ตะวัน” 

ตะวัน...ตะวันอะไรอีกวะ น้องมันยังไม่เลิกคุยกับพระอาทิตย์อีกหรอ นี่เมฆก็เริ่มบังแล้วนะ? 

แหมะ แหมะ 

ยังไม่ทันให้ผมได้สงสัยอะไรไปมากกว่านี้ สัมผัสหนักๆบริเวณบ่าและศีรษะอยู่ๆก็เหมือนถูกกดทับลงมา แถมสิ่งที่ว่านั้นยังกำลังเคลื่อนที่อยู่อีกด้วย 

แหมะ 

บางสิ่งบางอย่างที่ค่อยๆโน้มตัวลงมาจากบนหัวทำให้ผมต้องทำใจกล้าเงยหน้าขึ้นไปดู แม้สัมผัสเย็นๆจะชวนให้ขนตูดลุกไปหมดแล้วก็ตาม 

“แอะๆ แฮะ!” 

ตาต่อตา(ขาวโพลน) ฟันต่อฟัน(น้ำนม) 

“...” 

ผะ..ผะ ชะ ชัดเลย 

ชัดเลยมึง 

ชัดเลยไอ้เหี้ย! 

ผีหลอก!! 

กรี๊ดดดดดดดดดดด 

แต๋วแตกเปิดไปเรย! เป็นไงล่ะพี่โต๋ 5555555 

วงวารพี่แกจัง >_< 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว